{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3410957"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3410957","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μετα-ανάλυση τυχαιοπημένων ελεγχόμενων κλινικών δοκιμών: κλοπιδογρέλη ή πρασουγρέλη/τικαγρελόρη μετά από αγγειοπλαστική σε σταθερή στεφανιαία νόσο;","abstract":"Περίληψη Εισαγωγή: Η τικαγρελόρη και η πρασουγρέλη αναγνωρίζονται για τα φαρμακοκινητικά και φαρμακοδυναμικά τους πλεονεκτήματα, σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη. Ωστόσο, στη σταθερή ισχαιμική καρδιακή νόσο (SIHD), ο σχηματισμός και η συνοχή του θρόμβου διαφέρουν και αποτελούνται κυρίως από αιμοπετάλια, καθιστώντας τα πιθανά οφέλη των ισχυρών αντιθρομβωτικών παραγόντων έναντι του κινδύνου αυξημένης αιμορραγίας έναν κρίσιμο παράγοντα που πρέπει να αξιολογηθεί προσεκτικά Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μετα-ανάλυσης είναι να συγκριθεί η Κλοπιδογρέλη σε σύγκριση με την Τικαγρελόρη/Πρασουγρέλη και να εντοπιστεί ο βέλτιστος αναστολέας P2Y12 για ασθενείς με σταθερή ισχαιμική καρδιακή νόσο που υποβάλλονται σε αγγειοπλαστική. Υλικό και Μέθοδος: Η ομάδα μας διεξήγαγε μια ενδελεχή ανάλυση τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών (RCT) μέχρι τον Ιανουάριο του 2023, χρησιμοποιώντας το MEDLINE/EMBASE, το Scopus και το Κεντρικό Μητρώο Ελεγχόμενων Δοκιμών Cochrane. Ο στόχος μας ήταν να συγκρίνουμε την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των νεότερων αναστολέων αναστολέων P2Y12 κατά την εκλεκτική αγγειοπλαστική συγκριτικά με την κλοπιδογρέλη, εστιάζοντας σε καταληκτικά σημεία όπως η συνολική θνησιμότητα, το έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ), το εγκεφαλικό επεισόδιο, η επαναγγείωση και η μείζονα αιμορραγία. Χρησιμοποιήθηκαν αναλογίες ποσοστού επίπτωσης και P-scores για να καθορίσουν τις ιεραρχίες ασφάλειας και αποτελεσματικότητας. Η μελέτη περιλάμβανε ασθενείς από πολλαπλές RCT, με την Κλοπιδογρέλη να χρησιμεύει ως θεραπεία αναφοράς. Για την αξιολόγηση των μείζονων δυσμενών καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACE) και της σοβαρής αιμορραγίας, η μετα-ανάλυση χρησιμοποίησε μεγέθη επιδράσεων και τυπικά σφάλματα που εξήχθησαν από τις αναλογίες πιθανοτήτων κάθε μελέτης. Αποτελέσματα: Στην ανάλυσή μας συμπεριλήφθηκαν 11 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές με συνολικό μέγεθος δείγματος 7.051 ασθενών. Η μεταανάλυση διαπίστωσε ότι οι νεότεροι, πιο ισχυροί αναστολείς P2Y12 δεν συσχετίστηκαν με στατιστικά σημαντική μείωση των MACE σε σύγκριση με την Κλοπιδογρέλη (p=0,052). Όσον αφορά τα αποτελέσματα ασφάλειας, η μεταανάλυση δεν βρήκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο τύπων αναστολέων για σοβαρή αιμορραγία (p=0,168). Συμπεράσματα: Τα ευρήματά της μετα-ανάλυσης υποδηλώνουν ότι η Πρασουγρέλη και η Τικαγρελόρη δεν είναι πιο αποτελεσματικές από την Κλοπιδογρέλη στη μείωση των μείζονων δυσμενών καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACE) μεταξύ ασθενών που υποβλήθηκαν σε εκλεκτική αγγειοπλαστική. Δεν παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά αναφορικά με τον κίνδυνο σοβαρής αιμορραγίας.","abstract_html":"Περίληψη Εισαγωγή: Η τικαγρελόρη και η πρασουγρέλη αναγνωρίζονται για τα φαρμακοκινητικά και φαρμακοδυναμικά τους πλεονεκτήματα, σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη. Ωστόσο, στη σταθερή ισχαιμική καρδιακή νόσο (SIHD), ο σχηματισμός και η συνοχή του θρόμβου διαφέρουν και αποτελούνται κυρίως από αιμοπετάλια, καθιστώντας τα πιθανά οφέλη των ισχυρών αντιθρομβωτικών παραγόντων έναντι του κινδύνου αυξημένης αιμορραγίας έναν κρίσιμο παράγοντα που πρέπει να αξιολογηθεί προσεκτικά Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μετα-ανάλυσης είναι να συγκριθεί η Κλοπιδογρέλη σε σύγκριση με την Τικαγρελόρη/Πρασουγρέλη και να εντοπιστεί ο βέλτιστος αναστολέας P2Y12 για ασθενείς με σταθερή ισχαιμική καρδιακή νόσο που υποβάλλονται σε αγγειοπλαστική. Υλικό και Μέθοδος: Η ομάδα μας διεξήγαγε μια ενδελεχή ανάλυση τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών (RCT) μέχρι τον Ιανουάριο του 2023, χρησιμοποιώντας το MEDLINE/EMBASE, το Scopus και το Κεντρικό Μητρώο Ελεγχόμενων Δοκιμών Cochrane. Ο στόχος μας ήταν να συγκρίνουμε την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των νεότερων αναστολέων αναστολέων P2Y12 κατά την εκλεκτική αγγειοπλαστική συγκριτικά με την κλοπιδογρέλη, εστιάζοντας σε καταληκτικά σημεία όπως η συνολική θνησιμότητα, το έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ), το εγκεφαλικό επεισόδιο, η επαναγγείωση και η μείζονα αιμορραγία. Χρησιμοποιήθηκαν αναλογίες ποσοστού επίπτωσης και P-scores για να καθορίσουν τις ιεραρχίες ασφάλειας και αποτελεσματικότητας. Η μελέτη περιλάμβανε ασθενείς από πολλαπλές RCT, με την Κλοπιδογρέλη να χρησιμεύει ως θεραπεία αναφοράς. Για την αξιολόγηση των μείζονων δυσμενών καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACE) και της σοβαρής αιμορραγίας, η μετα-ανάλυση χρησιμοποίησε μεγέθη επιδράσεων και τυπικά σφάλματα που εξήχθησαν από τις αναλογίες πιθανοτήτων κάθε μελέτης. Αποτελέσματα: Στην ανάλυσή μας συμπεριλήφθηκαν 11 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές με συνολικό μέγεθος δείγματος 7.051 ασθενών. Η μεταανάλυση διαπίστωσε ότι οι νεότεροι, πιο ισχυροί αναστολείς P2Y12 δεν συσχετίστηκαν με στατιστικά σημαντική μείωση των MACE σε σύγκριση με την Κλοπιδογρέλη (p=0,052). Όσον αφορά τα αποτελέσματα ασφάλειας, η μεταανάλυση δεν βρήκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο τύπων αναστολέων για σοβαρή αιμορραγία (p=0,168). Συμπεράσματα: Τα ευρήματά της μετα-ανάλυσης υποδηλώνουν ότι η Πρασουγρέλη και η Τικαγρελόρη δεν είναι πιο αποτελεσματικές από την Κλοπιδογρέλη στη μείωση των μείζονων δυσμενών καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACE) μεταξύ ασθενών που υποβλήθηκαν σε εκλεκτική αγγειοπλαστική. Δεν παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά αναφορικά με τον κίνδυνο σοβαρής αιμορραγίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Στάμος Κωνσταντίνος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:07Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3410957"],"render_values":[{"text":"uoadl:3410957","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410957","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410957","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3410957","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στάμος Κωνσταντίνος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3410957","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410957"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περίληψη Εισαγωγή: Η τικαγρελόρη και η πρασουγρέλη αναγνωρίζονται για τα φαρμακοκινητικά και φαρμακοδυναμικά τους πλεονεκτήματα, σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη. Ωστόσο, στη σταθερή ισχαιμική καρδιακή νόσο (SIHD), ο σχηματισμός και η συνοχή του θρόμβου διαφέρουν και αποτελούνται κυρίως από αιμοπετάλια, καθιστώντας τα πιθανά οφέλη των ισχυρών αντιθρομβωτικών παραγόντων έναντι του κινδύνου αυξημένης αιμορραγίας έναν κρίσιμο παράγοντα που πρέπει να αξιολογηθεί προσεκτικά Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μετα-ανάλυσης είναι να συγκριθεί η Κλοπιδογρέλη σε σύγκριση με την Τικαγρελόρη/Πρασουγρέλη και να εντοπιστεί ο βέλτιστος αναστολέας P2Y12 για ασθενείς με σταθερή ισχαιμική καρδιακή νόσο που υποβάλλονται σε αγγειοπλαστική. Υλικό και Μέθοδος: Η ομάδα μας διεξήγαγε μια ενδελεχή ανάλυση τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών (RCT) μέχρι τον Ιανουάριο του 2023, χρησιμοποιώντας το MEDLINE/EMBASE, το Scopus και το Κεντρικό Μητρώο Ελεγχόμενων Δοκιμών Cochrane. Ο στόχος μας ήταν να συγκρίνουμε την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των νεότερων αναστολέων αναστολέων P2Y12 κατά την εκλεκτική αγγειοπλαστική συγκριτικά με την κλοπιδογρέλη, εστιάζοντας σε καταληκτικά σημεία όπως η συνολική θνησιμότητα, το έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ), το εγκεφαλικό επεισόδιο, η επαναγγείωση και η μείζονα αιμορραγία. Χρησιμοποιήθηκαν αναλογίες ποσοστού επίπτωσης και P-scores για να καθορίσουν τις ιεραρχίες ασφάλειας και αποτελεσματικότητας. Η μελέτη περιλάμβανε ασθενείς από πολλαπλές RCT, με την Κλοπιδογρέλη να χρησιμεύει ως θεραπεία αναφοράς. Για την αξιολόγηση των μείζονων δυσμενών καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACE) και της σοβαρής αιμορραγίας, η μετα-ανάλυση χρησιμοποίησε μεγέθη επιδράσεων και τυπικά σφάλματα που εξήχθησαν από τις αναλογίες πιθανοτήτων κάθε μελέτης. Αποτελέσματα: Στην ανάλυσή μας συμπεριλήφθηκαν 11 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές με συνολικό μέγεθος δείγματος 7.051 ασθενών. Η μεταανάλυση διαπίστωσε ότι οι νεότεροι, πιο ισχυροί αναστολείς P2Y12 δεν συσχετίστηκαν με στατιστικά σημαντική μείωση των MACE σε σύγκριση με την Κλοπιδογρέλη (p=0,052). Όσον αφορά τα αποτελέσματα ασφάλειας, η μεταανάλυση δεν βρήκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο τύπων αναστολέων για σοβαρή αιμορραγία (p=0,168). Συμπεράσματα: Τα ευρήματά της μετα-ανάλυσης υποδηλώνουν ότι η Πρασουγρέλη και η Τικαγρελόρη δεν είναι πιο αποτελεσματικές από την Κλοπιδογρέλη στη μείωση των μείζονων δυσμενών καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACE) μεταξύ ασθενών που υποβλήθηκαν σε εκλεκτική αγγειοπλαστική. Δεν παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά αναφορικά με τον κίνδυνο σοβαρής αιμορραγίας.","Abstract Ιntroduction: Ticagrelor and Prasugrel are recognized for their pharmacokinetic and pharmacodynamic advantages, compared to Clopidogrel. However, in stable ischemic heart disease (SIHD), thrombus formation and consistency are different and primarily composed of platelets, making the potential benefits of potent antithrombotic agents against the risk of increased bleeding a crucial factor to be carefully evaluated. Aim: The goal of this meta-analysis is to compare clopidogrel in comparison to ticagrelor/prasugrel and identify the optimal P2Y12 inhibitor for patients with stable ischemic heart disease undergoing PCI. Background :This meta-analysis aimed to assess the potential benefits and risks of using newer P2Y12 inhibitors, such as Ticagrelor and Prasugrel, compared to clopidogrel in patients with stable ischemic heart disease (SIHD) undergoing elective PCI. The study evaluated the composite endpoint of myocardial infarction (MI), stroke, or cardiovascular death, as well as secondary endpoints such as major bleeding (Bleeding Academic Research Consortium (BARC) type 2 or above), stent thrombosis, all-cause death, and other safety outcomes. While Ticagrelor and Prasugrel are recognized for their pharmacokinetic and pharmacodynamic advantages, their efficacy in acute myocardial infarction is already established, and they are recommended by both ACC and ESC as antiplatelet agents. However, in SIHD, thrombus formation and consistency are different and primarily composed of platelets, making the potential benefits of potent antithrombotic agents against the risk of increased bleeding a crucial factor to be carefully evaluated. Materials and Methods: Our team conducted a thorough analysis of randomized controlled trials (RCTs) until January 2023, using MEDLINE/EMBASE, Scopus, and the Cochrane Central Register of Controlled Trials. Our objective was to compare the safety and efficacy of various P2Y12 inhibitors during elective PCI, focusing on endpoints such as overall mortality, myocardial infarction (MI), stroke, revascularization, and major bleeding. The researchers utilized incidence rate ratios and P-scores to determine the hierarchies of safety and efficacy. The study included patients from multiple RCTs, with clopidogrel serving as the reference treatment. To evaluate MACE and severe bleeding, the meta-analysis used effect sizes and standard errors extracted from the odds ratios of each study. Results:Eleven randomized controlled trials with a total sample size of 7051 patients were included in our analysis. The meta-analysis found that the newer, more potent P2Y12 inhibitors were not associated with a statistically significant reduction in MACE compared to clopidogrel (p=0.052). Regarding safety outcomes, the meta-analysis found no statistically significant difference between the two types of inhibitors for severe bleeding (p=0.168). Conclusions: Our findings suggest that Prasugrel and Ticagrelor are not more effective than clopidogrel in reducing MACE among patients who underwent elective PCI. Simultaneously, there is no significant difference in the risk of severe bleeding."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μετα-ανάλυση τυχαιοπημένων ελεγχόμενων κλινικών δοκιμών: κλοπιδογρέλη ή πρασουγρέλη/τικαγρελόρη μετά από αγγειοπλαστική σε σταθερή στεφανιαία νόσο;"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στάμος Κωνσταντίνος"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Περίληψη Εισαγωγή: Η τικαγρελόρη και η πρασουγρέλη αναγνωρίζονται για τα φαρμακοκινητικά και φαρμακοδυναμικά τους πλεονεκτήματα, σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη. Ωστόσο, στη σταθερή ισχαιμική καρδιακή νόσο (SIHD), ο σχηματισμός και η συνοχή του θρόμβου διαφέρουν και αποτελούνται κυρίως από αιμοπετάλια, καθιστώντας τα πιθανά οφέλη των ισχυρών αντιθρομβωτικών παραγόντων έναντι του κινδύνου αυξημένης αιμορραγίας έναν κρίσιμο παράγοντα που πρέπει να αξιολογηθεί προσεκτικά Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μετα-ανάλυσης είναι να συγκριθεί η Κλοπιδογρέλη σε σύγκριση με την Τικαγρελόρη/Πρασουγρέλη και να εντοπιστεί ο βέλτιστος αναστολέας P2Y12 για ασθενείς με σταθερή ισχαιμική καρδιακή νόσο που υποβάλλονται σε αγγειοπλαστική. Υλικό και Μέθοδος: Η ομάδα μας διεξήγαγε μια ενδελεχή ανάλυση τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών (RCT) μέχρι τον Ιανουάριο του 2023, χρησιμοποιώντας το MEDLINE/EMBASE, το Scopus και το Κεντρικό Μητρώο Ελεγχόμενων Δοκιμών Cochrane. Ο στόχος μας ήταν να συγκρίνουμε την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των νεότερων αναστολέων αναστολέων P2Y12 κατά την εκλεκτική αγγειοπλαστική συγκριτικά με την κλοπιδογρέλη, εστιάζοντας σε καταληκτικά σημεία όπως η συνολική θνησιμότητα, το έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ), το εγκεφαλικό επεισόδιο, η επαναγγείωση και η μείζονα αιμορραγία. Χρησιμοποιήθηκαν αναλογίες ποσοστού επίπτωσης και P-scores για να καθορίσουν τις ιεραρχίες ασφάλειας και αποτελεσματικότητας. Η μελέτη περιλάμβανε ασθενείς από πολλαπλές RCT, με την Κλοπιδογρέλη να χρησιμεύει ως θεραπεία αναφοράς. Για την αξιολόγηση των μείζονων δυσμενών καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACE) και της σοβαρής αιμορραγίας, η μετα-ανάλυση χρησιμοποίησε μεγέθη επιδράσεων και τυπικά σφάλματα που εξήχθησαν από τις αναλογίες πιθανοτήτων κάθε μελέτης. Αποτελέσματα: Στην ανάλυσή μας συμπεριλήφθηκαν 11 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές με συνολικό μέγεθος δείγματος 7.051 ασθενών. Η μεταανάλυση διαπίστωσε ότι οι νεότεροι, πιο ισχυροί αναστολείς P2Y12 δεν συσχετίστηκαν με στατιστικά σημαντική μείωση των MACE σε σύγκριση με την Κλοπιδογρέλη (p=0,052). Όσον αφορά τα αποτελέσματα ασφάλειας, η μεταανάλυση δεν βρήκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο τύπων αναστολέων για σοβαρή αιμορραγία (p=0,168). Συμπεράσματα: Τα ευρήματά της μετα-ανάλυσης υποδηλώνουν ότι η Πρασουγρέλη και η Τικαγρελόρη δεν είναι πιο αποτελεσματικές από την Κλοπιδογρέλη στη μείωση των μείζονων δυσμενών καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACE) μεταξύ ασθενών που υποβλήθηκαν σε εκλεκτική αγγειοπλαστική. Δεν παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά αναφορικά με τον κίνδυνο σοβαρής αιμορραγίας.","Abstract Ιntroduction: Ticagrelor and Prasugrel are recognized for their pharmacokinetic and pharmacodynamic advantages, compared to Clopidogrel. However, in stable ischemic heart disease (SIHD), thrombus formation and consistency are different and primarily composed of platelets, making the potential benefits of potent antithrombotic agents against the risk of increased bleeding a crucial factor to be carefully evaluated. Aim: The goal of this meta-analysis is to compare clopidogrel in comparison to ticagrelor/prasugrel and identify the optimal P2Y12 inhibitor for patients with stable ischemic heart disease undergoing PCI. Background :This meta-analysis aimed to assess the potential benefits and risks of using newer P2Y12 inhibitors, such as Ticagrelor and Prasugrel, compared to clopidogrel in patients with stable ischemic heart disease (SIHD) undergoing elective PCI. The study evaluated the composite endpoint of myocardial infarction (MI), stroke, or cardiovascular death, as well as secondary endpoints such as major bleeding (Bleeding Academic Research Consortium (BARC) type 2 or above), stent thrombosis, all-cause death, and other safety outcomes. While Ticagrelor and Prasugrel are recognized for their pharmacokinetic and pharmacodynamic advantages, their efficacy in acute myocardial infarction is already established, and they are recommended by both ACC and ESC as antiplatelet agents. However, in SIHD, thrombus formation and consistency are different and primarily composed of platelets, making the potential benefits of potent antithrombotic agents against the risk of increased bleeding a crucial factor to be carefully evaluated. Materials and Methods: Our team conducted a thorough analysis of randomized controlled trials (RCTs) until January 2023, using MEDLINE/EMBASE, Scopus, and the Cochrane Central Register of Controlled Trials. Our objective was to compare the safety and efficacy of various P2Y12 inhibitors during elective PCI, focusing on endpoints such as overall mortality, myocardial infarction (MI), stroke, revascularization, and major bleeding. The researchers utilized incidence rate ratios and P-scores to determine the hierarchies of safety and efficacy. The study included patients from multiple RCTs, with clopidogrel serving as the reference treatment. To evaluate MACE and severe bleeding, the meta-analysis used effect sizes and standard errors extracted from the odds ratios of each study. Results:Eleven randomized controlled trials with a total sample size of 7051 patients were included in our analysis. The meta-analysis found that the newer, more potent P2Y12 inhibitors were not associated with a statistically significant reduction in MACE compared to clopidogrel (p=0.052). Regarding safety outcomes, the meta-analysis found no statistically significant difference between the two types of inhibitors for severe bleeding (p=0.168). Conclusions: Our findings suggest that Prasugrel and Ticagrelor are not more effective than clopidogrel in reducing MACE among patients who underwent elective PCI. Simultaneously, there is no significant difference in the risk of severe bleeding."],"dc:identifier":["uoadl:3410957","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410957"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μετα-ανάλυση τυχαιοπημένων ελεγχόμενων κλινικών δοκιμών: κλοπιδογρέλη ή πρασουγρέλη/τικαγρελόρη μετά από αγγειοπλαστική σε σταθερή στεφανιαία νόσο;"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:07Z"}