{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3419470"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3419470","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κοινωνικό στίγμα, αυτοστιγματισμός και αυτοεκτίμηση στην εξάρτηση","abstract":"Εισαγωγή. Η σχέση μεταξύ κοινωνικού στίγματος, αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης στην εξάρτηση είναι πολυδιάστατη και αλληλεπιδραστική. Το κοινωνικό στίγμα, που περιλαμβάνει τις αρνητικές αντιλήψεις και διακρίσεις που αντιμετωπίζουν τα άτομα με εξάρτηση, οδηγεί συχνά σε αυτοστιγματισμό. Αυτό συμβαίνει όταν τα άτομα εσωτερικεύουν αυτές τις αρνητικές αντιλήψεις, θεωρώντας τον εαυτό τους ανάξιο, ανεπαρκή και κατώτερο. Ο αυτοστιγματισμός έχει άμεσο αντίκτυπο στην αυτοεκτίμηση, μειώνοντάς την δραματικά και ενισχύοντας αισθήματα ντροπής και αναξιότητας. Αυτή η μείωση της αυτοεκτίμησης μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω εξάρτηση, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που δυσχεραίνει την προσπάθεια απεξάρτησης και αποκατάστασης. Η κατανόηση και αντιμετώπιση αυτών των αλληλεπιδράσεων είναι κρίσιμη για την υποστήριξη των ατόμων που παλεύουν με την εξάρτηση. Σκοπός. Σκοπός της παρούσας ερευνητικής εργασίας είναι να μελετηθεί το στίγμα της εξάρτησης και η σύνδεσή του με τον αυτοστιγματισμό και την αυτοεκτίμηση των χρηστών. Ταυτόχρονα, να συγκριθεί το αντιλαμβανόμενο στίγμα του γενικού πληθυσμού και των χρηστών και να παρουσιαστούν τυχόν ομοιότητες ή διαφορές στην αυτοεκτίμηση του γενικού πληθυσμού και των χρηστών που παρακολουθούν πρόγραμμα απεξάρτησης. Επίσης, θα διερευνηθεί εάν η ύπαρξη διαπροσωπικών σχέσεων με χρήστες και αν η ηλικία του γενικού πληθυσμού συσχετίζονται με την ύπαρξη κοινωνικού στίγματος. Μεθοδολογία. Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη σε δείγμα 160 ατόμων του γενικού πληθυσμού (52 ανδρών, 108 γυναικών) και σε κλινικό δείγμα 30 ατόμων (21 ανδρών, 8 γυναικών). Οι ηλικίες των συμμετεχόντων του γενικού πληθυσμού κυμαίνονται μεταξύ 19 και 60 ετών (Μ= 28,7, SD= 7,53) ενώ του κλινικού πληθυσμού μεταξύ 23 και 57 ετών (M= 40,34, SD= 10,10). Η διαδικασία συλλογής των δεδομένων για τον γενικό πληθυσμό έγινε μέσω Google Forms και οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια (Δημογραφικών στοιχείων, Κλίμακα Perceived Stigma of Substance Abuse Scale και Κλίμακα αυτοεκτίμησης). Συγχρόνως, η διαδικασία συλλογής του κλινικού πληθυσμού διεξήχθη στο Θεραπευτικό Πρόγραμμα Απεξάρτησης «ΑΘΗΝΑ», όπου οι εξυπηρετούμενοι συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια (Δημογραφικών στοιχείων, Κλίμακα Illicit Drug Use Stigma, Κλίμακα Perceived Stigma of Substance Abuse Scale και Κλίμακα αυτοεκτίμησης). Η έρευνα πραγματοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα από 1 Φεβρουαρίου του 2024 έως τις 30 Απριλίου του 2024. Αποτελέσματα. Η στατιστική ανάλυση έδειξε ότι ο γενικός πληθυσμός (M=23,3, SD= 3,00) είχε υψηλότερα επίπεδα αντιληπτού στίγματος κατάχρησης ουσιών συγκριτικά με τους χρήστες ουσιών (M= 21,3, SD= 4,08), (p= 0,004). Ακόμη, επιβεβαιώθηκε ότι ο γενικός πληθυσμός (M=21,8, SD= 2,36) είχε υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης από τους χρήστες ουσιών (M= 16,3, SD= 2,55) (p= 0,000). Ωστόσο, φάνηκε πως δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ αντιλαμβανόμενου στίγματος και χαμηλής αυτοεκτίμησης στον κλινικό πληθυσμό (p= 0,623) και ότι οι συμμετέχοντες που έχουν στενές διαπροσωπικές σχέσεις με χρήστες δεν σημείωσαν μικρότερη βαθμολογία αντιλαμβανόμενου στίγματος για την χρήση. Τέλος, διαπιστώθηκε ότι η ηλικία δεν σχετίζονταν με το αντιληπτό στίγμα κατάχρησης ουσιών (p= 0,223). Συμπεράσματα. Σύμφωνα με τα ευρήματα, οι εκστρατείες δημόσιας υγείας οφείλουν να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τα υψηλά επίπεδα αντιληπτού στίγματος στον γενικό πληθυσμό παρέχοντας ακριβείς πληροφορίες για την κατάχρηση ουσιών και υπογραμμίζοντας την ιατρική και κοινωνική φύση της εξάρτησης. Τα προγράμματα θα πρέπει να επικεντρώνονται στη δημιουργία περιβαλλόντων με ενσυναίσθηση και υποστήριξη, ειδικά σε κοινότητες και χώρους όπου το στίγμα είναι πιο έντονο. Επιπλέον, οι παρεμβάσεις που στοχεύουν στη βελτίωση της αυτοεκτίμησης των χρηστών ουσιών πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο το στίγμα, αλλά και παράγοντες όπως η ψυχολογική ανθεκτικότητα, η κοινωνική υποστήριξη και η ενδυνάμωση. Η παροχή ολοκληρωμένων συστημάτων υποστήριξης, που περιλαμβάνουν ομάδες υποστήριξης συνομηλίκων και συμβουλευτική, μπορεί να βοηθήσει στη μείωση των αρνητικών επιπτώσεων της χαμηλής αυτοεκτίμησης. Επιπλέον, τα εκπαιδευτικά προγράμματα για τον γενικό πληθυσμό πρέπει να τονίζουν ότι η στενή σχέση με χρήστες ουσιών δεν συνδέεται απαραίτητα με τη μείωση του στίγματος και να ενθαρρύνουν πιο ουσιαστικές και υποστηρικτικές σχέσεις.","abstract_html":"Εισαγωγή. Η σχέση μεταξύ κοινωνικού στίγματος, αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης στην εξάρτηση είναι πολυδιάστατη και αλληλεπιδραστική. Το κοινωνικό στίγμα, που περιλαμβάνει τις αρνητικές αντιλήψεις και διακρίσεις που αντιμετωπίζουν τα άτομα με εξάρτηση, οδηγεί συχνά σε αυτοστιγματισμό. Αυτό συμβαίνει όταν τα άτομα εσωτερικεύουν αυτές τις αρνητικές αντιλήψεις, θεωρώντας τον εαυτό τους ανάξιο, ανεπαρκή και κατώτερο. Ο αυτοστιγματισμός έχει άμεσο αντίκτυπο στην αυτοεκτίμηση, μειώνοντάς την δραματικά και ενισχύοντας αισθήματα ντροπής και αναξιότητας. Αυτή η μείωση της αυτοεκτίμησης μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω εξάρτηση, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που δυσχεραίνει την προσπάθεια απεξάρτησης και αποκατάστασης. Η κατανόηση και αντιμετώπιση αυτών των αλληλεπιδράσεων είναι κρίσιμη για την υποστήριξη των ατόμων που παλεύουν με την εξάρτηση. Σκοπός. Σκοπός της παρούσας ερευνητικής εργασίας είναι να μελετηθεί το στίγμα της εξάρτησης και η σύνδεσή του με τον αυτοστιγματισμό και την αυτοεκτίμηση των χρηστών. Ταυτόχρονα, να συγκριθεί το αντιλαμβανόμενο στίγμα του γενικού πληθυσμού και των χρηστών και να παρουσιαστούν τυχόν ομοιότητες ή διαφορές στην αυτοεκτίμηση του γενικού πληθυσμού και των χρηστών που παρακολουθούν πρόγραμμα απεξάρτησης. Επίσης, θα διερευνηθεί εάν η ύπαρξη διαπροσωπικών σχέσεων με χρήστες και αν η ηλικία του γενικού πληθυσμού συσχετίζονται με την ύπαρξη κοινωνικού στίγματος. Μεθοδολογία. Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη σε δείγμα 160 ατόμων του γενικού πληθυσμού (52 ανδρών, 108 γυναικών) και σε κλινικό δείγμα 30 ατόμων (21 ανδρών, 8 γυναικών). Οι ηλικίες των συμμετεχόντων του γενικού πληθυσμού κυμαίνονται μεταξύ 19 και 60 ετών (Μ= 28,7, SD= 7,53) ενώ του κλινικού πληθυσμού μεταξύ 23 και 57 ετών (M= 40,34, SD= 10,10). Η διαδικασία συλλογής των δεδομένων για τον γενικό πληθυσμό έγινε μέσω Google Forms και οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια (Δημογραφικών στοιχείων, Κλίμακα Perceived Stigma of Substance Abuse Scale και Κλίμακα αυτοεκτίμησης). Συγχρόνως, η διαδικασία συλλογής του κλινικού πληθυσμού διεξήχθη στο Θεραπευτικό Πρόγραμμα Απεξάρτησης «ΑΘΗΝΑ», όπου οι εξυπηρετούμενοι συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια (Δημογραφικών στοιχείων, Κλίμακα Illicit Drug Use Stigma, Κλίμακα Perceived Stigma of Substance Abuse Scale και Κλίμακα αυτοεκτίμησης). Η έρευνα πραγματοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα από 1 Φεβρουαρίου του 2024 έως τις 30 Απριλίου του 2024. Αποτελέσματα. Η στατιστική ανάλυση έδειξε ότι ο γενικός πληθυσμός (M=23,3, SD= 3,00) είχε υψηλότερα επίπεδα αντιληπτού στίγματος κατάχρησης ουσιών συγκριτικά με τους χρήστες ουσιών (M= 21,3, SD= 4,08), (p= 0,004). Ακόμη, επιβεβαιώθηκε ότι ο γενικός πληθυσμός (M=21,8, SD= 2,36) είχε υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης από τους χρήστες ουσιών (M= 16,3, SD= 2,55) (p= 0,000). Ωστόσο, φάνηκε πως δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ αντιλαμβανόμενου στίγματος και χαμηλής αυτοεκτίμησης στον κλινικό πληθυσμό (p= 0,623) και ότι οι συμμετέχοντες που έχουν στενές διαπροσωπικές σχέσεις με χρήστες δεν σημείωσαν μικρότερη βαθμολογία αντιλαμβανόμενου στίγματος για την χρήση. Τέλος, διαπιστώθηκε ότι η ηλικία δεν σχετίζονταν με το αντιληπτό στίγμα κατάχρησης ουσιών (p= 0,223). Συμπεράσματα. Σύμφωνα με τα ευρήματα, οι εκστρατείες δημόσιας υγείας οφείλουν να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τα υψηλά επίπεδα αντιληπτού στίγματος στον γενικό πληθυσμό παρέχοντας ακριβείς πληροφορίες για την κατάχρηση ουσιών και υπογραμμίζοντας την ιατρική και κοινωνική φύση της εξάρτησης. Τα προγράμματα θα πρέπει να επικεντρώνονται στη δημιουργία περιβαλλόντων με ενσυναίσθηση και υποστήριξη, ειδικά σε κοινότητες και χώρους όπου το στίγμα είναι πιο έντονο. Επιπλέον, οι παρεμβάσεις που στοχεύουν στη βελτίωση της αυτοεκτίμησης των χρηστών ουσιών πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο το στίγμα, αλλά και παράγοντες όπως η ψυχολογική ανθεκτικότητα, η κοινωνική υποστήριξη και η ενδυνάμωση. Η παροχή ολοκληρωμένων συστημάτων υποστήριξης, που περιλαμβάνουν ομάδες υποστήριξης συνομηλίκων και συμβουλευτική, μπορεί να βοηθήσει στη μείωση των αρνητικών επιπτώσεων της χαμηλής αυτοεκτίμησης. Επιπλέον, τα εκπαιδευτικά προγράμματα για τον γενικό πληθυσμό πρέπει να τονίζουν ότι η στενή σχέση με χρήστες ουσιών δεν συνδέεται απαραίτητα με τη μείωση του στίγματος και να ενθαρρύνουν πιο ουσιαστικές και υποστηρικτικές σχέσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραγκούνη Βασιλική","Karagkouni Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:29Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3419470"],"render_values":[{"text":"uoadl:3419470","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3419470","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3419470","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3419470","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραγκούνη Βασιλική","Karagkouni Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3419470","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3419470"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή. Η σχέση μεταξύ κοινωνικού στίγματος, αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης στην εξάρτηση είναι πολυδιάστατη και αλληλεπιδραστική. Το κοινωνικό στίγμα, που περιλαμβάνει τις αρνητικές αντιλήψεις και διακρίσεις που αντιμετωπίζουν τα άτομα με εξάρτηση, οδηγεί συχνά σε αυτοστιγματισμό. Αυτό συμβαίνει όταν τα άτομα εσωτερικεύουν αυτές τις αρνητικές αντιλήψεις, θεωρώντας τον εαυτό τους ανάξιο, ανεπαρκή και κατώτερο. Ο αυτοστιγματισμός έχει άμεσο αντίκτυπο στην αυτοεκτίμηση, μειώνοντάς την δραματικά και ενισχύοντας αισθήματα ντροπής και αναξιότητας. Αυτή η μείωση της αυτοεκτίμησης μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω εξάρτηση, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που δυσχεραίνει την προσπάθεια απεξάρτησης και αποκατάστασης. Η κατανόηση και αντιμετώπιση αυτών των αλληλεπιδράσεων είναι κρίσιμη για την υποστήριξη των ατόμων που παλεύουν με την εξάρτηση. Σκοπός. Σκοπός της παρούσας ερευνητικής εργασίας είναι να μελετηθεί το στίγμα της εξάρτησης και η σύνδεσή του με τον αυτοστιγματισμό και την αυτοεκτίμηση των χρηστών. Ταυτόχρονα, να συγκριθεί το αντιλαμβανόμενο στίγμα του γενικού πληθυσμού και των χρηστών και να παρουσιαστούν τυχόν ομοιότητες ή διαφορές στην αυτοεκτίμηση του γενικού πληθυσμού και των χρηστών που παρακολουθούν πρόγραμμα απεξάρτησης. Επίσης, θα διερευνηθεί εάν η ύπαρξη διαπροσωπικών σχέσεων με χρήστες και αν η ηλικία του γενικού πληθυσμού συσχετίζονται με την ύπαρξη κοινωνικού στίγματος. Μεθοδολογία. Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη σε δείγμα 160 ατόμων του γενικού πληθυσμού (52 ανδρών, 108 γυναικών) και σε κλινικό δείγμα 30 ατόμων (21 ανδρών, 8 γυναικών). Οι ηλικίες των συμμετεχόντων του γενικού πληθυσμού κυμαίνονται μεταξύ 19 και 60 ετών (Μ= 28,7, SD= 7,53) ενώ του κλινικού πληθυσμού μεταξύ 23 και 57 ετών (M= 40,34, SD= 10,10). Η διαδικασία συλλογής των δεδομένων για τον γενικό πληθυσμό έγινε μέσω Google Forms και οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια (Δημογραφικών στοιχείων, Κλίμακα Perceived Stigma of Substance Abuse Scale και Κλίμακα αυτοεκτίμησης). Συγχρόνως, η διαδικασία συλλογής του κλινικού πληθυσμού διεξήχθη στο Θεραπευτικό Πρόγραμμα Απεξάρτησης «ΑΘΗΝΑ», όπου οι εξυπηρετούμενοι συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια (Δημογραφικών στοιχείων, Κλίμακα Illicit Drug Use Stigma, Κλίμακα Perceived Stigma of Substance Abuse Scale και Κλίμακα αυτοεκτίμησης). Η έρευνα πραγματοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα από 1 Φεβρουαρίου του 2024 έως τις 30 Απριλίου του 2024. Αποτελέσματα. Η στατιστική ανάλυση έδειξε ότι ο γενικός πληθυσμός (M=23,3, SD= 3,00) είχε υψηλότερα επίπεδα αντιληπτού στίγματος κατάχρησης ουσιών συγκριτικά με τους χρήστες ουσιών (M= 21,3, SD= 4,08), (p= 0,004). Ακόμη, επιβεβαιώθηκε ότι ο γενικός πληθυσμός (M=21,8, SD= 2,36) είχε υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης από τους χρήστες ουσιών (M= 16,3, SD= 2,55) (p= 0,000). Ωστόσο, φάνηκε πως δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ αντιλαμβανόμενου στίγματος και χαμηλής αυτοεκτίμησης στον κλινικό πληθυσμό (p= 0,623) και ότι οι συμμετέχοντες που έχουν στενές διαπροσωπικές σχέσεις με χρήστες δεν σημείωσαν μικρότερη βαθμολογία αντιλαμβανόμενου στίγματος για την χρήση. Τέλος, διαπιστώθηκε ότι η ηλικία δεν σχετίζονταν με το αντιληπτό στίγμα κατάχρησης ουσιών (p= 0,223). Συμπεράσματα. Σύμφωνα με τα ευρήματα, οι εκστρατείες δημόσιας υγείας οφείλουν να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τα υψηλά επίπεδα αντιληπτού στίγματος στον γενικό πληθυσμό παρέχοντας ακριβείς πληροφορίες για την κατάχρηση ουσιών και υπογραμμίζοντας την ιατρική και κοινωνική φύση της εξάρτησης. Τα προγράμματα θα πρέπει να επικεντρώνονται στη δημιουργία περιβαλλόντων με ενσυναίσθηση και υποστήριξη, ειδικά σε κοινότητες και χώρους όπου το στίγμα είναι πιο έντονο. Επιπλέον, οι παρεμβάσεις που στοχεύουν στη βελτίωση της αυτοεκτίμησης των χρηστών ουσιών πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο το στίγμα, αλλά και παράγοντες όπως η ψυχολογική ανθεκτικότητα, η κοινωνική υποστήριξη και η ενδυνάμωση. Η παροχή ολοκληρωμένων συστημάτων υποστήριξης, που περιλαμβάνουν ομάδες υποστήριξης συνομηλίκων και συμβουλευτική, μπορεί να βοηθήσει στη μείωση των αρνητικών επιπτώσεων της χαμηλής αυτοεκτίμησης. Επιπλέον, τα εκπαιδευτικά προγράμματα για τον γενικό πληθυσμό πρέπει να τονίζουν ότι η στενή σχέση με χρήστες ουσιών δεν συνδέεται απαραίτητα με τη μείωση του στίγματος και να ενθαρρύνουν πιο ουσιαστικές και υποστηρικτικές σχέσεις.","Introduction. The relation between social stigma, self-stigma and self-esteem in addiction is multidimensional and interactive. Social stigma, which includes the negative perceptions and discrimination faced by people with addiction, often leads to self-stigmatization. This occurs when individuals internalise these negative perceptions, considering themselves unworthy, inadequate and inferior. Self- stigmatisation has a direct impact on self-esteem, dramatically reducing it and reinforcing feelings of shame and unworthiness. This reduction in self-esteem can lead to further addiction, creating a vicious cycle that makes it difficult to attempt rehabilitation and recovery. Understanding and addressing these interactions is critical to supporting individuals struggling with addiction. Αim. The purpose of this research paper is to examine the stigma of addiction and its connection with self-stigmatization and self-esteem of users. At the same time, to compare the perceived stigma of the general population and users and to present any similarities or differences in self-esteem between the general population and users attending a rehabilitation program. It will also be investigated whether the existence of interpersonal relationships with users and the age of the general population correlate with the existence of social stigma. Methodology. A contemporary study was performed in a sample of 160 subjects from the general population (52 men, 108 women) and a clinical sample of 30 subjects (21 men, 8 women). The ages of the participants in the general population ranged between and 19 and 60 years (M = 28.7, SD = 7.53) and in the clinical population between 23 and 57 years (M = 40.34, SD = 10.10). The data collection process for the general population was done through Google Forms and participants completed questionnaires (Demographics, Perceived Stigma of Substance Abuse Scale and Self- Esteem Scale). At the same time, the process of collecting the clinical population was conducted at the \"ATHENA\" Addiction Treatment Program, where the beneficiaries completed questionnaires (Demographic Data, Illicit Drug Use Stigma Scale, Perceived Stigma of Substance Abuse Scale and the self-esteem). The survey was conducted between 1 February 2024 and 30 April 2024. Results. Statistical analysis showed that the general population (M = 23.3, SD = 3.00) had higher levels of perceived substance abuse stigma compared to substance abusers (M = 21.3, SD = 4.08), (p = 0.004). Furthermore, it was confirmed that the general population (M=21.8, SD= 2.36) had higher levels of self-esteem than substance users (M= 16.3, SD= 2.55), (p= 0.000). However, it appeared to be no association between perceived stigma and low self-esteem in the clinical population, (p= 0.623), and participants who have close interpersonal relationships with users did not score lower perceived stigma scores for substance use. Finally, it was found that age was not associated with perceived substance abuse stigma (p= 0.223). Conclusions. According to the findings, public health campaigns should continue to address the high levels of perceived stigma in the general population by providing accurate information about substance abuse and highlighting the medical and social nature of addiction. Programmes should focus on creating empathetic and supportive environments, especially in communities and places where stigma is most pronounced. In addition, interventions aimed at improving the self-esteem of substance users should take into account not only stigma, but also factors such as psychological resilience, social support and empowerment. The provision of integrated support systems, including peer support groups and counselling, can help reduce the negative effects of low self-esteem. In addition, educational programmes for the general population should emphasise that close relationships with substance users are not necessarily associated with stigma reduction and encourage more meaningful and supportive relationships."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κοινωνικό στίγμα, αυτοστιγματισμός και αυτοεκτίμηση στην εξάρτηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραγκούνη Βασιλική","Karagkouni Vasiliki"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή. Η σχέση μεταξύ κοινωνικού στίγματος, αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης στην εξάρτηση είναι πολυδιάστατη και αλληλεπιδραστική. Το κοινωνικό στίγμα, που περιλαμβάνει τις αρνητικές αντιλήψεις και διακρίσεις που αντιμετωπίζουν τα άτομα με εξάρτηση, οδηγεί συχνά σε αυτοστιγματισμό. Αυτό συμβαίνει όταν τα άτομα εσωτερικεύουν αυτές τις αρνητικές αντιλήψεις, θεωρώντας τον εαυτό τους ανάξιο, ανεπαρκή και κατώτερο. Ο αυτοστιγματισμός έχει άμεσο αντίκτυπο στην αυτοεκτίμηση, μειώνοντάς την δραματικά και ενισχύοντας αισθήματα ντροπής και αναξιότητας. Αυτή η μείωση της αυτοεκτίμησης μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω εξάρτηση, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που δυσχεραίνει την προσπάθεια απεξάρτησης και αποκατάστασης. Η κατανόηση και αντιμετώπιση αυτών των αλληλεπιδράσεων είναι κρίσιμη για την υποστήριξη των ατόμων που παλεύουν με την εξάρτηση. Σκοπός. Σκοπός της παρούσας ερευνητικής εργασίας είναι να μελετηθεί το στίγμα της εξάρτησης και η σύνδεσή του με τον αυτοστιγματισμό και την αυτοεκτίμηση των χρηστών. Ταυτόχρονα, να συγκριθεί το αντιλαμβανόμενο στίγμα του γενικού πληθυσμού και των χρηστών και να παρουσιαστούν τυχόν ομοιότητες ή διαφορές στην αυτοεκτίμηση του γενικού πληθυσμού και των χρηστών που παρακολουθούν πρόγραμμα απεξάρτησης. Επίσης, θα διερευνηθεί εάν η ύπαρξη διαπροσωπικών σχέσεων με χρήστες και αν η ηλικία του γενικού πληθυσμού συσχετίζονται με την ύπαρξη κοινωνικού στίγματος. Μεθοδολογία. Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη σε δείγμα 160 ατόμων του γενικού πληθυσμού (52 ανδρών, 108 γυναικών) και σε κλινικό δείγμα 30 ατόμων (21 ανδρών, 8 γυναικών). Οι ηλικίες των συμμετεχόντων του γενικού πληθυσμού κυμαίνονται μεταξύ 19 και 60 ετών (Μ= 28,7, SD= 7,53) ενώ του κλινικού πληθυσμού μεταξύ 23 και 57 ετών (M= 40,34, SD= 10,10). Η διαδικασία συλλογής των δεδομένων για τον γενικό πληθυσμό έγινε μέσω Google Forms και οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια (Δημογραφικών στοιχείων, Κλίμακα Perceived Stigma of Substance Abuse Scale και Κλίμακα αυτοεκτίμησης). Συγχρόνως, η διαδικασία συλλογής του κλινικού πληθυσμού διεξήχθη στο Θεραπευτικό Πρόγραμμα Απεξάρτησης «ΑΘΗΝΑ», όπου οι εξυπηρετούμενοι συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια (Δημογραφικών στοιχείων, Κλίμακα Illicit Drug Use Stigma, Κλίμακα Perceived Stigma of Substance Abuse Scale και Κλίμακα αυτοεκτίμησης). Η έρευνα πραγματοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα από 1 Φεβρουαρίου του 2024 έως τις 30 Απριλίου του 2024. Αποτελέσματα. Η στατιστική ανάλυση έδειξε ότι ο γενικός πληθυσμός (M=23,3, SD= 3,00) είχε υψηλότερα επίπεδα αντιληπτού στίγματος κατάχρησης ουσιών συγκριτικά με τους χρήστες ουσιών (M= 21,3, SD= 4,08), (p= 0,004). Ακόμη, επιβεβαιώθηκε ότι ο γενικός πληθυσμός (M=21,8, SD= 2,36) είχε υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης από τους χρήστες ουσιών (M= 16,3, SD= 2,55) (p= 0,000). Ωστόσο, φάνηκε πως δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ αντιλαμβανόμενου στίγματος και χαμηλής αυτοεκτίμησης στον κλινικό πληθυσμό (p= 0,623) και ότι οι συμμετέχοντες που έχουν στενές διαπροσωπικές σχέσεις με χρήστες δεν σημείωσαν μικρότερη βαθμολογία αντιλαμβανόμενου στίγματος για την χρήση. Τέλος, διαπιστώθηκε ότι η ηλικία δεν σχετίζονταν με το αντιληπτό στίγμα κατάχρησης ουσιών (p= 0,223). Συμπεράσματα. Σύμφωνα με τα ευρήματα, οι εκστρατείες δημόσιας υγείας οφείλουν να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τα υψηλά επίπεδα αντιληπτού στίγματος στον γενικό πληθυσμό παρέχοντας ακριβείς πληροφορίες για την κατάχρηση ουσιών και υπογραμμίζοντας την ιατρική και κοινωνική φύση της εξάρτησης. Τα προγράμματα θα πρέπει να επικεντρώνονται στη δημιουργία περιβαλλόντων με ενσυναίσθηση και υποστήριξη, ειδικά σε κοινότητες και χώρους όπου το στίγμα είναι πιο έντονο. Επιπλέον, οι παρεμβάσεις που στοχεύουν στη βελτίωση της αυτοεκτίμησης των χρηστών ουσιών πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο το στίγμα, αλλά και παράγοντες όπως η ψυχολογική ανθεκτικότητα, η κοινωνική υποστήριξη και η ενδυνάμωση. Η παροχή ολοκληρωμένων συστημάτων υποστήριξης, που περιλαμβάνουν ομάδες υποστήριξης συνομηλίκων και συμβουλευτική, μπορεί να βοηθήσει στη μείωση των αρνητικών επιπτώσεων της χαμηλής αυτοεκτίμησης. Επιπλέον, τα εκπαιδευτικά προγράμματα για τον γενικό πληθυσμό πρέπει να τονίζουν ότι η στενή σχέση με χρήστες ουσιών δεν συνδέεται απαραίτητα με τη μείωση του στίγματος και να ενθαρρύνουν πιο ουσιαστικές και υποστηρικτικές σχέσεις.","Introduction. The relation between social stigma, self-stigma and self-esteem in addiction is multidimensional and interactive. Social stigma, which includes the negative perceptions and discrimination faced by people with addiction, often leads to self-stigmatization. This occurs when individuals internalise these negative perceptions, considering themselves unworthy, inadequate and inferior. Self- stigmatisation has a direct impact on self-esteem, dramatically reducing it and reinforcing feelings of shame and unworthiness. This reduction in self-esteem can lead to further addiction, creating a vicious cycle that makes it difficult to attempt rehabilitation and recovery. Understanding and addressing these interactions is critical to supporting individuals struggling with addiction. Αim. The purpose of this research paper is to examine the stigma of addiction and its connection with self-stigmatization and self-esteem of users. At the same time, to compare the perceived stigma of the general population and users and to present any similarities or differences in self-esteem between the general population and users attending a rehabilitation program. It will also be investigated whether the existence of interpersonal relationships with users and the age of the general population correlate with the existence of social stigma. Methodology. A contemporary study was performed in a sample of 160 subjects from the general population (52 men, 108 women) and a clinical sample of 30 subjects (21 men, 8 women). The ages of the participants in the general population ranged between and 19 and 60 years (M = 28.7, SD = 7.53) and in the clinical population between 23 and 57 years (M = 40.34, SD = 10.10). The data collection process for the general population was done through Google Forms and participants completed questionnaires (Demographics, Perceived Stigma of Substance Abuse Scale and Self- Esteem Scale). At the same time, the process of collecting the clinical population was conducted at the \"ATHENA\" Addiction Treatment Program, where the beneficiaries completed questionnaires (Demographic Data, Illicit Drug Use Stigma Scale, Perceived Stigma of Substance Abuse Scale and the self-esteem). The survey was conducted between 1 February 2024 and 30 April 2024. Results. Statistical analysis showed that the general population (M = 23.3, SD = 3.00) had higher levels of perceived substance abuse stigma compared to substance abusers (M = 21.3, SD = 4.08), (p = 0.004). Furthermore, it was confirmed that the general population (M=21.8, SD= 2.36) had higher levels of self-esteem than substance users (M= 16.3, SD= 2.55), (p= 0.000). However, it appeared to be no association between perceived stigma and low self-esteem in the clinical population, (p= 0.623), and participants who have close interpersonal relationships with users did not score lower perceived stigma scores for substance use. Finally, it was found that age was not associated with perceived substance abuse stigma (p= 0.223). Conclusions. According to the findings, public health campaigns should continue to address the high levels of perceived stigma in the general population by providing accurate information about substance abuse and highlighting the medical and social nature of addiction. Programmes should focus on creating empathetic and supportive environments, especially in communities and places where stigma is most pronounced. In addition, interventions aimed at improving the self-esteem of substance users should take into account not only stigma, but also factors such as psychological resilience, social support and empowerment. The provision of integrated support systems, including peer support groups and counselling, can help reduce the negative effects of low self-esteem. In addition, educational programmes for the general population should emphasise that close relationships with substance users are not necessarily associated with stigma reduction and encourage more meaningful and supportive relationships."],"dc:identifier":["uoadl:3419470","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3419470"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Κοινωνικό στίγμα, αυτοστιγματισμός και αυτοεκτίμηση στην εξάρτηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:29Z"}