{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3410475"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3410475","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The effects of emotion and gaze in subjective shortening","abstract":"Δύο πειράματα διερεύνησαν το φαινόμενο της υποκειμενικής συντόμευσης (μείωση της υποκειμενικής διάρκειας ενός ερεθίσματος, καθώς αυξάνεται το διάστημα διατήρησής του στην ενεργό μνήμη), με στόχο να διαπιστωθεί αν συναισθηματικά οπτικά ερεθίσματα (Πείραμα 1) και το άμεσο - ευθύ βλέμμα (Πείραμα 2) μπορούν να αντισταθούν στη χρονική φθορά καθώς ο χρόνος επιμηκύνεται. Στο Πείραμα 1, οι συμμετέχοντες συνέκριναν τη διάρκεια ενός ερεθίσματος (δείγμα) - το οποίο ήταν είτε ένα συναισθηματικό πρόσωπο (θυμωμένο ή χαρούμενο) είτε ένα ουδέτερο πρόσωπο - με ένα ερέθισμα σύγκρισης (ουδέτερο πρόσωπο). Ένα τυχαίο διάστημα καθυστέρησης (1, 5, 10 s) εισήχθη μεταξύ της παρουσίασης του δείγματος και του ερεθίσματος σύγκρισης. Στο πείραμα 2 χρησιμοποιήθηκε η ίδια μεθοδολογική διαδικασία. Στους συμμετέχοντες παρουσιάστηκε είτε ένα πρόσωπο με άμεσο βλέμμα, είτε ένα πρόσωπο με αποστρεφόμενο βλέμμα, είτε ένα πρόσωπο με κλειστά μάτια (δείγμα). Μετά από κάθε διάστημα καθυστέρησης, παρουσιάστηκε ένα πρόσωπο με κλειστά μάτια (ερέθισμα σύγκρισης). Τα αποτελέσματα παρείχαν πρόσθετες πληροφορίες πέραν αυτών που παρείχε η θεμελιώδης μελέτη των Wearden και Ferrara σχετικά με την υποκειμενική συντόμευση, όπου χρησιμοποίησαν ακουστικά, ουδέτερα ερεθίσματα. Τα ευρήματά μας έδειξαν ότι το είδος του συναισθήματος ή του βλέμματος δεν αντιστέκονταν σημαντικά στη φθορά του χρόνου με μοναδικό τρόπο. Αυτό υποδηλώνει ότι η υποκειμενική συντόμευση τείνει να είναι εμφανής με την παρουσία τόσο οπτικών όσο και ακουστικών ερεθισμάτων, ανεξάρτητα από πρόσθετους γνωστικούς και αντιληπτικούς μηχανισμούς που θέτουν πρόσθετο φορτίο στην αξιολόγηση της χρονικής διάρκειας. Η μελέτη μας εγείρει επίσης προοπτικές σκέψεις σχετικά με μια πιθανή συσχέτιση μεταξύ της αναγνώρισης και της διατήρησης χαρακτηριστικών των προσώπων στην ενεργό μνήμη - και των οπτικών ερεθισμάτων εν γένει - και της αξιολόγησης της χρονικής τους διάρκειας.","abstract_html":"Δύο πειράματα διερεύνησαν το φαινόμενο της υποκειμενικής συντόμευσης (μείωση της υποκειμενικής διάρκειας ενός ερεθίσματος, καθώς αυξάνεται το διάστημα διατήρησής του στην ενεργό μνήμη), με στόχο να διαπιστωθεί αν συναισθηματικά οπτικά ερεθίσματα (Πείραμα 1) και το άμεσο - ευθύ βλέμμα (Πείραμα 2) μπορούν να αντισταθούν στη χρονική φθορά καθώς ο χρόνος επιμηκύνεται. Στο Πείραμα 1, οι συμμετέχοντες συνέκριναν τη διάρκεια ενός ερεθίσματος (δείγμα) - το οποίο ήταν είτε ένα συναισθηματικό πρόσωπο (θυμωμένο ή χαρούμενο) είτε ένα ουδέτερο πρόσωπο - με ένα ερέθισμα σύγκρισης (ουδέτερο πρόσωπο). Ένα τυχαίο διάστημα καθυστέρησης (1, 5, 10 s) εισήχθη μεταξύ της παρουσίασης του δείγματος και του ερεθίσματος σύγκρισης. Στο πείραμα 2 χρησιμοποιήθηκε η ίδια μεθοδολογική διαδικασία. Στους συμμετέχοντες παρουσιάστηκε είτε ένα πρόσωπο με άμεσο βλέμμα, είτε ένα πρόσωπο με αποστρεφόμενο βλέμμα, είτε ένα πρόσωπο με κλειστά μάτια (δείγμα). Μετά από κάθε διάστημα καθυστέρησης, παρουσιάστηκε ένα πρόσωπο με κλειστά μάτια (ερέθισμα σύγκρισης). Τα αποτελέσματα παρείχαν πρόσθετες πληροφορίες πέραν αυτών που παρείχε η θεμελιώδης μελέτη των Wearden και Ferrara σχετικά με την υποκειμενική συντόμευση, όπου χρησιμοποίησαν ακουστικά, ουδέτερα ερεθίσματα. Τα ευρήματά μας έδειξαν ότι το είδος του συναισθήματος ή του βλέμματος δεν αντιστέκονταν σημαντικά στη φθορά του χρόνου με μοναδικό τρόπο. Αυτό υποδηλώνει ότι η υποκειμενική συντόμευση τείνει να είναι εμφανής με την παρουσία τόσο οπτικών όσο και ακουστικών ερεθισμάτων, ανεξάρτητα από πρόσθετους γνωστικούς και αντιληπτικούς μηχανισμούς που θέτουν πρόσθετο φορτίο στην αξιολόγηση της χρονικής διάρκειας. Η μελέτη μας εγείρει επίσης προοπτικές σκέψεις σχετικά με μια πιθανή συσχέτιση μεταξύ της αναγνώρισης και της διατήρησης χαρακτηριστικών των προσώπων στην ενεργό μνήμη - και των οπτικών ερεθισμάτων εν γένει - και της αξιολόγησης της χρονικής τους διάρκειας.","abstract_has_math":false,"creators":["Πετρόπουλος Εμμανουήλ-Κωνσταντίνος","Petropoulos Emmanouil-Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3410475"],"render_values":[{"text":"uoadl:3410475","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410475","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410475","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3410475","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πετρόπουλος Εμμανουήλ-Κωνσταντίνος","Petropoulos Emmanouil-Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3410475","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410475"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Δύο πειράματα διερεύνησαν το φαινόμενο της υποκειμενικής συντόμευσης (μείωση της υποκειμενικής διάρκειας ενός ερεθίσματος, καθώς αυξάνεται το διάστημα διατήρησής του στην ενεργό μνήμη), με στόχο να διαπιστωθεί αν συναισθηματικά οπτικά ερεθίσματα (Πείραμα 1) και το άμεσο - ευθύ βλέμμα (Πείραμα 2) μπορούν να αντισταθούν στη χρονική φθορά καθώς ο χρόνος επιμηκύνεται. Στο Πείραμα 1, οι συμμετέχοντες συνέκριναν τη διάρκεια ενός ερεθίσματος (δείγμα) - το οποίο ήταν είτε ένα συναισθηματικό πρόσωπο (θυμωμένο ή χαρούμενο) είτε ένα ουδέτερο πρόσωπο - με ένα ερέθισμα σύγκρισης (ουδέτερο πρόσωπο). Ένα τυχαίο διάστημα καθυστέρησης (1, 5, 10 s) εισήχθη μεταξύ της παρουσίασης του δείγματος και του ερεθίσματος σύγκρισης. Στο πείραμα 2 χρησιμοποιήθηκε η ίδια μεθοδολογική διαδικασία. Στους συμμετέχοντες παρουσιάστηκε είτε ένα πρόσωπο με άμεσο βλέμμα, είτε ένα πρόσωπο με αποστρεφόμενο βλέμμα, είτε ένα πρόσωπο με κλειστά μάτια (δείγμα). Μετά από κάθε διάστημα καθυστέρησης, παρουσιάστηκε ένα πρόσωπο με κλειστά μάτια (ερέθισμα σύγκρισης). Τα αποτελέσματα παρείχαν πρόσθετες πληροφορίες πέραν αυτών που παρείχε η θεμελιώδης μελέτη των Wearden και Ferrara σχετικά με την υποκειμενική συντόμευση, όπου χρησιμοποίησαν ακουστικά, ουδέτερα ερεθίσματα. Τα ευρήματά μας έδειξαν ότι το είδος του συναισθήματος ή του βλέμματος δεν αντιστέκονταν σημαντικά στη φθορά του χρόνου με μοναδικό τρόπο. Αυτό υποδηλώνει ότι η υποκειμενική συντόμευση τείνει να είναι εμφανής με την παρουσία τόσο οπτικών όσο και ακουστικών ερεθισμάτων, ανεξάρτητα από πρόσθετους γνωστικούς και αντιληπτικούς μηχανισμούς που θέτουν πρόσθετο φορτίο στην αξιολόγηση της χρονικής διάρκειας. Η μελέτη μας εγείρει επίσης προοπτικές σκέψεις σχετικά με μια πιθανή συσχέτιση μεταξύ της αναγνώρισης και της διατήρησης χαρακτηριστικών των προσώπων στην ενεργό μνήμη - και των οπτικών ερεθισμάτων εν γένει - και της αξιολόγησης της χρονικής τους διάρκειας.","Two experiments investigated the phenomenon of subjective shortening (a decrease in the subjective duration of a stimulus, as its retention interval increases), with the objective to determine whether emotional visual stimuli (Experiment 1) and direct gaze (Experiment 2) can resist temporal decay as time elongates. In Experiment 1, participants compared the duration of a sample stimulus - which was either an emotional face (angry or happy) or a neutral face - with a comparison stimulus (neutral face). A random delay interval (1, 5, 10 s) was introduced between the presentation of the sample and comparison stimuli. Experiment 2 employed the same procedure. Participants were presented with either a direct gaze face, an averted gaze face, or a face with closed eyes (sample). After each delay interval, a face with closed eyes was shown (comparison). Results provided additional insight in addition to that provided by Wearden and Ferrara's seminal study on subjective shortening, utilizing auditory, neutral stimuli. Our findings demonstrated that the type of emotion or gaze did not significantly withstand time shortening in a unique manner. This suggests that subjective shortening tends to be evident in the presence of both visual and auditory stimuli, irrespective of any additional cognitive and perceptual components which place additional load on the time duration tasks. Our study also raises prospective considerations about a potential correlation between the identification and retention of facial features in working memory and visual stimuli in general, and the evaluation of their duration."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The effects of emotion and gaze in subjective shortening"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πετρόπουλος Εμμανουήλ-Κωνσταντίνος","Petropoulos Emmanouil-Konstantinos"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Δύο πειράματα διερεύνησαν το φαινόμενο της υποκειμενικής συντόμευσης (μείωση της υποκειμενικής διάρκειας ενός ερεθίσματος, καθώς αυξάνεται το διάστημα διατήρησής του στην ενεργό μνήμη), με στόχο να διαπιστωθεί αν συναισθηματικά οπτικά ερεθίσματα (Πείραμα 1) και το άμεσο - ευθύ βλέμμα (Πείραμα 2) μπορούν να αντισταθούν στη χρονική φθορά καθώς ο χρόνος επιμηκύνεται. Στο Πείραμα 1, οι συμμετέχοντες συνέκριναν τη διάρκεια ενός ερεθίσματος (δείγμα) - το οποίο ήταν είτε ένα συναισθηματικό πρόσωπο (θυμωμένο ή χαρούμενο) είτε ένα ουδέτερο πρόσωπο - με ένα ερέθισμα σύγκρισης (ουδέτερο πρόσωπο). Ένα τυχαίο διάστημα καθυστέρησης (1, 5, 10 s) εισήχθη μεταξύ της παρουσίασης του δείγματος και του ερεθίσματος σύγκρισης. Στο πείραμα 2 χρησιμοποιήθηκε η ίδια μεθοδολογική διαδικασία. Στους συμμετέχοντες παρουσιάστηκε είτε ένα πρόσωπο με άμεσο βλέμμα, είτε ένα πρόσωπο με αποστρεφόμενο βλέμμα, είτε ένα πρόσωπο με κλειστά μάτια (δείγμα). Μετά από κάθε διάστημα καθυστέρησης, παρουσιάστηκε ένα πρόσωπο με κλειστά μάτια (ερέθισμα σύγκρισης). Τα αποτελέσματα παρείχαν πρόσθετες πληροφορίες πέραν αυτών που παρείχε η θεμελιώδης μελέτη των Wearden και Ferrara σχετικά με την υποκειμενική συντόμευση, όπου χρησιμοποίησαν ακουστικά, ουδέτερα ερεθίσματα. Τα ευρήματά μας έδειξαν ότι το είδος του συναισθήματος ή του βλέμματος δεν αντιστέκονταν σημαντικά στη φθορά του χρόνου με μοναδικό τρόπο. Αυτό υποδηλώνει ότι η υποκειμενική συντόμευση τείνει να είναι εμφανής με την παρουσία τόσο οπτικών όσο και ακουστικών ερεθισμάτων, ανεξάρτητα από πρόσθετους γνωστικούς και αντιληπτικούς μηχανισμούς που θέτουν πρόσθετο φορτίο στην αξιολόγηση της χρονικής διάρκειας. Η μελέτη μας εγείρει επίσης προοπτικές σκέψεις σχετικά με μια πιθανή συσχέτιση μεταξύ της αναγνώρισης και της διατήρησης χαρακτηριστικών των προσώπων στην ενεργό μνήμη - και των οπτικών ερεθισμάτων εν γένει - και της αξιολόγησης της χρονικής τους διάρκειας.","Two experiments investigated the phenomenon of subjective shortening (a decrease in the subjective duration of a stimulus, as its retention interval increases), with the objective to determine whether emotional visual stimuli (Experiment 1) and direct gaze (Experiment 2) can resist temporal decay as time elongates. In Experiment 1, participants compared the duration of a sample stimulus - which was either an emotional face (angry or happy) or a neutral face - with a comparison stimulus (neutral face). A random delay interval (1, 5, 10 s) was introduced between the presentation of the sample and comparison stimuli. Experiment 2 employed the same procedure. Participants were presented with either a direct gaze face, an averted gaze face, or a face with closed eyes (sample). After each delay interval, a face with closed eyes was shown (comparison). Results provided additional insight in addition to that provided by Wearden and Ferrara's seminal study on subjective shortening, utilizing auditory, neutral stimuli. Our findings demonstrated that the type of emotion or gaze did not significantly withstand time shortening in a unique manner. This suggests that subjective shortening tends to be evident in the presence of both visual and auditory stimuli, irrespective of any additional cognitive and perceptual components which place additional load on the time duration tasks. Our study also raises prospective considerations about a potential correlation between the identification and retention of facial features in working memory and visual stimuli in general, and the evaluation of their duration."],"dc:identifier":["uoadl:3410475","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410475"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["The effects of emotion and gaze in subjective shortening"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:03Z"}