{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3414671"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3414671","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"DiI for tract tracing in human CNS tissue","abstract":"Οι νευροανατομικές μελέτες επιτρέπουν στους ερευνητές να χαρτογραφήσουν τις οδούς και τις συνδέσεις εντός του εγκεφάλου αλλά και ολόκληρου του νευρικού συστήματος. Μέσω αυτών των τεχνικών προκύπτουν σημαντικές γνώσεις σχετικά με τη δομική και λειτουργική οργάνωση των νευρωνικών κυκλωμάτων, γεγονός που διευκολύνει τη βαθύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο επικοινωνούν οι διάφορες περιοχές του νευρικού συστήματος. Ιστορικά, η ικανότητα μελέτης αυτών των μονοπατιών έχει συμβάλει καθοριστικά στην πρόοδο των γνώσεών μας για τη λειτουργία του εγκεφάλου, στη διαλεύκανση των μηχανισμών των ασθενειών και στη διερεύνηση των ιδιαιτεροτήτων της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η εμφάνιση νέων τεχνικών μελέτης, από τις κλασικές βαφές έως τα εξελιγμένα γενετικά και μοριακά εργαλεία, έχει διευρύνει σημαντικά τις δυνατότητες των νευροεπιστημόνων. Μεταξύ αυτών, οι carbocyanine dyes, όπως η DiI, έχουν αποκτήσει εξέχουσα θέση λόγω της αποτελεσματικότητάς τους γεγονός που τις καθιστά ιδανικές για λεπτομερείς ανατομικές μελέτες. Τέτοια εργαλεία είναι καθοριστικής σημασίας για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της παρατήρησης μικροσκοπικών κυτταρικών δομών και των μακροσκοπικών λειτουργιών που ελέγχουν, πράγμα που είναι απαραίτητο τόσο για τη βασική επιστημονική κατανόηση όσο και για την ανάπτυξη ιατρικών παρεμβάσεων. Στην παρούσα μελέτη διενεργήθηκε μια ανασκόπηση οριοθέτησης της βιβλιογραφίας σχετικά με τη χρήση της DiI σε νευροανατομικές μελέτες με χρήση ανθρώπινων παρασκευασμάτων. Η συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Scopus και Web of Science οδήγησε στον εντοπισμό 61 μελετών που δημοσιεύθηκαν τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αν και οι έρευνες κάλυπταν διάφορα αναπτυξιακά στάδια, από την εμβρυϊκή ηλικία έως την ενηλικίωση, η πλειονότητα επικεντρώθηκε σε ιστούς ενηλίκων. Οι μελέτες που αφορούσαν ιστούς του περιφερικού νευρικού συστήματος (ΠΝΣ) ήταν λιγότερο συχνές, με τις περισσότερες έρευνες να επικεντρώνονται στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ). Η συνδεσιμότητα της οπτικής οδού ήταν το κυρίαρχο θέμα ενδιαφέροντος. Οι κρύσταλλοι DiI ήταν η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη μορφή, αν και αρκετές μελέτες χρησιμοποίησαν επίσης DiI σε μορφή πάστας ή διαλύματος. Οι μέγιστες αποστάσεις και ταχύτητες ανίχνευσης που αναφέρθηκαν ήταν 70 mm και 1 mm/h, αντίστοιχα. Γινόταν σημαντική αναφορά στις προσπάθειες για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της τεχνικής με την τροποποίηση των συνθηκών μονιμοποίησης και επώασης, την εκ νέου εφαρμογή χρωστικής ή τη χρήση ηλεκτρικών πεδίων. Επιπρόσθετες μελέτες διερεύνησαν την επέκταση της χρήσης της DiI, με την αξιολόγηση της χρήσης της σε αρχειακό ανατομικό υλικό και της συμβατότητάς της με μεθόδους διαφανοποίησης (clearing) των ιστών. Η ενσωμάτωση με ανοσοϊστοχημεία σε μελέτες διπλής σήμανσης αποδείχθηκε αποτελεσματική στην ανάλυση της συνδεσιμότητας σε νευρωνικούς πληθυσμούς διαφόρων φαινοτύπων εντός του ανθρώπινου ΚΝΣ και ΠΝΣ.","abstract_html":"Οι νευροανατομικές μελέτες επιτρέπουν στους ερευνητές να χαρτογραφήσουν τις οδούς και τις συνδέσεις εντός του εγκεφάλου αλλά και ολόκληρου του νευρικού συστήματος. Μέσω αυτών των τεχνικών προκύπτουν σημαντικές γνώσεις σχετικά με τη δομική και λειτουργική οργάνωση των νευρωνικών κυκλωμάτων, γεγονός που διευκολύνει τη βαθύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο επικοινωνούν οι διάφορες περιοχές του νευρικού συστήματος. Ιστορικά, η ικανότητα μελέτης αυτών των μονοπατιών έχει συμβάλει καθοριστικά στην πρόοδο των γνώσεών μας για τη λειτουργία του εγκεφάλου, στη διαλεύκανση των μηχανισμών των ασθενειών και στη διερεύνηση των ιδιαιτεροτήτων της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η εμφάνιση νέων τεχνικών μελέτης, από τις κλασικές βαφές έως τα εξελιγμένα γενετικά και μοριακά εργαλεία, έχει διευρύνει σημαντικά τις δυνατότητες των νευροεπιστημόνων. Μεταξύ αυτών, οι carbocyanine dyes, όπως η DiI, έχουν αποκτήσει εξέχουσα θέση λόγω της αποτελεσματικότητάς τους γεγονός που τις καθιστά ιδανικές για λεπτομερείς ανατομικές μελέτες. Τέτοια εργαλεία είναι καθοριστικής σημασίας για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της παρατήρησης μικροσκοπικών κυτταρικών δομών και των μακροσκοπικών λειτουργιών που ελέγχουν, πράγμα που είναι απαραίτητο τόσο για τη βασική επιστημονική κατανόηση όσο και για την ανάπτυξη ιατρικών παρεμβάσεων. Στην παρούσα μελέτη διενεργήθηκε μια ανασκόπηση οριοθέτησης της βιβλιογραφίας σχετικά με τη χρήση της DiI σε νευροανατομικές μελέτες με χρήση ανθρώπινων παρασκευασμάτων. Η συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Scopus και Web of Science οδήγησε στον εντοπισμό 61 μελετών που δημοσιεύθηκαν τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αν και οι έρευνες κάλυπταν διάφορα αναπτυξιακά στάδια, από την εμβρυϊκή ηλικία έως την ενηλικίωση, η πλειονότητα επικεντρώθηκε σε ιστούς ενηλίκων. Οι μελέτες που αφορούσαν ιστούς του περιφερικού νευρικού συστήματος (ΠΝΣ) ήταν λιγότερο συχνές, με τις περισσότερες έρευνες να επικεντρώνονται στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ). Η συνδεσιμότητα της οπτικής οδού ήταν το κυρίαρχο θέμα ενδιαφέροντος. Οι κρύσταλλοι DiI ήταν η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη μορφή, αν και αρκετές μελέτες χρησιμοποίησαν επίσης DiI σε μορφή πάστας ή διαλύματος. Οι μέγιστες αποστάσεις και ταχύτητες ανίχνευσης που αναφέρθηκαν ήταν 70 mm και 1 mm/h, αντίστοιχα. Γινόταν σημαντική αναφορά στις προσπάθειες για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της τεχνικής με την τροποποίηση των συνθηκών μονιμοποίησης και επώασης, την εκ νέου εφαρμογή χρωστικής ή τη χρήση ηλεκτρικών πεδίων. Επιπρόσθετες μελέτες διερεύνησαν την επέκταση της χρήσης της DiI, με την αξιολόγηση της χρήσης της σε αρχειακό ανατομικό υλικό και της συμβατότητάς της με μεθόδους διαφανοποίησης (clearing) των ιστών. Η ενσωμάτωση με ανοσοϊστοχημεία σε μελέτες διπλής σήμανσης αποδείχθηκε αποτελεσματική στην ανάλυση της συνδεσιμότητας σε νευρωνικούς πληθυσμούς διαφόρων φαινοτύπων εντός του ανθρώπινου ΚΝΣ και ΠΝΣ.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαυροβούνης Γεώργιος","Mavrovounis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:17Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3414671"],"render_values":[{"text":"uoadl:3414671","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3414671","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3414671","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3414671","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαυροβούνης Γεώργιος","Mavrovounis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3414671","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3414671"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι νευροανατομικές μελέτες επιτρέπουν στους ερευνητές να χαρτογραφήσουν τις οδούς και τις συνδέσεις εντός του εγκεφάλου αλλά και ολόκληρου του νευρικού συστήματος. Μέσω αυτών των τεχνικών προκύπτουν σημαντικές γνώσεις σχετικά με τη δομική και λειτουργική οργάνωση των νευρωνικών κυκλωμάτων, γεγονός που διευκολύνει τη βαθύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο επικοινωνούν οι διάφορες περιοχές του νευρικού συστήματος. Ιστορικά, η ικανότητα μελέτης αυτών των μονοπατιών έχει συμβάλει καθοριστικά στην πρόοδο των γνώσεών μας για τη λειτουργία του εγκεφάλου, στη διαλεύκανση των μηχανισμών των ασθενειών και στη διερεύνηση των ιδιαιτεροτήτων της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η εμφάνιση νέων τεχνικών μελέτης, από τις κλασικές βαφές έως τα εξελιγμένα γενετικά και μοριακά εργαλεία, έχει διευρύνει σημαντικά τις δυνατότητες των νευροεπιστημόνων. Μεταξύ αυτών, οι carbocyanine dyes, όπως η DiI, έχουν αποκτήσει εξέχουσα θέση λόγω της αποτελεσματικότητάς τους γεγονός που τις καθιστά ιδανικές για λεπτομερείς ανατομικές μελέτες. Τέτοια εργαλεία είναι καθοριστικής σημασίας για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της παρατήρησης μικροσκοπικών κυτταρικών δομών και των μακροσκοπικών λειτουργιών που ελέγχουν, πράγμα που είναι απαραίτητο τόσο για τη βασική επιστημονική κατανόηση όσο και για την ανάπτυξη ιατρικών παρεμβάσεων. Στην παρούσα μελέτη διενεργήθηκε μια ανασκόπηση οριοθέτησης της βιβλιογραφίας σχετικά με τη χρήση της DiI σε νευροανατομικές μελέτες με χρήση ανθρώπινων παρασκευασμάτων. Η συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Scopus και Web of Science οδήγησε στον εντοπισμό 61 μελετών που δημοσιεύθηκαν τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αν και οι έρευνες κάλυπταν διάφορα αναπτυξιακά στάδια, από την εμβρυϊκή ηλικία έως την ενηλικίωση, η πλειονότητα επικεντρώθηκε σε ιστούς ενηλίκων. Οι μελέτες που αφορούσαν ιστούς του περιφερικού νευρικού συστήματος (ΠΝΣ) ήταν λιγότερο συχνές, με τις περισσότερες έρευνες να επικεντρώνονται στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ). Η συνδεσιμότητα της οπτικής οδού ήταν το κυρίαρχο θέμα ενδιαφέροντος. Οι κρύσταλλοι DiI ήταν η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη μορφή, αν και αρκετές μελέτες χρησιμοποίησαν επίσης DiI σε μορφή πάστας ή διαλύματος. Οι μέγιστες αποστάσεις και ταχύτητες ανίχνευσης που αναφέρθηκαν ήταν 70 mm και 1 mm/h, αντίστοιχα. Γινόταν σημαντική αναφορά στις προσπάθειες για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της τεχνικής με την τροποποίηση των συνθηκών μονιμοποίησης και επώασης, την εκ νέου εφαρμογή χρωστικής ή τη χρήση ηλεκτρικών πεδίων. Επιπρόσθετες μελέτες διερεύνησαν την επέκταση της χρήσης της DiI, με την αξιολόγηση της χρήσης της σε αρχειακό ανατομικό υλικό και της συμβατότητάς της με μεθόδους διαφανοποίησης (clearing) των ιστών. Η ενσωμάτωση με ανοσοϊστοχημεία σε μελέτες διπλής σήμανσης αποδείχθηκε αποτελεσματική στην ανάλυση της συνδεσιμότητας σε νευρωνικούς πληθυσμούς διαφόρων φαινοτύπων εντός του ανθρώπινου ΚΝΣ και ΠΝΣ.","Neuroanatomical tract tracing is an essential method in neuroscience that allows researchers to map the pathways and connections within the brain and nervous system. The techniques involved provide crucial insights into the structural and functional organization of neural circuits, facilitating a deeper understanding of how different brain regions communicate. Historically, the ability to visualize these pathways has been instrumental in advancing our knowledge of brain function, elucidating disease mechanisms, and exploring the intricacies of human behavior. The advent of various tracing techniques, from classical dyes to sophisticated genetic and molecular tools, has significantly expanded the capabilities of neuroscientists. Among these, carbocyanine dyes like DiI have gained prominence due to their effectiveness in brightly and persistently labeling neurons, making them ideal for detailed anatomical studies. Such tools are pivotal in bridging the gap between microscopic cellular structures and the macroscopic functions they control, which is essential for both basic scientific understanding and the development of medical interventions. The current study conducted a scoping review to summarize the literature on the use of the carbocyanine dye DiI in human neuroanatomical tract tracing. Systematic searches of the PubMed, Scopus, and Web of Science databases resulted in the identification of 61 studies published over the last thirty years. Although the research spanned various developmental stages, from embryonic to adult, the majority focused on adult human tissue. Studies involving peripheral nervous system (PNS) tissue were less common, with most research concentrating on the central nervous system (CNS). The connectivity of the visual pathway was the predominant topic of interest in previous investigations. DiI crystals were the most frequently used form, although several studies also employed DiI in paste or dissolved forms. The maximum tracing distances and speeds reported were 70 mm and 1 mm/h, respectively. The study highlighted efforts to enhance tracing efficacy by modifying fixation and incubation conditions, re-applying dye, or using electric fields. Additional research explored expanding the use of DiI, assessing its utility with archival tissues and its compatibility with tissue clearing methods. The integration of DiI tracing with immunohistochemistry in double-labeling studies proved effective in analyzing connectivity in phenotypically distinct neuronal populations within the human CNS and PNS."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["DiI for tract tracing in human CNS tissue"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαυροβούνης Γεώργιος","Mavrovounis Georgios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Οι νευροανατομικές μελέτες επιτρέπουν στους ερευνητές να χαρτογραφήσουν τις οδούς και τις συνδέσεις εντός του εγκεφάλου αλλά και ολόκληρου του νευρικού συστήματος. Μέσω αυτών των τεχνικών προκύπτουν σημαντικές γνώσεις σχετικά με τη δομική και λειτουργική οργάνωση των νευρωνικών κυκλωμάτων, γεγονός που διευκολύνει τη βαθύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο επικοινωνούν οι διάφορες περιοχές του νευρικού συστήματος. Ιστορικά, η ικανότητα μελέτης αυτών των μονοπατιών έχει συμβάλει καθοριστικά στην πρόοδο των γνώσεών μας για τη λειτουργία του εγκεφάλου, στη διαλεύκανση των μηχανισμών των ασθενειών και στη διερεύνηση των ιδιαιτεροτήτων της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η εμφάνιση νέων τεχνικών μελέτης, από τις κλασικές βαφές έως τα εξελιγμένα γενετικά και μοριακά εργαλεία, έχει διευρύνει σημαντικά τις δυνατότητες των νευροεπιστημόνων. Μεταξύ αυτών, οι carbocyanine dyes, όπως η DiI, έχουν αποκτήσει εξέχουσα θέση λόγω της αποτελεσματικότητάς τους γεγονός που τις καθιστά ιδανικές για λεπτομερείς ανατομικές μελέτες. Τέτοια εργαλεία είναι καθοριστικής σημασίας για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της παρατήρησης μικροσκοπικών κυτταρικών δομών και των μακροσκοπικών λειτουργιών που ελέγχουν, πράγμα που είναι απαραίτητο τόσο για τη βασική επιστημονική κατανόηση όσο και για την ανάπτυξη ιατρικών παρεμβάσεων. Στην παρούσα μελέτη διενεργήθηκε μια ανασκόπηση οριοθέτησης της βιβλιογραφίας σχετικά με τη χρήση της DiI σε νευροανατομικές μελέτες με χρήση ανθρώπινων παρασκευασμάτων. Η συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Scopus και Web of Science οδήγησε στον εντοπισμό 61 μελετών που δημοσιεύθηκαν τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αν και οι έρευνες κάλυπταν διάφορα αναπτυξιακά στάδια, από την εμβρυϊκή ηλικία έως την ενηλικίωση, η πλειονότητα επικεντρώθηκε σε ιστούς ενηλίκων. Οι μελέτες που αφορούσαν ιστούς του περιφερικού νευρικού συστήματος (ΠΝΣ) ήταν λιγότερο συχνές, με τις περισσότερες έρευνες να επικεντρώνονται στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ). Η συνδεσιμότητα της οπτικής οδού ήταν το κυρίαρχο θέμα ενδιαφέροντος. Οι κρύσταλλοι DiI ήταν η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη μορφή, αν και αρκετές μελέτες χρησιμοποίησαν επίσης DiI σε μορφή πάστας ή διαλύματος. Οι μέγιστες αποστάσεις και ταχύτητες ανίχνευσης που αναφέρθηκαν ήταν 70 mm και 1 mm/h, αντίστοιχα. Γινόταν σημαντική αναφορά στις προσπάθειες για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της τεχνικής με την τροποποίηση των συνθηκών μονιμοποίησης και επώασης, την εκ νέου εφαρμογή χρωστικής ή τη χρήση ηλεκτρικών πεδίων. Επιπρόσθετες μελέτες διερεύνησαν την επέκταση της χρήσης της DiI, με την αξιολόγηση της χρήσης της σε αρχειακό ανατομικό υλικό και της συμβατότητάς της με μεθόδους διαφανοποίησης (clearing) των ιστών. Η ενσωμάτωση με ανοσοϊστοχημεία σε μελέτες διπλής σήμανσης αποδείχθηκε αποτελεσματική στην ανάλυση της συνδεσιμότητας σε νευρωνικούς πληθυσμούς διαφόρων φαινοτύπων εντός του ανθρώπινου ΚΝΣ και ΠΝΣ.","Neuroanatomical tract tracing is an essential method in neuroscience that allows researchers to map the pathways and connections within the brain and nervous system. The techniques involved provide crucial insights into the structural and functional organization of neural circuits, facilitating a deeper understanding of how different brain regions communicate. Historically, the ability to visualize these pathways has been instrumental in advancing our knowledge of brain function, elucidating disease mechanisms, and exploring the intricacies of human behavior. The advent of various tracing techniques, from classical dyes to sophisticated genetic and molecular tools, has significantly expanded the capabilities of neuroscientists. Among these, carbocyanine dyes like DiI have gained prominence due to their effectiveness in brightly and persistently labeling neurons, making them ideal for detailed anatomical studies. Such tools are pivotal in bridging the gap between microscopic cellular structures and the macroscopic functions they control, which is essential for both basic scientific understanding and the development of medical interventions. The current study conducted a scoping review to summarize the literature on the use of the carbocyanine dye DiI in human neuroanatomical tract tracing. Systematic searches of the PubMed, Scopus, and Web of Science databases resulted in the identification of 61 studies published over the last thirty years. Although the research spanned various developmental stages, from embryonic to adult, the majority focused on adult human tissue. Studies involving peripheral nervous system (PNS) tissue were less common, with most research concentrating on the central nervous system (CNS). The connectivity of the visual pathway was the predominant topic of interest in previous investigations. DiI crystals were the most frequently used form, although several studies also employed DiI in paste or dissolved forms. The maximum tracing distances and speeds reported were 70 mm and 1 mm/h, respectively. The study highlighted efforts to enhance tracing efficacy by modifying fixation and incubation conditions, re-applying dye, or using electric fields. Additional research explored expanding the use of DiI, assessing its utility with archival tissues and its compatibility with tissue clearing methods. The integration of DiI tracing with immunohistochemistry in double-labeling studies proved effective in analyzing connectivity in phenotypically distinct neuronal populations within the human CNS and PNS."],"dc:identifier":["uoadl:3414671","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3414671"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["DiI for tract tracing in human CNS tissue"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:17Z"}