{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3417692"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3417692","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η εφαρμογή της φλεβοαρτηριακής εξωσωματικής μεμβράνης οξυγόνωσης σε ασθενείς με καρδιογενή καταπληξία στην καρδιοχειρουργική μονάδα εντατικής θεραπείας","abstract":"Εισαγωγή Το VA ECMO ως μέσο υποστήριξης ασθενών με καρδιογενή καταπληξία είναι μια σωτήρια παρέμβαση της οποίας η χρήση αυξάνεται ραγδαία σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι καρδιοχειρουργικοί ασθενείς αποτελούν μια ιδιαίτερη ομάδα, με αυξανόμενη ζήτηση για εξωσωματική υποστήριξη. Παρά τις εξελίξεις στον τομέα αυτό, η έκβαση παραμένει κακή, εν μέρει λόγω υποστήριξης ολοένα και πιο σύμπλοκων βαρέως πασχόντων ασθενών που υποβάλλονται σε πιο σύμπλοκες επεμβάσεις. Υπάρχει ανάγκη για στοιχεία που θα βελτιώσουν την επιλογή των ασθενών, την έκβασή τους και θα εξορθολογήσουν την χρήση του VA ECMO στην κλινική πρακτική Σκοπός Ανάλυση της πρακτικής του κέντρου και σύγκριση κλινικών χαρακτηριστικών και έκβασης, των ασθενών που υποστηρίχθηκαν με κεντρική έναντι περιφερικής συνδεσμολογίας. Υλικό και Μέθοδος Αναδρομική μελέτη παρατήρησης, συλλέχθηκαν στοιχεία από τα εξιτήρια και το ηλεκτρονικό αρχείο του νοσοκομείου από 01-2015 έως 06-2023 (8,5έτη). Συλλέχθηκαν βασικά δημογραφικά, κλινικά χαρακτηριστικά και στοιχεία που αφορούσαν την έκβαση των ασθενών. Στη συνέχεια ,διενεργήσαμε μονομεταβλητή και διμεταβλητή στατιστική ανάλυση, ώστε να διερευνήσουμε πιθανές συσχετίσεις μεταξύ των μεταβλητών που καταγράφηκαν και το είδος συνδεσμολογίας της εξωσωματικής υποστήριξης. Αποτελέσματα 108 ασθενείς, 55% άνδρες με διάμεση ηλικία 59 (42-69) έτη, υποστηρίχθηκαν με VA ECMO. Κεντρική συνδεσμολογία εφαρμόστηκε σε 48 (44%) των περιπτώσεων και περιφερειακή σε 60 (56%). Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO ήταν μεγαλύτεροι [66 ετών (53-72) έναντι 50 ετών (41-62), p <0,001], με υψηλότερο Δείκτη μάζας σώματος [27,2 kg/m² (25-31) έναντι 25,7 (23-28) ), p=0,05} και επίπεδα γαλακτικού [9,35 mmol/lt (5,85-13,25) έναντι 7,3 (4-10,3, p = 0,019)]. Είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν αρτηριακή υπέρταση [OR 2,68 (CI 95% 1,23 – 5,85)], δυσλιπιδαιμία [OR 3 (CI 95% 1,36 – 6,62)] και περιφερική αρτηριακή νόσο [OR 4,17 (CI 95% 1,23 – 6,62)] ως συνοσηρότητα. Οι ασθενείς στην ομάδα του κεντρικού VA ECMO είχαν περισσότερες πιθανότητες να υποστηριχθούν για καταπληξία μετά από καρδιοτομή [OR 4,6 (CI 95% 2,03 – 10,41)], ενώ οι ασθενείς στην ομάδα του περιφερικού για χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια [OR 9,4 (CI 95% 1,16 –76.3)]. Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO είχαν μικρότερη διάρκεια νοσηλείας στην μονάδα εντατικής θεραπείας [9 ημέρες (4 – 18,75) έναντι 17, IQR 9,0 – 33,75), p = 0,001], καθώς και συνολικής νοσηλείας [11 ημέρες, (5,0 – 19,75) έναντι 24 (11,0 – 50,5), p < 0,001]. Είχαν χειρότερη επιβίωση κατά τη διάρκεια της υποστήριξης με ECMO (29,2% έναντι 51,7%, p=0,018) και χειρότερη επιβίωση έως την έξοδο (8% έναντι 37%, p=0,001) σε σύγκριση με ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με περιφερειακή συνδεσμολογία. Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO είχαν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν επιπλοκές, όπως οξεία νεφρική βλάβη [OR 2,37 (CI 95% 1,06 – 5,3), p = 0,034] και μείζονα αιμορραγία [OR 3,08 (CI 95% 1,36 – 6,94), p <0,001]. Συμπεράσματα Οι ασθενείς που υποστηριζόταν με κεντρικό VA ECMO ήταν μεγαλύτεροι σε ηλικία, με περισσότερες συνοσυρότητες, υψηλότερα επίπεδα γαλακτικού οξέος και υποστηρίχθηκαν κυρίως λόγω καταπληξίας μετά από καρδιοτομή. Είχαν μικρότερη διάρκεια νοσηλείας στην μονάδα εντατικής θεραπείας, καθώς και συνολικής νοσηλείας. Είχαν εντυπωσιακά χειρότερη επιβίωση μέχρι την έξοδο και ήταν πιο πιθανό να υποστούν μείζονα αιμορραγία και οξεία νεφρική βλάβη. Θα πρέπει να επανεξετάσουμε την επιλογή ασθενών, το χρονοδιάγραμμα υποστήριξης και τη στρατηγική συνδεσμολογίας για αυτήν την ομάδα ασθενών, προκειμένου να βελτιωθεί η έκβασή τους. Πιθανώς η χρήση οξυγονωτών μικρότερης διάρκειας ζωής, να είναι βήμα εξορθολογισμού του κόστους της υποστήριξης στους ασθενείς με καταπληξία μετά από καρδιοτομή.","abstract_html":"Εισαγωγή Το VA ECMO ως μέσο υποστήριξης ασθενών με καρδιογενή καταπληξία είναι μια σωτήρια παρέμβαση της οποίας η χρήση αυξάνεται ραγδαία σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι καρδιοχειρουργικοί ασθενείς αποτελούν μια ιδιαίτερη ομάδα, με αυξανόμενη ζήτηση για εξωσωματική υποστήριξη. Παρά τις εξελίξεις στον τομέα αυτό, η έκβαση παραμένει κακή, εν μέρει λόγω υποστήριξης ολοένα και πιο σύμπλοκων βαρέως πασχόντων ασθενών που υποβάλλονται σε πιο σύμπλοκες επεμβάσεις. Υπάρχει ανάγκη για στοιχεία που θα βελτιώσουν την επιλογή των ασθενών, την έκβασή τους και θα εξορθολογήσουν την χρήση του VA ECMO στην κλινική πρακτική Σκοπός Ανάλυση της πρακτικής του κέντρου και σύγκριση κλινικών χαρακτηριστικών και έκβασης, των ασθενών που υποστηρίχθηκαν με κεντρική έναντι περιφερικής συνδεσμολογίας. Υλικό και Μέθοδος Αναδρομική μελέτη παρατήρησης, συλλέχθηκαν στοιχεία από τα εξιτήρια και το ηλεκτρονικό αρχείο του νοσοκομείου από 01-2015 έως 06-2023 (8,5έτη). Συλλέχθηκαν βασικά δημογραφικά, κλινικά χαρακτηριστικά και στοιχεία που αφορούσαν την έκβαση των ασθενών. Στη συνέχεια ,διενεργήσαμε μονομεταβλητή και διμεταβλητή στατιστική ανάλυση, ώστε να διερευνήσουμε πιθανές συσχετίσεις μεταξύ των μεταβλητών που καταγράφηκαν και το είδος συνδεσμολογίας της εξωσωματικής υποστήριξης. Αποτελέσματα 108 ασθενείς, 55% άνδρες με διάμεση ηλικία 59 (42-69) έτη, υποστηρίχθηκαν με VA ECMO. Κεντρική συνδεσμολογία εφαρμόστηκε σε 48 (44%) των περιπτώσεων και περιφερειακή σε 60 (56%). Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO ήταν μεγαλύτεροι [66 ετών (53-72) έναντι 50 ετών (41-62), p &lt;0,001], με υψηλότερο Δείκτη μάζας σώματος [27,2 kg/m² (25-31) έναντι 25,7 (23-28) ), p=0,05} και επίπεδα γαλακτικού [9,35 mmol/lt (5,85-13,25) έναντι 7,3 (4-10,3, p = 0,019)]. Είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν αρτηριακή υπέρταση [OR 2,68 (CI 95% 1,23 – 5,85)], δυσλιπιδαιμία [OR 3 (CI 95% 1,36 – 6,62)] και περιφερική αρτηριακή νόσο [OR 4,17 (CI 95% 1,23 – 6,62)] ως συνοσηρότητα. Οι ασθενείς στην ομάδα του κεντρικού VA ECMO είχαν περισσότερες πιθανότητες να υποστηριχθούν για καταπληξία μετά από καρδιοτομή [OR 4,6 (CI 95% 2,03 – 10,41)], ενώ οι ασθενείς στην ομάδα του περιφερικού για χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια [OR 9,4 (CI 95% 1,16 –76.3)]. Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO είχαν μικρότερη διάρκεια νοσηλείας στην μονάδα εντατικής θεραπείας [9 ημέρες (4 – 18,75) έναντι 17, IQR 9,0 – 33,75), p = 0,001], καθώς και συνολικής νοσηλείας [11 ημέρες, (5,0 – 19,75) έναντι 24 (11,0 – 50,5), p &lt; 0,001]. Είχαν χειρότερη επιβίωση κατά τη διάρκεια της υποστήριξης με ECMO (29,2% έναντι 51,7%, p=0,018) και χειρότερη επιβίωση έως την έξοδο (8% έναντι 37%, p=0,001) σε σύγκριση με ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με περιφερειακή συνδεσμολογία. Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO είχαν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν επιπλοκές, όπως οξεία νεφρική βλάβη [OR 2,37 (CI 95% 1,06 – 5,3), p = 0,034] και μείζονα αιμορραγία [OR 3,08 (CI 95% 1,36 – 6,94), p &lt;0,001]. Συμπεράσματα Οι ασθενείς που υποστηριζόταν με κεντρικό VA ECMO ήταν μεγαλύτεροι σε ηλικία, με περισσότερες συνοσυρότητες, υψηλότερα επίπεδα γαλακτικού οξέος και υποστηρίχθηκαν κυρίως λόγω καταπληξίας μετά από καρδιοτομή. Είχαν μικρότερη διάρκεια νοσηλείας στην μονάδα εντατικής θεραπείας, καθώς και συνολικής νοσηλείας. Είχαν εντυπωσιακά χειρότερη επιβίωση μέχρι την έξοδο και ήταν πιο πιθανό να υποστούν μείζονα αιμορραγία και οξεία νεφρική βλάβη. Θα πρέπει να επανεξετάσουμε την επιλογή ασθενών, το χρονοδιάγραμμα υποστήριξης και τη στρατηγική συνδεσμολογίας για αυτήν την ομάδα ασθενών, προκειμένου να βελτιωθεί η έκβασή τους. Πιθανώς η χρήση οξυγονωτών μικρότερης διάρκειας ζωής, να είναι βήμα εξορθολογισμού του κόστους της υποστήριξης στους ασθενείς με καταπληξία μετά από καρδιοτομή.","abstract_has_math":false,"creators":["Αντωνόπουλος Μιχαήλ","Antonopoulos Michail"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3417692"],"render_values":[{"text":"uoadl:3417692","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417692","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417692","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3417692","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αντωνόπουλος Μιχαήλ","Antonopoulos Michail"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3417692","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417692"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Το VA ECMO ως μέσο υποστήριξης ασθενών με καρδιογενή καταπληξία είναι μια σωτήρια παρέμβαση της οποίας η χρήση αυξάνεται ραγδαία σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι καρδιοχειρουργικοί ασθενείς αποτελούν μια ιδιαίτερη ομάδα, με αυξανόμενη ζήτηση για εξωσωματική υποστήριξη. Παρά τις εξελίξεις στον τομέα αυτό, η έκβαση παραμένει κακή, εν μέρει λόγω υποστήριξης ολοένα και πιο σύμπλοκων βαρέως πασχόντων ασθενών που υποβάλλονται σε πιο σύμπλοκες επεμβάσεις. Υπάρχει ανάγκη για στοιχεία που θα βελτιώσουν την επιλογή των ασθενών, την έκβασή τους και θα εξορθολογήσουν την χρήση του VA ECMO στην κλινική πρακτική Σκοπός Ανάλυση της πρακτικής του κέντρου και σύγκριση κλινικών χαρακτηριστικών και έκβασης, των ασθενών που υποστηρίχθηκαν με κεντρική έναντι περιφερικής συνδεσμολογίας. Υλικό και Μέθοδος Αναδρομική μελέτη παρατήρησης, συλλέχθηκαν στοιχεία από τα εξιτήρια και το ηλεκτρονικό αρχείο του νοσοκομείου από 01-2015 έως 06-2023 (8,5έτη). Συλλέχθηκαν βασικά δημογραφικά, κλινικά χαρακτηριστικά και στοιχεία που αφορούσαν την έκβαση των ασθενών. Στη συνέχεια ,διενεργήσαμε μονομεταβλητή και διμεταβλητή στατιστική ανάλυση, ώστε να διερευνήσουμε πιθανές συσχετίσεις μεταξύ των μεταβλητών που καταγράφηκαν και το είδος συνδεσμολογίας της εξωσωματικής υποστήριξης. Αποτελέσματα 108 ασθενείς, 55% άνδρες με διάμεση ηλικία 59 (42-69) έτη, υποστηρίχθηκαν με VA ECMO. Κεντρική συνδεσμολογία εφαρμόστηκε σε 48 (44%) των περιπτώσεων και περιφερειακή σε 60 (56%). Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO ήταν μεγαλύτεροι [66 ετών (53-72) έναντι 50 ετών (41-62), p <0,001], με υψηλότερο Δείκτη μάζας σώματος [27,2 kg/m² (25-31) έναντι 25,7 (23-28) ), p=0,05} και επίπεδα γαλακτικού [9,35 mmol/lt (5,85-13,25) έναντι 7,3 (4-10,3, p = 0,019)]. Είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν αρτηριακή υπέρταση [OR 2,68 (CI 95% 1,23 – 5,85)], δυσλιπιδαιμία [OR 3 (CI 95% 1,36 – 6,62)] και περιφερική αρτηριακή νόσο [OR 4,17 (CI 95% 1,23 – 6,62)] ως συνοσηρότητα. Οι ασθενείς στην ομάδα του κεντρικού VA ECMO είχαν περισσότερες πιθανότητες να υποστηριχθούν για καταπληξία μετά από καρδιοτομή [OR 4,6 (CI 95% 2,03 – 10,41)], ενώ οι ασθενείς στην ομάδα του περιφερικού για χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια [OR 9,4 (CI 95% 1,16 –76.3)]. Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO είχαν μικρότερη διάρκεια νοσηλείας στην μονάδα εντατικής θεραπείας [9 ημέρες (4 – 18,75) έναντι 17, IQR 9,0 – 33,75), p = 0,001], καθώς και συνολικής νοσηλείας [11 ημέρες, (5,0 – 19,75) έναντι 24 (11,0 – 50,5), p < 0,001]. Είχαν χειρότερη επιβίωση κατά τη διάρκεια της υποστήριξης με ECMO (29,2% έναντι 51,7%, p=0,018) και χειρότερη επιβίωση έως την έξοδο (8% έναντι 37%, p=0,001) σε σύγκριση με ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με περιφερειακή συνδεσμολογία. Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO είχαν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν επιπλοκές, όπως οξεία νεφρική βλάβη [OR 2,37 (CI 95% 1,06 – 5,3), p = 0,034] και μείζονα αιμορραγία [OR 3,08 (CI 95% 1,36 – 6,94), p <0,001]. Συμπεράσματα Οι ασθενείς που υποστηριζόταν με κεντρικό VA ECMO ήταν μεγαλύτεροι σε ηλικία, με περισσότερες συνοσυρότητες, υψηλότερα επίπεδα γαλακτικού οξέος και υποστηρίχθηκαν κυρίως λόγω καταπληξίας μετά από καρδιοτομή. Είχαν μικρότερη διάρκεια νοσηλείας στην μονάδα εντατικής θεραπείας, καθώς και συνολικής νοσηλείας. Είχαν εντυπωσιακά χειρότερη επιβίωση μέχρι την έξοδο και ήταν πιο πιθανό να υποστούν μείζονα αιμορραγία και οξεία νεφρική βλάβη. Θα πρέπει να επανεξετάσουμε την επιλογή ασθενών, το χρονοδιάγραμμα υποστήριξης και τη στρατηγική συνδεσμολογίας για αυτήν την ομάδα ασθενών, προκειμένου να βελτιωθεί η έκβασή τους. Πιθανώς η χρήση οξυγονωτών μικρότερης διάρκειας ζωής, να είναι βήμα εξορθολογισμού του κόστους της υποστήριξης στους ασθενείς με καταπληξία μετά από καρδιοτομή.","Introduction VA ECMO has emerged as an effective rescue intervention in patients with cardiogenic shock refractory to standard treatment protocols and its use is rising worldwide in the last decade. It is also used as a salvage intervention in patients who are undergoing cardiac surgery and cannot be separated from cardiopulmonary bypass, a condition known as post cardiotomy shock. Although experience and availability is growing, outcomes remain poor, partially due to support of older and more complex critically ill patients. There is a need for more robust evidence in order to ameliorate clinical practice and improve outcomes. Objectives The study purpose is to examine VA ECMO application at our tertiary care center and compare outcomes between patients who were supported with central versus peripheral configuration. Methods We retrospectively reviewed the electronic records of 108 patients who were supported with VA ECMO at our institution between January 2015 and June 2023. We recorded basic demographic data, clinical indication for support, length of hospitalization and outcome indices. We divided patients according to central or peripheral ECMO configuration. We conducted univariate and bivariate analysis to investigate possible correlations between patient clinical characteristics and outcome with the type of ECMO configuration used for support. Results 108 patients, 55% male with a median age of 59 (42-69) years, were supported with VA ECMO. Central configuration was applied in 48 (44%) of the cases and peripheral in 60 (56%). Patients supported with central VA ECMO were older [66 years (53-72) vs 50 years (41-62), p < 0.001], with a higher BMI [27.2 kg/m² (25-31) vs 25.7 (23-28), p=0.05} and Lactate levels [9.35 mmol/lt (5.85-13.25) vs 7.3 (4-10.3, p = 0.019)]. They were more likely to have arterial hypertension [OR 2.68 (CI 95% 1.23 – 5.85)], dyslipidemia [OR 3 (CI 95% 1.36 – 6.62)] and peripheral arterial disease [OR 4.17 (CI 95% 1.23 – 14.1)] as a comorbidity. Patients in the central VA ECMO group were more likely to be supported for post cardiotomy shock [OR 4.6 (CI 95% 2.03 – 10.41)], while patients in the peripheral group for chronic heart failure decompensation [OR 9.4 (CI 95% 1.16 – 76.3]. Patients supported with central VA ECMO had a shorter duration of icu [9 days (4 – 18.75) vs 17, IQR 9.0 – 33.75), p = 0.001] and total hospitalization [11 days, (5.0 – 19.75) vs 24 (11.0 – 50.5), p < 0.001]. They had worse survival during ECMO support (29,2% vs 51.7%, p=0,018) and worse survival to discharge (8% vs 37%, p=0.001) compared to patients supported with peripheral configuration. Patients supported with central VA ECMO were more likely to experience complications, such as acute kidney injury [OR 2.37 (CI 95% 1.06 – 5.3), p = 0.034] and major bleeding [OR 3.08 (CI 95% 1.36 – 6.94), p<0.001]. Conclusions Patients supported with central VA ECMO were older, with more comorbidities, higher Lactate levels and supported mainly due to post cardiotomy shock. They had shorter duration of icu and hospital stay. They had strikingly worse survival to discharge and were more likely to suffer from major bleeding and acute kidney injury. We should reconsider patient selection, timing of deployment and cannulation strategy for this group of patients, in order to favorably affect outcomes. There may be an implication for utilizing shorter life oxygenators, rationalizing this way, the cost of ECMO support in the post cardiotomy shock population."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η εφαρμογή της φλεβοαρτηριακής εξωσωματικής μεμβράνης οξυγόνωσης σε ασθενείς με καρδιογενή καταπληξία στην καρδιοχειρουργική μονάδα εντατικής θεραπείας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αντωνόπουλος Μιχαήλ","Antonopoulos Michail"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή Το VA ECMO ως μέσο υποστήριξης ασθενών με καρδιογενή καταπληξία είναι μια σωτήρια παρέμβαση της οποίας η χρήση αυξάνεται ραγδαία σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι καρδιοχειρουργικοί ασθενείς αποτελούν μια ιδιαίτερη ομάδα, με αυξανόμενη ζήτηση για εξωσωματική υποστήριξη. Παρά τις εξελίξεις στον τομέα αυτό, η έκβαση παραμένει κακή, εν μέρει λόγω υποστήριξης ολοένα και πιο σύμπλοκων βαρέως πασχόντων ασθενών που υποβάλλονται σε πιο σύμπλοκες επεμβάσεις. Υπάρχει ανάγκη για στοιχεία που θα βελτιώσουν την επιλογή των ασθενών, την έκβασή τους και θα εξορθολογήσουν την χρήση του VA ECMO στην κλινική πρακτική Σκοπός Ανάλυση της πρακτικής του κέντρου και σύγκριση κλινικών χαρακτηριστικών και έκβασης, των ασθενών που υποστηρίχθηκαν με κεντρική έναντι περιφερικής συνδεσμολογίας. Υλικό και Μέθοδος Αναδρομική μελέτη παρατήρησης, συλλέχθηκαν στοιχεία από τα εξιτήρια και το ηλεκτρονικό αρχείο του νοσοκομείου από 01-2015 έως 06-2023 (8,5έτη). Συλλέχθηκαν βασικά δημογραφικά, κλινικά χαρακτηριστικά και στοιχεία που αφορούσαν την έκβαση των ασθενών. Στη συνέχεια ,διενεργήσαμε μονομεταβλητή και διμεταβλητή στατιστική ανάλυση, ώστε να διερευνήσουμε πιθανές συσχετίσεις μεταξύ των μεταβλητών που καταγράφηκαν και το είδος συνδεσμολογίας της εξωσωματικής υποστήριξης. Αποτελέσματα 108 ασθενείς, 55% άνδρες με διάμεση ηλικία 59 (42-69) έτη, υποστηρίχθηκαν με VA ECMO. Κεντρική συνδεσμολογία εφαρμόστηκε σε 48 (44%) των περιπτώσεων και περιφερειακή σε 60 (56%). Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO ήταν μεγαλύτεροι [66 ετών (53-72) έναντι 50 ετών (41-62), p <0,001], με υψηλότερο Δείκτη μάζας σώματος [27,2 kg/m² (25-31) έναντι 25,7 (23-28) ), p=0,05} και επίπεδα γαλακτικού [9,35 mmol/lt (5,85-13,25) έναντι 7,3 (4-10,3, p = 0,019)]. Είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν αρτηριακή υπέρταση [OR 2,68 (CI 95% 1,23 – 5,85)], δυσλιπιδαιμία [OR 3 (CI 95% 1,36 – 6,62)] και περιφερική αρτηριακή νόσο [OR 4,17 (CI 95% 1,23 – 6,62)] ως συνοσηρότητα. Οι ασθενείς στην ομάδα του κεντρικού VA ECMO είχαν περισσότερες πιθανότητες να υποστηριχθούν για καταπληξία μετά από καρδιοτομή [OR 4,6 (CI 95% 2,03 – 10,41)], ενώ οι ασθενείς στην ομάδα του περιφερικού για χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια [OR 9,4 (CI 95% 1,16 –76.3)]. Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO είχαν μικρότερη διάρκεια νοσηλείας στην μονάδα εντατικής θεραπείας [9 ημέρες (4 – 18,75) έναντι 17, IQR 9,0 – 33,75), p = 0,001], καθώς και συνολικής νοσηλείας [11 ημέρες, (5,0 – 19,75) έναντι 24 (11,0 – 50,5), p < 0,001]. Είχαν χειρότερη επιβίωση κατά τη διάρκεια της υποστήριξης με ECMO (29,2% έναντι 51,7%, p=0,018) και χειρότερη επιβίωση έως την έξοδο (8% έναντι 37%, p=0,001) σε σύγκριση με ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με περιφερειακή συνδεσμολογία. Οι ασθενείς που υποστηρίχθηκαν με κεντρικό VA ECMO είχαν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν επιπλοκές, όπως οξεία νεφρική βλάβη [OR 2,37 (CI 95% 1,06 – 5,3), p = 0,034] και μείζονα αιμορραγία [OR 3,08 (CI 95% 1,36 – 6,94), p <0,001]. Συμπεράσματα Οι ασθενείς που υποστηριζόταν με κεντρικό VA ECMO ήταν μεγαλύτεροι σε ηλικία, με περισσότερες συνοσυρότητες, υψηλότερα επίπεδα γαλακτικού οξέος και υποστηρίχθηκαν κυρίως λόγω καταπληξίας μετά από καρδιοτομή. Είχαν μικρότερη διάρκεια νοσηλείας στην μονάδα εντατικής θεραπείας, καθώς και συνολικής νοσηλείας. Είχαν εντυπωσιακά χειρότερη επιβίωση μέχρι την έξοδο και ήταν πιο πιθανό να υποστούν μείζονα αιμορραγία και οξεία νεφρική βλάβη. Θα πρέπει να επανεξετάσουμε την επιλογή ασθενών, το χρονοδιάγραμμα υποστήριξης και τη στρατηγική συνδεσμολογίας για αυτήν την ομάδα ασθενών, προκειμένου να βελτιωθεί η έκβασή τους. Πιθανώς η χρήση οξυγονωτών μικρότερης διάρκειας ζωής, να είναι βήμα εξορθολογισμού του κόστους της υποστήριξης στους ασθενείς με καταπληξία μετά από καρδιοτομή.","Introduction VA ECMO has emerged as an effective rescue intervention in patients with cardiogenic shock refractory to standard treatment protocols and its use is rising worldwide in the last decade. It is also used as a salvage intervention in patients who are undergoing cardiac surgery and cannot be separated from cardiopulmonary bypass, a condition known as post cardiotomy shock. Although experience and availability is growing, outcomes remain poor, partially due to support of older and more complex critically ill patients. There is a need for more robust evidence in order to ameliorate clinical practice and improve outcomes. Objectives The study purpose is to examine VA ECMO application at our tertiary care center and compare outcomes between patients who were supported with central versus peripheral configuration. Methods We retrospectively reviewed the electronic records of 108 patients who were supported with VA ECMO at our institution between January 2015 and June 2023. We recorded basic demographic data, clinical indication for support, length of hospitalization and outcome indices. We divided patients according to central or peripheral ECMO configuration. We conducted univariate and bivariate analysis to investigate possible correlations between patient clinical characteristics and outcome with the type of ECMO configuration used for support. Results 108 patients, 55% male with a median age of 59 (42-69) years, were supported with VA ECMO. Central configuration was applied in 48 (44%) of the cases and peripheral in 60 (56%). Patients supported with central VA ECMO were older [66 years (53-72) vs 50 years (41-62), p < 0.001], with a higher BMI [27.2 kg/m² (25-31) vs 25.7 (23-28), p=0.05} and Lactate levels [9.35 mmol/lt (5.85-13.25) vs 7.3 (4-10.3, p = 0.019)]. They were more likely to have arterial hypertension [OR 2.68 (CI 95% 1.23 – 5.85)], dyslipidemia [OR 3 (CI 95% 1.36 – 6.62)] and peripheral arterial disease [OR 4.17 (CI 95% 1.23 – 14.1)] as a comorbidity. Patients in the central VA ECMO group were more likely to be supported for post cardiotomy shock [OR 4.6 (CI 95% 2.03 – 10.41)], while patients in the peripheral group for chronic heart failure decompensation [OR 9.4 (CI 95% 1.16 – 76.3]. Patients supported with central VA ECMO had a shorter duration of icu [9 days (4 – 18.75) vs 17, IQR 9.0 – 33.75), p = 0.001] and total hospitalization [11 days, (5.0 – 19.75) vs 24 (11.0 – 50.5), p < 0.001]. They had worse survival during ECMO support (29,2% vs 51.7%, p=0,018) and worse survival to discharge (8% vs 37%, p=0.001) compared to patients supported with peripheral configuration. Patients supported with central VA ECMO were more likely to experience complications, such as acute kidney injury [OR 2.37 (CI 95% 1.06 – 5.3), p = 0.034] and major bleeding [OR 3.08 (CI 95% 1.36 – 6.94), p<0.001]. Conclusions Patients supported with central VA ECMO were older, with more comorbidities, higher Lactate levels and supported mainly due to post cardiotomy shock. They had shorter duration of icu and hospital stay. They had strikingly worse survival to discharge and were more likely to suffer from major bleeding and acute kidney injury. We should reconsider patient selection, timing of deployment and cannulation strategy for this group of patients, in order to favorably affect outcomes. There may be an implication for utilizing shorter life oxygenators, rationalizing this way, the cost of ECMO support in the post cardiotomy shock population."],"dc:identifier":["uoadl:3417692","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3417692"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η εφαρμογή της φλεβοαρτηριακής εξωσωματικής μεμβράνης οξυγόνωσης σε ασθενείς με καρδιογενή καταπληξία στην καρδιοχειρουργική μονάδα εντατικής θεραπείας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:24Z"}