{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3417666"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3417666","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Τα Πέτρινα της Φρειδερίκης» Ανάλυση και διαχείριση του προσφυγικού συνοικισμού στην περιοχή των Άνω Πετραλώνων.","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά στην διερεύνηση ενός ιδιαίτερου αρχιτεκτονικού - οικιστικού συνόλου στην περιοχή των άνω Πετραλώνων. Πρόκειται για τον προσφυγικό συνοικισμό «Τα Πέτρινα της Φρειδερίκης» που δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 50, από την προαναφερόμενη, με σκοπό την μετεγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων από τον πρόχειρο καταυλισμό της πρώτης εγκατάστασης τους, στις δυτικές υπώρειες του λόφου του Φιλοπάππου. Ο εν λόγω συνοικισμός όπως και η πολυκατοικία του Ασύρματου (τρίτο στάδιο κατοίκησης) είναι από τα μόνα ενεργά ίχνη της ιστορίας των προσφύγων στην περιοχή και μέρος ενός δικτύου ιχνών «κατοίκησης σε μεταβολή» από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η σημερινή πραγματικότητα όμως του οικισμού δεν φέρει τα στοιχεία της ταυτότητας του, ούτε αντιπροσωπεύει επάξια το ιστορικό του παρελθόν καθώς η πάροδος του χρόνου έχει αλλοιώσει σε μεγάλο βαθμό την αρχιτεκτονική, κοινωνική και κομβική του υπόσταση. Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε μία συνθήκη αποτοπικοποίησης, δηλαδή μία συνθήκη όπου ο τόπος αποσυνδέεται από τα εγγενή χαρακτηριστικά του και μετατρέπεται σε χώρο. Κατά τον Heidegger ο σύγχρονος άνθρωπος δεν κατοικεί την πόλη και τον κόσμο με μια σχέση άξια και γόνιμη, είναι ανέστιος εκτός τόπου, χωρίς τόπο. Πρόκειται για μια ανεστιότητα που συνίσταται: «...στο γεγονός ότι οι θνητοί πρέπει να αναζητούν πάντοτε εξαρχής την ουσία του κατοικείν, στο γεγονός ότι πρέπει να μάθουν να κατοικούν» (Heidegger 2008: 75). Ο χώρος για τον Heidegger είναι λοιπόν αντιληπτός ως πηγή ανεστιότητας, μια δυνατότητα και υπενθύμιση μετατόπισης από και προς την αυθεντική διαμονή σε τόπους. Η μελέτη αναγνωρίζει την παρούσα φάση του οικισμού ως ένα νέο στάδιο διωγμού και αποσκοπεί στην εκ νέου αναζήτηση του κατοικείν. O Heidegger αναφερόμενος σε μία φαινομενολογική αντίληψη της αρχιτεκτονικής εισάγει μια επανεκτίμηση του χώρου με εμπειρικούς παρά με γεωμετρικούς όρους και με αναφορά στην αναλογία του κατοικείν, ένα κατοικείν υπαρξιακό, αποκαλυπτικό. Ο Heidegger αναφέρει: «Αλλά κάποια μέρα θα μπορέσουμε με αφετηρία την ορθά νοούμενη ουσία του «είναι» να σκεφτούμε πιο σωστά τι είναι «οίκος» και τι σημαίνει «κατοικώ»» (Heidegger Μ.,1987). Η συγκεκριμένα έρευνα εστιάζει σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που αποκαλύπτουν τη γνώση για τον τόπο, όχι ως ένα τύπο ή μια τάξη, αλλά ως τον ίδιο τον τόπο στην ενικότητα και την ατομικότητά του, και αποσκοπεί μέσω μιας αρχιτεκτονικής χειρονομίας να παράξει ένα συμβάν που αρθρώνει, που περισυλλέγει, που αποκαλύπτει εκ νέου τον οικισμό των «Πέτρινων» ως βιωμένο τόπο. Σύμφωνα με τον Heidegger η αρχιτεκτονική είναι η τέχνη που μπορεί να διδάξει το τι σημαίνει διαμένω στον τόπο μου, σε αυτή τη γη και κάτω από τον ουρανό.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά στην διερεύνηση ενός ιδιαίτερου αρχιτεκτονικού - οικιστικού συνόλου στην περιοχή των άνω Πετραλώνων. Πρόκειται για τον προσφυγικό συνοικισμό «Τα Πέτρινα της Φρειδερίκης» που δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 50, από την προαναφερόμενη, με σκοπό την μετεγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων από τον πρόχειρο καταυλισμό της πρώτης εγκατάστασης τους, στις δυτικές υπώρειες του λόφου του Φιλοπάππου. Ο εν λόγω συνοικισμός όπως και η πολυκατοικία του Ασύρματου (τρίτο στάδιο κατοίκησης) είναι από τα μόνα ενεργά ίχνη της ιστορίας των προσφύγων στην περιοχή και μέρος ενός δικτύου ιχνών «κατοίκησης σε μεταβολή» από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η σημερινή πραγματικότητα όμως του οικισμού δεν φέρει τα στοιχεία της ταυτότητας του, ούτε αντιπροσωπεύει επάξια το ιστορικό του παρελθόν καθώς η πάροδος του χρόνου έχει αλλοιώσει σε μεγάλο βαθμό την αρχιτεκτονική, κοινωνική και κομβική του υπόσταση. Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε μία συνθήκη αποτοπικοποίησης, δηλαδή μία συνθήκη όπου ο τόπος αποσυνδέεται από τα εγγενή χαρακτηριστικά του και μετατρέπεται σε χώρο. Κατά τον Heidegger ο σύγχρονος άνθρωπος δεν κατοικεί την πόλη και τον κόσμο με μια σχέση άξια και γόνιμη, είναι ανέστιος εκτός τόπου, χωρίς τόπο. Πρόκειται για μια ανεστιότητα που συνίσταται: «...στο γεγονός ότι οι θνητοί πρέπει να αναζητούν πάντοτε εξαρχής την ουσία του κατοικείν, στο γεγονός ότι πρέπει να μάθουν να κατοικούν» (Heidegger 2008: 75). Ο χώρος για τον Heidegger είναι λοιπόν αντιληπτός ως πηγή ανεστιότητας, μια δυνατότητα και υπενθύμιση μετατόπισης από και προς την αυθεντική διαμονή σε τόπους. Η μελέτη αναγνωρίζει την παρούσα φάση του οικισμού ως ένα νέο στάδιο διωγμού και αποσκοπεί στην εκ νέου αναζήτηση του κατοικείν. O Heidegger αναφερόμενος σε μία φαινομενολογική αντίληψη της αρχιτεκτονικής εισάγει μια επανεκτίμηση του χώρου με εμπειρικούς παρά με γεωμετρικούς όρους και με αναφορά στην αναλογία του κατοικείν, ένα κατοικείν υπαρξιακό, αποκαλυπτικό. Ο Heidegger αναφέρει: «Αλλά κάποια μέρα θα μπορέσουμε με αφετηρία την ορθά νοούμενη ουσία του «είναι» να σκεφτούμε πιο σωστά τι είναι «οίκος» και τι σημαίνει «κατοικώ»» (Heidegger Μ.,1987). Η συγκεκριμένα έρευνα εστιάζει σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που αποκαλύπτουν τη γνώση για τον τόπο, όχι ως ένα τύπο ή μια τάξη, αλλά ως τον ίδιο τον τόπο στην ενικότητα και την ατομικότητά του, και αποσκοπεί μέσω μιας αρχιτεκτονικής χειρονομίας να παράξει ένα συμβάν που αρθρώνει, που περισυλλέγει, που αποκαλύπτει εκ νέου τον οικισμό των «Πέτρινων» ως βιωμένο τόπο. Σύμφωνα με τον Heidegger η αρχιτεκτονική είναι η τέχνη που μπορεί να διδάξει το τι σημαίνει διαμένω στον τόπο μου, σε αυτή τη γη και κάτω από τον ουρανό.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλλίτση Πηνελόπη","Kallitsi Pinelopi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:24Z","subjects":["Γενικά έργα","General works"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3417666"],"render_values":[{"text":"uoadl:3417666","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417666","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417666","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3417666","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλλίτση Πηνελόπη","Kallitsi Pinelopi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γενικά έργα","General works"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3417666","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417666"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά στην διερεύνηση ενός ιδιαίτερου αρχιτεκτονικού - οικιστικού συνόλου στην περιοχή των άνω Πετραλώνων. Πρόκειται για τον προσφυγικό συνοικισμό «Τα Πέτρινα της Φρειδερίκης» που δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 50, από την προαναφερόμενη, με σκοπό την μετεγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων από τον πρόχειρο καταυλισμό της πρώτης εγκατάστασης τους, στις δυτικές υπώρειες του λόφου του Φιλοπάππου. Ο εν λόγω συνοικισμός όπως και η πολυκατοικία του Ασύρματου (τρίτο στάδιο κατοίκησης) είναι από τα μόνα ενεργά ίχνη της ιστορίας των προσφύγων στην περιοχή και μέρος ενός δικτύου ιχνών «κατοίκησης σε μεταβολή» από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η σημερινή πραγματικότητα όμως του οικισμού δεν φέρει τα στοιχεία της ταυτότητας του, ούτε αντιπροσωπεύει επάξια το ιστορικό του παρελθόν καθώς η πάροδος του χρόνου έχει αλλοιώσει σε μεγάλο βαθμό την αρχιτεκτονική, κοινωνική και κομβική του υπόσταση. Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε μία συνθήκη αποτοπικοποίησης, δηλαδή μία συνθήκη όπου ο τόπος αποσυνδέεται από τα εγγενή χαρακτηριστικά του και μετατρέπεται σε χώρο. Κατά τον Heidegger ο σύγχρονος άνθρωπος δεν κατοικεί την πόλη και τον κόσμο με μια σχέση άξια και γόνιμη, είναι ανέστιος εκτός τόπου, χωρίς τόπο. Πρόκειται για μια ανεστιότητα που συνίσταται: «...στο γεγονός ότι οι θνητοί πρέπει να αναζητούν πάντοτε εξαρχής την ουσία του κατοικείν, στο γεγονός ότι πρέπει να μάθουν να κατοικούν» (Heidegger 2008: 75). Ο χώρος για τον Heidegger είναι λοιπόν αντιληπτός ως πηγή ανεστιότητας, μια δυνατότητα και υπενθύμιση μετατόπισης από και προς την αυθεντική διαμονή σε τόπους. Η μελέτη αναγνωρίζει την παρούσα φάση του οικισμού ως ένα νέο στάδιο διωγμού και αποσκοπεί στην εκ νέου αναζήτηση του κατοικείν. O Heidegger αναφερόμενος σε μία φαινομενολογική αντίληψη της αρχιτεκτονικής εισάγει μια επανεκτίμηση του χώρου με εμπειρικούς παρά με γεωμετρικούς όρους και με αναφορά στην αναλογία του κατοικείν, ένα κατοικείν υπαρξιακό, αποκαλυπτικό. Ο Heidegger αναφέρει: «Αλλά κάποια μέρα θα μπορέσουμε με αφετηρία την ορθά νοούμενη ουσία του «είναι» να σκεφτούμε πιο σωστά τι είναι «οίκος» και τι σημαίνει «κατοικώ»» (Heidegger Μ.,1987). Η συγκεκριμένα έρευνα εστιάζει σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που αποκαλύπτουν τη γνώση για τον τόπο, όχι ως ένα τύπο ή μια τάξη, αλλά ως τον ίδιο τον τόπο στην ενικότητα και την ατομικότητά του, και αποσκοπεί μέσω μιας αρχιτεκτονικής χειρονομίας να παράξει ένα συμβάν που αρθρώνει, που περισυλλέγει, που αποκαλύπτει εκ νέου τον οικισμό των «Πέτρινων» ως βιωμένο τόπο. Σύμφωνα με τον Heidegger η αρχιτεκτονική είναι η τέχνη που μπορεί να διδάξει το τι σημαίνει διαμένω στον τόπο μου, σε αυτή τη γη και κάτω από τον ουρανό.","This diploma thesis refers to the investigation of a special architectural - residential complex in the area of “Ano Petralona”. It is about the refugee settlement \"The Petrina of Frederica\" which was created in the mid-50s, by Queen Frederica, in order to relocate the Asia Minor refugees, from the temporary camp of their first settlement, on the western foothills of the hill of Filopappou. This settlement, like the Asyrmatos block of flats (third stage of habitation), is one of the only active traces of the history of refugees in the area and part of a network of traces of 'habitation in transition' from ancient times to the present day. However, the current condition of the settlement, does not represent the elements of its identity, nor its historical past worthily, as the time has largely altered its architectural, social status. We could refer to a condition of depopulation, that is, a condition where the place is disconnected from its inherent characteristics and transformed into a space. According to Heidegger, modern man does not inhabit the city and the world in a worthy and fruitful relationship; he is unstable outside of place, without place. It is an insubstantiality that consists of. Space for Heidegger is thus perceived as a source of impermanence, a possibility and reminder of a shift from and towards authentic dwelling places. The study recognizes the present phase of settlement, as a new stage of persecution and aims at a new search for dwelling. Heidegger, referring to a phenomenological conception of architecture, introduces a reassessment of space in empirical rather than geometric terms and with reference to the analogy of dwelling, an existential, apocalyptic dwelling. Heidegger states: \"But one day we will be able, starting from the rightly understood essence of Being, to think more correctly about what a 'house' is and what it means to 'dwell'\" (Heidegger M., 1987). This particular research focuses on specific features that reveal knowledge of place, not as a type or a class, but as place itself in its unity and individuality, and aims through an architectural action, to produce an event that articulates, that recollects, that reveals a new the settlement of the \"Petrina\" as a lived place. According to Heidegger, architecture is the art that can teach what it means to dwell in my place, on this earth and under the sky."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Τα Πέτρινα της Φρειδερίκης» Ανάλυση και διαχείριση του προσφυγικού συνοικισμού στην περιοχή των Άνω Πετραλώνων."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλλίτση Πηνελόπη","Kallitsi Pinelopi"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά στην διερεύνηση ενός ιδιαίτερου αρχιτεκτονικού - οικιστικού συνόλου στην περιοχή των άνω Πετραλώνων. Πρόκειται για τον προσφυγικό συνοικισμό «Τα Πέτρινα της Φρειδερίκης» που δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 50, από την προαναφερόμενη, με σκοπό την μετεγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων από τον πρόχειρο καταυλισμό της πρώτης εγκατάστασης τους, στις δυτικές υπώρειες του λόφου του Φιλοπάππου. Ο εν λόγω συνοικισμός όπως και η πολυκατοικία του Ασύρματου (τρίτο στάδιο κατοίκησης) είναι από τα μόνα ενεργά ίχνη της ιστορίας των προσφύγων στην περιοχή και μέρος ενός δικτύου ιχνών «κατοίκησης σε μεταβολή» από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η σημερινή πραγματικότητα όμως του οικισμού δεν φέρει τα στοιχεία της ταυτότητας του, ούτε αντιπροσωπεύει επάξια το ιστορικό του παρελθόν καθώς η πάροδος του χρόνου έχει αλλοιώσει σε μεγάλο βαθμό την αρχιτεκτονική, κοινωνική και κομβική του υπόσταση. Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε μία συνθήκη αποτοπικοποίησης, δηλαδή μία συνθήκη όπου ο τόπος αποσυνδέεται από τα εγγενή χαρακτηριστικά του και μετατρέπεται σε χώρο. Κατά τον Heidegger ο σύγχρονος άνθρωπος δεν κατοικεί την πόλη και τον κόσμο με μια σχέση άξια και γόνιμη, είναι ανέστιος εκτός τόπου, χωρίς τόπο. Πρόκειται για μια ανεστιότητα που συνίσταται: «...στο γεγονός ότι οι θνητοί πρέπει να αναζητούν πάντοτε εξαρχής την ουσία του κατοικείν, στο γεγονός ότι πρέπει να μάθουν να κατοικούν» (Heidegger 2008: 75). Ο χώρος για τον Heidegger είναι λοιπόν αντιληπτός ως πηγή ανεστιότητας, μια δυνατότητα και υπενθύμιση μετατόπισης από και προς την αυθεντική διαμονή σε τόπους. Η μελέτη αναγνωρίζει την παρούσα φάση του οικισμού ως ένα νέο στάδιο διωγμού και αποσκοπεί στην εκ νέου αναζήτηση του κατοικείν. O Heidegger αναφερόμενος σε μία φαινομενολογική αντίληψη της αρχιτεκτονικής εισάγει μια επανεκτίμηση του χώρου με εμπειρικούς παρά με γεωμετρικούς όρους και με αναφορά στην αναλογία του κατοικείν, ένα κατοικείν υπαρξιακό, αποκαλυπτικό. Ο Heidegger αναφέρει: «Αλλά κάποια μέρα θα μπορέσουμε με αφετηρία την ορθά νοούμενη ουσία του «είναι» να σκεφτούμε πιο σωστά τι είναι «οίκος» και τι σημαίνει «κατοικώ»» (Heidegger Μ.,1987). Η συγκεκριμένα έρευνα εστιάζει σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που αποκαλύπτουν τη γνώση για τον τόπο, όχι ως ένα τύπο ή μια τάξη, αλλά ως τον ίδιο τον τόπο στην ενικότητα και την ατομικότητά του, και αποσκοπεί μέσω μιας αρχιτεκτονικής χειρονομίας να παράξει ένα συμβάν που αρθρώνει, που περισυλλέγει, που αποκαλύπτει εκ νέου τον οικισμό των «Πέτρινων» ως βιωμένο τόπο. Σύμφωνα με τον Heidegger η αρχιτεκτονική είναι η τέχνη που μπορεί να διδάξει το τι σημαίνει διαμένω στον τόπο μου, σε αυτή τη γη και κάτω από τον ουρανό.","This diploma thesis refers to the investigation of a special architectural - residential complex in the area of “Ano Petralona”. It is about the refugee settlement \"The Petrina of Frederica\" which was created in the mid-50s, by Queen Frederica, in order to relocate the Asia Minor refugees, from the temporary camp of their first settlement, on the western foothills of the hill of Filopappou. This settlement, like the Asyrmatos block of flats (third stage of habitation), is one of the only active traces of the history of refugees in the area and part of a network of traces of 'habitation in transition' from ancient times to the present day. However, the current condition of the settlement, does not represent the elements of its identity, nor its historical past worthily, as the time has largely altered its architectural, social status. We could refer to a condition of depopulation, that is, a condition where the place is disconnected from its inherent characteristics and transformed into a space. According to Heidegger, modern man does not inhabit the city and the world in a worthy and fruitful relationship; he is unstable outside of place, without place. It is an insubstantiality that consists of. Space for Heidegger is thus perceived as a source of impermanence, a possibility and reminder of a shift from and towards authentic dwelling places. The study recognizes the present phase of settlement, as a new stage of persecution and aims at a new search for dwelling. Heidegger, referring to a phenomenological conception of architecture, introduces a reassessment of space in empirical rather than geometric terms and with reference to the analogy of dwelling, an existential, apocalyptic dwelling. Heidegger states: \"But one day we will be able, starting from the rightly understood essence of Being, to think more correctly about what a 'house' is and what it means to 'dwell'\" (Heidegger M., 1987). This particular research focuses on specific features that reveal knowledge of place, not as a type or a class, but as place itself in its unity and individuality, and aims through an architectural action, to produce an event that articulates, that recollects, that reveals a new the settlement of the \"Petrina\" as a lived place. According to Heidegger, architecture is the art that can teach what it means to dwell in my place, on this earth and under the sky."],"dc:identifier":["uoadl:3417666","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417666"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γενικά έργα","General works"],"dc:title":["«Τα Πέτρινα της Φρειδερίκης» Ανάλυση και διαχείριση του προσφυγικού συνοικισμού στην περιοχή των Άνω Πετραλώνων."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:24Z"}