{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3419069"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3419069","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υβριδική αντιμετώπιση διαχωρισμών και παθολογιών αορτικού τόξου , αναδρομική μελέτη περιστατικών","abstract":"Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αναδρομική μελέτη μιας σειράς περιστατικών από 23 ασθενείς του κέντρου ειδικότητάς μου, που περιλαμβάνουν μια σειρά ασθενών με υβριδική θεραπεία στις παθήσεις και διαχωρισμών του αορτικού τόξου ή της αορτής, που απαιτούν τη χρήση υβριδικού μοσχεύματος με θεραπεία (FET) και σειρά περιπτώσεων ενδομοσχεύματος με εγγύς καθήλωση στην κατιούσα αορτή ( Completion TEVAR). Η συσχέτιση της ανοιχτής υβριδικής χειρουργικής με την ενδαγγειακή θεραπεία αορτικών ασθενειών στις άλλες αορτικές ζώνες είναι αποτελεσματική, καθιερωμένη και καλά μελετημένη, η ασφαλής εφαρμογή της στη ζώνη 0 μόνο με ενδαγγειακή τεχνική δεν είναι προς το παρόν τεκμηριωμένη από επαρκή βιβλιογραφικά δεδομένα. Το πρωταρχικό αποτέλεσμα ήταν η μακροχρόνια επιβίωση. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα ήταν το ποσοστό θνησιμότητας 30 ημερών και η συχνότητα εμφάνισης νευρολογικών επιπλοκές, π.χ. εγκεφαλικό επεισόδιο και ισχαιμία του νωτιαίου μυελού. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 57,1 (± 12,5) ετών και η πλειοψηφία (20 ασθενείς – 87%) ήταν άνδρες. Η πιο κοινή ένδειξη ήταν Οξεία αορτική ανατομή τύπου Α Stanford (aTAAD) σε 17 (74%) ασθενείς, ακολουθούμενη από ανατομή μη Α-Β σε 2 (8,7%) ασθενείς, διεισδυτικό αορτικό έλκος (PAU) του αορτικού τόξου σε 2 (8,7%) ασθενείς, ενδομυϊκό αιμάτωμα τύπου Α (IMH) σε 1 (4,3%) ασθενή και αμβλύ θωρακική αορτική κάκωση του αορτικού τόξου σε 1 (4,3%) ασθενή. Επιβίωση Kaplan-Meier Η ανάλυση αποκάλυψε επιβίωση 73% στους 12 μήνες, η οποία παρέμεινε έως και 11 χρόνια μετά . Η τεχνική FET και σε συνδυασμό με την ολοκλήρωση TEVAR παρέχει μόνιμη λύση για τη χειρουργική αντιμετώπιση ασθενών με οξέα αορτικά σύνδρομα. Η χρήση off-label ή προσαρμοσμένων μοσχευμάτων για τη ζώνη 0 δεν έχει ακόμη μελετηθεί επαρκώς ασφάλεια και αποτελεσματικότητα. Στόχος, λοιπόν, είναι να φανεί ότι ο συσχετισμός δύο τεχνικών (FET) και (Completion TEVAR) στις ασθένειες του αορτικού τόξου και της αορτής έχει καλύτερα αποτελέσματα, προκειμένου να καθοριστεί όσο το δυνατόν περισσότερο η καλύτερη επιβίωση (μακροπρόθεσμη έκβαση), σε συνδυασμό με τις επιπλοκές, τη συννοσηρότητα και τη θνησιμότητα, μετά από τόσο πολύ υψηλού κινδύνου παθολογίες καθώς και επεμβάσεις. Επί του παρόντος, η τεχνική FET ενδείκνυται στην οξεία αορτικά σύνδρομα στις τελευταίες ευρωπαϊκές κατευθυντήριες οδηγίες. Αν και η διαδικασία FET συνδέεται με σημαντική νοσηρότητα και θνησιμότητα, προσφέρει συχνά μια θεραπευτική επιλογή για ασθένειες του αορτικού τόξου και της κατιούσας θωρακικής αορτής, που είναι εμφανές από την υψηλή ποσοστά επιβίωσης σε έναν αριθμό ασθενών που με τον συνδυασμό ενδαγγειακών τεχνικών ( Completion TEVAR) φαίνεται να αποδίδει με καλύτερα αποτελέσματα και χωρίς την ανάγκη για εκ νέου παρέμβαση. Επιδιώξαμε να αναφέρουμε την εμπειρία μας σε ένα ίδρυμα χρησιμοποιώντας την προαναφερθείσα τεχνική σε ασθενείς με οξέα αορτικά σύνδρομα που χειρουργήθηκαν σε επείγουσα βάση","abstract_html":"Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αναδρομική μελέτη μιας σειράς περιστατικών από 23 ασθενείς του κέντρου ειδικότητάς μου, που περιλαμβάνουν μια σειρά ασθενών με υβριδική θεραπεία στις παθήσεις και διαχωρισμών του αορτικού τόξου ή της αορτής, που απαιτούν τη χρήση υβριδικού μοσχεύματος με θεραπεία (FET) και σειρά περιπτώσεων ενδομοσχεύματος με εγγύς καθήλωση στην κατιούσα αορτή ( Completion TEVAR). Η συσχέτιση της ανοιχτής υβριδικής χειρουργικής με την ενδαγγειακή θεραπεία αορτικών ασθενειών στις άλλες αορτικές ζώνες είναι αποτελεσματική, καθιερωμένη και καλά μελετημένη, η ασφαλής εφαρμογή της στη ζώνη 0 μόνο με ενδαγγειακή τεχνική δεν είναι προς το παρόν τεκμηριωμένη από επαρκή βιβλιογραφικά δεδομένα. Το πρωταρχικό αποτέλεσμα ήταν η μακροχρόνια επιβίωση. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα ήταν το ποσοστό θνησιμότητας 30 ημερών και η συχνότητα εμφάνισης νευρολογικών επιπλοκές, π.χ. εγκεφαλικό επεισόδιο και ισχαιμία του νωτιαίου μυελού. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 57,1 (± 12,5) ετών και η πλειοψηφία (20 ασθενείς – 87%) ήταν άνδρες. Η πιο κοινή ένδειξη ήταν Οξεία αορτική ανατομή τύπου Α Stanford (aTAAD) σε 17 (74%) ασθενείς, ακολουθούμενη από ανατομή μη Α-Β σε 2 (8,7%) ασθενείς, διεισδυτικό αορτικό έλκος (PAU) του αορτικού τόξου σε 2 (8,7%) ασθενείς, ενδομυϊκό αιμάτωμα τύπου Α (IMH) σε 1 (4,3%) ασθενή και αμβλύ θωρακική αορτική κάκωση του αορτικού τόξου σε 1 (4,3%) ασθενή. Επιβίωση Kaplan-Meier Η ανάλυση αποκάλυψε επιβίωση 73% στους 12 μήνες, η οποία παρέμεινε έως και 11 χρόνια μετά . Η τεχνική FET και σε συνδυασμό με την ολοκλήρωση TEVAR παρέχει μόνιμη λύση για τη χειρουργική αντιμετώπιση ασθενών με οξέα αορτικά σύνδρομα. Η χρήση off-label ή προσαρμοσμένων μοσχευμάτων για τη ζώνη 0 δεν έχει ακόμη μελετηθεί επαρκώς ασφάλεια και αποτελεσματικότητα. Στόχος, λοιπόν, είναι να φανεί ότι ο συσχετισμός δύο τεχνικών (FET) και (Completion TEVAR) στις ασθένειες του αορτικού τόξου και της αορτής έχει καλύτερα αποτελέσματα, προκειμένου να καθοριστεί όσο το δυνατόν περισσότερο η καλύτερη επιβίωση (μακροπρόθεσμη έκβαση), σε συνδυασμό με τις επιπλοκές, τη συννοσηρότητα και τη θνησιμότητα, μετά από τόσο πολύ υψηλού κινδύνου παθολογίες καθώς και επεμβάσεις. Επί του παρόντος, η τεχνική FET ενδείκνυται στην οξεία αορτικά σύνδρομα στις τελευταίες ευρωπαϊκές κατευθυντήριες οδηγίες. Αν και η διαδικασία FET συνδέεται με σημαντική νοσηρότητα και θνησιμότητα, προσφέρει συχνά μια θεραπευτική επιλογή για ασθένειες του αορτικού τόξου και της κατιούσας θωρακικής αορτής, που είναι εμφανές από την υψηλή ποσοστά επιβίωσης σε έναν αριθμό ασθενών που με τον συνδυασμό ενδαγγειακών τεχνικών ( Completion TEVAR) φαίνεται να αποδίδει με καλύτερα αποτελέσματα και χωρίς την ανάγκη για εκ νέου παρέμβαση. Επιδιώξαμε να αναφέρουμε την εμπειρία μας σε ένα ίδρυμα χρησιμοποιώντας την προαναφερθείσα τεχνική σε ασθενείς με οξέα αορτικά σύνδρομα που χειρουργήθηκαν σε επείγουσα βάση","abstract_has_math":false,"creators":["Τεμπέλης Εμμανουήλ","Tempelis Emmanouil"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:27Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3419069"],"render_values":[{"text":"uoadl:3419069","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3419069","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3419069","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3419069","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τεμπέλης Εμμανουήλ","Tempelis Emmanouil"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3419069","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3419069"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αναδρομική μελέτη μιας σειράς περιστατικών από 23 ασθενείς του κέντρου ειδικότητάς μου, που περιλαμβάνουν μια σειρά ασθενών με υβριδική θεραπεία στις παθήσεις και διαχωρισμών του αορτικού τόξου ή της αορτής, που απαιτούν τη χρήση υβριδικού μοσχεύματος με θεραπεία (FET) και σειρά περιπτώσεων ενδομοσχεύματος με εγγύς καθήλωση στην κατιούσα αορτή ( Completion TEVAR). Η συσχέτιση της ανοιχτής υβριδικής χειρουργικής με την ενδαγγειακή θεραπεία αορτικών ασθενειών στις άλλες αορτικές ζώνες είναι αποτελεσματική, καθιερωμένη και καλά μελετημένη, η ασφαλής εφαρμογή της στη ζώνη 0 μόνο με ενδαγγειακή τεχνική δεν είναι προς το παρόν τεκμηριωμένη από επαρκή βιβλιογραφικά δεδομένα. Το πρωταρχικό αποτέλεσμα ήταν η μακροχρόνια επιβίωση. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα ήταν το ποσοστό θνησιμότητας 30 ημερών και η συχνότητα εμφάνισης νευρολογικών επιπλοκές, π.χ. εγκεφαλικό επεισόδιο και ισχαιμία του νωτιαίου μυελού. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 57,1 (± 12,5) ετών και η πλειοψηφία (20 ασθενείς – 87%) ήταν άνδρες. Η πιο κοινή ένδειξη ήταν Οξεία αορτική ανατομή τύπου Α Stanford (aTAAD) σε 17 (74%) ασθενείς, ακολουθούμενη από ανατομή μη Α-Β σε 2 (8,7%) ασθενείς, διεισδυτικό αορτικό έλκος (PAU) του αορτικού τόξου σε 2 (8,7%) ασθενείς, ενδομυϊκό αιμάτωμα τύπου Α (IMH) σε 1 (4,3%) ασθενή και αμβλύ θωρακική αορτική κάκωση του αορτικού τόξου σε 1 (4,3%) ασθενή. Επιβίωση Kaplan-Meier Η ανάλυση αποκάλυψε επιβίωση 73% στους 12 μήνες, η οποία παρέμεινε έως και 11 χρόνια μετά . Η τεχνική FET και σε συνδυασμό με την ολοκλήρωση TEVAR παρέχει μόνιμη λύση για τη χειρουργική αντιμετώπιση ασθενών με οξέα αορτικά σύνδρομα. Η χρήση off-label ή προσαρμοσμένων μοσχευμάτων για τη ζώνη 0 δεν έχει ακόμη μελετηθεί επαρκώς ασφάλεια και αποτελεσματικότητα. Στόχος, λοιπόν, είναι να φανεί ότι ο συσχετισμός δύο τεχνικών (FET) και (Completion TEVAR) στις ασθένειες του αορτικού τόξου και της αορτής έχει καλύτερα αποτελέσματα, προκειμένου να καθοριστεί όσο το δυνατόν περισσότερο η καλύτερη επιβίωση (μακροπρόθεσμη έκβαση), σε συνδυασμό με τις επιπλοκές, τη συννοσηρότητα και τη θνησιμότητα, μετά από τόσο πολύ υψηλού κινδύνου παθολογίες καθώς και επεμβάσεις. Επί του παρόντος, η τεχνική FET ενδείκνυται στην οξεία αορτικά σύνδρομα στις τελευταίες ευρωπαϊκές κατευθυντήριες οδηγίες. Αν και η διαδικασία FET συνδέεται με σημαντική νοσηρότητα και θνησιμότητα, προσφέρει συχνά μια θεραπευτική επιλογή για ασθένειες του αορτικού τόξου και της κατιούσας θωρακικής αορτής, που είναι εμφανές από την υψηλή ποσοστά επιβίωσης σε έναν αριθμό ασθενών που με τον συνδυασμό ενδαγγειακών τεχνικών ( Completion TEVAR) φαίνεται να αποδίδει με καλύτερα αποτελέσματα και χωρίς την ανάγκη για εκ νέου παρέμβαση. Επιδιώξαμε να αναφέρουμε την εμπειρία μας σε ένα ίδρυμα χρησιμοποιώντας την προαναφερθείσα τεχνική σε ασθενείς με οξέα αορτικά σύνδρομα που χειρουργήθηκαν σε επείγουσα βάση","The purpose of this thesis is the retrospective study of a series of cases from 23 patients of my specialty center, which include a series of patients with hybrid treatment of diseases of the aortic arch or aorta, which require the use of a hybrid graft with open treatment (FET) and case series of endograft with proximal fixation in the descending aorta (completion TEVAR). The association of open hybrid surgery with endovascular treatment of aortic diseases in the other aortic zones is effective, established and well studied, its safe application in zone 0 with only endovascular technique is currently not documented by sufficient literature data. The primary outcome was long-term survival. Secondary outcomes were 30-day mortality rate and the incidence of neurologic complications i.e., stroke and spinal cord ischemia. Mean patient age was 57.1 (± 12.5) years and the majority (20 patients – 87%) were male. The most common indication was Stanford type A acute aortic dissection (aTAAD) in 17 (74%) patients, followed by non A non-B dissection in 2 (8.7%) patients, penetrating aortic ulcer (PAU) of the aortic arch in 2 (8.7%) patients, type A intramural hematoma (IMH) in 1 (4.3%) patient and blunt thoracic aortic injury of the aortic arch in 1 (4.3%) patient. Kaplan-Meier survival analysis revealed a 73% survival at 12 months which persisted up to 11 years of follow up. The FET technique and with association of Completion TEVAR provides a permanent solution for surgical management of patients with acute aortic syndromes. The use of off-label or custom grafts for zone 0 has not yet been adequately studied for safety and efficacy. The aim, therefore, is to show that the association of two techniques (FET) and (completion TEVAR) in aortic arch and aorta diseases has better results, in order to determine as much as possible the best survival (long term outcome), in combination with the complications, co-morbidity and mortality, after such very high-risk pathologies as well as operations. Currently, the FET technique is indicated in acute aortic syndromes in the latest European guidelines. Although the FET procedure is associated with significant morbidity and mortality, it often offers a therapeutic option for diseases of the aortic arch and descending thoracic aorta, which is evident from the high survival rates in a number of patients who with the combination of endovascular techniques (completion TEVAR) it seems to perform with better results and without the need for re-intervention. We sought to report our single institution experience using the aforementioned technique in patients with acute aortic syndromes operated on in the emergency setting"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υβριδική αντιμετώπιση διαχωρισμών και παθολογιών αορτικού τόξου , αναδρομική μελέτη περιστατικών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τεμπέλης Εμμανουήλ","Tempelis Emmanouil"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αναδρομική μελέτη μιας σειράς περιστατικών από 23 ασθενείς του κέντρου ειδικότητάς μου, που περιλαμβάνουν μια σειρά ασθενών με υβριδική θεραπεία στις παθήσεις και διαχωρισμών του αορτικού τόξου ή της αορτής, που απαιτούν τη χρήση υβριδικού μοσχεύματος με θεραπεία (FET) και σειρά περιπτώσεων ενδομοσχεύματος με εγγύς καθήλωση στην κατιούσα αορτή ( Completion TEVAR). Η συσχέτιση της ανοιχτής υβριδικής χειρουργικής με την ενδαγγειακή θεραπεία αορτικών ασθενειών στις άλλες αορτικές ζώνες είναι αποτελεσματική, καθιερωμένη και καλά μελετημένη, η ασφαλής εφαρμογή της στη ζώνη 0 μόνο με ενδαγγειακή τεχνική δεν είναι προς το παρόν τεκμηριωμένη από επαρκή βιβλιογραφικά δεδομένα. Το πρωταρχικό αποτέλεσμα ήταν η μακροχρόνια επιβίωση. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα ήταν το ποσοστό θνησιμότητας 30 ημερών και η συχνότητα εμφάνισης νευρολογικών επιπλοκές, π.χ. εγκεφαλικό επεισόδιο και ισχαιμία του νωτιαίου μυελού. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 57,1 (± 12,5) ετών και η πλειοψηφία (20 ασθενείς – 87%) ήταν άνδρες. Η πιο κοινή ένδειξη ήταν Οξεία αορτική ανατομή τύπου Α Stanford (aTAAD) σε 17 (74%) ασθενείς, ακολουθούμενη από ανατομή μη Α-Β σε 2 (8,7%) ασθενείς, διεισδυτικό αορτικό έλκος (PAU) του αορτικού τόξου σε 2 (8,7%) ασθενείς, ενδομυϊκό αιμάτωμα τύπου Α (IMH) σε 1 (4,3%) ασθενή και αμβλύ θωρακική αορτική κάκωση του αορτικού τόξου σε 1 (4,3%) ασθενή. Επιβίωση Kaplan-Meier Η ανάλυση αποκάλυψε επιβίωση 73% στους 12 μήνες, η οποία παρέμεινε έως και 11 χρόνια μετά . Η τεχνική FET και σε συνδυασμό με την ολοκλήρωση TEVAR παρέχει μόνιμη λύση για τη χειρουργική αντιμετώπιση ασθενών με οξέα αορτικά σύνδρομα. Η χρήση off-label ή προσαρμοσμένων μοσχευμάτων για τη ζώνη 0 δεν έχει ακόμη μελετηθεί επαρκώς ασφάλεια και αποτελεσματικότητα. Στόχος, λοιπόν, είναι να φανεί ότι ο συσχετισμός δύο τεχνικών (FET) και (Completion TEVAR) στις ασθένειες του αορτικού τόξου και της αορτής έχει καλύτερα αποτελέσματα, προκειμένου να καθοριστεί όσο το δυνατόν περισσότερο η καλύτερη επιβίωση (μακροπρόθεσμη έκβαση), σε συνδυασμό με τις επιπλοκές, τη συννοσηρότητα και τη θνησιμότητα, μετά από τόσο πολύ υψηλού κινδύνου παθολογίες καθώς και επεμβάσεις. Επί του παρόντος, η τεχνική FET ενδείκνυται στην οξεία αορτικά σύνδρομα στις τελευταίες ευρωπαϊκές κατευθυντήριες οδηγίες. Αν και η διαδικασία FET συνδέεται με σημαντική νοσηρότητα και θνησιμότητα, προσφέρει συχνά μια θεραπευτική επιλογή για ασθένειες του αορτικού τόξου και της κατιούσας θωρακικής αορτής, που είναι εμφανές από την υψηλή ποσοστά επιβίωσης σε έναν αριθμό ασθενών που με τον συνδυασμό ενδαγγειακών τεχνικών ( Completion TEVAR) φαίνεται να αποδίδει με καλύτερα αποτελέσματα και χωρίς την ανάγκη για εκ νέου παρέμβαση. Επιδιώξαμε να αναφέρουμε την εμπειρία μας σε ένα ίδρυμα χρησιμοποιώντας την προαναφερθείσα τεχνική σε ασθενείς με οξέα αορτικά σύνδρομα που χειρουργήθηκαν σε επείγουσα βάση","The purpose of this thesis is the retrospective study of a series of cases from 23 patients of my specialty center, which include a series of patients with hybrid treatment of diseases of the aortic arch or aorta, which require the use of a hybrid graft with open treatment (FET) and case series of endograft with proximal fixation in the descending aorta (completion TEVAR). The association of open hybrid surgery with endovascular treatment of aortic diseases in the other aortic zones is effective, established and well studied, its safe application in zone 0 with only endovascular technique is currently not documented by sufficient literature data. The primary outcome was long-term survival. Secondary outcomes were 30-day mortality rate and the incidence of neurologic complications i.e., stroke and spinal cord ischemia. Mean patient age was 57.1 (± 12.5) years and the majority (20 patients – 87%) were male. The most common indication was Stanford type A acute aortic dissection (aTAAD) in 17 (74%) patients, followed by non A non-B dissection in 2 (8.7%) patients, penetrating aortic ulcer (PAU) of the aortic arch in 2 (8.7%) patients, type A intramural hematoma (IMH) in 1 (4.3%) patient and blunt thoracic aortic injury of the aortic arch in 1 (4.3%) patient. Kaplan-Meier survival analysis revealed a 73% survival at 12 months which persisted up to 11 years of follow up. The FET technique and with association of Completion TEVAR provides a permanent solution for surgical management of patients with acute aortic syndromes. The use of off-label or custom grafts for zone 0 has not yet been adequately studied for safety and efficacy. The aim, therefore, is to show that the association of two techniques (FET) and (completion TEVAR) in aortic arch and aorta diseases has better results, in order to determine as much as possible the best survival (long term outcome), in combination with the complications, co-morbidity and mortality, after such very high-risk pathologies as well as operations. Currently, the FET technique is indicated in acute aortic syndromes in the latest European guidelines. Although the FET procedure is associated with significant morbidity and mortality, it often offers a therapeutic option for diseases of the aortic arch and descending thoracic aorta, which is evident from the high survival rates in a number of patients who with the combination of endovascular techniques (completion TEVAR) it seems to perform with better results and without the need for re-intervention. We sought to report our single institution experience using the aforementioned technique in patients with acute aortic syndromes operated on in the emergency setting"],"dc:identifier":["uoadl:3419069","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3419069"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Υβριδική αντιμετώπιση διαχωρισμών και παθολογιών αορτικού τόξου , αναδρομική μελέτη περιστατικών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:27Z"}