{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3411078"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3411078","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη βιοδεικτών που σχετίζονται με την επιγενετική σε επιθηλιακά θυμικά νεοπλάσματα","abstract":"Τα θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα προκύπτουν από τα επιθηλιακά κύτταρα του θύμου αδένα και αποτελούν τα συχνότερα νεοπλάσματα που εντοπίζονται στο μεσοθωράκιο, περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα ιστολογικά διαφορετικών υποτύπων όγκων, με εντελώς διαφορετικές κλινικές εκβάσεις. Η κλινικοπαθολογική ετερογένεια των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων αντανακλά το ξεχωριστό μοριακό τους προφίλ και φανερώνει τους ενδεχόμενους βιολογικούς δείκτες που καθορίζουν τη διάγνωση και την πρόγνωση των νοσημάτων αυτών. Οι ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες για τη συνολική επιβίωση (OS) των ασθενών με θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα είναι η ηλικία, το μέγεθος του όγκου, ο ιστολογικός τύπος σύμφωνα με την ταξινόμηση του Π.Ο.Υ., το κλινικό στάδιο σύμφωνα με το σύστημα Masaoka-Koga, το είδος της επικουρικής θεραπείας, η παρουσία παρανεοπλασματικών συμπτωμάτων, με συχνότερο την μυασθένεια Gravis, η συμμετοχή λεμφαδένων και η πληρότητα της χειρουργικής εκτομής. Επίσης, οι σημαντικότεροι προγνωστικοί γενετικοί βιοδείκτες είναι τα γονίδια c-KIT (CD117), p53, CDKN2A/B, Ki-67, BCL-2, CD5 και CD20, EGFR, HER2/neu, MMPs, VEGF, PD-L1, SOX2 και FGF2. Η επιγενετική, η μελέτη των κληρονομικών αλλαγών στη γονιδιακή έκφραση που δεν περιλαμβάνουν αλλαγές στην αλληλουχία του DNA, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση των γονιδίων που εμπλέκονται στην καρκινογένεση. Ένας από τους πρωταρχικούς μηχανισμούς επιγενετικής ρύθμισης είναι οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις των ιστονών, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν τη δομή της χρωματίνης και τη γονιδιακή έκφραση. Οι αποακετυλάσες της ιστόνης (HDACs), όπως οι HDAC1 και HDAC2, είναι ένζυμα που αφαιρούν ακετυλομάδας από τις ιστόνες, οδηγώντας σε συμπύκνωση της χρωματίνης και μεταγραφική καταστολή. Η απορρύθμιση της δραστηριότητας των HDAC έχει ενοχοποιηθεί για διάφορους καρκίνους, συμπεριλαμβανομένων των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων, προωθώντας την αποσιώπηση ογκοκατασταλτικών γονιδίων και άλλων κρίσιμων ρυθμιστικών γονιδίων. Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκε η έκφραση των γονιδίων HDAC1 και HDAC2 στα διάφορα καρκινικά στάδια των θυμωμάτων και θυμικών καρκινωμάτων και μελετήθηκε η προγνωστική τους αξία. Από τα αποτελέσματα προκύπτει ότι το γονίδιο HDAC2 υπερεκφράζεται στα θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα, ενώ το γονίδιο HDAC1 υποεκφράζεται. Η ανάλυση που πραγματοποιήθηκε στην παρούσα διπλωματική διατριβή φανέρωσε σημαντική συσχέτιση μεταξύ του φύλου των ασθενών και των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων HDAC1 και HDAC2, καθώς φάνηκε ότι οι άνδρες πιθανώς υπερεκφράζουν τα γονίδια αυτά. Επίσης, δεν προέκυψε κάποια στατιστικώς σημαντική διαφορά στα επίπεδα έκφρασης αυτών των γονιδίων μεταξύ των διαφορετικών σταδίων κατά Masaoka-Koga και κατά Π.Ο.Υ.. Ακόμα, προκύπτει ότι υπάρχει ισχυρή θετική συσχέτιση μεταξύ των τιμών H-score της πρωτεΐνης HDAC1 με τα επίπεδα έκφρασης του γονιδίου HDAC1, αλλά και των επιπέδων έκφρασης του γονιδίου HDAC2 με τις τιμές H-score της πρωτεΐνης HDAC2. Η περαιτέρω συναξιολόγηση των γονιδίων HDAC μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα τόσο για την κατανόηση της παθοφυσιολογίας των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων όσο και για την θεραπευτική προσέγγιση που θα επιλεχθεί για τον εκάστοτε ασθενή.","abstract_html":"Τα θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα προκύπτουν από τα επιθηλιακά κύτταρα του θύμου αδένα και αποτελούν τα συχνότερα νεοπλάσματα που εντοπίζονται στο μεσοθωράκιο, περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα ιστολογικά διαφορετικών υποτύπων όγκων, με εντελώς διαφορετικές κλινικές εκβάσεις. Η κλινικοπαθολογική ετερογένεια των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων αντανακλά το ξεχωριστό μοριακό τους προφίλ και φανερώνει τους ενδεχόμενους βιολογικούς δείκτες που καθορίζουν τη διάγνωση και την πρόγνωση των νοσημάτων αυτών. Οι ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες για τη συνολική επιβίωση (OS) των ασθενών με θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα είναι η ηλικία, το μέγεθος του όγκου, ο ιστολογικός τύπος σύμφωνα με την ταξινόμηση του Π.Ο.Υ., το κλινικό στάδιο σύμφωνα με το σύστημα Masaoka-Koga, το είδος της επικουρικής θεραπείας, η παρουσία παρανεοπλασματικών συμπτωμάτων, με συχνότερο την μυασθένεια Gravis, η συμμετοχή λεμφαδένων και η πληρότητα της χειρουργικής εκτομής. Επίσης, οι σημαντικότεροι προγνωστικοί γενετικοί βιοδείκτες είναι τα γονίδια c-KIT (CD117), p53, CDKN2A/B, Ki-67, BCL-2, CD5 και CD20, EGFR, HER2/neu, MMPs, VEGF, PD-L1, SOX2 και FGF2. Η επιγενετική, η μελέτη των κληρονομικών αλλαγών στη γονιδιακή έκφραση που δεν περιλαμβάνουν αλλαγές στην αλληλουχία του DNA, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση των γονιδίων που εμπλέκονται στην καρκινογένεση. Ένας από τους πρωταρχικούς μηχανισμούς επιγενετικής ρύθμισης είναι οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις των ιστονών, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν τη δομή της χρωματίνης και τη γονιδιακή έκφραση. Οι αποακετυλάσες της ιστόνης (HDACs), όπως οι HDAC1 και HDAC2, είναι ένζυμα που αφαιρούν ακετυλομάδας από τις ιστόνες, οδηγώντας σε συμπύκνωση της χρωματίνης και μεταγραφική καταστολή. Η απορρύθμιση της δραστηριότητας των HDAC έχει ενοχοποιηθεί για διάφορους καρκίνους, συμπεριλαμβανομένων των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων, προωθώντας την αποσιώπηση ογκοκατασταλτικών γονιδίων και άλλων κρίσιμων ρυθμιστικών γονιδίων. Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκε η έκφραση των γονιδίων HDAC1 και HDAC2 στα διάφορα καρκινικά στάδια των θυμωμάτων και θυμικών καρκινωμάτων και μελετήθηκε η προγνωστική τους αξία. Από τα αποτελέσματα προκύπτει ότι το γονίδιο HDAC2 υπερεκφράζεται στα θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα, ενώ το γονίδιο HDAC1 υποεκφράζεται. Η ανάλυση που πραγματοποιήθηκε στην παρούσα διπλωματική διατριβή φανέρωσε σημαντική συσχέτιση μεταξύ του φύλου των ασθενών και των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων HDAC1 και HDAC2, καθώς φάνηκε ότι οι άνδρες πιθανώς υπερεκφράζουν τα γονίδια αυτά. Επίσης, δεν προέκυψε κάποια στατιστικώς σημαντική διαφορά στα επίπεδα έκφρασης αυτών των γονιδίων μεταξύ των διαφορετικών σταδίων κατά Masaoka-Koga και κατά Π.Ο.Υ.. Ακόμα, προκύπτει ότι υπάρχει ισχυρή θετική συσχέτιση μεταξύ των τιμών H-score της πρωτεΐνης HDAC1 με τα επίπεδα έκφρασης του γονιδίου HDAC1, αλλά και των επιπέδων έκφρασης του γονιδίου HDAC2 με τις τιμές H-score της πρωτεΐνης HDAC2. Η περαιτέρω συναξιολόγηση των γονιδίων HDAC μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα τόσο για την κατανόηση της παθοφυσιολογίας των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων όσο και για την θεραπευτική προσέγγιση που θα επιλεχθεί για τον εκάστοτε ασθενή.","abstract_has_math":false,"creators":["Μανδράκης Γεώργιος","Mandrakis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:07Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3411078"],"render_values":[{"text":"uoadl:3411078","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3411078","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3411078","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3411078","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μανδράκης Γεώργιος","Mandrakis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3411078","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3411078"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα προκύπτουν από τα επιθηλιακά κύτταρα του θύμου αδένα και αποτελούν τα συχνότερα νεοπλάσματα που εντοπίζονται στο μεσοθωράκιο, περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα ιστολογικά διαφορετικών υποτύπων όγκων, με εντελώς διαφορετικές κλινικές εκβάσεις. Η κλινικοπαθολογική ετερογένεια των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων αντανακλά το ξεχωριστό μοριακό τους προφίλ και φανερώνει τους ενδεχόμενους βιολογικούς δείκτες που καθορίζουν τη διάγνωση και την πρόγνωση των νοσημάτων αυτών. Οι ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες για τη συνολική επιβίωση (OS) των ασθενών με θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα είναι η ηλικία, το μέγεθος του όγκου, ο ιστολογικός τύπος σύμφωνα με την ταξινόμηση του Π.Ο.Υ., το κλινικό στάδιο σύμφωνα με το σύστημα Masaoka-Koga, το είδος της επικουρικής θεραπείας, η παρουσία παρανεοπλασματικών συμπτωμάτων, με συχνότερο την μυασθένεια Gravis, η συμμετοχή λεμφαδένων και η πληρότητα της χειρουργικής εκτομής. Επίσης, οι σημαντικότεροι προγνωστικοί γενετικοί βιοδείκτες είναι τα γονίδια c-KIT (CD117), p53, CDKN2A/B, Ki-67, BCL-2, CD5 και CD20, EGFR, HER2/neu, MMPs, VEGF, PD-L1, SOX2 και FGF2. Η επιγενετική, η μελέτη των κληρονομικών αλλαγών στη γονιδιακή έκφραση που δεν περιλαμβάνουν αλλαγές στην αλληλουχία του DNA, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση των γονιδίων που εμπλέκονται στην καρκινογένεση. Ένας από τους πρωταρχικούς μηχανισμούς επιγενετικής ρύθμισης είναι οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις των ιστονών, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν τη δομή της χρωματίνης και τη γονιδιακή έκφραση. Οι αποακετυλάσες της ιστόνης (HDACs), όπως οι HDAC1 και HDAC2, είναι ένζυμα που αφαιρούν ακετυλομάδας από τις ιστόνες, οδηγώντας σε συμπύκνωση της χρωματίνης και μεταγραφική καταστολή. Η απορρύθμιση της δραστηριότητας των HDAC έχει ενοχοποιηθεί για διάφορους καρκίνους, συμπεριλαμβανομένων των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων, προωθώντας την αποσιώπηση ογκοκατασταλτικών γονιδίων και άλλων κρίσιμων ρυθμιστικών γονιδίων. Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκε η έκφραση των γονιδίων HDAC1 και HDAC2 στα διάφορα καρκινικά στάδια των θυμωμάτων και θυμικών καρκινωμάτων και μελετήθηκε η προγνωστική τους αξία. Από τα αποτελέσματα προκύπτει ότι το γονίδιο HDAC2 υπερεκφράζεται στα θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα, ενώ το γονίδιο HDAC1 υποεκφράζεται. Η ανάλυση που πραγματοποιήθηκε στην παρούσα διπλωματική διατριβή φανέρωσε σημαντική συσχέτιση μεταξύ του φύλου των ασθενών και των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων HDAC1 και HDAC2, καθώς φάνηκε ότι οι άνδρες πιθανώς υπερεκφράζουν τα γονίδια αυτά. Επίσης, δεν προέκυψε κάποια στατιστικώς σημαντική διαφορά στα επίπεδα έκφρασης αυτών των γονιδίων μεταξύ των διαφορετικών σταδίων κατά Masaoka-Koga και κατά Π.Ο.Υ.. Ακόμα, προκύπτει ότι υπάρχει ισχυρή θετική συσχέτιση μεταξύ των τιμών H-score της πρωτεΐνης HDAC1 με τα επίπεδα έκφρασης του γονιδίου HDAC1, αλλά και των επιπέδων έκφρασης του γονιδίου HDAC2 με τις τιμές H-score της πρωτεΐνης HDAC2. Η περαιτέρω συναξιολόγηση των γονιδίων HDAC μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα τόσο για την κατανόηση της παθοφυσιολογίας των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων όσο και για την θεραπευτική προσέγγιση που θα επιλεχθεί για τον εκάστοτε ασθενή.","Thymic epithelial neoplasms arise from the epithelial cells of the thymus gland and are the most common neoplasms found in the mediastinum, comprising a wide range of histologically distinct tumour subtypes, with completely different clinical outcomes. The clinicopathological heterogeneity of thymic epithelial neoplasms reflects their distinct molecular profile and reveals the potential biological markers that determine the diagnosis and prognosis of these diseases. The independent prognostic factors for overall survival (OS) of patients with thymic epithelial neoplasms are age, tumor size, histological type according to the WHO classification, clinical stage according to the Masaoka-Koga classification, type of adjuvant therapy, presence of paraneoplastic symptoms, most commonly myasthenia gravis, lymph node involvement and completeness of surgical resection. Also, the most important prognostic genetic biomarkers are c-KIT (CD117), p53, CDKN2A/B, Ki-67, BCL-2, CD5 and CD20, EGFR, HER2/neu, MMPs, VEGF, PD-L1, SOX2 and FGF2 genes. Epigenetics, the study of inherited changes in gene expression that do not involve changes in DNA sequence, plays an important role in the regulation of genes entailed in carcinogenesis. One of the primary mechanisms of epigenetic regulation is post-translational modifications of histones, which can affect chromatin structure and gene expression. Histone deacetylases (HDACs), such as HDAC1 and HDAC2, are enzymes that remove acetyl groups from histones, leading to chromatin condensation and transcriptional repression. Dysregulation of HDAC activity has been implicated in several cancers, including thymic epithelial neoplasms, promoting silencing of tumor suppressor genes and other critical regulatory genes. In the present study, the expression of HDAC1 and HDAC2 genes was evaluated in the different cancer stages of thymomas, and thymic carcinomas and their prognostic value was studied. The results show that HDAC2 gene is upregulated in thymic epithelial neoplasms, while HDAC1 gene is downregulated. The analysis performed in this thesis revealed a significant correlation between the gender of the patients and the expression levels of HDAC1 and HDAC2 genes, as it was shown that men are more likely to overexpress these genes. Also, there was no statistically significant difference in the expression levels of these genes between the different Masaoka-Koga and W.H.O. stages. Furthermore, the analysis revealed that there is a strong positive correlation between the H-score values of HDAC1 protein with the expression levels of HDAC1 gene, and also the expression levels of HDAC2 gene with the H-score values of HDAC2 protein. Further co-evaluation of HDAC genes may be a crucial factor in order to understand the pathophysiology of thymic epithelial neoplasms and the therapeutic approach that is best for each patient."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη βιοδεικτών που σχετίζονται με την επιγενετική σε επιθηλιακά θυμικά νεοπλάσματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μανδράκης Γεώργιος","Mandrakis Georgios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Τα θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα προκύπτουν από τα επιθηλιακά κύτταρα του θύμου αδένα και αποτελούν τα συχνότερα νεοπλάσματα που εντοπίζονται στο μεσοθωράκιο, περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα ιστολογικά διαφορετικών υποτύπων όγκων, με εντελώς διαφορετικές κλινικές εκβάσεις. Η κλινικοπαθολογική ετερογένεια των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων αντανακλά το ξεχωριστό μοριακό τους προφίλ και φανερώνει τους ενδεχόμενους βιολογικούς δείκτες που καθορίζουν τη διάγνωση και την πρόγνωση των νοσημάτων αυτών. Οι ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες για τη συνολική επιβίωση (OS) των ασθενών με θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα είναι η ηλικία, το μέγεθος του όγκου, ο ιστολογικός τύπος σύμφωνα με την ταξινόμηση του Π.Ο.Υ., το κλινικό στάδιο σύμφωνα με το σύστημα Masaoka-Koga, το είδος της επικουρικής θεραπείας, η παρουσία παρανεοπλασματικών συμπτωμάτων, με συχνότερο την μυασθένεια Gravis, η συμμετοχή λεμφαδένων και η πληρότητα της χειρουργικής εκτομής. Επίσης, οι σημαντικότεροι προγνωστικοί γενετικοί βιοδείκτες είναι τα γονίδια c-KIT (CD117), p53, CDKN2A/B, Ki-67, BCL-2, CD5 και CD20, EGFR, HER2/neu, MMPs, VEGF, PD-L1, SOX2 και FGF2. Η επιγενετική, η μελέτη των κληρονομικών αλλαγών στη γονιδιακή έκφραση που δεν περιλαμβάνουν αλλαγές στην αλληλουχία του DNA, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση των γονιδίων που εμπλέκονται στην καρκινογένεση. Ένας από τους πρωταρχικούς μηχανισμούς επιγενετικής ρύθμισης είναι οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις των ιστονών, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν τη δομή της χρωματίνης και τη γονιδιακή έκφραση. Οι αποακετυλάσες της ιστόνης (HDACs), όπως οι HDAC1 και HDAC2, είναι ένζυμα που αφαιρούν ακετυλομάδας από τις ιστόνες, οδηγώντας σε συμπύκνωση της χρωματίνης και μεταγραφική καταστολή. Η απορρύθμιση της δραστηριότητας των HDAC έχει ενοχοποιηθεί για διάφορους καρκίνους, συμπεριλαμβανομένων των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων, προωθώντας την αποσιώπηση ογκοκατασταλτικών γονιδίων και άλλων κρίσιμων ρυθμιστικών γονιδίων. Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκε η έκφραση των γονιδίων HDAC1 και HDAC2 στα διάφορα καρκινικά στάδια των θυμωμάτων και θυμικών καρκινωμάτων και μελετήθηκε η προγνωστική τους αξία. Από τα αποτελέσματα προκύπτει ότι το γονίδιο HDAC2 υπερεκφράζεται στα θυμικά επιθηλιακά νεοπλάσματα, ενώ το γονίδιο HDAC1 υποεκφράζεται. Η ανάλυση που πραγματοποιήθηκε στην παρούσα διπλωματική διατριβή φανέρωσε σημαντική συσχέτιση μεταξύ του φύλου των ασθενών και των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων HDAC1 και HDAC2, καθώς φάνηκε ότι οι άνδρες πιθανώς υπερεκφράζουν τα γονίδια αυτά. Επίσης, δεν προέκυψε κάποια στατιστικώς σημαντική διαφορά στα επίπεδα έκφρασης αυτών των γονιδίων μεταξύ των διαφορετικών σταδίων κατά Masaoka-Koga και κατά Π.Ο.Υ.. Ακόμα, προκύπτει ότι υπάρχει ισχυρή θετική συσχέτιση μεταξύ των τιμών H-score της πρωτεΐνης HDAC1 με τα επίπεδα έκφρασης του γονιδίου HDAC1, αλλά και των επιπέδων έκφρασης του γονιδίου HDAC2 με τις τιμές H-score της πρωτεΐνης HDAC2. Η περαιτέρω συναξιολόγηση των γονιδίων HDAC μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα τόσο για την κατανόηση της παθοφυσιολογίας των θυμικών επιθηλιακών νεοπλασμάτων όσο και για την θεραπευτική προσέγγιση που θα επιλεχθεί για τον εκάστοτε ασθενή.","Thymic epithelial neoplasms arise from the epithelial cells of the thymus gland and are the most common neoplasms found in the mediastinum, comprising a wide range of histologically distinct tumour subtypes, with completely different clinical outcomes. The clinicopathological heterogeneity of thymic epithelial neoplasms reflects their distinct molecular profile and reveals the potential biological markers that determine the diagnosis and prognosis of these diseases. The independent prognostic factors for overall survival (OS) of patients with thymic epithelial neoplasms are age, tumor size, histological type according to the WHO classification, clinical stage according to the Masaoka-Koga classification, type of adjuvant therapy, presence of paraneoplastic symptoms, most commonly myasthenia gravis, lymph node involvement and completeness of surgical resection. Also, the most important prognostic genetic biomarkers are c-KIT (CD117), p53, CDKN2A/B, Ki-67, BCL-2, CD5 and CD20, EGFR, HER2/neu, MMPs, VEGF, PD-L1, SOX2 and FGF2 genes. Epigenetics, the study of inherited changes in gene expression that do not involve changes in DNA sequence, plays an important role in the regulation of genes entailed in carcinogenesis. One of the primary mechanisms of epigenetic regulation is post-translational modifications of histones, which can affect chromatin structure and gene expression. Histone deacetylases (HDACs), such as HDAC1 and HDAC2, are enzymes that remove acetyl groups from histones, leading to chromatin condensation and transcriptional repression. Dysregulation of HDAC activity has been implicated in several cancers, including thymic epithelial neoplasms, promoting silencing of tumor suppressor genes and other critical regulatory genes. In the present study, the expression of HDAC1 and HDAC2 genes was evaluated in the different cancer stages of thymomas, and thymic carcinomas and their prognostic value was studied. The results show that HDAC2 gene is upregulated in thymic epithelial neoplasms, while HDAC1 gene is downregulated. The analysis performed in this thesis revealed a significant correlation between the gender of the patients and the expression levels of HDAC1 and HDAC2 genes, as it was shown that men are more likely to overexpress these genes. Also, there was no statistically significant difference in the expression levels of these genes between the different Masaoka-Koga and W.H.O. stages. Furthermore, the analysis revealed that there is a strong positive correlation between the H-score values of HDAC1 protein with the expression levels of HDAC1 gene, and also the expression levels of HDAC2 gene with the H-score values of HDAC2 protein. Further co-evaluation of HDAC genes may be a crucial factor in order to understand the pathophysiology of thymic epithelial neoplasms and the therapeutic approach that is best for each patient."],"dc:identifier":["uoadl:3411078","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3411078"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη βιοδεικτών που σχετίζονται με την επιγενετική σε επιθηλιακά θυμικά νεοπλάσματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:07Z"}