{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3418985"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3418985","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδοοστική έναντι ενδοφλέβιας έγχυσης στην προνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή: Συστηματική Ανασκόπηση","abstract":"Εισαγωγή: Η καρδιακή ανακοπή που λαμβάνει χώρα εκτός νοσοκομειακών δομών, είναι μια σημαντική αιτία θνητότητας σε παγκόσμιο επίπεδο. Βασικό μέλημα είναι οι βέλτιστες δυνατές εκβάσεις των ασθενών αυτών, με την ενδοοστική έγχυση να έχει επανέλθει τα τελευταία χρόνια στο προσκήνιο, για χρήση σε προνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή, με την αποτελεσματικότητα της να είναι υπό διερεύνηση. Σκοπός: Η διερεύνηση μέσω συστηματικής ανασκόπησης της αποτελεσματικότητας της ενδοοστικής προσπέλασης, σε σύγκριση με την ενδοφλέβια, σε συμβάματα προνοσοκομειακής καρδιακής ανακοπής. Υλικό και Μέθοδος: Έγινε αναζήτηση της διεθνούς βιβλιογραφίας στις βάσεις δεδομένων PubMed και Scopus ως τις 10 Ιουλίου 2024. Η αναζήτηση έγινε με τις εξής λέξεις-κλειδιά: «intraosseous», «intravenous», «pre-hospital», «out-of-hospital», «cardiac arrest», «heart arrest». Τα κριτήρια ένταξης στη μελέτη ορίστηκαν ως εξής: α) ερευνητική μελέτη, β) γλώσσα συγγραφής ελληνικά ή αγγλικά, γ) μη πειραματική (διεξαγωγή σε ανθρώπους), δ) ενήλικες >18 ετών, ε) καρδιακή ανακοπή μη τραυματικής αιτιολογίας. Όσες μελέτες δεν πληρούσαν τα ανωτέρω κριτήρια, αποκλείστηκαν από περαιτέρω αξιολόγηση. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση της βιβλιογραφίας προέκυψαν προς αξιολόγηση 63 μελέτες από τη βάση δεδομένων PubMed και 64 από τη Scopus. Το τελικό δείγμα της παρούσας ανασκόπησης με βάση τα κριτήρια ένταξης, όπως αυτά ορίστηκαν, έπειτα από αφαίρεση των διπλότυπων άρθρων, ήταν 12 μελέτες. Στην πλειοψηφία τους επρόκειτο για μελέτες κοόρτης, με τον πληθυσμό να βρίσκεται εντός της ηπείρου της Αμερικής. Υπήρχε σημαντική ανομοιογένεια ως προς τα χαρακτηριστικά των ομάδων της ενδοοστικής και ενδοφλέβιας προσπέλασης, καθώς και στον ορισμό της «οδού προσπέλασης» από τις ερευνητικές ομάδες. Αυτό οδήγησε σε ανομοιογενή αποτελέσματα μεταξύ τους, με ορισμένες να δείχνουν υπεροχή της ενδοφλέβιας οδού και άλλες μη στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς τις εκβάσεις μεταξύ των δύο οδών χορήγησης. Τα πλέον πρόσφατα δημοσιευμένα αποτελέσματα ωστόσο, δεν δείχνουν στατιστικά σημαντική διαφορά, με μετα-ανάλυση να τονίζει πιθανή υπεροχή της ενδοοστικής εάν συνυπολογιστεί ο χρόνος ως την παρέμβαση. Συμπεράσματα: Η ενδοοστική έγχυση σε προνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή φαίνεται να μην παρουσιάζει στατιστικά σημαντική διαφορά με την ενδοφλέβια, ως προς την επιβίωση και την καλή νευρολογική έκβαση. Ωστόσο, κρίνεται αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση του θέματος με διεξαγωγή περισσότερων μελετών και ιδανικά, τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η καρδιακή ανακοπή που λαμβάνει χώρα εκτός νοσοκομειακών δομών, είναι μια σημαντική αιτία θνητότητας σε παγκόσμιο επίπεδο. Βασικό μέλημα είναι οι βέλτιστες δυνατές εκβάσεις των ασθενών αυτών, με την ενδοοστική έγχυση να έχει επανέλθει τα τελευταία χρόνια στο προσκήνιο, για χρήση σε προνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή, με την αποτελεσματικότητα της να είναι υπό διερεύνηση. Σκοπός: Η διερεύνηση μέσω συστηματικής ανασκόπησης της αποτελεσματικότητας της ενδοοστικής προσπέλασης, σε σύγκριση με την ενδοφλέβια, σε συμβάματα προνοσοκομειακής καρδιακής ανακοπής. Υλικό και Μέθοδος: Έγινε αναζήτηση της διεθνούς βιβλιογραφίας στις βάσεις δεδομένων PubMed και Scopus ως τις 10 Ιουλίου 2024. Η αναζήτηση έγινε με τις εξής λέξεις-κλειδιά: «intraosseous», «intravenous», «pre-hospital», «out-of-hospital», «cardiac arrest», «heart arrest». Τα κριτήρια ένταξης στη μελέτη ορίστηκαν ως εξής: α) ερευνητική μελέτη, β) γλώσσα συγγραφής ελληνικά ή αγγλικά, γ) μη πειραματική (διεξαγωγή σε ανθρώπους), δ) ενήλικες &gt;18 ετών, ε) καρδιακή ανακοπή μη τραυματικής αιτιολογίας. Όσες μελέτες δεν πληρούσαν τα ανωτέρω κριτήρια, αποκλείστηκαν από περαιτέρω αξιολόγηση. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση της βιβλιογραφίας προέκυψαν προς αξιολόγηση 63 μελέτες από τη βάση δεδομένων PubMed και 64 από τη Scopus. Το τελικό δείγμα της παρούσας ανασκόπησης με βάση τα κριτήρια ένταξης, όπως αυτά ορίστηκαν, έπειτα από αφαίρεση των διπλότυπων άρθρων, ήταν 12 μελέτες. Στην πλειοψηφία τους επρόκειτο για μελέτες κοόρτης, με τον πληθυσμό να βρίσκεται εντός της ηπείρου της Αμερικής. Υπήρχε σημαντική ανομοιογένεια ως προς τα χαρακτηριστικά των ομάδων της ενδοοστικής και ενδοφλέβιας προσπέλασης, καθώς και στον ορισμό της «οδού προσπέλασης» από τις ερευνητικές ομάδες. Αυτό οδήγησε σε ανομοιογενή αποτελέσματα μεταξύ τους, με ορισμένες να δείχνουν υπεροχή της ενδοφλέβιας οδού και άλλες μη στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς τις εκβάσεις μεταξύ των δύο οδών χορήγησης. Τα πλέον πρόσφατα δημοσιευμένα αποτελέσματα ωστόσο, δεν δείχνουν στατιστικά σημαντική διαφορά, με μετα-ανάλυση να τονίζει πιθανή υπεροχή της ενδοοστικής εάν συνυπολογιστεί ο χρόνος ως την παρέμβαση. Συμπεράσματα: Η ενδοοστική έγχυση σε προνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή φαίνεται να μην παρουσιάζει στατιστικά σημαντική διαφορά με την ενδοφλέβια, ως προς την επιβίωση και την καλή νευρολογική έκβαση. Ωστόσο, κρίνεται αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση του θέματος με διεξαγωγή περισσότερων μελετών και ιδανικά, τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών.","abstract_has_math":false,"creators":["Πασχαλινόπουλος Εμμανουήλ","Paschalinopoulos Emmanouil"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:25Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3418985"],"render_values":[{"text":"uoadl:3418985","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3418985","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3418985","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3418985","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πασχαλινόπουλος Εμμανουήλ","Paschalinopoulos Emmanouil"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3418985","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3418985"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η καρδιακή ανακοπή που λαμβάνει χώρα εκτός νοσοκομειακών δομών, είναι μια σημαντική αιτία θνητότητας σε παγκόσμιο επίπεδο. Βασικό μέλημα είναι οι βέλτιστες δυνατές εκβάσεις των ασθενών αυτών, με την ενδοοστική έγχυση να έχει επανέλθει τα τελευταία χρόνια στο προσκήνιο, για χρήση σε προνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή, με την αποτελεσματικότητα της να είναι υπό διερεύνηση. Σκοπός: Η διερεύνηση μέσω συστηματικής ανασκόπησης της αποτελεσματικότητας της ενδοοστικής προσπέλασης, σε σύγκριση με την ενδοφλέβια, σε συμβάματα προνοσοκομειακής καρδιακής ανακοπής. Υλικό και Μέθοδος: Έγινε αναζήτηση της διεθνούς βιβλιογραφίας στις βάσεις δεδομένων PubMed και Scopus ως τις 10 Ιουλίου 2024. Η αναζήτηση έγινε με τις εξής λέξεις-κλειδιά: «intraosseous», «intravenous», «pre-hospital», «out-of-hospital», «cardiac arrest», «heart arrest». Τα κριτήρια ένταξης στη μελέτη ορίστηκαν ως εξής: α) ερευνητική μελέτη, β) γλώσσα συγγραφής ελληνικά ή αγγλικά, γ) μη πειραματική (διεξαγωγή σε ανθρώπους), δ) ενήλικες >18 ετών, ε) καρδιακή ανακοπή μη τραυματικής αιτιολογίας. Όσες μελέτες δεν πληρούσαν τα ανωτέρω κριτήρια, αποκλείστηκαν από περαιτέρω αξιολόγηση. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση της βιβλιογραφίας προέκυψαν προς αξιολόγηση 63 μελέτες από τη βάση δεδομένων PubMed και 64 από τη Scopus. Το τελικό δείγμα της παρούσας ανασκόπησης με βάση τα κριτήρια ένταξης, όπως αυτά ορίστηκαν, έπειτα από αφαίρεση των διπλότυπων άρθρων, ήταν 12 μελέτες. Στην πλειοψηφία τους επρόκειτο για μελέτες κοόρτης, με τον πληθυσμό να βρίσκεται εντός της ηπείρου της Αμερικής. Υπήρχε σημαντική ανομοιογένεια ως προς τα χαρακτηριστικά των ομάδων της ενδοοστικής και ενδοφλέβιας προσπέλασης, καθώς και στον ορισμό της «οδού προσπέλασης» από τις ερευνητικές ομάδες. Αυτό οδήγησε σε ανομοιογενή αποτελέσματα μεταξύ τους, με ορισμένες να δείχνουν υπεροχή της ενδοφλέβιας οδού και άλλες μη στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς τις εκβάσεις μεταξύ των δύο οδών χορήγησης. Τα πλέον πρόσφατα δημοσιευμένα αποτελέσματα ωστόσο, δεν δείχνουν στατιστικά σημαντική διαφορά, με μετα-ανάλυση να τονίζει πιθανή υπεροχή της ενδοοστικής εάν συνυπολογιστεί ο χρόνος ως την παρέμβαση. Συμπεράσματα: Η ενδοοστική έγχυση σε προνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή φαίνεται να μην παρουσιάζει στατιστικά σημαντική διαφορά με την ενδοφλέβια, ως προς την επιβίωση και την καλή νευρολογική έκβαση. Ωστόσο, κρίνεται αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση του θέματος με διεξαγωγή περισσότερων μελετών και ιδανικά, τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών.","Introduction: Out-of-hospital cardiac arrest is a major cause of mortality worldwide. The main concern is how to achieve the best outcomes for those patients, and this is a reason why intraosseous infusion has become again an alternative route of infusion in these patients, while its effectiveness is under investigation. Objectives: To investigate the effectiveness of intraosseous infusion, in contrast to intravenous infusion, in prehospital cardiac arrest events, via a systematic review of literature. Material and Methods: The international literature was searched through PubMed and Scopus databases, until 10th of July 2024. The search was made using the following keywords: «intraosseous», «intravenous», «pre-hospital», «out-of-hospital», «cardiac arrest», «heart arrest». The inclusion criteria of this study were defined as follows: a) research study, b) Greek or English language, c) non-experimental (conducted on humans), d) adults >18 years old and e) non traumatic etiology of cardiac arrest. All studies that did not meet the above criteria, where excluded from further evaluation. Results: From the literature search, 63 studies from PubMed database and 4 from Scopus emerged for further evaluation. The final sample of this systematic review, based on the inclusion criteria, as defined, after removal of duplicates, was 12 studies. The majority were cohort studies, within the region of America. There was a considerable heterogeneity in the characteristics of intraosseous and intravenous subgroups, as well as in the definition of «access route» by the researchers. This led to heterogeneity in results, with some showing superiority of intravenous route, while others showed non-statistically significant differences in outcomes between the two routes of administration. However, the most recent published results, show no statistically significant differences in outcomes, with the only meta-analysis that is published, highlight a possible superiority of intraosseous route of access if time to intervention is taken into account. Conclusions: Intraosseous infusion in prehospital cardiac arrest appears to show no statistically significant difference, when compared to intravenous infusion, in terms of survival and good neurologic outcome. However, it is deemed necessary for further research, by conducting more studies and ideally, randomized clinical trials."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδοοστική έναντι ενδοφλέβιας έγχυσης στην προνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή: Συστηματική Ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πασχαλινόπουλος Εμμανουήλ","Paschalinopoulos Emmanouil"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η καρδιακή ανακοπή που λαμβάνει χώρα εκτός νοσοκομειακών δομών, είναι μια σημαντική αιτία θνητότητας σε παγκόσμιο επίπεδο. Βασικό μέλημα είναι οι βέλτιστες δυνατές εκβάσεις των ασθενών αυτών, με την ενδοοστική έγχυση να έχει επανέλθει τα τελευταία χρόνια στο προσκήνιο, για χρήση σε προνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή, με την αποτελεσματικότητα της να είναι υπό διερεύνηση. Σκοπός: Η διερεύνηση μέσω συστηματικής ανασκόπησης της αποτελεσματικότητας της ενδοοστικής προσπέλασης, σε σύγκριση με την ενδοφλέβια, σε συμβάματα προνοσοκομειακής καρδιακής ανακοπής. Υλικό και Μέθοδος: Έγινε αναζήτηση της διεθνούς βιβλιογραφίας στις βάσεις δεδομένων PubMed και Scopus ως τις 10 Ιουλίου 2024. Η αναζήτηση έγινε με τις εξής λέξεις-κλειδιά: «intraosseous», «intravenous», «pre-hospital», «out-of-hospital», «cardiac arrest», «heart arrest». Τα κριτήρια ένταξης στη μελέτη ορίστηκαν ως εξής: α) ερευνητική μελέτη, β) γλώσσα συγγραφής ελληνικά ή αγγλικά, γ) μη πειραματική (διεξαγωγή σε ανθρώπους), δ) ενήλικες >18 ετών, ε) καρδιακή ανακοπή μη τραυματικής αιτιολογίας. Όσες μελέτες δεν πληρούσαν τα ανωτέρω κριτήρια, αποκλείστηκαν από περαιτέρω αξιολόγηση. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση της βιβλιογραφίας προέκυψαν προς αξιολόγηση 63 μελέτες από τη βάση δεδομένων PubMed και 64 από τη Scopus. Το τελικό δείγμα της παρούσας ανασκόπησης με βάση τα κριτήρια ένταξης, όπως αυτά ορίστηκαν, έπειτα από αφαίρεση των διπλότυπων άρθρων, ήταν 12 μελέτες. Στην πλειοψηφία τους επρόκειτο για μελέτες κοόρτης, με τον πληθυσμό να βρίσκεται εντός της ηπείρου της Αμερικής. Υπήρχε σημαντική ανομοιογένεια ως προς τα χαρακτηριστικά των ομάδων της ενδοοστικής και ενδοφλέβιας προσπέλασης, καθώς και στον ορισμό της «οδού προσπέλασης» από τις ερευνητικές ομάδες. Αυτό οδήγησε σε ανομοιογενή αποτελέσματα μεταξύ τους, με ορισμένες να δείχνουν υπεροχή της ενδοφλέβιας οδού και άλλες μη στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς τις εκβάσεις μεταξύ των δύο οδών χορήγησης. Τα πλέον πρόσφατα δημοσιευμένα αποτελέσματα ωστόσο, δεν δείχνουν στατιστικά σημαντική διαφορά, με μετα-ανάλυση να τονίζει πιθανή υπεροχή της ενδοοστικής εάν συνυπολογιστεί ο χρόνος ως την παρέμβαση. Συμπεράσματα: Η ενδοοστική έγχυση σε προνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή φαίνεται να μην παρουσιάζει στατιστικά σημαντική διαφορά με την ενδοφλέβια, ως προς την επιβίωση και την καλή νευρολογική έκβαση. Ωστόσο, κρίνεται αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση του θέματος με διεξαγωγή περισσότερων μελετών και ιδανικά, τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών.","Introduction: Out-of-hospital cardiac arrest is a major cause of mortality worldwide. The main concern is how to achieve the best outcomes for those patients, and this is a reason why intraosseous infusion has become again an alternative route of infusion in these patients, while its effectiveness is under investigation. Objectives: To investigate the effectiveness of intraosseous infusion, in contrast to intravenous infusion, in prehospital cardiac arrest events, via a systematic review of literature. Material and Methods: The international literature was searched through PubMed and Scopus databases, until 10th of July 2024. The search was made using the following keywords: «intraosseous», «intravenous», «pre-hospital», «out-of-hospital», «cardiac arrest», «heart arrest». The inclusion criteria of this study were defined as follows: a) research study, b) Greek or English language, c) non-experimental (conducted on humans), d) adults >18 years old and e) non traumatic etiology of cardiac arrest. All studies that did not meet the above criteria, where excluded from further evaluation. Results: From the literature search, 63 studies from PubMed database and 4 from Scopus emerged for further evaluation. The final sample of this systematic review, based on the inclusion criteria, as defined, after removal of duplicates, was 12 studies. The majority were cohort studies, within the region of America. There was a considerable heterogeneity in the characteristics of intraosseous and intravenous subgroups, as well as in the definition of «access route» by the researchers. This led to heterogeneity in results, with some showing superiority of intravenous route, while others showed non-statistically significant differences in outcomes between the two routes of administration. However, the most recent published results, show no statistically significant differences in outcomes, with the only meta-analysis that is published, highlight a possible superiority of intraosseous route of access if time to intervention is taken into account. Conclusions: Intraosseous infusion in prehospital cardiac arrest appears to show no statistically significant difference, when compared to intravenous infusion, in terms of survival and good neurologic outcome. However, it is deemed necessary for further research, by conducting more studies and ideally, randomized clinical trials."],"dc:identifier":["uoadl:3418985","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3418985"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ενδοοστική έναντι ενδοφλέβιας έγχυσης στην προνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή: Συστηματική Ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:25Z"}