{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3420774"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3420774","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φυσικοθεραπευτικές παρεμβάσεις στο πυελικό έδαφος ασθενών με ακράτεια ούρων","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερεύνησε τις επιδράσεις των φυσικοθεραπευτικών παρεμβάσεων στο πυελικό έδαφος για την αντιμετώπιση της ακράτειας ούρων. Υπάρχουν τρεις βασικοί τύποι ταξινόμησης της ακράτειας ούρων, η ακράτεια από προσπάθεια, η ακράτεια από έπειξη και η μικτή ακράτεια που αποτελεί συνδυασμό της ακράτειας από προσπάθεια και της ακράτειας από έπειξη. Η συχνότητα εμφάνισης ακράτειας ούρων αυξάνεται με την πάροδο της ηλικίας ενώ ο επιπολασμός στο γενικό πληθυσμό κυμαίνεται σ από 10-30%, με τις γυναίκες να έχουν τριπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν ακράτεια σε σχέση με τους άντρες. Στην παρούσα μελέτη η ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε υπό το πρίσμα της αφηγηματικής ανασκόπησης (narrative literature review). Οι βάσεις επιστημονικών δεδομένων από τις οποίες αντλήθηκαν οι σχετικές μελέτες ήταν οι: PubMed/NCBI, Google Scholar και Cochrane Library of Systematic Reviews, ενώ οι λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν: Urinary incontinence, Physiotherapy, Pelvic floor, Treatment, σε διάφορους συνδυασμούς μεταξύ τους. Από την ανάλυση των επιστημονικών δεδομένων που ανασκοπήθηκαν προέκυψε ότι οι φυσικοθεραπευτικες μέθοδοι αντιμετώπισης της ακράτειας ούρων είναι: 1) Εκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους (PFMT), που πλέον θεωρείται ως συντηρητική παρέμβαση πρώτης γραμμής για την αντιμετώπιση των διαφόρων μορφών ακράτειας, 2) Η μέθοδος της βιοανάδρασης, με τις διάφορες μορφές της (νευρο-βιοανάδραση, μυο-βιοανάδραση) που επίσης αποσκοπεί στη ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους (μυς του Kegel), 3) Η μέθοδος της ηλεκτρικής διέγερσης, η οποία αποτελεί πρώτης γραμμής θεραπευτική επιλογή για τους ασθενείς οι οποίοι δεν έχουν την δυνατότητα εκούσιας σύσπασης των μυών του πυελικού εδάφους, 4) Η μέθοδος της εξωσωματικής μαγνητικής διέγερσης (εννεύρωσης), η οποία αποτελεί μια υποσχόμενη μέθοδο, είτε ως μονοθεραπεία, είτε σε συνδυασμό με κάποια άλλη από τις συντηρητικές θεραπείες, και τέλος 5) Η εκπαίδευση (επανεκπαίδευση) της ουροδόχου κύστης, η οποία έχει ως στόχο τη διάρρηξη του «κύκλου της ακράτειας», εκπαιδεύοντας τους ασθενείς να εκκενώνουν την κύστη μέσω ενός σταθερού προγράμματος και όχι ως απόκριση στην έπειξη προς ούρηση. H εκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους μπορεί να βελτιώσει τη μυϊκή ισχύ, τη μυϊκή αντοχή και να ελαττώσει τα επεισόδια ακράτειας ούρων, και με τον τρόπο αυτό μπορεί να αποτελέσει την πιο αποτελεσματική συντηρητική παρέμβαση για τη αντιμετώπιση της ακράτειας, ειδικά στον πληθυσμό των μη εγκύων γυναικών. Η μέθοδος της βιοανάδρασης, με την ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους που επιτυγχάνει, σε συνδυασμό με την επανεκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους, αποτελεί έναν επίσης αποτελεσματικό συνδυασμό θεραπευτικής παρέμβασης. Η μέθοδος της ηλεκτρικής διέγερσης επιτυγχάνει, επίσης, σε σημαντικό βαθμό την ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους, ειδικά σε συνδυασμό με την χρήση κολπικών πεσών και/ή τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής. Η μέθοδος της εξωσωματικής μαγνητικής διέγερσης δύναται να παράξει αποτελέσματα αντίστοιχα με αυτά της λειτουργικής ηλεκτρικής διέγερσης. Τέλος, οι διάφορες συμπεριφορικές μέθοδοι, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η εκπαίδευση της ουροδόχου κύστης, περιλαμβάνουν τροποποίηση των καθημερινών συνηθειών των ασθενών στην πρόσληψη υγρών, στη δίαιτα, στον έλεγχο του σωματικού βάρους, στη χρήση διεγερτικών ουσιών, όπως είναι η καφεΐνη, αλλά και στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας, η οποία μπορεί να επιδεινώσει την ακράτεια των ούρων μέσω της αύξησης της ενδοκοιλιακής πίεσης. Συμπερασματικά, τα επιστημονικά δεδομένα της σχετικής βιβλιογραφίας αναδεικνύουν ότι διάφορες φυσικοθεραπευτικές μέθοδοι είναι αποτελεσματικές στην αντιμετώπιση της ακράτειας των ούρων, σε γυναίκες και άνδρες, συμβάλλοντας σημαντικά τόσο στην ελάττωση της έντασης και της συχνότητας των συμπτωμάτων, όσο και στην συνολική βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερεύνησε τις επιδράσεις των φυσικοθεραπευτικών παρεμβάσεων στο πυελικό έδαφος για την αντιμετώπιση της ακράτειας ούρων. Υπάρχουν τρεις βασικοί τύποι ταξινόμησης της ακράτειας ούρων, η ακράτεια από προσπάθεια, η ακράτεια από έπειξη και η μικτή ακράτεια που αποτελεί συνδυασμό της ακράτειας από προσπάθεια και της ακράτειας από έπειξη. Η συχνότητα εμφάνισης ακράτειας ούρων αυξάνεται με την πάροδο της ηλικίας ενώ ο επιπολασμός στο γενικό πληθυσμό κυμαίνεται σ από 10-30%, με τις γυναίκες να έχουν τριπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν ακράτεια σε σχέση με τους άντρες. Στην παρούσα μελέτη η ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε υπό το πρίσμα της αφηγηματικής ανασκόπησης (narrative literature review). Οι βάσεις επιστημονικών δεδομένων από τις οποίες αντλήθηκαν οι σχετικές μελέτες ήταν οι: PubMed/NCBI, Google Scholar και Cochrane Library of Systematic Reviews, ενώ οι λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν: Urinary incontinence, Physiotherapy, Pelvic floor, Treatment, σε διάφορους συνδυασμούς μεταξύ τους. Από την ανάλυση των επιστημονικών δεδομένων που ανασκοπήθηκαν προέκυψε ότι οι φυσικοθεραπευτικες μέθοδοι αντιμετώπισης της ακράτειας ούρων είναι: 1) Εκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους (PFMT), που πλέον θεωρείται ως συντηρητική παρέμβαση πρώτης γραμμής για την αντιμετώπιση των διαφόρων μορφών ακράτειας, 2) Η μέθοδος της βιοανάδρασης, με τις διάφορες μορφές της (νευρο-βιοανάδραση, μυο-βιοανάδραση) που επίσης αποσκοπεί στη ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους (μυς του Kegel), 3) Η μέθοδος της ηλεκτρικής διέγερσης, η οποία αποτελεί πρώτης γραμμής θεραπευτική επιλογή για τους ασθενείς οι οποίοι δεν έχουν την δυνατότητα εκούσιας σύσπασης των μυών του πυελικού εδάφους, 4) Η μέθοδος της εξωσωματικής μαγνητικής διέγερσης (εννεύρωσης), η οποία αποτελεί μια υποσχόμενη μέθοδο, είτε ως μονοθεραπεία, είτε σε συνδυασμό με κάποια άλλη από τις συντηρητικές θεραπείες, και τέλος 5) Η εκπαίδευση (επανεκπαίδευση) της ουροδόχου κύστης, η οποία έχει ως στόχο τη διάρρηξη του «κύκλου της ακράτειας», εκπαιδεύοντας τους ασθενείς να εκκενώνουν την κύστη μέσω ενός σταθερού προγράμματος και όχι ως απόκριση στην έπειξη προς ούρηση. H εκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους μπορεί να βελτιώσει τη μυϊκή ισχύ, τη μυϊκή αντοχή και να ελαττώσει τα επεισόδια ακράτειας ούρων, και με τον τρόπο αυτό μπορεί να αποτελέσει την πιο αποτελεσματική συντηρητική παρέμβαση για τη αντιμετώπιση της ακράτειας, ειδικά στον πληθυσμό των μη εγκύων γυναικών. Η μέθοδος της βιοανάδρασης, με την ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους που επιτυγχάνει, σε συνδυασμό με την επανεκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους, αποτελεί έναν επίσης αποτελεσματικό συνδυασμό θεραπευτικής παρέμβασης. Η μέθοδος της ηλεκτρικής διέγερσης επιτυγχάνει, επίσης, σε σημαντικό βαθμό την ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους, ειδικά σε συνδυασμό με την χρήση κολπικών πεσών και/ή τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής. Η μέθοδος της εξωσωματικής μαγνητικής διέγερσης δύναται να παράξει αποτελέσματα αντίστοιχα με αυτά της λειτουργικής ηλεκτρικής διέγερσης. Τέλος, οι διάφορες συμπεριφορικές μέθοδοι, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η εκπαίδευση της ουροδόχου κύστης, περιλαμβάνουν τροποποίηση των καθημερινών συνηθειών των ασθενών στην πρόσληψη υγρών, στη δίαιτα, στον έλεγχο του σωματικού βάρους, στη χρήση διεγερτικών ουσιών, όπως είναι η καφεΐνη, αλλά και στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας, η οποία μπορεί να επιδεινώσει την ακράτεια των ούρων μέσω της αύξησης της ενδοκοιλιακής πίεσης. Συμπερασματικά, τα επιστημονικά δεδομένα της σχετικής βιβλιογραφίας αναδεικνύουν ότι διάφορες φυσικοθεραπευτικές μέθοδοι είναι αποτελεσματικές στην αντιμετώπιση της ακράτειας των ούρων, σε γυναίκες και άνδρες, συμβάλλοντας σημαντικά τόσο στην ελάττωση της έντασης και της συχνότητας των συμπτωμάτων, όσο και στην συνολική βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Αδρασκέλας Αντώνιος","Adraskelas Antonios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:50Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3420774"],"render_values":[{"text":"uoadl:3420774","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3420774","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3420774","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3420774","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αδρασκέλας Αντώνιος","Adraskelas Antonios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3420774","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3420774"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερεύνησε τις επιδράσεις των φυσικοθεραπευτικών παρεμβάσεων στο πυελικό έδαφος για την αντιμετώπιση της ακράτειας ούρων. Υπάρχουν τρεις βασικοί τύποι ταξινόμησης της ακράτειας ούρων, η ακράτεια από προσπάθεια, η ακράτεια από έπειξη και η μικτή ακράτεια που αποτελεί συνδυασμό της ακράτειας από προσπάθεια και της ακράτειας από έπειξη. Η συχνότητα εμφάνισης ακράτειας ούρων αυξάνεται με την πάροδο της ηλικίας ενώ ο επιπολασμός στο γενικό πληθυσμό κυμαίνεται σ από 10-30%, με τις γυναίκες να έχουν τριπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν ακράτεια σε σχέση με τους άντρες. Στην παρούσα μελέτη η ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε υπό το πρίσμα της αφηγηματικής ανασκόπησης (narrative literature review). Οι βάσεις επιστημονικών δεδομένων από τις οποίες αντλήθηκαν οι σχετικές μελέτες ήταν οι: PubMed/NCBI, Google Scholar και Cochrane Library of Systematic Reviews, ενώ οι λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν: Urinary incontinence, Physiotherapy, Pelvic floor, Treatment, σε διάφορους συνδυασμούς μεταξύ τους. Από την ανάλυση των επιστημονικών δεδομένων που ανασκοπήθηκαν προέκυψε ότι οι φυσικοθεραπευτικες μέθοδοι αντιμετώπισης της ακράτειας ούρων είναι: 1) Εκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους (PFMT), που πλέον θεωρείται ως συντηρητική παρέμβαση πρώτης γραμμής για την αντιμετώπιση των διαφόρων μορφών ακράτειας, 2) Η μέθοδος της βιοανάδρασης, με τις διάφορες μορφές της (νευρο-βιοανάδραση, μυο-βιοανάδραση) που επίσης αποσκοπεί στη ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους (μυς του Kegel), 3) Η μέθοδος της ηλεκτρικής διέγερσης, η οποία αποτελεί πρώτης γραμμής θεραπευτική επιλογή για τους ασθενείς οι οποίοι δεν έχουν την δυνατότητα εκούσιας σύσπασης των μυών του πυελικού εδάφους, 4) Η μέθοδος της εξωσωματικής μαγνητικής διέγερσης (εννεύρωσης), η οποία αποτελεί μια υποσχόμενη μέθοδο, είτε ως μονοθεραπεία, είτε σε συνδυασμό με κάποια άλλη από τις συντηρητικές θεραπείες, και τέλος 5) Η εκπαίδευση (επανεκπαίδευση) της ουροδόχου κύστης, η οποία έχει ως στόχο τη διάρρηξη του «κύκλου της ακράτειας», εκπαιδεύοντας τους ασθενείς να εκκενώνουν την κύστη μέσω ενός σταθερού προγράμματος και όχι ως απόκριση στην έπειξη προς ούρηση. H εκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους μπορεί να βελτιώσει τη μυϊκή ισχύ, τη μυϊκή αντοχή και να ελαττώσει τα επεισόδια ακράτειας ούρων, και με τον τρόπο αυτό μπορεί να αποτελέσει την πιο αποτελεσματική συντηρητική παρέμβαση για τη αντιμετώπιση της ακράτειας, ειδικά στον πληθυσμό των μη εγκύων γυναικών. Η μέθοδος της βιοανάδρασης, με την ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους που επιτυγχάνει, σε συνδυασμό με την επανεκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους, αποτελεί έναν επίσης αποτελεσματικό συνδυασμό θεραπευτικής παρέμβασης. Η μέθοδος της ηλεκτρικής διέγερσης επιτυγχάνει, επίσης, σε σημαντικό βαθμό την ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους, ειδικά σε συνδυασμό με την χρήση κολπικών πεσών και/ή τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής. Η μέθοδος της εξωσωματικής μαγνητικής διέγερσης δύναται να παράξει αποτελέσματα αντίστοιχα με αυτά της λειτουργικής ηλεκτρικής διέγερσης. Τέλος, οι διάφορες συμπεριφορικές μέθοδοι, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η εκπαίδευση της ουροδόχου κύστης, περιλαμβάνουν τροποποίηση των καθημερινών συνηθειών των ασθενών στην πρόσληψη υγρών, στη δίαιτα, στον έλεγχο του σωματικού βάρους, στη χρήση διεγερτικών ουσιών, όπως είναι η καφεΐνη, αλλά και στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας, η οποία μπορεί να επιδεινώσει την ακράτεια των ούρων μέσω της αύξησης της ενδοκοιλιακής πίεσης. Συμπερασματικά, τα επιστημονικά δεδομένα της σχετικής βιβλιογραφίας αναδεικνύουν ότι διάφορες φυσικοθεραπευτικές μέθοδοι είναι αποτελεσματικές στην αντιμετώπιση της ακράτειας των ούρων, σε γυναίκες και άνδρες, συμβάλλοντας σημαντικά τόσο στην ελάττωση της έντασης και της συχνότητας των συμπτωμάτων, όσο και στην συνολική βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών.","This thesis investigated the effects of physical therapy interventions on the pelvic floor for the treatment of urinary incontinence. There are three main types of classification for urinary incontinence; the stress type, the urge type and the mixed type, which is a combination of the first two. The incidence of urinary incontinence increases with age and its prevalence in the general population ranges from 10-30%, with women being three times more likely to experience incontinence than men. In this study. the literature review was conducted within the context a narrative literature review. The scientific databases from which the relevant data were extracted were PubMed/NCBI, Google Scholar and Cochrane Library of Systematic Reviews, while the keywords used were Urinary incontinence, Physiotherapy, Pelvic floor, Treatment, in various between them combinations. The analysis of the scientific data reviewed revealed that the physical therapy methods for the treatment of urinary incontinence are: 1) Pelvic floor muscle training, now considered as a first-line conservative intervention for the treatment of various forms of urinary incontinence; 2) The method of biofeedback, with its various forms (neuro- biofeedback, myo-biofeedback), which also aims to strengthen the pelvic floor muscles (Kegel's muscles); 3) The method of electrical stimulation, which is a first-line treatment option for those patients who do not have the ability to voluntarily contract the pelvic floor muscles, 4) The method of extracorporeal magnetic stimulation, which is a promising method, either as a monotherapy or in combination with another conservative therapy, and finally 5) The bladder training (re-education), which aims to break the \"cycle of incontinence\" by training the patients to empty the bladder through a fixed schedule rather than in response to persuasion to urinate. Pelvic floor muscle training has the potential to improve muscle strength and endurance and to reduce urinary incontinence episodes, and thus to be the most effective conservative intervention for the treatment of incontinence, especially in the population of non-pregnant women. The biofeedback method, by achieving the pelvic floor muscle strengthening, combined with pelvic floor muscle training, is a another effective combination of therapeutic intervention. The method of electrical stimulation also achieves a significant degree of pelvic floor muscle strengthening, especially in combination with the use of vaginal pessaries and/or the administration of medication. Extracorporeal magnetic stimulation has the potential to produce results similar to those of functional electrical stimulation. Lastly, the various behavioral methods, including the bladder training, include modification of patients' daily habits in fluid intake, diet, weight control, use of stimulants, such as caffeine and the treatment of constipation which can exacerbate urinary incontinence by increasing the intraabdominal pressure. In conclusion, the scientific data from the related literature show that various physical therapy methods are effective in the treatment of urinary incontinence, both in women (who constitute the vast majority of patients) and in men, contributing significantly to the reduction of the intensity and frequency of symptoms, as well as to the overall improvement of patients' quality of life."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φυσικοθεραπευτικές παρεμβάσεις στο πυελικό έδαφος ασθενών με ακράτεια ούρων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αδρασκέλας Αντώνιος","Adraskelas Antonios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερεύνησε τις επιδράσεις των φυσικοθεραπευτικών παρεμβάσεων στο πυελικό έδαφος για την αντιμετώπιση της ακράτειας ούρων. Υπάρχουν τρεις βασικοί τύποι ταξινόμησης της ακράτειας ούρων, η ακράτεια από προσπάθεια, η ακράτεια από έπειξη και η μικτή ακράτεια που αποτελεί συνδυασμό της ακράτειας από προσπάθεια και της ακράτειας από έπειξη. Η συχνότητα εμφάνισης ακράτειας ούρων αυξάνεται με την πάροδο της ηλικίας ενώ ο επιπολασμός στο γενικό πληθυσμό κυμαίνεται σ από 10-30%, με τις γυναίκες να έχουν τριπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν ακράτεια σε σχέση με τους άντρες. Στην παρούσα μελέτη η ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε υπό το πρίσμα της αφηγηματικής ανασκόπησης (narrative literature review). Οι βάσεις επιστημονικών δεδομένων από τις οποίες αντλήθηκαν οι σχετικές μελέτες ήταν οι: PubMed/NCBI, Google Scholar και Cochrane Library of Systematic Reviews, ενώ οι λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν: Urinary incontinence, Physiotherapy, Pelvic floor, Treatment, σε διάφορους συνδυασμούς μεταξύ τους. Από την ανάλυση των επιστημονικών δεδομένων που ανασκοπήθηκαν προέκυψε ότι οι φυσικοθεραπευτικες μέθοδοι αντιμετώπισης της ακράτειας ούρων είναι: 1) Εκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους (PFMT), που πλέον θεωρείται ως συντηρητική παρέμβαση πρώτης γραμμής για την αντιμετώπιση των διαφόρων μορφών ακράτειας, 2) Η μέθοδος της βιοανάδρασης, με τις διάφορες μορφές της (νευρο-βιοανάδραση, μυο-βιοανάδραση) που επίσης αποσκοπεί στη ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους (μυς του Kegel), 3) Η μέθοδος της ηλεκτρικής διέγερσης, η οποία αποτελεί πρώτης γραμμής θεραπευτική επιλογή για τους ασθενείς οι οποίοι δεν έχουν την δυνατότητα εκούσιας σύσπασης των μυών του πυελικού εδάφους, 4) Η μέθοδος της εξωσωματικής μαγνητικής διέγερσης (εννεύρωσης), η οποία αποτελεί μια υποσχόμενη μέθοδο, είτε ως μονοθεραπεία, είτε σε συνδυασμό με κάποια άλλη από τις συντηρητικές θεραπείες, και τέλος 5) Η εκπαίδευση (επανεκπαίδευση) της ουροδόχου κύστης, η οποία έχει ως στόχο τη διάρρηξη του «κύκλου της ακράτειας», εκπαιδεύοντας τους ασθενείς να εκκενώνουν την κύστη μέσω ενός σταθερού προγράμματος και όχι ως απόκριση στην έπειξη προς ούρηση. H εκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους μπορεί να βελτιώσει τη μυϊκή ισχύ, τη μυϊκή αντοχή και να ελαττώσει τα επεισόδια ακράτειας ούρων, και με τον τρόπο αυτό μπορεί να αποτελέσει την πιο αποτελεσματική συντηρητική παρέμβαση για τη αντιμετώπιση της ακράτειας, ειδικά στον πληθυσμό των μη εγκύων γυναικών. Η μέθοδος της βιοανάδρασης, με την ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους που επιτυγχάνει, σε συνδυασμό με την επανεκπαίδευση των μυών του πυελικού εδάφους, αποτελεί έναν επίσης αποτελεσματικό συνδυασμό θεραπευτικής παρέμβασης. Η μέθοδος της ηλεκτρικής διέγερσης επιτυγχάνει, επίσης, σε σημαντικό βαθμό την ενίσχυση των μυών του πυελικού εδάφους, ειδικά σε συνδυασμό με την χρήση κολπικών πεσών και/ή τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής. Η μέθοδος της εξωσωματικής μαγνητικής διέγερσης δύναται να παράξει αποτελέσματα αντίστοιχα με αυτά της λειτουργικής ηλεκτρικής διέγερσης. Τέλος, οι διάφορες συμπεριφορικές μέθοδοι, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η εκπαίδευση της ουροδόχου κύστης, περιλαμβάνουν τροποποίηση των καθημερινών συνηθειών των ασθενών στην πρόσληψη υγρών, στη δίαιτα, στον έλεγχο του σωματικού βάρους, στη χρήση διεγερτικών ουσιών, όπως είναι η καφεΐνη, αλλά και στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας, η οποία μπορεί να επιδεινώσει την ακράτεια των ούρων μέσω της αύξησης της ενδοκοιλιακής πίεσης. Συμπερασματικά, τα επιστημονικά δεδομένα της σχετικής βιβλιογραφίας αναδεικνύουν ότι διάφορες φυσικοθεραπευτικές μέθοδοι είναι αποτελεσματικές στην αντιμετώπιση της ακράτειας των ούρων, σε γυναίκες και άνδρες, συμβάλλοντας σημαντικά τόσο στην ελάττωση της έντασης και της συχνότητας των συμπτωμάτων, όσο και στην συνολική βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών.","This thesis investigated the effects of physical therapy interventions on the pelvic floor for the treatment of urinary incontinence. There are three main types of classification for urinary incontinence; the stress type, the urge type and the mixed type, which is a combination of the first two. The incidence of urinary incontinence increases with age and its prevalence in the general population ranges from 10-30%, with women being three times more likely to experience incontinence than men. In this study. the literature review was conducted within the context a narrative literature review. The scientific databases from which the relevant data were extracted were PubMed/NCBI, Google Scholar and Cochrane Library of Systematic Reviews, while the keywords used were Urinary incontinence, Physiotherapy, Pelvic floor, Treatment, in various between them combinations. The analysis of the scientific data reviewed revealed that the physical therapy methods for the treatment of urinary incontinence are: 1) Pelvic floor muscle training, now considered as a first-line conservative intervention for the treatment of various forms of urinary incontinence; 2) The method of biofeedback, with its various forms (neuro- biofeedback, myo-biofeedback), which also aims to strengthen the pelvic floor muscles (Kegel's muscles); 3) The method of electrical stimulation, which is a first-line treatment option for those patients who do not have the ability to voluntarily contract the pelvic floor muscles, 4) The method of extracorporeal magnetic stimulation, which is a promising method, either as a monotherapy or in combination with another conservative therapy, and finally 5) The bladder training (re-education), which aims to break the \"cycle of incontinence\" by training the patients to empty the bladder through a fixed schedule rather than in response to persuasion to urinate. Pelvic floor muscle training has the potential to improve muscle strength and endurance and to reduce urinary incontinence episodes, and thus to be the most effective conservative intervention for the treatment of incontinence, especially in the population of non-pregnant women. The biofeedback method, by achieving the pelvic floor muscle strengthening, combined with pelvic floor muscle training, is a another effective combination of therapeutic intervention. The method of electrical stimulation also achieves a significant degree of pelvic floor muscle strengthening, especially in combination with the use of vaginal pessaries and/or the administration of medication. Extracorporeal magnetic stimulation has the potential to produce results similar to those of functional electrical stimulation. Lastly, the various behavioral methods, including the bladder training, include modification of patients' daily habits in fluid intake, diet, weight control, use of stimulants, such as caffeine and the treatment of constipation which can exacerbate urinary incontinence by increasing the intraabdominal pressure. In conclusion, the scientific data from the related literature show that various physical therapy methods are effective in the treatment of urinary incontinence, both in women (who constitute the vast majority of patients) and in men, contributing significantly to the reduction of the intensity and frequency of symptoms, as well as to the overall improvement of patients' quality of life."],"dc:identifier":["uoadl:3420774","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3420774"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Φυσικοθεραπευτικές παρεμβάσεις στο πυελικό έδαφος ασθενών με ακράτεια ούρων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:50Z"}