{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3413185"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3413185","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οστική νόσος σε αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα σε νέους ενήλικες","abstract":"Τα αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα συνδέονται με διάφορες σκελετικές συννοσηρότητες ακόμα και στους νέους ενήλικες, με συχνότερες την άσηπτη νέκρωση και την οστεοπόρωση. Τα αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα και η λήψη γλυκοκορτικοειδών σταo πλαίσιαo της θεραπείας τους αποτελούν προδιαθεσικό παράγοντα για την εμφάνιση οστεοπόρωσης. Προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με παθήσεις όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα είχαν μειωμένη οστική πυκνότητα κατά 17,1% στον αυχένα του μηριαίου σε σύγκριση με ομάδα ελέγχου. Ομοίως, σε ασθενείς με σπονδυλοαρθροπάθεια, όπως η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, η οστεοπόρωση μπορεί να εμφανίζεται σε ποσοστό που φτάνει το 13,4%. Η διάγνωση και η θεραπεία στους νέους ενήλικες αποτελεί πρόκληση ακόμα και σήμερα, δεν πρέπει να παραλείπεται καθώς μπορεί δυνητικά να οδηγήσει σε κατάγματα. Ειδικά για την πρόληψη, παρακολούθηση και θεραπεία της οστεοπόρωσης από γλυκοκορτικοειδή έχουν δημοσιευτεί κατευθυντήριες οδηγίες. Η άσηπτη νέκρωση συσχετίζεται με πολλά ρευματικά νοσήματα όπως τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, οφείλεται τόσο με τη ίδια τη νόσο όσο και με τη λήψη υψηλών δόσεων γλυκοκορτικοειδών και προσβάλλει συνήθως νέους ενήλικες. Μπορεί να εμφανιστεί σε διάφορες θέσεις, συχνότερα στην κεφαλή του μηριαίου. Η πρώιμη αναγνώριση της άσηπτης νέκρωσης είναι καθοριστικής σημασίας καθώς επιτρέπει την έγκαιρη παρέμβαση προτού η πάθηση εξελιχθεί, όπου η χειρουργική επέμβαση, όπως η ολική αρθροπλαστική, αποτελούν τη μόνη επιλογή. Η παθοφυσιολογία της άσηπτης νέκρωσης περιλαμβάνει γενετικούς παράγοντες, αγγειακές βλάβες, υπερτροφία των λιποκυττάρων και αυξημένη ενδοοστική πίεση. Αυτή η αλληλουχία καταλήγει τελικά σε ισχαιμία και, καθιστώντας τη κατάσταση συχνά μη αναστρέψιμη. Κλινικά, η άσηπτη νέκρωση γίνεται εμφανής μέσω της παρουσίας πόνου και μειωμένης κινητικότητας. Η έγκαιρη αναγνώριση και η κατάλληλη θεραπεία προσαρμοσμένη στο στάδιο της νόσου είναι ζωτικής σημασίας, καθώς η άσηπτη νέκρωση επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών. Με την πάροδο των ετών, έχουν προταθεί διάφορες φαρμακευτικές αγωγές, όπως διφωσφονικά, στατίνες, αγγειοδιασταλτικά και αντιπηκτικά φάρμακα. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα αυτών των αγωγών στην επιβράδυνση ή την αναστροφή της εξέλιξης της νόσου παραμένει αβέβαιη. Πρόσθετες προσεγγίσεις περιλαμβάνουν τη σύσταση για περιορισμό της φόρτισης των προσβεβλημένων αρθρώσεων και βιοφυσικές τεχνικές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορούν να επιλεγούν χειρουργικές επεμβάσεις για την ανακούφιση του πόνου και τη διατήρησης της λειτουργίας των αρθρώσεων. Παρότι κανένα από τα παραπάνω νοσήματα δεν εμφανίζει ειδικά συμπτώματα, η πρόληψη, η έγκαιρη αναγνώριση καθώς και η κατάλληλη αντιμετώπιση όπου αυτή χρειάζεται δε θα πρέπει να παραλείπεται στη κλινική εκτίμηση αυτών των ασθενών.","abstract_html":"Τα αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα συνδέονται με διάφορες σκελετικές συννοσηρότητες ακόμα και στους νέους ενήλικες, με συχνότερες την άσηπτη νέκρωση και την οστεοπόρωση. Τα αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα και η λήψη γλυκοκορτικοειδών σταo πλαίσιαo της θεραπείας τους αποτελούν προδιαθεσικό παράγοντα για την εμφάνιση οστεοπόρωσης. Προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με παθήσεις όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα είχαν μειωμένη οστική πυκνότητα κατά 17,1% στον αυχένα του μηριαίου σε σύγκριση με ομάδα ελέγχου. Ομοίως, σε ασθενείς με σπονδυλοαρθροπάθεια, όπως η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, η οστεοπόρωση μπορεί να εμφανίζεται σε ποσοστό που φτάνει το 13,4%. Η διάγνωση και η θεραπεία στους νέους ενήλικες αποτελεί πρόκληση ακόμα και σήμερα, δεν πρέπει να παραλείπεται καθώς μπορεί δυνητικά να οδηγήσει σε κατάγματα. Ειδικά για την πρόληψη, παρακολούθηση και θεραπεία της οστεοπόρωσης από γλυκοκορτικοειδή έχουν δημοσιευτεί κατευθυντήριες οδηγίες. Η άσηπτη νέκρωση συσχετίζεται με πολλά ρευματικά νοσήματα όπως τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, οφείλεται τόσο με τη ίδια τη νόσο όσο και με τη λήψη υψηλών δόσεων γλυκοκορτικοειδών και προσβάλλει συνήθως νέους ενήλικες. Μπορεί να εμφανιστεί σε διάφορες θέσεις, συχνότερα στην κεφαλή του μηριαίου. Η πρώιμη αναγνώριση της άσηπτης νέκρωσης είναι καθοριστικής σημασίας καθώς επιτρέπει την έγκαιρη παρέμβαση προτού η πάθηση εξελιχθεί, όπου η χειρουργική επέμβαση, όπως η ολική αρθροπλαστική, αποτελούν τη μόνη επιλογή. Η παθοφυσιολογία της άσηπτης νέκρωσης περιλαμβάνει γενετικούς παράγοντες, αγγειακές βλάβες, υπερτροφία των λιποκυττάρων και αυξημένη ενδοοστική πίεση. Αυτή η αλληλουχία καταλήγει τελικά σε ισχαιμία και, καθιστώντας τη κατάσταση συχνά μη αναστρέψιμη. Κλινικά, η άσηπτη νέκρωση γίνεται εμφανής μέσω της παρουσίας πόνου και μειωμένης κινητικότητας. Η έγκαιρη αναγνώριση και η κατάλληλη θεραπεία προσαρμοσμένη στο στάδιο της νόσου είναι ζωτικής σημασίας, καθώς η άσηπτη νέκρωση επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών. Με την πάροδο των ετών, έχουν προταθεί διάφορες φαρμακευτικές αγωγές, όπως διφωσφονικά, στατίνες, αγγειοδιασταλτικά και αντιπηκτικά φάρμακα. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα αυτών των αγωγών στην επιβράδυνση ή την αναστροφή της εξέλιξης της νόσου παραμένει αβέβαιη. Πρόσθετες προσεγγίσεις περιλαμβάνουν τη σύσταση για περιορισμό της φόρτισης των προσβεβλημένων αρθρώσεων και βιοφυσικές τεχνικές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορούν να επιλεγούν χειρουργικές επεμβάσεις για την ανακούφιση του πόνου και τη διατήρησης της λειτουργίας των αρθρώσεων. Παρότι κανένα από τα παραπάνω νοσήματα δεν εμφανίζει ειδικά συμπτώματα, η πρόληψη, η έγκαιρη αναγνώριση καθώς και η κατάλληλη αντιμετώπιση όπου αυτή χρειάζεται δε θα πρέπει να παραλείπεται στη κλινική εκτίμηση αυτών των ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Τάτση Αθανασία","Tatsi Athanasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:30:11Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3413185"],"render_values":[{"text":"uoadl:3413185","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3413185","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3413185","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3413185","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τάτση Αθανασία","Tatsi Athanasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3413185","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3413185"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα συνδέονται με διάφορες σκελετικές συννοσηρότητες ακόμα και στους νέους ενήλικες, με συχνότερες την άσηπτη νέκρωση και την οστεοπόρωση. Τα αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα και η λήψη γλυκοκορτικοειδών σταo πλαίσιαo της θεραπείας τους αποτελούν προδιαθεσικό παράγοντα για την εμφάνιση οστεοπόρωσης. Προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με παθήσεις όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα είχαν μειωμένη οστική πυκνότητα κατά 17,1% στον αυχένα του μηριαίου σε σύγκριση με ομάδα ελέγχου. Ομοίως, σε ασθενείς με σπονδυλοαρθροπάθεια, όπως η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, η οστεοπόρωση μπορεί να εμφανίζεται σε ποσοστό που φτάνει το 13,4%. Η διάγνωση και η θεραπεία στους νέους ενήλικες αποτελεί πρόκληση ακόμα και σήμερα, δεν πρέπει να παραλείπεται καθώς μπορεί δυνητικά να οδηγήσει σε κατάγματα. Ειδικά για την πρόληψη, παρακολούθηση και θεραπεία της οστεοπόρωσης από γλυκοκορτικοειδή έχουν δημοσιευτεί κατευθυντήριες οδηγίες. Η άσηπτη νέκρωση συσχετίζεται με πολλά ρευματικά νοσήματα όπως τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, οφείλεται τόσο με τη ίδια τη νόσο όσο και με τη λήψη υψηλών δόσεων γλυκοκορτικοειδών και προσβάλλει συνήθως νέους ενήλικες. Μπορεί να εμφανιστεί σε διάφορες θέσεις, συχνότερα στην κεφαλή του μηριαίου. Η πρώιμη αναγνώριση της άσηπτης νέκρωσης είναι καθοριστικής σημασίας καθώς επιτρέπει την έγκαιρη παρέμβαση προτού η πάθηση εξελιχθεί, όπου η χειρουργική επέμβαση, όπως η ολική αρθροπλαστική, αποτελούν τη μόνη επιλογή. Η παθοφυσιολογία της άσηπτης νέκρωσης περιλαμβάνει γενετικούς παράγοντες, αγγειακές βλάβες, υπερτροφία των λιποκυττάρων και αυξημένη ενδοοστική πίεση. Αυτή η αλληλουχία καταλήγει τελικά σε ισχαιμία και, καθιστώντας τη κατάσταση συχνά μη αναστρέψιμη. Κλινικά, η άσηπτη νέκρωση γίνεται εμφανής μέσω της παρουσίας πόνου και μειωμένης κινητικότητας. Η έγκαιρη αναγνώριση και η κατάλληλη θεραπεία προσαρμοσμένη στο στάδιο της νόσου είναι ζωτικής σημασίας, καθώς η άσηπτη νέκρωση επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών. Με την πάροδο των ετών, έχουν προταθεί διάφορες φαρμακευτικές αγωγές, όπως διφωσφονικά, στατίνες, αγγειοδιασταλτικά και αντιπηκτικά φάρμακα. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα αυτών των αγωγών στην επιβράδυνση ή την αναστροφή της εξέλιξης της νόσου παραμένει αβέβαιη. Πρόσθετες προσεγγίσεις περιλαμβάνουν τη σύσταση για περιορισμό της φόρτισης των προσβεβλημένων αρθρώσεων και βιοφυσικές τεχνικές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορούν να επιλεγούν χειρουργικές επεμβάσεις για την ανακούφιση του πόνου και τη διατήρησης της λειτουργίας των αρθρώσεων. Παρότι κανένα από τα παραπάνω νοσήματα δεν εμφανίζει ειδικά συμπτώματα, η πρόληψη, η έγκαιρη αναγνώριση καθώς και η κατάλληλη αντιμετώπιση όπου αυτή χρειάζεται δε θα πρέπει να παραλείπεται στη κλινική εκτίμηση αυτών των ασθενών.","Autoimmune rheumatic diseases (ARDs) in young adults are associated with various skeletal comorbidities, with avascular necrosis and osteoporosis being the most common. ARDs and the use of glucocorticoids predispose individuals to osteoporosis. Premenopausal women with diseases like rheumatoid arthritis have shown a 17.1% decrease in bone density in the femoral neck compared to control groups. Similarly, patients with spondylarthritis, such as ankylosing spondylitis, may have osteoporosis rates as high as 13.4%. Diagnosing and managing osteoporosis in young adults remains challenging, but it is essential to prevent potential fractures. Several guidelines provide recommendations for the prevention, monitoring, and treatment of glucocorticoid-induced osteoporosis. Avascular necrosis commonly affects young adults and can manifest in different bones, particularly the femoral head, in association with diseases like systemic lupus erythematosus and prolonged use of high-dose glucocorticoids. Consequently, it's imperative to maintain close monitoring and conduct risk assessments for patients in this category. The early identification of avascular necrosis is of paramount importance as it allows for intervention prior to advancing to severe stages, where surgical interventions like joint replacement may become the only viable option. The pathogenesis of avascular necrosis includes genetic factors, vascular impairments, adipocyte hypertrophy, and heightened intraosseous pressure. This sequence ultimately culminates in marrow and bone ischemia and necrosis, rendering the process often irreversible. Clinically, avascular necrosis becomes evident through the presence of pain and diminished mobility. Prompt recognition and appropriate treatment tailored to the disease stage are crucial, as avascular necrosis significantly impacts the quality of life in affected individuals. Over the years, various pharmacological treatments have been proposed, including bisphosphonates, statins, vasodilators, and anticoagulants medications. However, the effectiveness of these treatments in slowing or reversing disease progression remains uncertain. Additional approaches include imposing weight-bearing restrictions to safeguard affected joints and bones and biophysical treatments. In certain cases, surgical procedures can be explored to alleviate pain and enhance joint function. While specific symptoms are not exclusive to these diseases, it is vital to consider prevention, early recognition, and appropriate treatment in the clinical evaluation of young adult patients. Addressing these aspects can improve outcomes and mitigate the impact of skeletal comorbidities in ARDs."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οστική νόσος σε αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα σε νέους ενήλικες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τάτση Αθανασία","Tatsi Athanasia"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Τα αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα συνδέονται με διάφορες σκελετικές συννοσηρότητες ακόμα και στους νέους ενήλικες, με συχνότερες την άσηπτη νέκρωση και την οστεοπόρωση. Τα αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα και η λήψη γλυκοκορτικοειδών σταo πλαίσιαo της θεραπείας τους αποτελούν προδιαθεσικό παράγοντα για την εμφάνιση οστεοπόρωσης. Προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με παθήσεις όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα είχαν μειωμένη οστική πυκνότητα κατά 17,1% στον αυχένα του μηριαίου σε σύγκριση με ομάδα ελέγχου. Ομοίως, σε ασθενείς με σπονδυλοαρθροπάθεια, όπως η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, η οστεοπόρωση μπορεί να εμφανίζεται σε ποσοστό που φτάνει το 13,4%. Η διάγνωση και η θεραπεία στους νέους ενήλικες αποτελεί πρόκληση ακόμα και σήμερα, δεν πρέπει να παραλείπεται καθώς μπορεί δυνητικά να οδηγήσει σε κατάγματα. Ειδικά για την πρόληψη, παρακολούθηση και θεραπεία της οστεοπόρωσης από γλυκοκορτικοειδή έχουν δημοσιευτεί κατευθυντήριες οδηγίες. Η άσηπτη νέκρωση συσχετίζεται με πολλά ρευματικά νοσήματα όπως τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, οφείλεται τόσο με τη ίδια τη νόσο όσο και με τη λήψη υψηλών δόσεων γλυκοκορτικοειδών και προσβάλλει συνήθως νέους ενήλικες. Μπορεί να εμφανιστεί σε διάφορες θέσεις, συχνότερα στην κεφαλή του μηριαίου. Η πρώιμη αναγνώριση της άσηπτης νέκρωσης είναι καθοριστικής σημασίας καθώς επιτρέπει την έγκαιρη παρέμβαση προτού η πάθηση εξελιχθεί, όπου η χειρουργική επέμβαση, όπως η ολική αρθροπλαστική, αποτελούν τη μόνη επιλογή. Η παθοφυσιολογία της άσηπτης νέκρωσης περιλαμβάνει γενετικούς παράγοντες, αγγειακές βλάβες, υπερτροφία των λιποκυττάρων και αυξημένη ενδοοστική πίεση. Αυτή η αλληλουχία καταλήγει τελικά σε ισχαιμία και, καθιστώντας τη κατάσταση συχνά μη αναστρέψιμη. Κλινικά, η άσηπτη νέκρωση γίνεται εμφανής μέσω της παρουσίας πόνου και μειωμένης κινητικότητας. Η έγκαιρη αναγνώριση και η κατάλληλη θεραπεία προσαρμοσμένη στο στάδιο της νόσου είναι ζωτικής σημασίας, καθώς η άσηπτη νέκρωση επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών. Με την πάροδο των ετών, έχουν προταθεί διάφορες φαρμακευτικές αγωγές, όπως διφωσφονικά, στατίνες, αγγειοδιασταλτικά και αντιπηκτικά φάρμακα. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα αυτών των αγωγών στην επιβράδυνση ή την αναστροφή της εξέλιξης της νόσου παραμένει αβέβαιη. Πρόσθετες προσεγγίσεις περιλαμβάνουν τη σύσταση για περιορισμό της φόρτισης των προσβεβλημένων αρθρώσεων και βιοφυσικές τεχνικές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορούν να επιλεγούν χειρουργικές επεμβάσεις για την ανακούφιση του πόνου και τη διατήρησης της λειτουργίας των αρθρώσεων. Παρότι κανένα από τα παραπάνω νοσήματα δεν εμφανίζει ειδικά συμπτώματα, η πρόληψη, η έγκαιρη αναγνώριση καθώς και η κατάλληλη αντιμετώπιση όπου αυτή χρειάζεται δε θα πρέπει να παραλείπεται στη κλινική εκτίμηση αυτών των ασθενών.","Autoimmune rheumatic diseases (ARDs) in young adults are associated with various skeletal comorbidities, with avascular necrosis and osteoporosis being the most common. ARDs and the use of glucocorticoids predispose individuals to osteoporosis. Premenopausal women with diseases like rheumatoid arthritis have shown a 17.1% decrease in bone density in the femoral neck compared to control groups. Similarly, patients with spondylarthritis, such as ankylosing spondylitis, may have osteoporosis rates as high as 13.4%. Diagnosing and managing osteoporosis in young adults remains challenging, but it is essential to prevent potential fractures. Several guidelines provide recommendations for the prevention, monitoring, and treatment of glucocorticoid-induced osteoporosis. Avascular necrosis commonly affects young adults and can manifest in different bones, particularly the femoral head, in association with diseases like systemic lupus erythematosus and prolonged use of high-dose glucocorticoids. Consequently, it's imperative to maintain close monitoring and conduct risk assessments for patients in this category. The early identification of avascular necrosis is of paramount importance as it allows for intervention prior to advancing to severe stages, where surgical interventions like joint replacement may become the only viable option. The pathogenesis of avascular necrosis includes genetic factors, vascular impairments, adipocyte hypertrophy, and heightened intraosseous pressure. This sequence ultimately culminates in marrow and bone ischemia and necrosis, rendering the process often irreversible. Clinically, avascular necrosis becomes evident through the presence of pain and diminished mobility. Prompt recognition and appropriate treatment tailored to the disease stage are crucial, as avascular necrosis significantly impacts the quality of life in affected individuals. Over the years, various pharmacological treatments have been proposed, including bisphosphonates, statins, vasodilators, and anticoagulants medications. However, the effectiveness of these treatments in slowing or reversing disease progression remains uncertain. Additional approaches include imposing weight-bearing restrictions to safeguard affected joints and bones and biophysical treatments. In certain cases, surgical procedures can be explored to alleviate pain and enhance joint function. While specific symptoms are not exclusive to these diseases, it is vital to consider prevention, early recognition, and appropriate treatment in the clinical evaluation of young adult patients. Addressing these aspects can improve outcomes and mitigate the impact of skeletal comorbidities in ARDs."],"dc:identifier":["uoadl:3413185","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3413185"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οστική νόσος σε αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα σε νέους ενήλικες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:11Z"}