{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3421383"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3421383","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Μου αρέσει το σώμα μου, άρα αθλούμαι;» Σωματική δυσαρέσκεια και κίνητρα για σωματική άσκηση","abstract":"Η σωματική δυσαρέσκεια, απασχολεί όλο και περισσότερο τους εφήβους, επηρεάζοντας την ψυχική τους υγεία. Οι έφηβοι που είναι δυσαρεστημένοι με την εικόνα του σώματος του ενδεχομένως να αποφασίσουν να ασκηθούν, ενδεχομένως και όχι. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει πότε είναι πιθανότερο ένας έφηβος να ασκηθεί, μελετώντας τη συσχέτιση της σωματικής δυσαρέσκειας με τα κίνητρα για σωματική άσκηση, σύμφωνα με τη θεωρία του αυτό-καθορισμού (Deci & Ryan, 1980), και λαμβάνοντας υπόψη τις στρατηγικές αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων (βλ. Lazarus, 1984), ως προβλεπτικούς παράγοντες της παρακίνησης για φυσική δραστηριότητα και εν τέλει της φυσικής δραστηριότητας. Εξετάστηκαν, επίσης, δύο παράγοντες που φαίνεται να προβλέπουν εν μέρει τη σωματική δυσαρέσκεια: η επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Vuong et al., 2021) και η κριτική που δέχονται οι έφηβοι για το βάρος από τους συνομηλίκους τους (Amaya-Hernández et al., 2017). Στην έρευνα συμμετείχαν 428 μαθητές και μαθήτριες γυμνασίου (Μ = 13.46, ΤΑ = 1.12 έτη). Ζητήθηκε συγκατάθεση από τους κηδεμόνες, λήφθηκε άδεια από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής και από την Επιτροπή έρευνας και δεοντολογίας του οικείου ιδρύματος. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο με διάφορες κλίμακες για τη σωματική τους δυσαρέσκεια, την επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Choukas-Bradley et al., 2020), την κριτική που δέχονται για το βάρος τους (Thompson et al., 1995), τις στρατηγικές αντιμετώπισης (Carver, 1997), καθώς και τα κίνητρα τους για σωματική δραστηριότητα (Sheldon et al., 2017). Χρησιμοποιήθηκαν κλίμακες για τη συχνότητα φυσικής άσκησης (Papathanasiou et al., 2009) και για την υποκειμενική αντίληψη για την ποιότητα ζωής τους (Lyubomirsky & Lepper, 1999). Εφαρμόστηκε ανάλυση διαδρομών (path analysis), η οποία κατέδειξε πως η επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η κριτική για το σωματικό βάρος προέβλεψαν θετικά τη σωματική δυσαρέσκεια, η οποία με τη σειρά της προέβλεψε αρνητικά την αυτόνομη παρακίνηση, την ψυχική ευημερία και τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και θετικά την ελεγκτική παρακίνηση. Μέσω ανάλυσης πολλαπλών γραμμικών παλινδρομήσεων, φάνηκε ότι οι προσαρμοστικές στρατηγικές αντιμετώπισης μεσολάβησαν στη σχέση σωματικής δυσαρέσκειας και αυτόνομης παρακίνησης και οι δυσπροσαρμοστικές στρατηγικές αντιμετώπισης μεσολάβησαν στη σχέση κριτικής για το βάρος με την ελεγκτική και έλλειψη παρακίνησης. Η σωματική δυσαρέσκεια φαίνεται να συνδέεται με χαμηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και με εξωγενή κίνητρα που δεν οδηγούν στην υιοθέτηση της άθλησης ως τρόπου ζωής. Υποδεικνύεται η ανάγκη εφαρμογής προγραμμάτων ενίσχυσης της θετικής εικόνας των εφήβων, ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα παρακίνησης τους, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες για ενεργότερη συμμετοχή σε δραστηριότητες άθλησης.","abstract_html":"Η σωματική δυσαρέσκεια, απασχολεί όλο και περισσότερο τους εφήβους, επηρεάζοντας την ψυχική τους υγεία. Οι έφηβοι που είναι δυσαρεστημένοι με την εικόνα του σώματος του ενδεχομένως να αποφασίσουν να ασκηθούν, ενδεχομένως και όχι. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει πότε είναι πιθανότερο ένας έφηβος να ασκηθεί, μελετώντας τη συσχέτιση της σωματικής δυσαρέσκειας με τα κίνητρα για σωματική άσκηση, σύμφωνα με τη θεωρία του αυτό-καθορισμού (Deci &amp; Ryan, 1980), και λαμβάνοντας υπόψη τις στρατηγικές αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων (βλ. Lazarus, 1984), ως προβλεπτικούς παράγοντες της παρακίνησης για φυσική δραστηριότητα και εν τέλει της φυσικής δραστηριότητας. Εξετάστηκαν, επίσης, δύο παράγοντες που φαίνεται να προβλέπουν εν μέρει τη σωματική δυσαρέσκεια: η επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Vuong et al., 2021) και η κριτική που δέχονται οι έφηβοι για το βάρος από τους συνομηλίκους τους (Amaya-Hernández et al., 2017). Στην έρευνα συμμετείχαν 428 μαθητές και μαθήτριες γυμνασίου (Μ = 13.46, ΤΑ = 1.12 έτη). Ζητήθηκε συγκατάθεση από τους κηδεμόνες, λήφθηκε άδεια από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής και από την Επιτροπή έρευνας και δεοντολογίας του οικείου ιδρύματος. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο με διάφορες κλίμακες για τη σωματική τους δυσαρέσκεια, την επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Choukas-Bradley et al., 2020), την κριτική που δέχονται για το βάρος τους (Thompson et al., 1995), τις στρατηγικές αντιμετώπισης (Carver, 1997), καθώς και τα κίνητρα τους για σωματική δραστηριότητα (Sheldon et al., 2017). Χρησιμοποιήθηκαν κλίμακες για τη συχνότητα φυσικής άσκησης (Papathanasiou et al., 2009) και για την υποκειμενική αντίληψη για την ποιότητα ζωής τους (Lyubomirsky &amp; Lepper, 1999). Εφαρμόστηκε ανάλυση διαδρομών (path analysis), η οποία κατέδειξε πως η επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η κριτική για το σωματικό βάρος προέβλεψαν θετικά τη σωματική δυσαρέσκεια, η οποία με τη σειρά της προέβλεψε αρνητικά την αυτόνομη παρακίνηση, την ψυχική ευημερία και τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και θετικά την ελεγκτική παρακίνηση. Μέσω ανάλυσης πολλαπλών γραμμικών παλινδρομήσεων, φάνηκε ότι οι προσαρμοστικές στρατηγικές αντιμετώπισης μεσολάβησαν στη σχέση σωματικής δυσαρέσκειας και αυτόνομης παρακίνησης και οι δυσπροσαρμοστικές στρατηγικές αντιμετώπισης μεσολάβησαν στη σχέση κριτικής για το βάρος με την ελεγκτική και έλλειψη παρακίνησης. Η σωματική δυσαρέσκεια φαίνεται να συνδέεται με χαμηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και με εξωγενή κίνητρα που δεν οδηγούν στην υιοθέτηση της άθλησης ως τρόπου ζωής. Υποδεικνύεται η ανάγκη εφαρμογής προγραμμάτων ενίσχυσης της θετικής εικόνας των εφήβων, ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα παρακίνησης τους, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες για ενεργότερη συμμετοχή σε δραστηριότητες άθλησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Δούκα Βαρβάρα","Douka Varvara"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:51Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3421383"],"render_values":[{"text":"uoadl:3421383","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421383","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421383","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3421383","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δούκα Βαρβάρα","Douka Varvara"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3421383","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421383"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η σωματική δυσαρέσκεια, απασχολεί όλο και περισσότερο τους εφήβους, επηρεάζοντας την ψυχική τους υγεία. Οι έφηβοι που είναι δυσαρεστημένοι με την εικόνα του σώματος του ενδεχομένως να αποφασίσουν να ασκηθούν, ενδεχομένως και όχι. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει πότε είναι πιθανότερο ένας έφηβος να ασκηθεί, μελετώντας τη συσχέτιση της σωματικής δυσαρέσκειας με τα κίνητρα για σωματική άσκηση, σύμφωνα με τη θεωρία του αυτό-καθορισμού (Deci & Ryan, 1980), και λαμβάνοντας υπόψη τις στρατηγικές αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων (βλ. Lazarus, 1984), ως προβλεπτικούς παράγοντες της παρακίνησης για φυσική δραστηριότητα και εν τέλει της φυσικής δραστηριότητας. Εξετάστηκαν, επίσης, δύο παράγοντες που φαίνεται να προβλέπουν εν μέρει τη σωματική δυσαρέσκεια: η επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Vuong et al., 2021) και η κριτική που δέχονται οι έφηβοι για το βάρος από τους συνομηλίκους τους (Amaya-Hernández et al., 2017). Στην έρευνα συμμετείχαν 428 μαθητές και μαθήτριες γυμνασίου (Μ = 13.46, ΤΑ = 1.12 έτη). Ζητήθηκε συγκατάθεση από τους κηδεμόνες, λήφθηκε άδεια από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής και από την Επιτροπή έρευνας και δεοντολογίας του οικείου ιδρύματος. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο με διάφορες κλίμακες για τη σωματική τους δυσαρέσκεια, την επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Choukas-Bradley et al., 2020), την κριτική που δέχονται για το βάρος τους (Thompson et al., 1995), τις στρατηγικές αντιμετώπισης (Carver, 1997), καθώς και τα κίνητρα τους για σωματική δραστηριότητα (Sheldon et al., 2017). Χρησιμοποιήθηκαν κλίμακες για τη συχνότητα φυσικής άσκησης (Papathanasiou et al., 2009) και για την υποκειμενική αντίληψη για την ποιότητα ζωής τους (Lyubomirsky & Lepper, 1999). Εφαρμόστηκε ανάλυση διαδρομών (path analysis), η οποία κατέδειξε πως η επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η κριτική για το σωματικό βάρος προέβλεψαν θετικά τη σωματική δυσαρέσκεια, η οποία με τη σειρά της προέβλεψε αρνητικά την αυτόνομη παρακίνηση, την ψυχική ευημερία και τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και θετικά την ελεγκτική παρακίνηση. Μέσω ανάλυσης πολλαπλών γραμμικών παλινδρομήσεων, φάνηκε ότι οι προσαρμοστικές στρατηγικές αντιμετώπισης μεσολάβησαν στη σχέση σωματικής δυσαρέσκειας και αυτόνομης παρακίνησης και οι δυσπροσαρμοστικές στρατηγικές αντιμετώπισης μεσολάβησαν στη σχέση κριτικής για το βάρος με την ελεγκτική και έλλειψη παρακίνησης. Η σωματική δυσαρέσκεια φαίνεται να συνδέεται με χαμηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και με εξωγενή κίνητρα που δεν οδηγούν στην υιοθέτηση της άθλησης ως τρόπου ζωής. Υποδεικνύεται η ανάγκη εφαρμογής προγραμμάτων ενίσχυσης της θετικής εικόνας των εφήβων, ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα παρακίνησης τους, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες για ενεργότερη συμμετοχή σε δραστηριότητες άθλησης.","Body dissatisfaction is increasingly affecting adolescents, impacting their mental health. Adolescents who are dissatisfied with their body image may or may not decide to exercise. The aim of this study was to investigate when an adolescent is more likely to exercise by examining the relationship between body dissatisfaction and exercise motivation, according to self-determination theory (Deci & Ryan, 1980), taking into account coping strategies (Lazarus, 1984) as predictors of motivation for physical activity and ultimately physical activity. The study also examined two factors that seem to partially predict body dissatisfaction: social media influence (Vuong et al., 2021) and peer weight criticism (Amaya-Hernández et al., 2017). 428 high school students participated in the study (M = 13.46, SD = 1.12 years). Parental consent was obtained, as well as permission from the Directorate of Secondary Education of Eastern Attica and the Research and Ethics Committee of the relevant institution. Participants completed a questionnaire with various scales for their body dissatisfaction, social media influence (Choukas-Bradley et al., 2020), peer weight criticism (Thompson et al., 1995), coping strategies (Carver, 1997), and their motivation for physical activity (Sheldon et al., 2017). Scales were used for physical activity frequency (Papathanasiou et al., 2009) and for the subjective perception of their quality of life (Lyubomirsky & Lepper, 1999). Path analysis was applied, which showed that social media influence and peer weight criticism positively predicted body dissatisfaction, which in turn negatively predicted autonomous motivation, psychological well-being, and levels of physical activity, and positively predicted controlled motivation. Through multiple linear regression analysis, it was found that adaptive coping strategies mediated the relationship between body dissatisfaction and autonomous motivation, and maladaptive coping strategies mediated the relationship between peer weight criticism controlled and lack of motivation. Body dissatisfaction seems to be associated with low levels of physical activity and with extrinsic motives that don’t lead to the adoption of exercise as a lifestyle. The need for programs to strengthen adolescents' positive self-image is indicated, in order to enhance the quality of their motivation, thus increasing the chances for more active participation in sports activities."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Μου αρέσει το σώμα μου, άρα αθλούμαι;» Σωματική δυσαρέσκεια και κίνητρα για σωματική άσκηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δούκα Βαρβάρα","Douka Varvara"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η σωματική δυσαρέσκεια, απασχολεί όλο και περισσότερο τους εφήβους, επηρεάζοντας την ψυχική τους υγεία. Οι έφηβοι που είναι δυσαρεστημένοι με την εικόνα του σώματος του ενδεχομένως να αποφασίσουν να ασκηθούν, ενδεχομένως και όχι. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει πότε είναι πιθανότερο ένας έφηβος να ασκηθεί, μελετώντας τη συσχέτιση της σωματικής δυσαρέσκειας με τα κίνητρα για σωματική άσκηση, σύμφωνα με τη θεωρία του αυτό-καθορισμού (Deci & Ryan, 1980), και λαμβάνοντας υπόψη τις στρατηγικές αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων (βλ. Lazarus, 1984), ως προβλεπτικούς παράγοντες της παρακίνησης για φυσική δραστηριότητα και εν τέλει της φυσικής δραστηριότητας. Εξετάστηκαν, επίσης, δύο παράγοντες που φαίνεται να προβλέπουν εν μέρει τη σωματική δυσαρέσκεια: η επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Vuong et al., 2021) και η κριτική που δέχονται οι έφηβοι για το βάρος από τους συνομηλίκους τους (Amaya-Hernández et al., 2017). Στην έρευνα συμμετείχαν 428 μαθητές και μαθήτριες γυμνασίου (Μ = 13.46, ΤΑ = 1.12 έτη). Ζητήθηκε συγκατάθεση από τους κηδεμόνες, λήφθηκε άδεια από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής και από την Επιτροπή έρευνας και δεοντολογίας του οικείου ιδρύματος. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο με διάφορες κλίμακες για τη σωματική τους δυσαρέσκεια, την επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Choukas-Bradley et al., 2020), την κριτική που δέχονται για το βάρος τους (Thompson et al., 1995), τις στρατηγικές αντιμετώπισης (Carver, 1997), καθώς και τα κίνητρα τους για σωματική δραστηριότητα (Sheldon et al., 2017). Χρησιμοποιήθηκαν κλίμακες για τη συχνότητα φυσικής άσκησης (Papathanasiou et al., 2009) και για την υποκειμενική αντίληψη για την ποιότητα ζωής τους (Lyubomirsky & Lepper, 1999). Εφαρμόστηκε ανάλυση διαδρομών (path analysis), η οποία κατέδειξε πως η επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η κριτική για το σωματικό βάρος προέβλεψαν θετικά τη σωματική δυσαρέσκεια, η οποία με τη σειρά της προέβλεψε αρνητικά την αυτόνομη παρακίνηση, την ψυχική ευημερία και τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και θετικά την ελεγκτική παρακίνηση. Μέσω ανάλυσης πολλαπλών γραμμικών παλινδρομήσεων, φάνηκε ότι οι προσαρμοστικές στρατηγικές αντιμετώπισης μεσολάβησαν στη σχέση σωματικής δυσαρέσκειας και αυτόνομης παρακίνησης και οι δυσπροσαρμοστικές στρατηγικές αντιμετώπισης μεσολάβησαν στη σχέση κριτικής για το βάρος με την ελεγκτική και έλλειψη παρακίνησης. Η σωματική δυσαρέσκεια φαίνεται να συνδέεται με χαμηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και με εξωγενή κίνητρα που δεν οδηγούν στην υιοθέτηση της άθλησης ως τρόπου ζωής. Υποδεικνύεται η ανάγκη εφαρμογής προγραμμάτων ενίσχυσης της θετικής εικόνας των εφήβων, ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα παρακίνησης τους, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες για ενεργότερη συμμετοχή σε δραστηριότητες άθλησης.","Body dissatisfaction is increasingly affecting adolescents, impacting their mental health. Adolescents who are dissatisfied with their body image may or may not decide to exercise. The aim of this study was to investigate when an adolescent is more likely to exercise by examining the relationship between body dissatisfaction and exercise motivation, according to self-determination theory (Deci & Ryan, 1980), taking into account coping strategies (Lazarus, 1984) as predictors of motivation for physical activity and ultimately physical activity. The study also examined two factors that seem to partially predict body dissatisfaction: social media influence (Vuong et al., 2021) and peer weight criticism (Amaya-Hernández et al., 2017). 428 high school students participated in the study (M = 13.46, SD = 1.12 years). Parental consent was obtained, as well as permission from the Directorate of Secondary Education of Eastern Attica and the Research and Ethics Committee of the relevant institution. Participants completed a questionnaire with various scales for their body dissatisfaction, social media influence (Choukas-Bradley et al., 2020), peer weight criticism (Thompson et al., 1995), coping strategies (Carver, 1997), and their motivation for physical activity (Sheldon et al., 2017). Scales were used for physical activity frequency (Papathanasiou et al., 2009) and for the subjective perception of their quality of life (Lyubomirsky & Lepper, 1999). Path analysis was applied, which showed that social media influence and peer weight criticism positively predicted body dissatisfaction, which in turn negatively predicted autonomous motivation, psychological well-being, and levels of physical activity, and positively predicted controlled motivation. Through multiple linear regression analysis, it was found that adaptive coping strategies mediated the relationship between body dissatisfaction and autonomous motivation, and maladaptive coping strategies mediated the relationship between peer weight criticism controlled and lack of motivation. Body dissatisfaction seems to be associated with low levels of physical activity and with extrinsic motives that don’t lead to the adoption of exercise as a lifestyle. The need for programs to strengthen adolescents' positive self-image is indicated, in order to enhance the quality of their motivation, thus increasing the chances for more active participation in sports activities."],"dc:identifier":["uoadl:3421383","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421383"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["«Μου αρέσει το σώμα μου, άρα αθλούμαι;» Σωματική δυσαρέσκεια και κίνητρα για σωματική άσκηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:51Z"}