{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3421023"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3421023","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The effectiveness of vestibular rehabilitation in vestibular migraine: a systematic review.","abstract":"Εισαγωγή: Η αιθουσαία ημικρανία (VM) θεωρείται η πιο συχνή αιτία εκδήλωσης επεισοδιακού ιλίγγου στους ενήλικες και στα παιδιά. Η επίπτωσή της δεν έχει εκτιμηθεί με ακρίβεια αλλά βρέθηκε να ανέρχεται στο 2,7% των ενηλίκων, επηρεάζοντας κυρίως τις γυναίκες, με αναλογία 1,5-5:1 και μέση ηλικία εμφάνισης την τρίτη και τέταρτη δεκαετία της ζωής. Οι υποκείμενοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί δεν είναι πλήρως κατανοητοί, με τις θεωρίες να βασίζονται σε αυτές που αφορούν στην ημικρανία και οι οποίες είναι: 1.H Γενετική θεωρία 2) Η θεωρία της καναλοπάθειας και της φλοιώδους μετακινούμενης καταστολής 3) η τριδυμοαγγειακή θεωρία και 4) η θεωρία της πολυαισθητηριακής ολοκλήρωσης. Τα αιθουσαία συμπτώματα της VM είναι ετερογενή και περιλαμβάνουν μια ποικιλία τύπων περιστροφικού/μη περιστροφικού ιλίγγου και ζάλης. Τα συμπτώματα κεφαλαλγίας δεν είναι πάντοτε παρόντα. Όταν είναι μπορεί να συμβαίνουν πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά τα αιθουσαία συμπτώματα. Οι ασθενείς μπορεί επίσης να εμφανίσουν φωτοφοβία, φωνοφοβία και οπτική αύρα καθώς και συμπτώματα από την ακοή. Τα επεισόδια μπορούν να διαρκέσουν από λίγα λεπτά έως λίγες ημέρες, σπάνια όμως υπερβαίνουν τις 72 ώρες. Η διάγνωση βασίζεται αποκλειστικά σε κλινικά χαρακτηριστικά, χωρίς ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις ενώ έχουν θεσπιστεί διαγνωστικά κριτήρια από την Barany Society. Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει ασθένειες που εκδηλώνονται με ζάλη ή ίλιγγο αυτόματο ή θέσεως όπως είναι η νόσος του Meniere και ο ΚΠΙΘ (Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης). Η θεραπεία περιλαμβάνει αλλαγές στον τρόπο ζωής και στις διαιτητικές συνήθειες, θεραπεία των οξέων επεισοδίων, προφυλακτική φαρμακευτική αγωγή και καινοτόμες θεραπείες. Αιθουσαία Αποκατάσταση και Αιθουσαία Ημικρανία: Η αιθουσαία αποκατάσταση (VR) είναι μια μορφή θεραπείας βασισμένη σε ασκήσεις που στόχο έχουν την ανακούφιση από συμπτώματα που προκαλούνται από αιθουσαίες διαταραχές όπως η ζάλη, ο ίλιγγος και η αστάθεια και δευτερεύοντα συμπτώματα όπως η ναυτία και το άγχος. Η διαδικασία βασίζεται στο φαινόμενο της αιθουσαίας αντιρρόπησης, μια φυσική διαδικασία προσαρμογής και ανάκτησης της ισορροπίας μετά από οξεία ή χρόνια βλάβη του αιθουσαίου συστήματος. Περιλαμβάνει τις έννοιες της αποκατάστασης, της προσαρμογής και της εξοικείωσης του νευρικού συστήματος. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα της VR στην αντιμετώπιση της VM. Υλικό & Μέθοδος: Το πρωτόκολλο της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης είναι σύμφωνο με τις κατευθυντήριες οδηγίες PRISMA του 2020. Περιλαμβάνει την εφαρμογή VR σε ενήλικες με VM, η διάγνωση της οποίας βασίζεται στα κριτήρια της Barany Society ή του Neuhauser. Αποκλείστηκαν όσοι είχαν άλλες αιτίες ζάλης, γνωστικές διαταραχές ή σοβαρές συννοσηρότητες. H παρέμβαση περιλαμβάνει εξατομικευμένες ασκήσεις VR που επιβλέπονται στο νοσοκομείο ή διενεργούνται στο σπίτι, σε σύγκριση με άλλες θεραπείες, αιθουσαίες διαταραχές ή υγιή άτομα. Τα μέτρα αποτελεσματικότητας περιλαμβάνουν υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης (DHI, DGI, ABC, VAS, HADS) και αντικειμενικές μετρήσεις φυσικής απόδοσης. Όσον αφορά στο σχεδιασμό της μελέτης περιλαμβάνονται τυχαιοποιημένες και μη τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, προοπτικές και αναδρομικές μελέτες κοορτής. Διενεργήθηκε μια συστηματική αναζήτηση σε πολλές βάσεις δεδομένων έως τις 31 Ιουλίου 2024. Λόγω της ετερογένειας των μελετών, δεν ήταν εφικτή η ποσοτική σύνοψη, αντ' αυτού πραγματοποιήθηκε αφηγηματική σύνθεση. Ο κίνδυνος μεροληψίας αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της Cochrane. Αποτελέσματα: Μια εκτενής αναζήτηση εντόπισε 1296 δημοσιεύσεις, από τις οποίες 11 μελέτες πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης: έξι προοπτικές μελέτες κοορτής, τρεις αναδρομικές μελέτες και δύο τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές. Οι μελέτες, που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 2000 και 2022, περιλάμβαναν συνολικά 977 συμμετέχοντες με μέση ηλικία 48,46 ετών. Η κύρια παρέμβαση σε αυτές τις μελέτες ήταν η αιθουσαία αποκατάσταση (VR), η οποία περιλάμβανε διάφορες ασκήσεις προσαρμογής, υποκατάστασης, εξοικείωσης, ισορροπίας, βάδισης και εκπαίδευσης του αιθουσαίο-οφθαλμικού αντανακλαστικού. Οι παρεμβάσεις παρέχονταν είτε ως ασκήσεις στο σπίτι, είτε υπό την επίβλεψη θεραπευτή στο νοσοκομείο, είτε ως συνδυασμός των δύο. Αρκετές μελέτες αξιολόγησαν επίσης τη σύγχρονη χρήση φαρμακευτικής αγωγής. Καμία μελέτη δεν διέθετε ομάδα ελέγχου χωρίς παρέμβαση ή εικονικό φάρμακο, χρησιμοποιώντας κυρίως σχέδιο μελέτης πριν-μετά. Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντικές βελτιώσεις σε ίλιγγο, ζάλη, αστάθεια, πονοκέφαλο, άγχος και κατάθλιψη. Τα σκορ του Δείκτη αναπηρίας λόγω ζάλης (DHI) βελτιώθηκαν σημαντικά σε δέκα μελέτες, ενώ άλλα μέτρα, όπως ο Δυναμικός Δείκτης Βάδισης (DGI), η Οπτική Αναλογική Κλίμακα (VAS) για ίλιγγο και πονοκέφαλο, και τα σκορ στην ισορροπομετρία επίσης έδειξαν θετικά αποτελέσματα. Εντούτοις, η ανασκόπηση επισημαίνει υψηλό κίνδυνο μεροληψίας σε όλες τις μελέτες, κυρίως λόγω της έλλειψης τυχαιοποίησης, της εξάρτησης από υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης και της απουσίας κατάλληλων ομάδων ελέγχου. Συζήτηση: Οι περισσότερες από τις μελέτες περιλάμβαναν ασθενείς που πληρούσαν τα διαγνωστικά κριτήρια για αιθουσαία ημικρανία (VM) σύμφωνα με την Barany Society. Τα αποτελέσματα έδειξαν σταθερά ότι η αιθουσαία αποκατάσταση (VR) βελτίωσε σημαντικά τα συμπτώματα της ζάλης, του ιλίγγου, της αστάθειας και της ποιότητας ζωής. Η αξιολόγηση του ρόλου της VR στα συμπτώματα κεφαλαλγίας έδειξε θετικά αποτελέσματα, ωστόσο φαίνεται ότι απαιτείται πρόσθετη θεραπεία ειδικά στοχευμένη σε αυτά . Έξι μελέτες αξιολόγησαν ψυχολογικές μεταβλητές, με αντιφατικά αποτελέσματα όσον αφορά στο άγχος και στην κατάθλιψη. Ο ρόλος της ταυτόχρονης χρήσης φαρμακευτικής αγωγής κατά τη διάρκεια της VR διερευνήθηκε επίσης, αποκαλύπτοντας μικτές επιδράσεις στα συμπτώματα της VM. Παρά τα ενθαρρυντικά αυτά αποτελέσματα, η ανασκόπηση επισημαίνει αρκετούς περιορισμούς, όπως μικρά μεγέθη δείγματος, έλλειψη ομάδων ελέγχου, υψηλό κίνδυνο μεροληψίας λόγω μη τυχαιοποιημένων μελετών, την μεγάλη ετερογένεια των πρωτοκόλλων VR, την εξάρτηση από υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης και τέλος την έλλειψη μακροπρόθεσμων follow up . Συμπέρασμα: Η VR μπορεί να συστηθεί σε ασθενείς με χρόνια συμπτώματα ιδιαίτερα σε εκείνους με υποκείμενο άγχος και κατάθλιψη όπως επίσης και σε όσους διστάζουν να λάβουν φαρμακευτική αγωγή. Μελλοντικές έρευνες θα πρέπει να εστιάσουν σε μεγαλύτερα δείγματα ασθενών, τυποποιημένα πρωτόκολλα VR και επικυρωμένα μέτρα αποτελεσματικότητας καθώς και στην χρήση πιο παρατεταμένων περιόδων παρακολούθησης για την καλύτερη αξιολόγηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων της θεραπείας και την αναγνώριση υποομάδων ασθενών με VM που ωφελούνται περισσότερο.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η αιθουσαία ημικρανία (VM) θεωρείται η πιο συχνή αιτία εκδήλωσης επεισοδιακού ιλίγγου στους ενήλικες και στα παιδιά. Η επίπτωσή της δεν έχει εκτιμηθεί με ακρίβεια αλλά βρέθηκε να ανέρχεται στο 2,7% των ενηλίκων, επηρεάζοντας κυρίως τις γυναίκες, με αναλογία 1,5-5:1 και μέση ηλικία εμφάνισης την τρίτη και τέταρτη δεκαετία της ζωής. Οι υποκείμενοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί δεν είναι πλήρως κατανοητοί, με τις θεωρίες να βασίζονται σε αυτές που αφορούν στην ημικρανία και οι οποίες είναι: 1.H Γενετική θεωρία 2) Η θεωρία της καναλοπάθειας και της φλοιώδους μετακινούμενης καταστολής 3) η τριδυμοαγγειακή θεωρία και 4) η θεωρία της πολυαισθητηριακής ολοκλήρωσης. Τα αιθουσαία συμπτώματα της VM είναι ετερογενή και περιλαμβάνουν μια ποικιλία τύπων περιστροφικού/μη περιστροφικού ιλίγγου και ζάλης. Τα συμπτώματα κεφαλαλγίας δεν είναι πάντοτε παρόντα. Όταν είναι μπορεί να συμβαίνουν πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά τα αιθουσαία συμπτώματα. Οι ασθενείς μπορεί επίσης να εμφανίσουν φωτοφοβία, φωνοφοβία και οπτική αύρα καθώς και συμπτώματα από την ακοή. Τα επεισόδια μπορούν να διαρκέσουν από λίγα λεπτά έως λίγες ημέρες, σπάνια όμως υπερβαίνουν τις 72 ώρες. Η διάγνωση βασίζεται αποκλειστικά σε κλινικά χαρακτηριστικά, χωρίς ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις ενώ έχουν θεσπιστεί διαγνωστικά κριτήρια από την Barany Society. Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει ασθένειες που εκδηλώνονται με ζάλη ή ίλιγγο αυτόματο ή θέσεως όπως είναι η νόσος του Meniere και ο ΚΠΙΘ (Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης). Η θεραπεία περιλαμβάνει αλλαγές στον τρόπο ζωής και στις διαιτητικές συνήθειες, θεραπεία των οξέων επεισοδίων, προφυλακτική φαρμακευτική αγωγή και καινοτόμες θεραπείες. Αιθουσαία Αποκατάσταση και Αιθουσαία Ημικρανία: Η αιθουσαία αποκατάσταση (VR) είναι μια μορφή θεραπείας βασισμένη σε ασκήσεις που στόχο έχουν την ανακούφιση από συμπτώματα που προκαλούνται από αιθουσαίες διαταραχές όπως η ζάλη, ο ίλιγγος και η αστάθεια και δευτερεύοντα συμπτώματα όπως η ναυτία και το άγχος. Η διαδικασία βασίζεται στο φαινόμενο της αιθουσαίας αντιρρόπησης, μια φυσική διαδικασία προσαρμογής και ανάκτησης της ισορροπίας μετά από οξεία ή χρόνια βλάβη του αιθουσαίου συστήματος. Περιλαμβάνει τις έννοιες της αποκατάστασης, της προσαρμογής και της εξοικείωσης του νευρικού συστήματος. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα της VR στην αντιμετώπιση της VM. Υλικό &amp; Μέθοδος: Το πρωτόκολλο της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης είναι σύμφωνο με τις κατευθυντήριες οδηγίες PRISMA του 2020. Περιλαμβάνει την εφαρμογή VR σε ενήλικες με VM, η διάγνωση της οποίας βασίζεται στα κριτήρια της Barany Society ή του Neuhauser. Αποκλείστηκαν όσοι είχαν άλλες αιτίες ζάλης, γνωστικές διαταραχές ή σοβαρές συννοσηρότητες. H παρέμβαση περιλαμβάνει εξατομικευμένες ασκήσεις VR που επιβλέπονται στο νοσοκομείο ή διενεργούνται στο σπίτι, σε σύγκριση με άλλες θεραπείες, αιθουσαίες διαταραχές ή υγιή άτομα. Τα μέτρα αποτελεσματικότητας περιλαμβάνουν υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης (DHI, DGI, ABC, VAS, HADS) και αντικειμενικές μετρήσεις φυσικής απόδοσης. Όσον αφορά στο σχεδιασμό της μελέτης περιλαμβάνονται τυχαιοποιημένες και μη τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, προοπτικές και αναδρομικές μελέτες κοορτής. Διενεργήθηκε μια συστηματική αναζήτηση σε πολλές βάσεις δεδομένων έως τις 31 Ιουλίου 2024. Λόγω της ετερογένειας των μελετών, δεν ήταν εφικτή η ποσοτική σύνοψη, αντ&#x27; αυτού πραγματοποιήθηκε αφηγηματική σύνθεση. Ο κίνδυνος μεροληψίας αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της Cochrane. Αποτελέσματα: Μια εκτενής αναζήτηση εντόπισε 1296 δημοσιεύσεις, από τις οποίες 11 μελέτες πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης: έξι προοπτικές μελέτες κοορτής, τρεις αναδρομικές μελέτες και δύο τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές. Οι μελέτες, που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 2000 και 2022, περιλάμβαναν συνολικά 977 συμμετέχοντες με μέση ηλικία 48,46 ετών. Η κύρια παρέμβαση σε αυτές τις μελέτες ήταν η αιθουσαία αποκατάσταση (VR), η οποία περιλάμβανε διάφορες ασκήσεις προσαρμογής, υποκατάστασης, εξοικείωσης, ισορροπίας, βάδισης και εκπαίδευσης του αιθουσαίο-οφθαλμικού αντανακλαστικού. Οι παρεμβάσεις παρέχονταν είτε ως ασκήσεις στο σπίτι, είτε υπό την επίβλεψη θεραπευτή στο νοσοκομείο, είτε ως συνδυασμός των δύο. Αρκετές μελέτες αξιολόγησαν επίσης τη σύγχρονη χρήση φαρμακευτικής αγωγής. Καμία μελέτη δεν διέθετε ομάδα ελέγχου χωρίς παρέμβαση ή εικονικό φάρμακο, χρησιμοποιώντας κυρίως σχέδιο μελέτης πριν-μετά. Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντικές βελτιώσεις σε ίλιγγο, ζάλη, αστάθεια, πονοκέφαλο, άγχος και κατάθλιψη. Τα σκορ του Δείκτη αναπηρίας λόγω ζάλης (DHI) βελτιώθηκαν σημαντικά σε δέκα μελέτες, ενώ άλλα μέτρα, όπως ο Δυναμικός Δείκτης Βάδισης (DGI), η Οπτική Αναλογική Κλίμακα (VAS) για ίλιγγο και πονοκέφαλο, και τα σκορ στην ισορροπομετρία επίσης έδειξαν θετικά αποτελέσματα. Εντούτοις, η ανασκόπηση επισημαίνει υψηλό κίνδυνο μεροληψίας σε όλες τις μελέτες, κυρίως λόγω της έλλειψης τυχαιοποίησης, της εξάρτησης από υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης και της απουσίας κατάλληλων ομάδων ελέγχου. Συζήτηση: Οι περισσότερες από τις μελέτες περιλάμβαναν ασθενείς που πληρούσαν τα διαγνωστικά κριτήρια για αιθουσαία ημικρανία (VM) σύμφωνα με την Barany Society. Τα αποτελέσματα έδειξαν σταθερά ότι η αιθουσαία αποκατάσταση (VR) βελτίωσε σημαντικά τα συμπτώματα της ζάλης, του ιλίγγου, της αστάθειας και της ποιότητας ζωής. Η αξιολόγηση του ρόλου της VR στα συμπτώματα κεφαλαλγίας έδειξε θετικά αποτελέσματα, ωστόσο φαίνεται ότι απαιτείται πρόσθετη θεραπεία ειδικά στοχευμένη σε αυτά . Έξι μελέτες αξιολόγησαν ψυχολογικές μεταβλητές, με αντιφατικά αποτελέσματα όσον αφορά στο άγχος και στην κατάθλιψη. Ο ρόλος της ταυτόχρονης χρήσης φαρμακευτικής αγωγής κατά τη διάρκεια της VR διερευνήθηκε επίσης, αποκαλύπτοντας μικτές επιδράσεις στα συμπτώματα της VM. Παρά τα ενθαρρυντικά αυτά αποτελέσματα, η ανασκόπηση επισημαίνει αρκετούς περιορισμούς, όπως μικρά μεγέθη δείγματος, έλλειψη ομάδων ελέγχου, υψηλό κίνδυνο μεροληψίας λόγω μη τυχαιοποιημένων μελετών, την μεγάλη ετερογένεια των πρωτοκόλλων VR, την εξάρτηση από υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης και τέλος την έλλειψη μακροπρόθεσμων follow up . Συμπέρασμα: Η VR μπορεί να συστηθεί σε ασθενείς με χρόνια συμπτώματα ιδιαίτερα σε εκείνους με υποκείμενο άγχος και κατάθλιψη όπως επίσης και σε όσους διστάζουν να λάβουν φαρμακευτική αγωγή. Μελλοντικές έρευνες θα πρέπει να εστιάσουν σε μεγαλύτερα δείγματα ασθενών, τυποποιημένα πρωτόκολλα VR και επικυρωμένα μέτρα αποτελεσματικότητας καθώς και στην χρήση πιο παρατεταμένων περιόδων παρακολούθησης για την καλύτερη αξιολόγηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων της θεραπείας και την αναγνώριση υποομάδων ασθενών με VM που ωφελούνται περισσότερο.","abstract_has_math":false,"creators":["Σφακιανάκη Ιωάννα","Sfakianaki Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:51Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3421023"],"render_values":[{"text":"uoadl:3421023","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421023","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421023","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3421023","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σφακιανάκη Ιωάννα","Sfakianaki Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3421023","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421023"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η αιθουσαία ημικρανία (VM) θεωρείται η πιο συχνή αιτία εκδήλωσης επεισοδιακού ιλίγγου στους ενήλικες και στα παιδιά. Η επίπτωσή της δεν έχει εκτιμηθεί με ακρίβεια αλλά βρέθηκε να ανέρχεται στο 2,7% των ενηλίκων, επηρεάζοντας κυρίως τις γυναίκες, με αναλογία 1,5-5:1 και μέση ηλικία εμφάνισης την τρίτη και τέταρτη δεκαετία της ζωής. Οι υποκείμενοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί δεν είναι πλήρως κατανοητοί, με τις θεωρίες να βασίζονται σε αυτές που αφορούν στην ημικρανία και οι οποίες είναι: 1.H Γενετική θεωρία 2) Η θεωρία της καναλοπάθειας και της φλοιώδους μετακινούμενης καταστολής 3) η τριδυμοαγγειακή θεωρία και 4) η θεωρία της πολυαισθητηριακής ολοκλήρωσης. Τα αιθουσαία συμπτώματα της VM είναι ετερογενή και περιλαμβάνουν μια ποικιλία τύπων περιστροφικού/μη περιστροφικού ιλίγγου και ζάλης. Τα συμπτώματα κεφαλαλγίας δεν είναι πάντοτε παρόντα. Όταν είναι μπορεί να συμβαίνουν πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά τα αιθουσαία συμπτώματα. Οι ασθενείς μπορεί επίσης να εμφανίσουν φωτοφοβία, φωνοφοβία και οπτική αύρα καθώς και συμπτώματα από την ακοή. Τα επεισόδια μπορούν να διαρκέσουν από λίγα λεπτά έως λίγες ημέρες, σπάνια όμως υπερβαίνουν τις 72 ώρες. Η διάγνωση βασίζεται αποκλειστικά σε κλινικά χαρακτηριστικά, χωρίς ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις ενώ έχουν θεσπιστεί διαγνωστικά κριτήρια από την Barany Society. Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει ασθένειες που εκδηλώνονται με ζάλη ή ίλιγγο αυτόματο ή θέσεως όπως είναι η νόσος του Meniere και ο ΚΠΙΘ (Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης). Η θεραπεία περιλαμβάνει αλλαγές στον τρόπο ζωής και στις διαιτητικές συνήθειες, θεραπεία των οξέων επεισοδίων, προφυλακτική φαρμακευτική αγωγή και καινοτόμες θεραπείες. Αιθουσαία Αποκατάσταση και Αιθουσαία Ημικρανία: Η αιθουσαία αποκατάσταση (VR) είναι μια μορφή θεραπείας βασισμένη σε ασκήσεις που στόχο έχουν την ανακούφιση από συμπτώματα που προκαλούνται από αιθουσαίες διαταραχές όπως η ζάλη, ο ίλιγγος και η αστάθεια και δευτερεύοντα συμπτώματα όπως η ναυτία και το άγχος. Η διαδικασία βασίζεται στο φαινόμενο της αιθουσαίας αντιρρόπησης, μια φυσική διαδικασία προσαρμογής και ανάκτησης της ισορροπίας μετά από οξεία ή χρόνια βλάβη του αιθουσαίου συστήματος. Περιλαμβάνει τις έννοιες της αποκατάστασης, της προσαρμογής και της εξοικείωσης του νευρικού συστήματος. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα της VR στην αντιμετώπιση της VM. Υλικό & Μέθοδος: Το πρωτόκολλο της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης είναι σύμφωνο με τις κατευθυντήριες οδηγίες PRISMA του 2020. Περιλαμβάνει την εφαρμογή VR σε ενήλικες με VM, η διάγνωση της οποίας βασίζεται στα κριτήρια της Barany Society ή του Neuhauser. Αποκλείστηκαν όσοι είχαν άλλες αιτίες ζάλης, γνωστικές διαταραχές ή σοβαρές συννοσηρότητες. H παρέμβαση περιλαμβάνει εξατομικευμένες ασκήσεις VR που επιβλέπονται στο νοσοκομείο ή διενεργούνται στο σπίτι, σε σύγκριση με άλλες θεραπείες, αιθουσαίες διαταραχές ή υγιή άτομα. Τα μέτρα αποτελεσματικότητας περιλαμβάνουν υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης (DHI, DGI, ABC, VAS, HADS) και αντικειμενικές μετρήσεις φυσικής απόδοσης. Όσον αφορά στο σχεδιασμό της μελέτης περιλαμβάνονται τυχαιοποιημένες και μη τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, προοπτικές και αναδρομικές μελέτες κοορτής. Διενεργήθηκε μια συστηματική αναζήτηση σε πολλές βάσεις δεδομένων έως τις 31 Ιουλίου 2024. Λόγω της ετερογένειας των μελετών, δεν ήταν εφικτή η ποσοτική σύνοψη, αντ' αυτού πραγματοποιήθηκε αφηγηματική σύνθεση. Ο κίνδυνος μεροληψίας αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της Cochrane. Αποτελέσματα: Μια εκτενής αναζήτηση εντόπισε 1296 δημοσιεύσεις, από τις οποίες 11 μελέτες πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης: έξι προοπτικές μελέτες κοορτής, τρεις αναδρομικές μελέτες και δύο τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές. Οι μελέτες, που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 2000 και 2022, περιλάμβαναν συνολικά 977 συμμετέχοντες με μέση ηλικία 48,46 ετών. Η κύρια παρέμβαση σε αυτές τις μελέτες ήταν η αιθουσαία αποκατάσταση (VR), η οποία περιλάμβανε διάφορες ασκήσεις προσαρμογής, υποκατάστασης, εξοικείωσης, ισορροπίας, βάδισης και εκπαίδευσης του αιθουσαίο-οφθαλμικού αντανακλαστικού. Οι παρεμβάσεις παρέχονταν είτε ως ασκήσεις στο σπίτι, είτε υπό την επίβλεψη θεραπευτή στο νοσοκομείο, είτε ως συνδυασμός των δύο. Αρκετές μελέτες αξιολόγησαν επίσης τη σύγχρονη χρήση φαρμακευτικής αγωγής. Καμία μελέτη δεν διέθετε ομάδα ελέγχου χωρίς παρέμβαση ή εικονικό φάρμακο, χρησιμοποιώντας κυρίως σχέδιο μελέτης πριν-μετά. Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντικές βελτιώσεις σε ίλιγγο, ζάλη, αστάθεια, πονοκέφαλο, άγχος και κατάθλιψη. Τα σκορ του Δείκτη αναπηρίας λόγω ζάλης (DHI) βελτιώθηκαν σημαντικά σε δέκα μελέτες, ενώ άλλα μέτρα, όπως ο Δυναμικός Δείκτης Βάδισης (DGI), η Οπτική Αναλογική Κλίμακα (VAS) για ίλιγγο και πονοκέφαλο, και τα σκορ στην ισορροπομετρία επίσης έδειξαν θετικά αποτελέσματα. Εντούτοις, η ανασκόπηση επισημαίνει υψηλό κίνδυνο μεροληψίας σε όλες τις μελέτες, κυρίως λόγω της έλλειψης τυχαιοποίησης, της εξάρτησης από υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης και της απουσίας κατάλληλων ομάδων ελέγχου. Συζήτηση: Οι περισσότερες από τις μελέτες περιλάμβαναν ασθενείς που πληρούσαν τα διαγνωστικά κριτήρια για αιθουσαία ημικρανία (VM) σύμφωνα με την Barany Society. Τα αποτελέσματα έδειξαν σταθερά ότι η αιθουσαία αποκατάσταση (VR) βελτίωσε σημαντικά τα συμπτώματα της ζάλης, του ιλίγγου, της αστάθειας και της ποιότητας ζωής. Η αξιολόγηση του ρόλου της VR στα συμπτώματα κεφαλαλγίας έδειξε θετικά αποτελέσματα, ωστόσο φαίνεται ότι απαιτείται πρόσθετη θεραπεία ειδικά στοχευμένη σε αυτά . Έξι μελέτες αξιολόγησαν ψυχολογικές μεταβλητές, με αντιφατικά αποτελέσματα όσον αφορά στο άγχος και στην κατάθλιψη. Ο ρόλος της ταυτόχρονης χρήσης φαρμακευτικής αγωγής κατά τη διάρκεια της VR διερευνήθηκε επίσης, αποκαλύπτοντας μικτές επιδράσεις στα συμπτώματα της VM. Παρά τα ενθαρρυντικά αυτά αποτελέσματα, η ανασκόπηση επισημαίνει αρκετούς περιορισμούς, όπως μικρά μεγέθη δείγματος, έλλειψη ομάδων ελέγχου, υψηλό κίνδυνο μεροληψίας λόγω μη τυχαιοποιημένων μελετών, την μεγάλη ετερογένεια των πρωτοκόλλων VR, την εξάρτηση από υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης και τέλος την έλλειψη μακροπρόθεσμων follow up . Συμπέρασμα: Η VR μπορεί να συστηθεί σε ασθενείς με χρόνια συμπτώματα ιδιαίτερα σε εκείνους με υποκείμενο άγχος και κατάθλιψη όπως επίσης και σε όσους διστάζουν να λάβουν φαρμακευτική αγωγή. Μελλοντικές έρευνες θα πρέπει να εστιάσουν σε μεγαλύτερα δείγματα ασθενών, τυποποιημένα πρωτόκολλα VR και επικυρωμένα μέτρα αποτελεσματικότητας καθώς και στην χρήση πιο παρατεταμένων περιόδων παρακολούθησης για την καλύτερη αξιολόγηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων της θεραπείας και την αναγνώριση υποομάδων ασθενών με VM που ωφελούνται περισσότερο.","Introduction Vestibular migraine is considered the most frequent disease that manifests episodic vertigo in adults as well as in children. The prevalence of VM is reported to be 2.7% among adults, predominantly affects females with a ratio of 1.5-5:1 and typically begins in the third and fourth decades of life. The mechanisms behind VM are not fully understood and are often derived from migraine theories: 1.Genetics 2.Ion channelopathy and cortical spreading depression 3.Trigeminovascular theory 4.Multisensory integration. Vestibular symptoms of VM are heterogeneous and patients experience a variety of rotational/non rotational vertigo and dizziness subtypes. Headache symptoms are not always present in a VM attack and can develop before, during or after the vestibular symptoms. VM patients may also experience photophobia, phonophobia and visual auras and may demonstrate auditory symptoms. Duration of VM episodes varies from minutes to days, rarely exceeding 72 hours. Diagnosis of vestibular migraine is based exclusively on clinical features and is established by the diagnostic criteria of the Barany Society as there are no pathognomonic laboratory tests or physical examination that could confirm this disorder. Differential diagnosis of VM includes diseases that demonstrate positional or spontaneous vertigo and dizziness such as Meniere’s disease and BPPV. There are no acknowledged guidelines for the management of vestibular migraine with treatment being similar to the respective therapy of migraine. Treatment includes lifestyle and dietary modifications and consists of acute pharmacologic treatment (triptans, corticosteroids, antiemetics antihistamines and antidopaminergic drugs) and pharmacological prophylaxis (β–blockers, calcium channel blockers, antiepileptic drugs, tricyclic antidepressants (TCAs) and serotonin-noradrenaline reuptake inhibitors (SNRIs), acetazolamide). Vestibular Rehabilitation and Vestibular migraine Vestibular rehabilitation is an exercise-based therapy that aims to alleviate primary symptoms caused by vestibular disorders such as vertigo, dizziness, imbalance and posture impairments, gaze instability and falls and secondary symptoms such as nausea and anxiety. The underlying mechanism of VR is based on the phenomenon called vestibular compensation which is a natural process of recovery after acute or chronic impairments of the vestibular system. Central compensation involves the concepts of restoration, adaptation and habituation as underlying mechanisms based on the strength of neuroplasticity. Many studies over the years supported the efficacy of vestibular rehabilitation in vestibular migraine. Material & Methods The protocol of the current systematic review is in accordance of 2020 Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analysis (PRISMA) guidelines. It focuses on the application of VR for adults over 18 with vestibular migraine. The selection criteria include studies where VM diagnosis is based on Barany Society or Neuhauser criteria, excluding those with other vertigo causes, cognitive impairments, central nervous system diseases, severe comorbidities, or conditions preventing head movements needed for VR. The intervention involves customized VR exercises, supervised either in a hospital or at home, compared against other treatments, vestibular disorders, or healthy subjects. Outcome measures include subjective assessments like the Dizziness Handicap Inventory (DHI), Dynamic Gait Index (DGI), Activities-specific Balance Confidence (ABC) scale, Visual Analogue Scale (VAS), and the Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS), along with physical performance measures. A systematic search was conducted in multiple databases up to July 31, 2024. Due to study heterogeneity, a quantitative summary was not feasible; instead, a narrative synthesis was performed. The risk of bias was evaluated using Cochrane tools. Results A comprehensive search identified 1296 publications, of which 11 studies met the inclusion criteria: six prospective cohort studies, three retrospective studies, and two randomized controlled trials. The studies, published between 2000 and 2022, collectively involved 977 participants with an average age of 48.46 years. The primary intervention across these studies was VR, including various exercises such as adaptation, substitution, habituation, balance and gait exercises as well as vestibulo-ocular reflex training. Interventions were delivered either as home-based, therapist-supervised in hospital, or a combination of both. Several studies also assessed the concurrent use of medication. None of the studies have a control group without an intervention or placebo, utilizing mainly a pre-post study design. Results demonstrated significant improvements in vertigo, dizziness, imbalance, headache, anxiety, and depression. DHI scores significantly improved in ten studies, while other measures like DGI, VAS for vertigo and headache, and posturography scores also showed positive outcomes. Despite these positive findings, the review highlights a high risk of bias across all studies, primarily due to the lack of randomization and blinding, reliance on self-reported measures, and absence of proper control groups. Discussion Most of the studies included patients who met the diagnostic criteria for VM by the Barany Society. The results consistently showed that VR significantly improved symptoms of dizziness, vertigo, imbalance, and quality of life. The evaluation of the role of VR in headache showed positive outcomes, yet an additional treatment targeting headache may be needed. Six studies assessed psychological variables, with controversial outcomes regarding anxiety and depression. The role of concurrent medication use during VR was also explored, revealing mixed impacts on VM symptoms. Despite these promising results, the review highlights several limitations, including small sample sizes, lack of control groups and high risk of bias due to non-randomized designs, the variation of VR protocols and reliance on subjective self-report measures as well as the lack of long-term follow ups. Conclusion VR could be recommended in patients with chronic symptoms implicating anxiety and depression as well as in patients that are reluctant of taking medication. Future research should focus on larger sample sizes, standardized VR protocols, and validated outcome measures, with longer follow-up periods to assess long-term effects and identify patient subgroups that benefit most from VR."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The effectiveness of vestibular rehabilitation in vestibular migraine: a systematic review."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σφακιανάκη Ιωάννα","Sfakianaki Ioanna"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η αιθουσαία ημικρανία (VM) θεωρείται η πιο συχνή αιτία εκδήλωσης επεισοδιακού ιλίγγου στους ενήλικες και στα παιδιά. Η επίπτωσή της δεν έχει εκτιμηθεί με ακρίβεια αλλά βρέθηκε να ανέρχεται στο 2,7% των ενηλίκων, επηρεάζοντας κυρίως τις γυναίκες, με αναλογία 1,5-5:1 και μέση ηλικία εμφάνισης την τρίτη και τέταρτη δεκαετία της ζωής. Οι υποκείμενοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί δεν είναι πλήρως κατανοητοί, με τις θεωρίες να βασίζονται σε αυτές που αφορούν στην ημικρανία και οι οποίες είναι: 1.H Γενετική θεωρία 2) Η θεωρία της καναλοπάθειας και της φλοιώδους μετακινούμενης καταστολής 3) η τριδυμοαγγειακή θεωρία και 4) η θεωρία της πολυαισθητηριακής ολοκλήρωσης. Τα αιθουσαία συμπτώματα της VM είναι ετερογενή και περιλαμβάνουν μια ποικιλία τύπων περιστροφικού/μη περιστροφικού ιλίγγου και ζάλης. Τα συμπτώματα κεφαλαλγίας δεν είναι πάντοτε παρόντα. Όταν είναι μπορεί να συμβαίνουν πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά τα αιθουσαία συμπτώματα. Οι ασθενείς μπορεί επίσης να εμφανίσουν φωτοφοβία, φωνοφοβία και οπτική αύρα καθώς και συμπτώματα από την ακοή. Τα επεισόδια μπορούν να διαρκέσουν από λίγα λεπτά έως λίγες ημέρες, σπάνια όμως υπερβαίνουν τις 72 ώρες. Η διάγνωση βασίζεται αποκλειστικά σε κλινικά χαρακτηριστικά, χωρίς ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις ενώ έχουν θεσπιστεί διαγνωστικά κριτήρια από την Barany Society. Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει ασθένειες που εκδηλώνονται με ζάλη ή ίλιγγο αυτόματο ή θέσεως όπως είναι η νόσος του Meniere και ο ΚΠΙΘ (Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης). Η θεραπεία περιλαμβάνει αλλαγές στον τρόπο ζωής και στις διαιτητικές συνήθειες, θεραπεία των οξέων επεισοδίων, προφυλακτική φαρμακευτική αγωγή και καινοτόμες θεραπείες. Αιθουσαία Αποκατάσταση και Αιθουσαία Ημικρανία: Η αιθουσαία αποκατάσταση (VR) είναι μια μορφή θεραπείας βασισμένη σε ασκήσεις που στόχο έχουν την ανακούφιση από συμπτώματα που προκαλούνται από αιθουσαίες διαταραχές όπως η ζάλη, ο ίλιγγος και η αστάθεια και δευτερεύοντα συμπτώματα όπως η ναυτία και το άγχος. Η διαδικασία βασίζεται στο φαινόμενο της αιθουσαίας αντιρρόπησης, μια φυσική διαδικασία προσαρμογής και ανάκτησης της ισορροπίας μετά από οξεία ή χρόνια βλάβη του αιθουσαίου συστήματος. Περιλαμβάνει τις έννοιες της αποκατάστασης, της προσαρμογής και της εξοικείωσης του νευρικού συστήματος. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα της VR στην αντιμετώπιση της VM. Υλικό & Μέθοδος: Το πρωτόκολλο της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης είναι σύμφωνο με τις κατευθυντήριες οδηγίες PRISMA του 2020. Περιλαμβάνει την εφαρμογή VR σε ενήλικες με VM, η διάγνωση της οποίας βασίζεται στα κριτήρια της Barany Society ή του Neuhauser. Αποκλείστηκαν όσοι είχαν άλλες αιτίες ζάλης, γνωστικές διαταραχές ή σοβαρές συννοσηρότητες. H παρέμβαση περιλαμβάνει εξατομικευμένες ασκήσεις VR που επιβλέπονται στο νοσοκομείο ή διενεργούνται στο σπίτι, σε σύγκριση με άλλες θεραπείες, αιθουσαίες διαταραχές ή υγιή άτομα. Τα μέτρα αποτελεσματικότητας περιλαμβάνουν υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης (DHI, DGI, ABC, VAS, HADS) και αντικειμενικές μετρήσεις φυσικής απόδοσης. Όσον αφορά στο σχεδιασμό της μελέτης περιλαμβάνονται τυχαιοποιημένες και μη τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, προοπτικές και αναδρομικές μελέτες κοορτής. Διενεργήθηκε μια συστηματική αναζήτηση σε πολλές βάσεις δεδομένων έως τις 31 Ιουλίου 2024. Λόγω της ετερογένειας των μελετών, δεν ήταν εφικτή η ποσοτική σύνοψη, αντ' αυτού πραγματοποιήθηκε αφηγηματική σύνθεση. Ο κίνδυνος μεροληψίας αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της Cochrane. Αποτελέσματα: Μια εκτενής αναζήτηση εντόπισε 1296 δημοσιεύσεις, από τις οποίες 11 μελέτες πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης: έξι προοπτικές μελέτες κοορτής, τρεις αναδρομικές μελέτες και δύο τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές. Οι μελέτες, που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 2000 και 2022, περιλάμβαναν συνολικά 977 συμμετέχοντες με μέση ηλικία 48,46 ετών. Η κύρια παρέμβαση σε αυτές τις μελέτες ήταν η αιθουσαία αποκατάσταση (VR), η οποία περιλάμβανε διάφορες ασκήσεις προσαρμογής, υποκατάστασης, εξοικείωσης, ισορροπίας, βάδισης και εκπαίδευσης του αιθουσαίο-οφθαλμικού αντανακλαστικού. Οι παρεμβάσεις παρέχονταν είτε ως ασκήσεις στο σπίτι, είτε υπό την επίβλεψη θεραπευτή στο νοσοκομείο, είτε ως συνδυασμός των δύο. Αρκετές μελέτες αξιολόγησαν επίσης τη σύγχρονη χρήση φαρμακευτικής αγωγής. Καμία μελέτη δεν διέθετε ομάδα ελέγχου χωρίς παρέμβαση ή εικονικό φάρμακο, χρησιμοποιώντας κυρίως σχέδιο μελέτης πριν-μετά. Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντικές βελτιώσεις σε ίλιγγο, ζάλη, αστάθεια, πονοκέφαλο, άγχος και κατάθλιψη. Τα σκορ του Δείκτη αναπηρίας λόγω ζάλης (DHI) βελτιώθηκαν σημαντικά σε δέκα μελέτες, ενώ άλλα μέτρα, όπως ο Δυναμικός Δείκτης Βάδισης (DGI), η Οπτική Αναλογική Κλίμακα (VAS) για ίλιγγο και πονοκέφαλο, και τα σκορ στην ισορροπομετρία επίσης έδειξαν θετικά αποτελέσματα. Εντούτοις, η ανασκόπηση επισημαίνει υψηλό κίνδυνο μεροληψίας σε όλες τις μελέτες, κυρίως λόγω της έλλειψης τυχαιοποίησης, της εξάρτησης από υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης και της απουσίας κατάλληλων ομάδων ελέγχου. Συζήτηση: Οι περισσότερες από τις μελέτες περιλάμβαναν ασθενείς που πληρούσαν τα διαγνωστικά κριτήρια για αιθουσαία ημικρανία (VM) σύμφωνα με την Barany Society. Τα αποτελέσματα έδειξαν σταθερά ότι η αιθουσαία αποκατάσταση (VR) βελτίωσε σημαντικά τα συμπτώματα της ζάλης, του ιλίγγου, της αστάθειας και της ποιότητας ζωής. Η αξιολόγηση του ρόλου της VR στα συμπτώματα κεφαλαλγίας έδειξε θετικά αποτελέσματα, ωστόσο φαίνεται ότι απαιτείται πρόσθετη θεραπεία ειδικά στοχευμένη σε αυτά . Έξι μελέτες αξιολόγησαν ψυχολογικές μεταβλητές, με αντιφατικά αποτελέσματα όσον αφορά στο άγχος και στην κατάθλιψη. Ο ρόλος της ταυτόχρονης χρήσης φαρμακευτικής αγωγής κατά τη διάρκεια της VR διερευνήθηκε επίσης, αποκαλύπτοντας μικτές επιδράσεις στα συμπτώματα της VM. Παρά τα ενθαρρυντικά αυτά αποτελέσματα, η ανασκόπηση επισημαίνει αρκετούς περιορισμούς, όπως μικρά μεγέθη δείγματος, έλλειψη ομάδων ελέγχου, υψηλό κίνδυνο μεροληψίας λόγω μη τυχαιοποιημένων μελετών, την μεγάλη ετερογένεια των πρωτοκόλλων VR, την εξάρτηση από υποκειμενικά μέτρα αυτοαξιολόγησης και τέλος την έλλειψη μακροπρόθεσμων follow up . Συμπέρασμα: Η VR μπορεί να συστηθεί σε ασθενείς με χρόνια συμπτώματα ιδιαίτερα σε εκείνους με υποκείμενο άγχος και κατάθλιψη όπως επίσης και σε όσους διστάζουν να λάβουν φαρμακευτική αγωγή. Μελλοντικές έρευνες θα πρέπει να εστιάσουν σε μεγαλύτερα δείγματα ασθενών, τυποποιημένα πρωτόκολλα VR και επικυρωμένα μέτρα αποτελεσματικότητας καθώς και στην χρήση πιο παρατεταμένων περιόδων παρακολούθησης για την καλύτερη αξιολόγηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων της θεραπείας και την αναγνώριση υποομάδων ασθενών με VM που ωφελούνται περισσότερο.","Introduction Vestibular migraine is considered the most frequent disease that manifests episodic vertigo in adults as well as in children. The prevalence of VM is reported to be 2.7% among adults, predominantly affects females with a ratio of 1.5-5:1 and typically begins in the third and fourth decades of life. The mechanisms behind VM are not fully understood and are often derived from migraine theories: 1.Genetics 2.Ion channelopathy and cortical spreading depression 3.Trigeminovascular theory 4.Multisensory integration. Vestibular symptoms of VM are heterogeneous and patients experience a variety of rotational/non rotational vertigo and dizziness subtypes. Headache symptoms are not always present in a VM attack and can develop before, during or after the vestibular symptoms. VM patients may also experience photophobia, phonophobia and visual auras and may demonstrate auditory symptoms. Duration of VM episodes varies from minutes to days, rarely exceeding 72 hours. Diagnosis of vestibular migraine is based exclusively on clinical features and is established by the diagnostic criteria of the Barany Society as there are no pathognomonic laboratory tests or physical examination that could confirm this disorder. Differential diagnosis of VM includes diseases that demonstrate positional or spontaneous vertigo and dizziness such as Meniere’s disease and BPPV. There are no acknowledged guidelines for the management of vestibular migraine with treatment being similar to the respective therapy of migraine. Treatment includes lifestyle and dietary modifications and consists of acute pharmacologic treatment (triptans, corticosteroids, antiemetics antihistamines and antidopaminergic drugs) and pharmacological prophylaxis (β–blockers, calcium channel blockers, antiepileptic drugs, tricyclic antidepressants (TCAs) and serotonin-noradrenaline reuptake inhibitors (SNRIs), acetazolamide). Vestibular Rehabilitation and Vestibular migraine Vestibular rehabilitation is an exercise-based therapy that aims to alleviate primary symptoms caused by vestibular disorders such as vertigo, dizziness, imbalance and posture impairments, gaze instability and falls and secondary symptoms such as nausea and anxiety. The underlying mechanism of VR is based on the phenomenon called vestibular compensation which is a natural process of recovery after acute or chronic impairments of the vestibular system. Central compensation involves the concepts of restoration, adaptation and habituation as underlying mechanisms based on the strength of neuroplasticity. Many studies over the years supported the efficacy of vestibular rehabilitation in vestibular migraine. Material & Methods The protocol of the current systematic review is in accordance of 2020 Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analysis (PRISMA) guidelines. It focuses on the application of VR for adults over 18 with vestibular migraine. The selection criteria include studies where VM diagnosis is based on Barany Society or Neuhauser criteria, excluding those with other vertigo causes, cognitive impairments, central nervous system diseases, severe comorbidities, or conditions preventing head movements needed for VR. The intervention involves customized VR exercises, supervised either in a hospital or at home, compared against other treatments, vestibular disorders, or healthy subjects. Outcome measures include subjective assessments like the Dizziness Handicap Inventory (DHI), Dynamic Gait Index (DGI), Activities-specific Balance Confidence (ABC) scale, Visual Analogue Scale (VAS), and the Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS), along with physical performance measures. A systematic search was conducted in multiple databases up to July 31, 2024. Due to study heterogeneity, a quantitative summary was not feasible; instead, a narrative synthesis was performed. The risk of bias was evaluated using Cochrane tools. Results A comprehensive search identified 1296 publications, of which 11 studies met the inclusion criteria: six prospective cohort studies, three retrospective studies, and two randomized controlled trials. The studies, published between 2000 and 2022, collectively involved 977 participants with an average age of 48.46 years. The primary intervention across these studies was VR, including various exercises such as adaptation, substitution, habituation, balance and gait exercises as well as vestibulo-ocular reflex training. Interventions were delivered either as home-based, therapist-supervised in hospital, or a combination of both. Several studies also assessed the concurrent use of medication. None of the studies have a control group without an intervention or placebo, utilizing mainly a pre-post study design. Results demonstrated significant improvements in vertigo, dizziness, imbalance, headache, anxiety, and depression. DHI scores significantly improved in ten studies, while other measures like DGI, VAS for vertigo and headache, and posturography scores also showed positive outcomes. Despite these positive findings, the review highlights a high risk of bias across all studies, primarily due to the lack of randomization and blinding, reliance on self-reported measures, and absence of proper control groups. Discussion Most of the studies included patients who met the diagnostic criteria for VM by the Barany Society. The results consistently showed that VR significantly improved symptoms of dizziness, vertigo, imbalance, and quality of life. The evaluation of the role of VR in headache showed positive outcomes, yet an additional treatment targeting headache may be needed. Six studies assessed psychological variables, with controversial outcomes regarding anxiety and depression. The role of concurrent medication use during VR was also explored, revealing mixed impacts on VM symptoms. Despite these promising results, the review highlights several limitations, including small sample sizes, lack of control groups and high risk of bias due to non-randomized designs, the variation of VR protocols and reliance on subjective self-report measures as well as the lack of long-term follow ups. Conclusion VR could be recommended in patients with chronic symptoms implicating anxiety and depression as well as in patients that are reluctant of taking medication. Future research should focus on larger sample sizes, standardized VR protocols, and validated outcome measures, with longer follow-up periods to assess long-term effects and identify patient subgroups that benefit most from VR."],"dc:identifier":["uoadl:3421023","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421023"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["The effectiveness of vestibular rehabilitation in vestibular migraine: a systematic review."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:51Z"}