{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3421380"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3421380","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τοπική θεραπεία της σπογγοειδούς μυκητίασης","abstract":"Τα πρωτοπαθή δερματικά Τ-κυτταρικά λεμφώματα (Cutaneous T-Cell Lymphomas- CTLC) είναι non- Hodgkin λεμφώματα, που χαρακτηρίζονται από αποικισμό του δέρματος από έναν κυρίαρχο Τ-κυτταρικό κλώνο. Δε διηθούν άλλα όργανα παρά μόνο σε πολύ προχωρημένα στάδια. Αποτελούν περίπου το 80% όλων των δερματικών λεμφωμάτων. (Πίνακας 1). Η Σπογγοειδής μυκητίαση (ΣΜ/ Mycosis Fungoides-MF) είναι η πιο κοινή μορφή δερματικού λεμφώματος Τ-κυττάρων, που χαρακτηρίζεται από την ύπουλη έναρξη και συχνά άτονη πορεία. Παρά τις κυρίως δερματικές εκδηλώσεις της, η νόσος μπορεί να εξελιχθεί σε πιο προχωρημένα στάδια, επηρεάζοντας σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών και παρουσιάζοντας προκλήσεις στη διαχείριση (Lee et al., 2023). Η νόσος είναι χαμηλής κακοήθειας με ποσοστό επιβίωσης συγκρίσιμο του γενικού πληθυσμού στα πολύ αρχικά στάδια, όπου και οι θεραπείες στοχεύουν το δέρμα. Η σταδιοποίηση των ασθενών με Σπογγοειδή Μυκητίαση κατά τη διάγνωση είναι υψίστης σημασίας γιατί καθορίζει τη θεραπεία, την πρόγνωση και την επιβίωση. Οι ασθενείς απαντούν στις θεραπείες αρχικά με υψηλά ποσοστά ύφεσης αλλά παρουσιάζουν αντοχή στην ίαση. H υποτροπή μετά από κάποιο διάστημα ελεύθερο νόσου είναι ο κανόνας για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Η παράταση του ποσοστού επιβίωσης με τις εκάστοτε θεραπευτικές παρεμβάσεις παραμένει υπό διερεύνηση. Ασθενείς σε προχωρημένα στάδια ή με πρόοδο νόσου υπό τοπική αγωγή, χρήζουν συστηματικής θεραπείας. Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη και τη βελτιστοποίηση τοπικών θεραπειών για τη σπογγοειδή μυκητίαση, με στόχο την παροχή στοχευμένης θεραπείας με ελάχιστες συστηματικές παρενέργειες (Jonak et al., 2021). Αυτές οι θεραπείες προσφέρουν πολλά υποσχόμενες οδούς για τη διαχείριση της νόσου σε πρώιμο στάδιο, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει ακόμη εκτεταμένη συστηματική εμπλοκή (Kamijo & Miyagaki, 2021). Οι τοπικές θεραπείες περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα μεθόδων, όπως κορτικοστεροειδή, ρετινοειδή, και φωτοθεραπεία, μεταξύ άλλων. Κάθε προσέγγιση φέρει μοναδικούς μηχανισμούς δράσης και διαφορετικούς βαθμούς αποτελεσματικότητας, καθιστώντας την επιλογή του καταλληλότερου θεραπευτικού σχήματος μια πολύπλευρη απόφαση (Amitay-Laish & Hodak, 2022). Αυτή η εργασία επιδιώκει να εξετάσει την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και την πρακτική εφαρμογή των τοπικών θεραπειών για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Στο γενικό μέρος εξετάζεται η υπάρχουσα βιβλιογραφία για την πάθηση, συμπεριλαμβανομένων των κλινικών δοκιμών. Τα πρώτα κεφάλαια παραθέτουν επιδημιολογικά στοιχεία, αποσαφηνίζουν πτυχές της παθοφυσιολογίας και της κλινικής παρουσίασης της σπογγοειδούς μυκητίασης, θέτοντας τις βάσεις για μια ολοκληρωμένη κατανόηση της λογικής πίσω από τις τοπικές μεθόδους θεραπείας. Στη συνέχεια, το πρώτο μέρος ολοκληρώνεται με τις διάφορες κατηγορίες τοπικών παραγόντων και θεραπειών που στοχεύουν το δέρμα, οι οποίες χρησιμοποιούνται συνήθως στη διαχείριση της σπογγοειδούς μυκητίασης. Το ειδικό μέρος αφορά την αναδρομική μελέτη που διεξήχθη, κατά την οποία καταγράψαμε και συγκρίναμε τα αποτελέσματα της τοπικής θεραπείας σε ενενήντα ασθενείς αρχικού σταδίου σπογγοειδούς μυκητίασης (στάδια ΙΑ,ΙΒ,ΙΙΑ), κατά τη χρονική περίοδο Ιανουαρίου 2019- Δεκεμβρίου 2021. Οι θεραπείες που χρησιμοποιήθηκαν είναι τα τοπικά κορτικοστεροειδή, η φωτοθεραπεία στενού φάσματος UVB, η φωτοθεραπεία με ψωραλένιο-UVA ακτινοβολία (PUVA) και η τοπική χρήση γέλης μεχλωραιθαμίνης. Μέσω αυτής της μελέτης, η παρούσα εργασία στοχεύει να παρέχει στους κλινικούς ιατρούς, τους ερευνητές και τους ενδιαφερόμενους φορείς πολύτιμες γνώσεις σχετικά με τις τοπικές θεραπείες για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Τελικά, στόχος της είναι να συμβάλλει στη βελτιστοποίηση της φροντίδας των ασθενών και στην προώθηση θεραπευτικών στρατηγικών για αυτήν την περίπλοκη κακοήθεια.","abstract_html":"Τα πρωτοπαθή δερματικά Τ-κυτταρικά λεμφώματα (Cutaneous T-Cell Lymphomas- CTLC) είναι non- Hodgkin λεμφώματα, που χαρακτηρίζονται από αποικισμό του δέρματος από έναν κυρίαρχο Τ-κυτταρικό κλώνο. Δε διηθούν άλλα όργανα παρά μόνο σε πολύ προχωρημένα στάδια. Αποτελούν περίπου το 80% όλων των δερματικών λεμφωμάτων. (Πίνακας 1). Η Σπογγοειδής μυκητίαση (ΣΜ/ Mycosis Fungoides-MF) είναι η πιο κοινή μορφή δερματικού λεμφώματος Τ-κυττάρων, που χαρακτηρίζεται από την ύπουλη έναρξη και συχνά άτονη πορεία. Παρά τις κυρίως δερματικές εκδηλώσεις της, η νόσος μπορεί να εξελιχθεί σε πιο προχωρημένα στάδια, επηρεάζοντας σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών και παρουσιάζοντας προκλήσεις στη διαχείριση (Lee et al., 2023). Η νόσος είναι χαμηλής κακοήθειας με ποσοστό επιβίωσης συγκρίσιμο του γενικού πληθυσμού στα πολύ αρχικά στάδια, όπου και οι θεραπείες στοχεύουν το δέρμα. Η σταδιοποίηση των ασθενών με Σπογγοειδή Μυκητίαση κατά τη διάγνωση είναι υψίστης σημασίας γιατί καθορίζει τη θεραπεία, την πρόγνωση και την επιβίωση. Οι ασθενείς απαντούν στις θεραπείες αρχικά με υψηλά ποσοστά ύφεσης αλλά παρουσιάζουν αντοχή στην ίαση. H υποτροπή μετά από κάποιο διάστημα ελεύθερο νόσου είναι ο κανόνας για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Η παράταση του ποσοστού επιβίωσης με τις εκάστοτε θεραπευτικές παρεμβάσεις παραμένει υπό διερεύνηση. Ασθενείς σε προχωρημένα στάδια ή με πρόοδο νόσου υπό τοπική αγωγή, χρήζουν συστηματικής θεραπείας. Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη και τη βελτιστοποίηση τοπικών θεραπειών για τη σπογγοειδή μυκητίαση, με στόχο την παροχή στοχευμένης θεραπείας με ελάχιστες συστηματικές παρενέργειες (Jonak et al., 2021). Αυτές οι θεραπείες προσφέρουν πολλά υποσχόμενες οδούς για τη διαχείριση της νόσου σε πρώιμο στάδιο, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει ακόμη εκτεταμένη συστηματική εμπλοκή (Kamijo &amp; Miyagaki, 2021). Οι τοπικές θεραπείες περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα μεθόδων, όπως κορτικοστεροειδή, ρετινοειδή, και φωτοθεραπεία, μεταξύ άλλων. Κάθε προσέγγιση φέρει μοναδικούς μηχανισμούς δράσης και διαφορετικούς βαθμούς αποτελεσματικότητας, καθιστώντας την επιλογή του καταλληλότερου θεραπευτικού σχήματος μια πολύπλευρη απόφαση (Amitay-Laish &amp; Hodak, 2022). Αυτή η εργασία επιδιώκει να εξετάσει την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και την πρακτική εφαρμογή των τοπικών θεραπειών για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Στο γενικό μέρος εξετάζεται η υπάρχουσα βιβλιογραφία για την πάθηση, συμπεριλαμβανομένων των κλινικών δοκιμών. Τα πρώτα κεφάλαια παραθέτουν επιδημιολογικά στοιχεία, αποσαφηνίζουν πτυχές της παθοφυσιολογίας και της κλινικής παρουσίασης της σπογγοειδούς μυκητίασης, θέτοντας τις βάσεις για μια ολοκληρωμένη κατανόηση της λογικής πίσω από τις τοπικές μεθόδους θεραπείας. Στη συνέχεια, το πρώτο μέρος ολοκληρώνεται με τις διάφορες κατηγορίες τοπικών παραγόντων και θεραπειών που στοχεύουν το δέρμα, οι οποίες χρησιμοποιούνται συνήθως στη διαχείριση της σπογγοειδούς μυκητίασης. Το ειδικό μέρος αφορά την αναδρομική μελέτη που διεξήχθη, κατά την οποία καταγράψαμε και συγκρίναμε τα αποτελέσματα της τοπικής θεραπείας σε ενενήντα ασθενείς αρχικού σταδίου σπογγοειδούς μυκητίασης (στάδια ΙΑ,ΙΒ,ΙΙΑ), κατά τη χρονική περίοδο Ιανουαρίου 2019- Δεκεμβρίου 2021. Οι θεραπείες που χρησιμοποιήθηκαν είναι τα τοπικά κορτικοστεροειδή, η φωτοθεραπεία στενού φάσματος UVB, η φωτοθεραπεία με ψωραλένιο-UVA ακτινοβολία (PUVA) και η τοπική χρήση γέλης μεχλωραιθαμίνης. Μέσω αυτής της μελέτης, η παρούσα εργασία στοχεύει να παρέχει στους κλινικούς ιατρούς, τους ερευνητές και τους ενδιαφερόμενους φορείς πολύτιμες γνώσεις σχετικά με τις τοπικές θεραπείες για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Τελικά, στόχος της είναι να συμβάλλει στη βελτιστοποίηση της φροντίδας των ασθενών και στην προώθηση θεραπευτικών στρατηγικών για αυτήν την περίπλοκη κακοήθεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδημητρίου Αρχοντούλα","Papadimitriou Archontoula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:51Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3421380"],"render_values":[{"text":"uoadl:3421380","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421380","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421380","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3421380","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδημητρίου Αρχοντούλα","Papadimitriou Archontoula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3421380","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421380"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα πρωτοπαθή δερματικά Τ-κυτταρικά λεμφώματα (Cutaneous T-Cell Lymphomas- CTLC) είναι non- Hodgkin λεμφώματα, που χαρακτηρίζονται από αποικισμό του δέρματος από έναν κυρίαρχο Τ-κυτταρικό κλώνο. Δε διηθούν άλλα όργανα παρά μόνο σε πολύ προχωρημένα στάδια. Αποτελούν περίπου το 80% όλων των δερματικών λεμφωμάτων. (Πίνακας 1). Η Σπογγοειδής μυκητίαση (ΣΜ/ Mycosis Fungoides-MF) είναι η πιο κοινή μορφή δερματικού λεμφώματος Τ-κυττάρων, που χαρακτηρίζεται από την ύπουλη έναρξη και συχνά άτονη πορεία. Παρά τις κυρίως δερματικές εκδηλώσεις της, η νόσος μπορεί να εξελιχθεί σε πιο προχωρημένα στάδια, επηρεάζοντας σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών και παρουσιάζοντας προκλήσεις στη διαχείριση (Lee et al., 2023). Η νόσος είναι χαμηλής κακοήθειας με ποσοστό επιβίωσης συγκρίσιμο του γενικού πληθυσμού στα πολύ αρχικά στάδια, όπου και οι θεραπείες στοχεύουν το δέρμα. Η σταδιοποίηση των ασθενών με Σπογγοειδή Μυκητίαση κατά τη διάγνωση είναι υψίστης σημασίας γιατί καθορίζει τη θεραπεία, την πρόγνωση και την επιβίωση. Οι ασθενείς απαντούν στις θεραπείες αρχικά με υψηλά ποσοστά ύφεσης αλλά παρουσιάζουν αντοχή στην ίαση. H υποτροπή μετά από κάποιο διάστημα ελεύθερο νόσου είναι ο κανόνας για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Η παράταση του ποσοστού επιβίωσης με τις εκάστοτε θεραπευτικές παρεμβάσεις παραμένει υπό διερεύνηση. Ασθενείς σε προχωρημένα στάδια ή με πρόοδο νόσου υπό τοπική αγωγή, χρήζουν συστηματικής θεραπείας. Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη και τη βελτιστοποίηση τοπικών θεραπειών για τη σπογγοειδή μυκητίαση, με στόχο την παροχή στοχευμένης θεραπείας με ελάχιστες συστηματικές παρενέργειες (Jonak et al., 2021). Αυτές οι θεραπείες προσφέρουν πολλά υποσχόμενες οδούς για τη διαχείριση της νόσου σε πρώιμο στάδιο, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει ακόμη εκτεταμένη συστηματική εμπλοκή (Kamijo & Miyagaki, 2021). Οι τοπικές θεραπείες περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα μεθόδων, όπως κορτικοστεροειδή, ρετινοειδή, και φωτοθεραπεία, μεταξύ άλλων. Κάθε προσέγγιση φέρει μοναδικούς μηχανισμούς δράσης και διαφορετικούς βαθμούς αποτελεσματικότητας, καθιστώντας την επιλογή του καταλληλότερου θεραπευτικού σχήματος μια πολύπλευρη απόφαση (Amitay-Laish & Hodak, 2022). Αυτή η εργασία επιδιώκει να εξετάσει την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και την πρακτική εφαρμογή των τοπικών θεραπειών για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Στο γενικό μέρος εξετάζεται η υπάρχουσα βιβλιογραφία για την πάθηση, συμπεριλαμβανομένων των κλινικών δοκιμών. Τα πρώτα κεφάλαια παραθέτουν επιδημιολογικά στοιχεία, αποσαφηνίζουν πτυχές της παθοφυσιολογίας και της κλινικής παρουσίασης της σπογγοειδούς μυκητίασης, θέτοντας τις βάσεις για μια ολοκληρωμένη κατανόηση της λογικής πίσω από τις τοπικές μεθόδους θεραπείας. Στη συνέχεια, το πρώτο μέρος ολοκληρώνεται με τις διάφορες κατηγορίες τοπικών παραγόντων και θεραπειών που στοχεύουν το δέρμα, οι οποίες χρησιμοποιούνται συνήθως στη διαχείριση της σπογγοειδούς μυκητίασης. Το ειδικό μέρος αφορά την αναδρομική μελέτη που διεξήχθη, κατά την οποία καταγράψαμε και συγκρίναμε τα αποτελέσματα της τοπικής θεραπείας σε ενενήντα ασθενείς αρχικού σταδίου σπογγοειδούς μυκητίασης (στάδια ΙΑ,ΙΒ,ΙΙΑ), κατά τη χρονική περίοδο Ιανουαρίου 2019- Δεκεμβρίου 2021. Οι θεραπείες που χρησιμοποιήθηκαν είναι τα τοπικά κορτικοστεροειδή, η φωτοθεραπεία στενού φάσματος UVB, η φωτοθεραπεία με ψωραλένιο-UVA ακτινοβολία (PUVA) και η τοπική χρήση γέλης μεχλωραιθαμίνης. Μέσω αυτής της μελέτης, η παρούσα εργασία στοχεύει να παρέχει στους κλινικούς ιατρούς, τους ερευνητές και τους ενδιαφερόμενους φορείς πολύτιμες γνώσεις σχετικά με τις τοπικές θεραπείες για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Τελικά, στόχος της είναι να συμβάλλει στη βελτιστοποίηση της φροντίδας των ασθενών και στην προώθηση θεραπευτικών στρατηγικών για αυτήν την περίπλοκη κακοήθεια.","Introduction Mycosis fungoides (MF) is the most common cutaneous T-cell lymphoma. The treatment for early-stage disease consists primarily of skin-directed therapies (SDTs), including phototherapy, steroids and topical chemotherapy. However, few studies exist evaluating and comparing treatment outcomes of SDTs. Therefore, the choice among SDTs may disproportionately depend on an individual dermatologist’s experience. The aim of our study is to interpret the clinical evidence and assess the effectiveness of topical therapies for early- stage MF . Materials and Methods We performed a retrospective study of real-world data of 90 patients with early-stage MF (IA,IB, IIA) treated with topical corticosteroids, narrow-band UVB phototherapy, PUVA phototherapy or chlormethine gel, between January 2019 and December 2021. Results Fifty two males and 38 females were included in our analysis. The mean age (SD) was 56,36 (16,89). Eighty patients received the topical agent as 1st line treatment and 10 as 2nd line. The last category included patients who were systemic treatment naive and in complete remission at least 2 years before treatment with the evaluated agent. The most common stage was T1AN0M0 (51,7%). Patients with T1 disease were younger compared to those with T2 (53 vs 62 years respectively). Thirty two patients were treated with topical corticosteroids (36,7%), followed by 25 patients treated with UVB-NB therapy (30%). The majority of patients treated with PUVA were classified as stage T2. The mean number (SD) of phototherapy sessions was 25 (10,52), however, patients with T1 disease had fewer sessions compared to T2 (18 vs 25,5 respectively/ p=0,005). Complete response to treatment was observed in 40 patients (53,3%). Ninety five percent of patients treated with topical corticosteroids (n=21), 53,8% of those treated with PUVA (n=7) and 61,5% of those treated with UVB-NB (n=8) showed no relapse during follow-up period. However, in patients treated with chlormethine gel, relapses were common (n=10, 62,5%), (p&lt;0,001). Nineteen out of 90 patients (21.1%), were switched to another topical therapy: 47,4% of patients treated with chlormethine gel (n=9), 26,3% of patients treated with PUVA (n=5) and 21,1% of those who underwent UVB-NB (n=4) and one patient (5,3%) treated with corticosteroid (p&lt;0,001) . Conclusions This is the first national survey reviewing topical treatment for early-stage MF. Traditional therapies appear to be more efficient and well tolerated, as opposed to the newer in Europe region chlormethine gel, which showed several side effects (burning sensation, irritant contact dermatitis etc.). However, it must be taken into account that the high cost of treatment for chlormethine gel may lead to selection bias towards more severe disease. Randomized controlled studies are necessary in this field of dermatology in order to make a reliable conclusion."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τοπική θεραπεία της σπογγοειδούς μυκητίασης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδημητρίου Αρχοντούλα","Papadimitriou Archontoula"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Τα πρωτοπαθή δερματικά Τ-κυτταρικά λεμφώματα (Cutaneous T-Cell Lymphomas- CTLC) είναι non- Hodgkin λεμφώματα, που χαρακτηρίζονται από αποικισμό του δέρματος από έναν κυρίαρχο Τ-κυτταρικό κλώνο. Δε διηθούν άλλα όργανα παρά μόνο σε πολύ προχωρημένα στάδια. Αποτελούν περίπου το 80% όλων των δερματικών λεμφωμάτων. (Πίνακας 1). Η Σπογγοειδής μυκητίαση (ΣΜ/ Mycosis Fungoides-MF) είναι η πιο κοινή μορφή δερματικού λεμφώματος Τ-κυττάρων, που χαρακτηρίζεται από την ύπουλη έναρξη και συχνά άτονη πορεία. Παρά τις κυρίως δερματικές εκδηλώσεις της, η νόσος μπορεί να εξελιχθεί σε πιο προχωρημένα στάδια, επηρεάζοντας σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών και παρουσιάζοντας προκλήσεις στη διαχείριση (Lee et al., 2023). Η νόσος είναι χαμηλής κακοήθειας με ποσοστό επιβίωσης συγκρίσιμο του γενικού πληθυσμού στα πολύ αρχικά στάδια, όπου και οι θεραπείες στοχεύουν το δέρμα. Η σταδιοποίηση των ασθενών με Σπογγοειδή Μυκητίαση κατά τη διάγνωση είναι υψίστης σημασίας γιατί καθορίζει τη θεραπεία, την πρόγνωση και την επιβίωση. Οι ασθενείς απαντούν στις θεραπείες αρχικά με υψηλά ποσοστά ύφεσης αλλά παρουσιάζουν αντοχή στην ίαση. H υποτροπή μετά από κάποιο διάστημα ελεύθερο νόσου είναι ο κανόνας για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Η παράταση του ποσοστού επιβίωσης με τις εκάστοτε θεραπευτικές παρεμβάσεις παραμένει υπό διερεύνηση. Ασθενείς σε προχωρημένα στάδια ή με πρόοδο νόσου υπό τοπική αγωγή, χρήζουν συστηματικής θεραπείας. Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη και τη βελτιστοποίηση τοπικών θεραπειών για τη σπογγοειδή μυκητίαση, με στόχο την παροχή στοχευμένης θεραπείας με ελάχιστες συστηματικές παρενέργειες (Jonak et al., 2021). Αυτές οι θεραπείες προσφέρουν πολλά υποσχόμενες οδούς για τη διαχείριση της νόσου σε πρώιμο στάδιο, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει ακόμη εκτεταμένη συστηματική εμπλοκή (Kamijo & Miyagaki, 2021). Οι τοπικές θεραπείες περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα μεθόδων, όπως κορτικοστεροειδή, ρετινοειδή, και φωτοθεραπεία, μεταξύ άλλων. Κάθε προσέγγιση φέρει μοναδικούς μηχανισμούς δράσης και διαφορετικούς βαθμούς αποτελεσματικότητας, καθιστώντας την επιλογή του καταλληλότερου θεραπευτικού σχήματος μια πολύπλευρη απόφαση (Amitay-Laish & Hodak, 2022). Αυτή η εργασία επιδιώκει να εξετάσει την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και την πρακτική εφαρμογή των τοπικών θεραπειών για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Στο γενικό μέρος εξετάζεται η υπάρχουσα βιβλιογραφία για την πάθηση, συμπεριλαμβανομένων των κλινικών δοκιμών. Τα πρώτα κεφάλαια παραθέτουν επιδημιολογικά στοιχεία, αποσαφηνίζουν πτυχές της παθοφυσιολογίας και της κλινικής παρουσίασης της σπογγοειδούς μυκητίασης, θέτοντας τις βάσεις για μια ολοκληρωμένη κατανόηση της λογικής πίσω από τις τοπικές μεθόδους θεραπείας. Στη συνέχεια, το πρώτο μέρος ολοκληρώνεται με τις διάφορες κατηγορίες τοπικών παραγόντων και θεραπειών που στοχεύουν το δέρμα, οι οποίες χρησιμοποιούνται συνήθως στη διαχείριση της σπογγοειδούς μυκητίασης. Το ειδικό μέρος αφορά την αναδρομική μελέτη που διεξήχθη, κατά την οποία καταγράψαμε και συγκρίναμε τα αποτελέσματα της τοπικής θεραπείας σε ενενήντα ασθενείς αρχικού σταδίου σπογγοειδούς μυκητίασης (στάδια ΙΑ,ΙΒ,ΙΙΑ), κατά τη χρονική περίοδο Ιανουαρίου 2019- Δεκεμβρίου 2021. Οι θεραπείες που χρησιμοποιήθηκαν είναι τα τοπικά κορτικοστεροειδή, η φωτοθεραπεία στενού φάσματος UVB, η φωτοθεραπεία με ψωραλένιο-UVA ακτινοβολία (PUVA) και η τοπική χρήση γέλης μεχλωραιθαμίνης. Μέσω αυτής της μελέτης, η παρούσα εργασία στοχεύει να παρέχει στους κλινικούς ιατρούς, τους ερευνητές και τους ενδιαφερόμενους φορείς πολύτιμες γνώσεις σχετικά με τις τοπικές θεραπείες για τη σπογγοειδή μυκητίαση. Τελικά, στόχος της είναι να συμβάλλει στη βελτιστοποίηση της φροντίδας των ασθενών και στην προώθηση θεραπευτικών στρατηγικών για αυτήν την περίπλοκη κακοήθεια.","Introduction Mycosis fungoides (MF) is the most common cutaneous T-cell lymphoma. The treatment for early-stage disease consists primarily of skin-directed therapies (SDTs), including phototherapy, steroids and topical chemotherapy. However, few studies exist evaluating and comparing treatment outcomes of SDTs. Therefore, the choice among SDTs may disproportionately depend on an individual dermatologist’s experience. The aim of our study is to interpret the clinical evidence and assess the effectiveness of topical therapies for early- stage MF . Materials and Methods We performed a retrospective study of real-world data of 90 patients with early-stage MF (IA,IB, IIA) treated with topical corticosteroids, narrow-band UVB phototherapy, PUVA phototherapy or chlormethine gel, between January 2019 and December 2021. Results Fifty two males and 38 females were included in our analysis. The mean age (SD) was 56,36 (16,89). Eighty patients received the topical agent as 1st line treatment and 10 as 2nd line. The last category included patients who were systemic treatment naive and in complete remission at least 2 years before treatment with the evaluated agent. The most common stage was T1AN0M0 (51,7%). Patients with T1 disease were younger compared to those with T2 (53 vs 62 years respectively). Thirty two patients were treated with topical corticosteroids (36,7%), followed by 25 patients treated with UVB-NB therapy (30%). The majority of patients treated with PUVA were classified as stage T2. The mean number (SD) of phototherapy sessions was 25 (10,52), however, patients with T1 disease had fewer sessions compared to T2 (18 vs 25,5 respectively/ p=0,005). Complete response to treatment was observed in 40 patients (53,3%). Ninety five percent of patients treated with topical corticosteroids (n=21), 53,8% of those treated with PUVA (n=7) and 61,5% of those treated with UVB-NB (n=8) showed no relapse during follow-up period. However, in patients treated with chlormethine gel, relapses were common (n=10, 62,5%), (p&lt;0,001). Nineteen out of 90 patients (21.1%), were switched to another topical therapy: 47,4% of patients treated with chlormethine gel (n=9), 26,3% of patients treated with PUVA (n=5) and 21,1% of those who underwent UVB-NB (n=4) and one patient (5,3%) treated with corticosteroid (p&lt;0,001) . Conclusions This is the first national survey reviewing topical treatment for early-stage MF. Traditional therapies appear to be more efficient and well tolerated, as opposed to the newer in Europe region chlormethine gel, which showed several side effects (burning sensation, irritant contact dermatitis etc.). However, it must be taken into account that the high cost of treatment for chlormethine gel may lead to selection bias towards more severe disease. Randomized controlled studies are necessary in this field of dermatology in order to make a reliable conclusion."],"dc:identifier":["uoadl:3421380","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421380"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Τοπική θεραπεία της σπογγοειδούς μυκητίασης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:51Z"}