{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3417232"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3417232","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιπλοκές οισοφαγεκτομών. Σύγκριση μεταξύ ανοικτής και ελάχιστα επεμβατικής τεχνικής","abstract":"Η οισοφαγεκτομή είναι μια μεγάλης βαρύτητας επέμβαση που διενεργείται κατά κύριο λόγο για καρκίνο του οισοφάγου, είτε αδενοκαρκίνωμα, είτε πλακώδες. Σπανιότερα η επέμβαση αυτή διενεργείται για καλοήθεις παθήσεις του οισοφάγου, όπως λειομυώματα και λοιπά καλοήθη νεοπλάσματα, αχαλασία τελικού σταδίου, τραυματικές διατρήσεις (ιατρογενείς, σύνδρομο Boerhaave, κατάποση καυστικών ουσιών), καλοήθεις στενώσεις διαφόρων αιτιολογιών, καθώς και σε περιπτώσεις οισοφάγου Barrett με υψηλόβαθμη δυσπλασία. Υπάρχουν 3 βασικές τεχνικές οισοφαγεκτομής: δια των σκελών του διαφράγματος με τραχηλική και κοιλιακή προσπέλαση, κατά Ivor Lewis με θωρακική και κοιλιακή προσπέλαση και κατά McKeown με προσπέλαση και των τριών πεδίων, κάθε μία από τις οποίες μπορεί να διενεργηθεί είτε ανοικτά, είτε ελάχιστα επεμβατικά (λαπαροσκοπικά/θωρακοσκοπικά ή ρομποτικά), είτε υβριδικά, με συνδυασμό τους. Σε κάθε περίπτωση μετά την εκτομή του οισοφάγου η συνέχεια του πεπτικού σωλήνα αποκαθίσταται με κάποιον τύπο νεοοισοφάγου (γαστρικό, κολονικό ή νηστιδικό conduit) που αναστομώνεται με το κεντρικό οισοφαγικό κολόβωμα, είτε στον θώρακα, είτε στον τράχηλο, με κάποιου τύπου αναστόμωση (στο χέρι, με χρήση staplers ή συνδυασμός τους). Ανεξάρτητα από τις επιμέρους τεχνικές, πρόκειται σε κάθε περίπτωση για μια πολύ βαριά επέμβαση, με σημαντικές και συχνές επιπλοκές, που σχετίζονται με αυξημένη περιεγχειρητική νοσηρότητα και θνητότητα. Συχνότερες όλων είναι η πνευμονία (14.6%) και οι κολπικές αρρυθμίες (14.5%), ενώ από τις χειρουργικές επιπλοκές συχνότερη ήταν η αναστομωτική διαφυγή (11.4%) και ακολούθησαν κατά σειρά η λεμφόρροια (4.7%), η κάκωση των παλίνδρομων λαρυγγικών νεύρων (4.2%) και τέλος η νέκρωση του conduit (1.3%). Συγκρίνοντας τα ποσοστά των επιπλοκών μεταξύ ανοικτής και ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών το συμπέρασμα είναι ότι όλες οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές υπερέχουν έναντι της ανοικτής ως προς την συχνότητα εμφάνισης πνευμονίας, χωρίς να υπάρχει ακόμη evidence-based υπεροχή, παρά μόνο ενδείξεις υπέρ των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών και στις υπόλοιπες επιπλοκές. Τέλος, μεταξύ των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών, δεν υπάρχει evidence-based υπεροχή είτε της κλασικής, είτε της ρομποτικής.","abstract_html":"Η οισοφαγεκτομή είναι μια μεγάλης βαρύτητας επέμβαση που διενεργείται κατά κύριο λόγο για καρκίνο του οισοφάγου, είτε αδενοκαρκίνωμα, είτε πλακώδες. Σπανιότερα η επέμβαση αυτή διενεργείται για καλοήθεις παθήσεις του οισοφάγου, όπως λειομυώματα και λοιπά καλοήθη νεοπλάσματα, αχαλασία τελικού σταδίου, τραυματικές διατρήσεις (ιατρογενείς, σύνδρομο Boerhaave, κατάποση καυστικών ουσιών), καλοήθεις στενώσεις διαφόρων αιτιολογιών, καθώς και σε περιπτώσεις οισοφάγου Barrett με υψηλόβαθμη δυσπλασία. Υπάρχουν 3 βασικές τεχνικές οισοφαγεκτομής: δια των σκελών του διαφράγματος με τραχηλική και κοιλιακή προσπέλαση, κατά Ivor Lewis με θωρακική και κοιλιακή προσπέλαση και κατά McKeown με προσπέλαση και των τριών πεδίων, κάθε μία από τις οποίες μπορεί να διενεργηθεί είτε ανοικτά, είτε ελάχιστα επεμβατικά (λαπαροσκοπικά/θωρακοσκοπικά ή ρομποτικά), είτε υβριδικά, με συνδυασμό τους. Σε κάθε περίπτωση μετά την εκτομή του οισοφάγου η συνέχεια του πεπτικού σωλήνα αποκαθίσταται με κάποιον τύπο νεοοισοφάγου (γαστρικό, κολονικό ή νηστιδικό conduit) που αναστομώνεται με το κεντρικό οισοφαγικό κολόβωμα, είτε στον θώρακα, είτε στον τράχηλο, με κάποιου τύπου αναστόμωση (στο χέρι, με χρήση staplers ή συνδυασμός τους). Ανεξάρτητα από τις επιμέρους τεχνικές, πρόκειται σε κάθε περίπτωση για μια πολύ βαριά επέμβαση, με σημαντικές και συχνές επιπλοκές, που σχετίζονται με αυξημένη περιεγχειρητική νοσηρότητα και θνητότητα. Συχνότερες όλων είναι η πνευμονία (14.6%) και οι κολπικές αρρυθμίες (14.5%), ενώ από τις χειρουργικές επιπλοκές συχνότερη ήταν η αναστομωτική διαφυγή (11.4%) και ακολούθησαν κατά σειρά η λεμφόρροια (4.7%), η κάκωση των παλίνδρομων λαρυγγικών νεύρων (4.2%) και τέλος η νέκρωση του conduit (1.3%). Συγκρίνοντας τα ποσοστά των επιπλοκών μεταξύ ανοικτής και ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών το συμπέρασμα είναι ότι όλες οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές υπερέχουν έναντι της ανοικτής ως προς την συχνότητα εμφάνισης πνευμονίας, χωρίς να υπάρχει ακόμη evidence-based υπεροχή, παρά μόνο ενδείξεις υπέρ των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών και στις υπόλοιπες επιπλοκές. Τέλος, μεταξύ των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών, δεν υπάρχει evidence-based υπεροχή είτε της κλασικής, είτε της ρομποτικής.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννιός Κωνσταντίνος","Giannios Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3417232"],"render_values":[{"text":"uoadl:3417232","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417232","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417232","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3417232","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννιός Κωνσταντίνος","Giannios Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3417232","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417232"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οισοφαγεκτομή είναι μια μεγάλης βαρύτητας επέμβαση που διενεργείται κατά κύριο λόγο για καρκίνο του οισοφάγου, είτε αδενοκαρκίνωμα, είτε πλακώδες. Σπανιότερα η επέμβαση αυτή διενεργείται για καλοήθεις παθήσεις του οισοφάγου, όπως λειομυώματα και λοιπά καλοήθη νεοπλάσματα, αχαλασία τελικού σταδίου, τραυματικές διατρήσεις (ιατρογενείς, σύνδρομο Boerhaave, κατάποση καυστικών ουσιών), καλοήθεις στενώσεις διαφόρων αιτιολογιών, καθώς και σε περιπτώσεις οισοφάγου Barrett με υψηλόβαθμη δυσπλασία. Υπάρχουν 3 βασικές τεχνικές οισοφαγεκτομής: δια των σκελών του διαφράγματος με τραχηλική και κοιλιακή προσπέλαση, κατά Ivor Lewis με θωρακική και κοιλιακή προσπέλαση και κατά McKeown με προσπέλαση και των τριών πεδίων, κάθε μία από τις οποίες μπορεί να διενεργηθεί είτε ανοικτά, είτε ελάχιστα επεμβατικά (λαπαροσκοπικά/θωρακοσκοπικά ή ρομποτικά), είτε υβριδικά, με συνδυασμό τους. Σε κάθε περίπτωση μετά την εκτομή του οισοφάγου η συνέχεια του πεπτικού σωλήνα αποκαθίσταται με κάποιον τύπο νεοοισοφάγου (γαστρικό, κολονικό ή νηστιδικό conduit) που αναστομώνεται με το κεντρικό οισοφαγικό κολόβωμα, είτε στον θώρακα, είτε στον τράχηλο, με κάποιου τύπου αναστόμωση (στο χέρι, με χρήση staplers ή συνδυασμός τους). Ανεξάρτητα από τις επιμέρους τεχνικές, πρόκειται σε κάθε περίπτωση για μια πολύ βαριά επέμβαση, με σημαντικές και συχνές επιπλοκές, που σχετίζονται με αυξημένη περιεγχειρητική νοσηρότητα και θνητότητα. Συχνότερες όλων είναι η πνευμονία (14.6%) και οι κολπικές αρρυθμίες (14.5%), ενώ από τις χειρουργικές επιπλοκές συχνότερη ήταν η αναστομωτική διαφυγή (11.4%) και ακολούθησαν κατά σειρά η λεμφόρροια (4.7%), η κάκωση των παλίνδρομων λαρυγγικών νεύρων (4.2%) και τέλος η νέκρωση του conduit (1.3%). Συγκρίνοντας τα ποσοστά των επιπλοκών μεταξύ ανοικτής και ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών το συμπέρασμα είναι ότι όλες οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές υπερέχουν έναντι της ανοικτής ως προς την συχνότητα εμφάνισης πνευμονίας, χωρίς να υπάρχει ακόμη evidence-based υπεροχή, παρά μόνο ενδείξεις υπέρ των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών και στις υπόλοιπες επιπλοκές. Τέλος, μεταξύ των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών, δεν υπάρχει evidence-based υπεροχή είτε της κλασικής, είτε της ρομποτικής.","Esophagectomy is a major surgical procedure performed mainly in patients with esophageal carcinomas, either squamous cell or adenocarcinoma. Sometimes it is also indicated for benign diseases, such as leiomyomas and other benign esophageal tumors, end-stage achalasia, traumatic perforation (iatrogenic, Boerhaave syndrome, caustic ingestion), various benign strictures and in some cases of Barrett’s esophagus with high-grade dysplasia. The 3 main types of esophagectomy are the transhiatal approach via laparotomy and a cervical incision, the Ivor Lewis procedure via a midline laparotomy and a right posterolateral thoracotomy and the 3-field McKeown esophagectomy. All of them may be performed either via open or minimally invasive surgery (MIE), including robotic-assisted (RAMIE), or a hybrid technique, partly open, partly MIE. Regardless of the technique, after the removal of the esophagus continuity of the alimentary tract is restored with some type of conduit (gastric, colonic or jejunal), that is anastomosed (hand-sewn, with staplers or both) with the cervical esophagus, either in the neck or in the thorax. In any case esophagectomy is a major surgical procedure with frequent and major complications that result in high morbidity and mortality rates. The most common one is pneumonia (14.6%), followed by atrial arrhythmias (14.5%), while common “surgical” complications include anastomotic leaks (11.4%) followed by chyle leak (4.7%), palsy (4.2%) and conduit necrosis (1.3%). In conclusion, comparing open and minimally invasive esophagectomies provides strong evidence that pneumonia is more common in open surgery and suggests, but without any strong data, that MIE is in general superior to open esophagectomy regarding its complications ratio. No strong evidence of superiority between MIE and RAMIE, one over the other exists to date."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιπλοκές οισοφαγεκτομών. Σύγκριση μεταξύ ανοικτής και ελάχιστα επεμβατικής τεχνικής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννιός Κωνσταντίνος","Giannios Konstantinos"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η οισοφαγεκτομή είναι μια μεγάλης βαρύτητας επέμβαση που διενεργείται κατά κύριο λόγο για καρκίνο του οισοφάγου, είτε αδενοκαρκίνωμα, είτε πλακώδες. Σπανιότερα η επέμβαση αυτή διενεργείται για καλοήθεις παθήσεις του οισοφάγου, όπως λειομυώματα και λοιπά καλοήθη νεοπλάσματα, αχαλασία τελικού σταδίου, τραυματικές διατρήσεις (ιατρογενείς, σύνδρομο Boerhaave, κατάποση καυστικών ουσιών), καλοήθεις στενώσεις διαφόρων αιτιολογιών, καθώς και σε περιπτώσεις οισοφάγου Barrett με υψηλόβαθμη δυσπλασία. Υπάρχουν 3 βασικές τεχνικές οισοφαγεκτομής: δια των σκελών του διαφράγματος με τραχηλική και κοιλιακή προσπέλαση, κατά Ivor Lewis με θωρακική και κοιλιακή προσπέλαση και κατά McKeown με προσπέλαση και των τριών πεδίων, κάθε μία από τις οποίες μπορεί να διενεργηθεί είτε ανοικτά, είτε ελάχιστα επεμβατικά (λαπαροσκοπικά/θωρακοσκοπικά ή ρομποτικά), είτε υβριδικά, με συνδυασμό τους. Σε κάθε περίπτωση μετά την εκτομή του οισοφάγου η συνέχεια του πεπτικού σωλήνα αποκαθίσταται με κάποιον τύπο νεοοισοφάγου (γαστρικό, κολονικό ή νηστιδικό conduit) που αναστομώνεται με το κεντρικό οισοφαγικό κολόβωμα, είτε στον θώρακα, είτε στον τράχηλο, με κάποιου τύπου αναστόμωση (στο χέρι, με χρήση staplers ή συνδυασμός τους). Ανεξάρτητα από τις επιμέρους τεχνικές, πρόκειται σε κάθε περίπτωση για μια πολύ βαριά επέμβαση, με σημαντικές και συχνές επιπλοκές, που σχετίζονται με αυξημένη περιεγχειρητική νοσηρότητα και θνητότητα. Συχνότερες όλων είναι η πνευμονία (14.6%) και οι κολπικές αρρυθμίες (14.5%), ενώ από τις χειρουργικές επιπλοκές συχνότερη ήταν η αναστομωτική διαφυγή (11.4%) και ακολούθησαν κατά σειρά η λεμφόρροια (4.7%), η κάκωση των παλίνδρομων λαρυγγικών νεύρων (4.2%) και τέλος η νέκρωση του conduit (1.3%). Συγκρίνοντας τα ποσοστά των επιπλοκών μεταξύ ανοικτής και ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών το συμπέρασμα είναι ότι όλες οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές υπερέχουν έναντι της ανοικτής ως προς την συχνότητα εμφάνισης πνευμονίας, χωρίς να υπάρχει ακόμη evidence-based υπεροχή, παρά μόνο ενδείξεις υπέρ των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών και στις υπόλοιπες επιπλοκές. Τέλος, μεταξύ των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών, δεν υπάρχει evidence-based υπεροχή είτε της κλασικής, είτε της ρομποτικής.","Esophagectomy is a major surgical procedure performed mainly in patients with esophageal carcinomas, either squamous cell or adenocarcinoma. Sometimes it is also indicated for benign diseases, such as leiomyomas and other benign esophageal tumors, end-stage achalasia, traumatic perforation (iatrogenic, Boerhaave syndrome, caustic ingestion), various benign strictures and in some cases of Barrett’s esophagus with high-grade dysplasia. The 3 main types of esophagectomy are the transhiatal approach via laparotomy and a cervical incision, the Ivor Lewis procedure via a midline laparotomy and a right posterolateral thoracotomy and the 3-field McKeown esophagectomy. All of them may be performed either via open or minimally invasive surgery (MIE), including robotic-assisted (RAMIE), or a hybrid technique, partly open, partly MIE. Regardless of the technique, after the removal of the esophagus continuity of the alimentary tract is restored with some type of conduit (gastric, colonic or jejunal), that is anastomosed (hand-sewn, with staplers or both) with the cervical esophagus, either in the neck or in the thorax. In any case esophagectomy is a major surgical procedure with frequent and major complications that result in high morbidity and mortality rates. The most common one is pneumonia (14.6%), followed by atrial arrhythmias (14.5%), while common “surgical” complications include anastomotic leaks (11.4%) followed by chyle leak (4.7%), palsy (4.2%) and conduit necrosis (1.3%). In conclusion, comparing open and minimally invasive esophagectomies provides strong evidence that pneumonia is more common in open surgery and suggests, but without any strong data, that MIE is in general superior to open esophagectomy regarding its complications ratio. No strong evidence of superiority between MIE and RAMIE, one over the other exists to date."],"dc:identifier":["uoadl:3417232","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417232"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επιπλοκές οισοφαγεκτομών. Σύγκριση μεταξύ ανοικτής και ελάχιστα επεμβατικής τεχνικής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:24Z"}