{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3421077"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3421077","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και καρδιαγγειακή νόσος","abstract":"Ως πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός ορίζεται η απρόσφορη έκκριση παραθορµόνης, σε απουσία εξωγενούς ερεθίσµατος. Αποτελεί την πιο συχνή αιτία υπερασβεστιαιµίας στον γενικό πληθυσµό. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οφείλεται σε νεόπλασµα (85%) ή διάχυτη υπερπλασία των παραθυρεοειδών αδένων. Φυσιολογικά, η έκκριση παραθορµόνης διεγείρεται όταν ελαττώνονται τα επίπεδα ασβεστίου του πλάσµατος. Ωστόσο, στον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό η υπερπαραγωγή παραθορµόνης προκαλεί υπερασβεστιαιµία κινητοποιώντας ασβέστιο από τα οστά και τους νεφρούς, προκαλώντας νεφρολιθίαση και οστεοπόρωση. Τα τελευταία χρόνια, η καθιέρωση νεότερων εργαστηριακών µεθόδων προσδιορισµού του ασβεστίου στη καθηµερινή ιατρική πράξη και η καλύτερη κατανόηση της νόσου, συνέβαλαν ώστε ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός να διαγιγνώσκεται σε πιο πρώιµο στάδιο. Τα αυξηµένα επίπεδα ασβεστίου και παραθορµόνης στο αίµα έχουν αρνητικές επιδράσεις στο καρδιαγγειακό σύστηµα. Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός σχετίζεται µε υψηλή θνησιµότητα από καρδιαγγειακά συµβάµατα που διατηρείται ακόµη και 15 έτη µετά από παραθυρεοειδεκτοµή. Τόσο το ασβέστιο όσο και η παραθορµόνη ενοχοποιούνται για την εµφάνιση στεφανιαίας νόσου, όπως έµφραγµα του µυοκαρδίου, ενώ νεκροτοµικές µελέτες περιγράφουν σηµαντικές αθηρωµατικές αλλοιώσεις των στεφανιαίων αγγείων σε ασθενείς µε πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και σοβαρή υπερασβεστιαιµία. Ασθενείς µε πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και υψηλό ασβέστιο αίµατος παρουσιάζουν µυοκαρδιακές και βαλβιδικές επασβεστώσεις. Η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας σχετίζεται µε τον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και τα επίπεδα της παραθορµόνης, ανεξάρτητα της αρτηριακής υπέρτασης. Η παραθυρεοειδεκτοµή αναστρέφει την υπερτροφία µε µια διαδικασία που απαιτεί αρκετά χρόνια να ολοκληρωθεί. Η σοβαρή υπερασβεστιαιµία σχετίζεται θετικά µε το εύρος του επάρµατος Τ και αρνητικά µε το διάστηµα QT. Τα λίγα δεδοµένα που υπάρχουν για ασυµπτωµατικούς ασθενείς αναφέρουν παράταση του διαστήµατος QT µετά από παραθυρεοειδεκτοµή χωρίς αυξηµένη επίπτωση διαταραχών καρδιακής αγωγιµότητας. Πρόσφατες πληθυσµιακές µελέτες υποστηρίζουν ότι υπάρχει συσχέτιση µεταξύ του πάχους της καρωτιδικής αθηρωµατικής πλάκας, η οποία αποτελεί σηµαντικό προγνωστικό δείκτη για καρδιαγγειακά συµβάµατα, και της συγκέντρωσης ασβεστίου στο αίµα. Η δυσλειτουργία του αγγειακού ενδοθηλίου που αποτελεί πρώιµο και σηµαντικό στάδιο στη διαδικασία της αθηρογένεσης, όπως επίσης και η ελαττωµένη ευενδοτότητα του αγγειακού τοιχώµατος, σχετίζεται από µερικές µελέτες µε τον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό.. Τα δεδοµένα από τη διεθνή βιβλιογραφία σχετικά µε την έκταση και την παθοφυσιολογία των καρδιαγγειακών επιπλοκών σε ασθενείς µε ήπιο πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό είναι περιορισµένα. Στοιχεία που υποστηρίζουν καρδιαγγειακές εκδηλώσεις σε ασυµπτωµατικό πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό, όπως διαταραχές στην ενδοθηλιακή λειτουργία, αυξηµένη αγγειακή ευενδοτότητα, διαστολική δυσλειτουργία και η συσχέτισή τους µε τα επίπεδα παραθορµόνης ή ασβεστίου, πρέπει να ελεγχθούν µε πιο ενδελεχείς µελέτες.","abstract_html":"Ως πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός ορίζεται η απρόσφορη έκκριση παραθορµόνης, σε απουσία εξωγενούς ερεθίσµατος. Αποτελεί την πιο συχνή αιτία υπερασβεστιαιµίας στον γενικό πληθυσµό. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οφείλεται σε νεόπλασµα (85%) ή διάχυτη υπερπλασία των παραθυρεοειδών αδένων. Φυσιολογικά, η έκκριση παραθορµόνης διεγείρεται όταν ελαττώνονται τα επίπεδα ασβεστίου του πλάσµατος. Ωστόσο, στον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό η υπερπαραγωγή παραθορµόνης προκαλεί υπερασβεστιαιµία κινητοποιώντας ασβέστιο από τα οστά και τους νεφρούς, προκαλώντας νεφρολιθίαση και οστεοπόρωση. Τα τελευταία χρόνια, η καθιέρωση νεότερων εργαστηριακών µεθόδων προσδιορισµού του ασβεστίου στη καθηµερινή ιατρική πράξη και η καλύτερη κατανόηση της νόσου, συνέβαλαν ώστε ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός να διαγιγνώσκεται σε πιο πρώιµο στάδιο. Τα αυξηµένα επίπεδα ασβεστίου και παραθορµόνης στο αίµα έχουν αρνητικές επιδράσεις στο καρδιαγγειακό σύστηµα. Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός σχετίζεται µε υψηλή θνησιµότητα από καρδιαγγειακά συµβάµατα που διατηρείται ακόµη και 15 έτη µετά από παραθυρεοειδεκτοµή. Τόσο το ασβέστιο όσο και η παραθορµόνη ενοχοποιούνται για την εµφάνιση στεφανιαίας νόσου, όπως έµφραγµα του µυοκαρδίου, ενώ νεκροτοµικές µελέτες περιγράφουν σηµαντικές αθηρωµατικές αλλοιώσεις των στεφανιαίων αγγείων σε ασθενείς µε πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και σοβαρή υπερασβεστιαιµία. Ασθενείς µε πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και υψηλό ασβέστιο αίµατος παρουσιάζουν µυοκαρδιακές και βαλβιδικές επασβεστώσεις. Η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας σχετίζεται µε τον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και τα επίπεδα της παραθορµόνης, ανεξάρτητα της αρτηριακής υπέρτασης. Η παραθυρεοειδεκτοµή αναστρέφει την υπερτροφία µε µια διαδικασία που απαιτεί αρκετά χρόνια να ολοκληρωθεί. Η σοβαρή υπερασβεστιαιµία σχετίζεται θετικά µε το εύρος του επάρµατος Τ και αρνητικά µε το διάστηµα QT. Τα λίγα δεδοµένα που υπάρχουν για ασυµπτωµατικούς ασθενείς αναφέρουν παράταση του διαστήµατος QT µετά από παραθυρεοειδεκτοµή χωρίς αυξηµένη επίπτωση διαταραχών καρδιακής αγωγιµότητας. Πρόσφατες πληθυσµιακές µελέτες υποστηρίζουν ότι υπάρχει συσχέτιση µεταξύ του πάχους της καρωτιδικής αθηρωµατικής πλάκας, η οποία αποτελεί σηµαντικό προγνωστικό δείκτη για καρδιαγγειακά συµβάµατα, και της συγκέντρωσης ασβεστίου στο αίµα. Η δυσλειτουργία του αγγειακού ενδοθηλίου που αποτελεί πρώιµο και σηµαντικό στάδιο στη διαδικασία της αθηρογένεσης, όπως επίσης και η ελαττωµένη ευενδοτότητα του αγγειακού τοιχώµατος, σχετίζεται από µερικές µελέτες µε τον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό.. Τα δεδοµένα από τη διεθνή βιβλιογραφία σχετικά µε την έκταση και την παθοφυσιολογία των καρδιαγγειακών επιπλοκών σε ασθενείς µε ήπιο πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό είναι περιορισµένα. Στοιχεία που υποστηρίζουν καρδιαγγειακές εκδηλώσεις σε ασυµπτωµατικό πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό, όπως διαταραχές στην ενδοθηλιακή λειτουργία, αυξηµένη αγγειακή ευενδοτότητα, διαστολική δυσλειτουργία και η συσχέτισή τους µε τα επίπεδα παραθορµόνης ή ασβεστίου, πρέπει να ελεγχθούν µε πιο ενδελεχείς µελέτες.","abstract_has_math":false,"creators":["Λεβεντόπουλος Νικόλαος","Levedopoulos Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:51Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3421077"],"render_values":[{"text":"uoadl:3421077","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421077","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421077","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3421077","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λεβεντόπουλος Νικόλαος","Levedopoulos Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3421077","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421077"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ως πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός ορίζεται η απρόσφορη έκκριση παραθορµόνης, σε απουσία εξωγενούς ερεθίσµατος. Αποτελεί την πιο συχνή αιτία υπερασβεστιαιµίας στον γενικό πληθυσµό. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οφείλεται σε νεόπλασµα (85%) ή διάχυτη υπερπλασία των παραθυρεοειδών αδένων. Φυσιολογικά, η έκκριση παραθορµόνης διεγείρεται όταν ελαττώνονται τα επίπεδα ασβεστίου του πλάσµατος. Ωστόσο, στον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό η υπερπαραγωγή παραθορµόνης προκαλεί υπερασβεστιαιµία κινητοποιώντας ασβέστιο από τα οστά και τους νεφρούς, προκαλώντας νεφρολιθίαση και οστεοπόρωση. Τα τελευταία χρόνια, η καθιέρωση νεότερων εργαστηριακών µεθόδων προσδιορισµού του ασβεστίου στη καθηµερινή ιατρική πράξη και η καλύτερη κατανόηση της νόσου, συνέβαλαν ώστε ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός να διαγιγνώσκεται σε πιο πρώιµο στάδιο. Τα αυξηµένα επίπεδα ασβεστίου και παραθορµόνης στο αίµα έχουν αρνητικές επιδράσεις στο καρδιαγγειακό σύστηµα. Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός σχετίζεται µε υψηλή θνησιµότητα από καρδιαγγειακά συµβάµατα που διατηρείται ακόµη και 15 έτη µετά από παραθυρεοειδεκτοµή. Τόσο το ασβέστιο όσο και η παραθορµόνη ενοχοποιούνται για την εµφάνιση στεφανιαίας νόσου, όπως έµφραγµα του µυοκαρδίου, ενώ νεκροτοµικές µελέτες περιγράφουν σηµαντικές αθηρωµατικές αλλοιώσεις των στεφανιαίων αγγείων σε ασθενείς µε πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και σοβαρή υπερασβεστιαιµία. Ασθενείς µε πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και υψηλό ασβέστιο αίµατος παρουσιάζουν µυοκαρδιακές και βαλβιδικές επασβεστώσεις. Η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας σχετίζεται µε τον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και τα επίπεδα της παραθορµόνης, ανεξάρτητα της αρτηριακής υπέρτασης. Η παραθυρεοειδεκτοµή αναστρέφει την υπερτροφία µε µια διαδικασία που απαιτεί αρκετά χρόνια να ολοκληρωθεί. Η σοβαρή υπερασβεστιαιµία σχετίζεται θετικά µε το εύρος του επάρµατος Τ και αρνητικά µε το διάστηµα QT. Τα λίγα δεδοµένα που υπάρχουν για ασυµπτωµατικούς ασθενείς αναφέρουν παράταση του διαστήµατος QT µετά από παραθυρεοειδεκτοµή χωρίς αυξηµένη επίπτωση διαταραχών καρδιακής αγωγιµότητας. Πρόσφατες πληθυσµιακές µελέτες υποστηρίζουν ότι υπάρχει συσχέτιση µεταξύ του πάχους της καρωτιδικής αθηρωµατικής πλάκας, η οποία αποτελεί σηµαντικό προγνωστικό δείκτη για καρδιαγγειακά συµβάµατα, και της συγκέντρωσης ασβεστίου στο αίµα. Η δυσλειτουργία του αγγειακού ενδοθηλίου που αποτελεί πρώιµο και σηµαντικό στάδιο στη διαδικασία της αθηρογένεσης, όπως επίσης και η ελαττωµένη ευενδοτότητα του αγγειακού τοιχώµατος, σχετίζεται από µερικές µελέτες µε τον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό.. Τα δεδοµένα από τη διεθνή βιβλιογραφία σχετικά µε την έκταση και την παθοφυσιολογία των καρδιαγγειακών επιπλοκών σε ασθενείς µε ήπιο πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό είναι περιορισµένα. Στοιχεία που υποστηρίζουν καρδιαγγειακές εκδηλώσεις σε ασυµπτωµατικό πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό, όπως διαταραχές στην ενδοθηλιακή λειτουργία, αυξηµένη αγγειακή ευενδοτότητα, διαστολική δυσλειτουργία και η συσχέτισή τους µε τα επίπεδα παραθορµόνης ή ασβεστίου, πρέπει να ελεγχθούν µε πιο ενδελεχείς µελέτες.","Primary hyperparathyroidism is defined as the inappropriate secretion of parathyroid hormone in the absence of external stimulus. It is the most common cause of hypercalcaemia in the general population. In most cases it is due to neoplasm (85%) or diffuse hyperplasia of the parathyroid glands. Normally, parathyroid hormone secretion is stimulated when plasma calcium levels decrease. However, in primary hyperparathyroidism, parathyroid hormone overproduction causes hypercalcaemia by mobilizing calcium from the bones and kidneys, causing nephrolithiasis and osteoporosis. In recent years, the introduction of newer laboratory methods for the determination of calcium in everyday clinical practice and a better understanding of the disease have helped to diagnose primary hyperparathyroidism at an earlier stage. Elevated levels of calcium and parathyroid hormone in the blood have adverse effects on the cardiovascular system. Primary hyperparathyroidism is associated with high mortality from cardiovascular events that persists even 15 years after parathyroidectomy. Both calcium and parathyroid hormone have been implicated in the development of coronary heart disease, such as myocardial infarction, and necropsy studies have described significant atherosclerotic coronary lesions in patients with primary hyperparathyroidism and severe hypercalcaemia. Patients with primary hyperparathyroidism and high blood calcium present with myocardial and valvular calcifications. Left ventricular hypertrophy is associated with primary hyperparathyroidism and parathyroid hormone levels, regardless of arterial hypertension. Parathyroidectomy reverses hypertrophy with a process that takes several years to complete. Severe hypercalcaemia is negatively associated with QT interval. The few data available for asymptomatic patients report prolongation of the QT interval after parathyroidectomy without an increased incidence of cardiac conduction disturbances. Recent population studies suggest that there is a correlation between the thickness of the carotid atherosclerotic plaque, which is an important prognostic indicator for cardiovascular events, and the levels of calcium in the blood. Vascular endothelial dysfunction, which is an early and important stage in the process of atherogenesis, as well as vascular wall stiffness, is associated by some studies with primary hyperparathyroidism. Literature data on the pathophysiology of cardiovascular complications in patients with mild primary hyperparathyroidism are limited. Evidence supporting cardiovascular manifestations in asymptomatic primary hyperparathyroidism, such as endothelial dysfunction, diastolic dysfunction, and their association with parathyroid hormone or calcium levels, should be further evaluated."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και καρδιαγγειακή νόσος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λεβεντόπουλος Νικόλαος","Levedopoulos Nikolaos"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Ως πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός ορίζεται η απρόσφορη έκκριση παραθορµόνης, σε απουσία εξωγενούς ερεθίσµατος. Αποτελεί την πιο συχνή αιτία υπερασβεστιαιµίας στον γενικό πληθυσµό. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οφείλεται σε νεόπλασµα (85%) ή διάχυτη υπερπλασία των παραθυρεοειδών αδένων. Φυσιολογικά, η έκκριση παραθορµόνης διεγείρεται όταν ελαττώνονται τα επίπεδα ασβεστίου του πλάσµατος. Ωστόσο, στον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό η υπερπαραγωγή παραθορµόνης προκαλεί υπερασβεστιαιµία κινητοποιώντας ασβέστιο από τα οστά και τους νεφρούς, προκαλώντας νεφρολιθίαση και οστεοπόρωση. Τα τελευταία χρόνια, η καθιέρωση νεότερων εργαστηριακών µεθόδων προσδιορισµού του ασβεστίου στη καθηµερινή ιατρική πράξη και η καλύτερη κατανόηση της νόσου, συνέβαλαν ώστε ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός να διαγιγνώσκεται σε πιο πρώιµο στάδιο. Τα αυξηµένα επίπεδα ασβεστίου και παραθορµόνης στο αίµα έχουν αρνητικές επιδράσεις στο καρδιαγγειακό σύστηµα. Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισµός σχετίζεται µε υψηλή θνησιµότητα από καρδιαγγειακά συµβάµατα που διατηρείται ακόµη και 15 έτη µετά από παραθυρεοειδεκτοµή. Τόσο το ασβέστιο όσο και η παραθορµόνη ενοχοποιούνται για την εµφάνιση στεφανιαίας νόσου, όπως έµφραγµα του µυοκαρδίου, ενώ νεκροτοµικές µελέτες περιγράφουν σηµαντικές αθηρωµατικές αλλοιώσεις των στεφανιαίων αγγείων σε ασθενείς µε πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και σοβαρή υπερασβεστιαιµία. Ασθενείς µε πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και υψηλό ασβέστιο αίµατος παρουσιάζουν µυοκαρδιακές και βαλβιδικές επασβεστώσεις. Η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας σχετίζεται µε τον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό και τα επίπεδα της παραθορµόνης, ανεξάρτητα της αρτηριακής υπέρτασης. Η παραθυρεοειδεκτοµή αναστρέφει την υπερτροφία µε µια διαδικασία που απαιτεί αρκετά χρόνια να ολοκληρωθεί. Η σοβαρή υπερασβεστιαιµία σχετίζεται θετικά µε το εύρος του επάρµατος Τ και αρνητικά µε το διάστηµα QT. Τα λίγα δεδοµένα που υπάρχουν για ασυµπτωµατικούς ασθενείς αναφέρουν παράταση του διαστήµατος QT µετά από παραθυρεοειδεκτοµή χωρίς αυξηµένη επίπτωση διαταραχών καρδιακής αγωγιµότητας. Πρόσφατες πληθυσµιακές µελέτες υποστηρίζουν ότι υπάρχει συσχέτιση µεταξύ του πάχους της καρωτιδικής αθηρωµατικής πλάκας, η οποία αποτελεί σηµαντικό προγνωστικό δείκτη για καρδιαγγειακά συµβάµατα, και της συγκέντρωσης ασβεστίου στο αίµα. Η δυσλειτουργία του αγγειακού ενδοθηλίου που αποτελεί πρώιµο και σηµαντικό στάδιο στη διαδικασία της αθηρογένεσης, όπως επίσης και η ελαττωµένη ευενδοτότητα του αγγειακού τοιχώµατος, σχετίζεται από µερικές µελέτες µε τον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό.. Τα δεδοµένα από τη διεθνή βιβλιογραφία σχετικά µε την έκταση και την παθοφυσιολογία των καρδιαγγειακών επιπλοκών σε ασθενείς µε ήπιο πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό είναι περιορισµένα. Στοιχεία που υποστηρίζουν καρδιαγγειακές εκδηλώσεις σε ασυµπτωµατικό πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισµό, όπως διαταραχές στην ενδοθηλιακή λειτουργία, αυξηµένη αγγειακή ευενδοτότητα, διαστολική δυσλειτουργία και η συσχέτισή τους µε τα επίπεδα παραθορµόνης ή ασβεστίου, πρέπει να ελεγχθούν µε πιο ενδελεχείς µελέτες.","Primary hyperparathyroidism is defined as the inappropriate secretion of parathyroid hormone in the absence of external stimulus. It is the most common cause of hypercalcaemia in the general population. In most cases it is due to neoplasm (85%) or diffuse hyperplasia of the parathyroid glands. Normally, parathyroid hormone secretion is stimulated when plasma calcium levels decrease. However, in primary hyperparathyroidism, parathyroid hormone overproduction causes hypercalcaemia by mobilizing calcium from the bones and kidneys, causing nephrolithiasis and osteoporosis. In recent years, the introduction of newer laboratory methods for the determination of calcium in everyday clinical practice and a better understanding of the disease have helped to diagnose primary hyperparathyroidism at an earlier stage. Elevated levels of calcium and parathyroid hormone in the blood have adverse effects on the cardiovascular system. Primary hyperparathyroidism is associated with high mortality from cardiovascular events that persists even 15 years after parathyroidectomy. Both calcium and parathyroid hormone have been implicated in the development of coronary heart disease, such as myocardial infarction, and necropsy studies have described significant atherosclerotic coronary lesions in patients with primary hyperparathyroidism and severe hypercalcaemia. Patients with primary hyperparathyroidism and high blood calcium present with myocardial and valvular calcifications. Left ventricular hypertrophy is associated with primary hyperparathyroidism and parathyroid hormone levels, regardless of arterial hypertension. Parathyroidectomy reverses hypertrophy with a process that takes several years to complete. Severe hypercalcaemia is negatively associated with QT interval. The few data available for asymptomatic patients report prolongation of the QT interval after parathyroidectomy without an increased incidence of cardiac conduction disturbances. Recent population studies suggest that there is a correlation between the thickness of the carotid atherosclerotic plaque, which is an important prognostic indicator for cardiovascular events, and the levels of calcium in the blood. Vascular endothelial dysfunction, which is an early and important stage in the process of atherogenesis, as well as vascular wall stiffness, is associated by some studies with primary hyperparathyroidism. Literature data on the pathophysiology of cardiovascular complications in patients with mild primary hyperparathyroidism are limited. Evidence supporting cardiovascular manifestations in asymptomatic primary hyperparathyroidism, such as endothelial dysfunction, diastolic dysfunction, and their association with parathyroid hormone or calcium levels, should be further evaluated."],"dc:identifier":["uoadl:3421077","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421077"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και καρδιαγγειακή νόσος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:51Z"}