{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3410701"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3410701","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μεταβολές της δομής της χρωματίνης στον καρκίνο του νεφρού","abstract":"Ο νεφροκυτταρικός καρκίνος αποτελεί το 80-90% των κακοήθων όγκων του νεφρού και συνιστά ποσοστό 3% όλων των καρκίνων των ενηλίκων με περισσότερες από 300.000 νέες περιπτώσεις κάθε χρόνο παγκοσμίως, ενώ εμφανίζει αυξανόμενη επίπτωση και μειούμενη θνητότητα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών. Είναι κακοήθης νεοπλασματική νόσος η οποία χαρακτηρίζεται από ιστοπαθολογική, γενετική και μοριακή ετερογένεια που αντανακλώνται ως ένα βαθμό, στην ταξινόμηση, στην διαστρωμάτωση κινδύνου και στην επιλογή τύπου θεραπείας κυρίως της προχωρημένης νόσου. Είναι γνωστό ότι στην αιτιοπαθογένεια του νεφροκυτταρικού καρκίνου συμβάλλουν γενετικές και επιγενετικές μεταβολές. Οι γενετικές επηρεάζουν την αλληλουχία του DNA ενώ οι επιγενετικές συνιστούν κυρίως χημικές τροποποιήσεις στη χρωματίνη που αλλάζουν τη γονιδιακή έκφραση χωρίς να επηρεάζουν την αλληλουχία των βάσεων του DNA. Η επιγενετική ρύθμιση στο γένωμα των θηλαστικών γίνεται με τη μεθυλίωση του DNA, την τροποποίηση των ιστονών και τη γονιδιακή ρύθμιση από μη κωδικά RNAs. Η μεθυλίωση του DNA και οι τροποποιήσεις των ιστονών συνιστούν μεταβολές της δομής της χρωματίνης. Η απορρύθμιση ενός ή όλων τους φαίνεται ότι όχι μόνο συμβάλλει στην έναρξη, εξέλιξη, διήθηση και μετάσταση του νεφροκυτταρικού καρκίνου αλλά φαίνεται επίσης ότι αποτελεί ένα πολλά υποσχόμενο πεδίο έρευνας τόσο για βιοδείκτες κατάλληλους για πρώιμη διάγνωση, εκτίμηση πρόγνωσης και πρόβλεψη ανταπόκρισης στη θεραπεία όσο και στόχο νέων θεραπευτικών παρεμβάσεων. Σε αυτή τη μελέτη, η ανάλυση των γενετικών και επιγενετικών μεταβολών της δομής της χρωματίνης στο νεφροκυτταρικό καρκίνο, οδηγεί στην κατανόηση των μοριακών μηχανισμών με τους οποίους αυτές εμπλέκονται στην παθογένεση, εξέλιξη και μετάσταση της νόσου καθώς και την χρήση τους στη διάγνωση, ταξινόμηση, πρόγνωση και θεραπευτική προσέγγιση της νόσου.","abstract_html":"Ο νεφροκυτταρικός καρκίνος αποτελεί το 80-90% των κακοήθων όγκων του νεφρού και συνιστά ποσοστό 3% όλων των καρκίνων των ενηλίκων με περισσότερες από 300.000 νέες περιπτώσεις κάθε χρόνο παγκοσμίως, ενώ εμφανίζει αυξανόμενη επίπτωση και μειούμενη θνητότητα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών. Είναι κακοήθης νεοπλασματική νόσος η οποία χαρακτηρίζεται από ιστοπαθολογική, γενετική και μοριακή ετερογένεια που αντανακλώνται ως ένα βαθμό, στην ταξινόμηση, στην διαστρωμάτωση κινδύνου και στην επιλογή τύπου θεραπείας κυρίως της προχωρημένης νόσου. Είναι γνωστό ότι στην αιτιοπαθογένεια του νεφροκυτταρικού καρκίνου συμβάλλουν γενετικές και επιγενετικές μεταβολές. Οι γενετικές επηρεάζουν την αλληλουχία του DNA ενώ οι επιγενετικές συνιστούν κυρίως χημικές τροποποιήσεις στη χρωματίνη που αλλάζουν τη γονιδιακή έκφραση χωρίς να επηρεάζουν την αλληλουχία των βάσεων του DNA. Η επιγενετική ρύθμιση στο γένωμα των θηλαστικών γίνεται με τη μεθυλίωση του DNA, την τροποποίηση των ιστονών και τη γονιδιακή ρύθμιση από μη κωδικά RNAs. Η μεθυλίωση του DNA και οι τροποποιήσεις των ιστονών συνιστούν μεταβολές της δομής της χρωματίνης. Η απορρύθμιση ενός ή όλων τους φαίνεται ότι όχι μόνο συμβάλλει στην έναρξη, εξέλιξη, διήθηση και μετάσταση του νεφροκυτταρικού καρκίνου αλλά φαίνεται επίσης ότι αποτελεί ένα πολλά υποσχόμενο πεδίο έρευνας τόσο για βιοδείκτες κατάλληλους για πρώιμη διάγνωση, εκτίμηση πρόγνωσης και πρόβλεψη ανταπόκρισης στη θεραπεία όσο και στόχο νέων θεραπευτικών παρεμβάσεων. Σε αυτή τη μελέτη, η ανάλυση των γενετικών και επιγενετικών μεταβολών της δομής της χρωματίνης στο νεφροκυτταρικό καρκίνο, οδηγεί στην κατανόηση των μοριακών μηχανισμών με τους οποίους αυτές εμπλέκονται στην παθογένεση, εξέλιξη και μετάσταση της νόσου καθώς και την χρήση τους στη διάγνωση, ταξινόμηση, πρόγνωση και θεραπευτική προσέγγιση της νόσου.","abstract_has_math":false,"creators":["Καβουράκης Γεώργιος","Kavourakis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:05Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3410701"],"render_values":[{"text":"uoadl:3410701","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410701","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410701","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3410701","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καβουράκης Γεώργιος","Kavourakis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3410701","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410701"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο νεφροκυτταρικός καρκίνος αποτελεί το 80-90% των κακοήθων όγκων του νεφρού και συνιστά ποσοστό 3% όλων των καρκίνων των ενηλίκων με περισσότερες από 300.000 νέες περιπτώσεις κάθε χρόνο παγκοσμίως, ενώ εμφανίζει αυξανόμενη επίπτωση και μειούμενη θνητότητα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών. Είναι κακοήθης νεοπλασματική νόσος η οποία χαρακτηρίζεται από ιστοπαθολογική, γενετική και μοριακή ετερογένεια που αντανακλώνται ως ένα βαθμό, στην ταξινόμηση, στην διαστρωμάτωση κινδύνου και στην επιλογή τύπου θεραπείας κυρίως της προχωρημένης νόσου. Είναι γνωστό ότι στην αιτιοπαθογένεια του νεφροκυτταρικού καρκίνου συμβάλλουν γενετικές και επιγενετικές μεταβολές. Οι γενετικές επηρεάζουν την αλληλουχία του DNA ενώ οι επιγενετικές συνιστούν κυρίως χημικές τροποποιήσεις στη χρωματίνη που αλλάζουν τη γονιδιακή έκφραση χωρίς να επηρεάζουν την αλληλουχία των βάσεων του DNA. Η επιγενετική ρύθμιση στο γένωμα των θηλαστικών γίνεται με τη μεθυλίωση του DNA, την τροποποίηση των ιστονών και τη γονιδιακή ρύθμιση από μη κωδικά RNAs. Η μεθυλίωση του DNA και οι τροποποιήσεις των ιστονών συνιστούν μεταβολές της δομής της χρωματίνης. Η απορρύθμιση ενός ή όλων τους φαίνεται ότι όχι μόνο συμβάλλει στην έναρξη, εξέλιξη, διήθηση και μετάσταση του νεφροκυτταρικού καρκίνου αλλά φαίνεται επίσης ότι αποτελεί ένα πολλά υποσχόμενο πεδίο έρευνας τόσο για βιοδείκτες κατάλληλους για πρώιμη διάγνωση, εκτίμηση πρόγνωσης και πρόβλεψη ανταπόκρισης στη θεραπεία όσο και στόχο νέων θεραπευτικών παρεμβάσεων. Σε αυτή τη μελέτη, η ανάλυση των γενετικών και επιγενετικών μεταβολών της δομής της χρωματίνης στο νεφροκυτταρικό καρκίνο, οδηγεί στην κατανόηση των μοριακών μηχανισμών με τους οποίους αυτές εμπλέκονται στην παθογένεση, εξέλιξη και μετάσταση της νόσου καθώς και την χρήση τους στη διάγνωση, ταξινόμηση, πρόγνωση και θεραπευτική προσέγγιση της νόσου.","Renal cell carcinomas represent about 80-90 percent of all malignant kidney tumors and about 3 percent of all cancers in adults with more than 300.000 new cases each year worldwide. They appear increasing incidence and decreasing mortality during the last 50 years. Renal cell cancer is a malignant neoplastic disease characterized by histopathologic, genetic and molecular heterogeneity which impact to some degree on the classification, risk stratification and choice of therapy, mainly of the advanced disease. It is well known that genetic and epigenetic modifications contribute to the disease pathogenesis. The genetic modifications affect the DNA nucleotide sequence, while the epigenetic ones are mainly chemical changes in histones and DNA which modify the gene expression without affecting the nucleotide sequence of the DNA. The epigenetic regulation in the mammalian genome is achieved by the DNA methylation, the histone modifications and the regulation by non coding RNAs. DNA methylation and histone modifications are chromatin structure alterations. The deregulation of each or all of them appears not only to contribute to the initiation, progress, invasion and metastasis of renal cell cancer but also to be a promising field of research for biomarkers suitable for early detection, evaluation of prognosis and prediction of therapeutic response as well as target of new therapeutic interventions. In this study, we review the genetic and epigenetic modifications of the chromatin structure as they relate to the understanding of the molecular mechanisms implicated in the disease pathogenesis, progress and metastasis, diagnosis, classification, prognosis and therapeutic approach of renal cell cancer."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μεταβολές της δομής της χρωματίνης στον καρκίνο του νεφρού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καβουράκης Γεώργιος","Kavourakis Georgios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Ο νεφροκυτταρικός καρκίνος αποτελεί το 80-90% των κακοήθων όγκων του νεφρού και συνιστά ποσοστό 3% όλων των καρκίνων των ενηλίκων με περισσότερες από 300.000 νέες περιπτώσεις κάθε χρόνο παγκοσμίως, ενώ εμφανίζει αυξανόμενη επίπτωση και μειούμενη θνητότητα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών. Είναι κακοήθης νεοπλασματική νόσος η οποία χαρακτηρίζεται από ιστοπαθολογική, γενετική και μοριακή ετερογένεια που αντανακλώνται ως ένα βαθμό, στην ταξινόμηση, στην διαστρωμάτωση κινδύνου και στην επιλογή τύπου θεραπείας κυρίως της προχωρημένης νόσου. Είναι γνωστό ότι στην αιτιοπαθογένεια του νεφροκυτταρικού καρκίνου συμβάλλουν γενετικές και επιγενετικές μεταβολές. Οι γενετικές επηρεάζουν την αλληλουχία του DNA ενώ οι επιγενετικές συνιστούν κυρίως χημικές τροποποιήσεις στη χρωματίνη που αλλάζουν τη γονιδιακή έκφραση χωρίς να επηρεάζουν την αλληλουχία των βάσεων του DNA. Η επιγενετική ρύθμιση στο γένωμα των θηλαστικών γίνεται με τη μεθυλίωση του DNA, την τροποποίηση των ιστονών και τη γονιδιακή ρύθμιση από μη κωδικά RNAs. Η μεθυλίωση του DNA και οι τροποποιήσεις των ιστονών συνιστούν μεταβολές της δομής της χρωματίνης. Η απορρύθμιση ενός ή όλων τους φαίνεται ότι όχι μόνο συμβάλλει στην έναρξη, εξέλιξη, διήθηση και μετάσταση του νεφροκυτταρικού καρκίνου αλλά φαίνεται επίσης ότι αποτελεί ένα πολλά υποσχόμενο πεδίο έρευνας τόσο για βιοδείκτες κατάλληλους για πρώιμη διάγνωση, εκτίμηση πρόγνωσης και πρόβλεψη ανταπόκρισης στη θεραπεία όσο και στόχο νέων θεραπευτικών παρεμβάσεων. Σε αυτή τη μελέτη, η ανάλυση των γενετικών και επιγενετικών μεταβολών της δομής της χρωματίνης στο νεφροκυτταρικό καρκίνο, οδηγεί στην κατανόηση των μοριακών μηχανισμών με τους οποίους αυτές εμπλέκονται στην παθογένεση, εξέλιξη και μετάσταση της νόσου καθώς και την χρήση τους στη διάγνωση, ταξινόμηση, πρόγνωση και θεραπευτική προσέγγιση της νόσου.","Renal cell carcinomas represent about 80-90 percent of all malignant kidney tumors and about 3 percent of all cancers in adults with more than 300.000 new cases each year worldwide. They appear increasing incidence and decreasing mortality during the last 50 years. Renal cell cancer is a malignant neoplastic disease characterized by histopathologic, genetic and molecular heterogeneity which impact to some degree on the classification, risk stratification and choice of therapy, mainly of the advanced disease. It is well known that genetic and epigenetic modifications contribute to the disease pathogenesis. The genetic modifications affect the DNA nucleotide sequence, while the epigenetic ones are mainly chemical changes in histones and DNA which modify the gene expression without affecting the nucleotide sequence of the DNA. The epigenetic regulation in the mammalian genome is achieved by the DNA methylation, the histone modifications and the regulation by non coding RNAs. DNA methylation and histone modifications are chromatin structure alterations. The deregulation of each or all of them appears not only to contribute to the initiation, progress, invasion and metastasis of renal cell cancer but also to be a promising field of research for biomarkers suitable for early detection, evaluation of prognosis and prediction of therapeutic response as well as target of new therapeutic interventions. In this study, we review the genetic and epigenetic modifications of the chromatin structure as they relate to the understanding of the molecular mechanisms implicated in the disease pathogenesis, progress and metastasis, diagnosis, classification, prognosis and therapeutic approach of renal cell cancer."],"dc:identifier":["uoadl:3410701","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410701"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μεταβολές της δομής της χρωματίνης στον καρκίνο του νεφρού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:05Z"}