{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3421848"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3421848","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση διαφορετικών μορφών άσκησης στον σακχαρώδη διαβήτη κύησης","abstract":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης, αποτελεί μια νόσο με πιθανές επιβλαβείς επιπτώσεις τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης εμφανίζεται λόγω αντίστασης στην ινσουλίνη, την οποία προκαλούν οι διάφορες ορμόνες που εκκρίνονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αυτές οδηγούν σε υπεργλυκαιμία του εμβρύου και της μητέρας. Η μη ρύθμιση του Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες θνησιμότητας του εμβρύου και να προκαλέσει ανώμαλη ανάπτυξή του καθώς και πρόωρο τοκετό. Η θεραπεία του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης βασίζεται κύρια στη φαρμακευτική αγωγή, την αλλαγή τρόπου ζωής και διατροφής και στην άσκηση, η οποία αποδεικνύεται μείζονος σημασίας για την υγεία του εμβρύου και της μητέρας. Τα δύο βασικά είδη άσκησης, αερόβια και αντιστάσεων συμβάλλουν σημαντικά στην μείωση των παρενεργειών του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης. Ειδικότερα αυτά θα πρέπει να εφαρμόζονται πριν την κύηση, ή από την 24η εβδομάδα κύησης, για τουλάχιστον 3-5 φορές την εβδομάδα, με διάρκεια 40-60 λεπτά και χωρίς η ένταση να ξεπερνά το 65-75% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας. Οι αντίστοιχες ασκήσεις θα πρέπει να περιλαμβάνουν αερόβιες δραστηριότητες, χωρίς άλματα και σωματική επαφή, καθώς και ασκήσεις με αντιστάσεις, χρησιμοποιώντας το σωματικό βάρος της ασκούμενης, βάρη και λάστιχα. Ο συνδυασμός της αερόβιας άσκησης και της άσκησης με αντιστάσεις, μαζί με ταυτόχρονη διατροφική παρέμβαση και αυτοπαρακολούθηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα, συμβάλλουν αποτελεσματικά στην πρόληψη και αντιμετώπιση του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης. Η άσκηση έχει δειχθεί ότι συμβάλει ειδικότερα στη μείωση της αντίστασης στην ινσουλίνη, στη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου και της πρόσληψης γλυκόζης από τους σκελετικούς μυς καθώς και στην ελάττωση των επίπεδων σακχάρου και ινσουλίνης. Επιπλέον, μειώνει τις απαιτήσεις του οργανισμού για ινσουλίνη και χρήση σκευασμάτων ινσουλίνης, βελτιώνει τα επίπεδα γλυκόζης νηστείας και μεταγευματικά, και ενισχύει την ανοχή του οργανισμού στη γλυκόζη. Με την άσκηση, η φυσική κατάσταση της μητέρας βελτιώνεται και περιορίζεται η αύξηση του σωματικού της βάρους. Επίσης μέσω της άσκησης μειώνονται ο κίνδυνος για δυσμενή συμπτώματα της κύησης όπως η προεκλαμψία, και οι πιθανότητες καισαρικής τομής. Μία ενδιαφέρουσα διαφορά μεταξύ των δύο ανωτέρω ειδών άσκησης ως προς τα ευεργετικά αποτελέσματα αποτελεί το γεγονός ότι η αερόβια άσκηση επιδρά αποτελεσματικότερα στις γυναίκες με Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης που αιτία νόσησης είναι η ανεπαρκής έκκριση ινσουλίνης και η αύξηση της αντίστασης στην ινσουλίνη, ενώ η άσκηση με αντιστάσεις βελτιώνει περισσότερο την ελαττωματική λειτουργία των β-κυττάρων του παγκρέατος.","abstract_html":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης, αποτελεί μια νόσο με πιθανές επιβλαβείς επιπτώσεις τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης εμφανίζεται λόγω αντίστασης στην ινσουλίνη, την οποία προκαλούν οι διάφορες ορμόνες που εκκρίνονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αυτές οδηγούν σε υπεργλυκαιμία του εμβρύου και της μητέρας. Η μη ρύθμιση του Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες θνησιμότητας του εμβρύου και να προκαλέσει ανώμαλη ανάπτυξή του καθώς και πρόωρο τοκετό. Η θεραπεία του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης βασίζεται κύρια στη φαρμακευτική αγωγή, την αλλαγή τρόπου ζωής και διατροφής και στην άσκηση, η οποία αποδεικνύεται μείζονος σημασίας για την υγεία του εμβρύου και της μητέρας. Τα δύο βασικά είδη άσκησης, αερόβια και αντιστάσεων συμβάλλουν σημαντικά στην μείωση των παρενεργειών του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης. Ειδικότερα αυτά θα πρέπει να εφαρμόζονται πριν την κύηση, ή από την 24η εβδομάδα κύησης, για τουλάχιστον 3-5 φορές την εβδομάδα, με διάρκεια 40-60 λεπτά και χωρίς η ένταση να ξεπερνά το 65-75% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας. Οι αντίστοιχες ασκήσεις θα πρέπει να περιλαμβάνουν αερόβιες δραστηριότητες, χωρίς άλματα και σωματική επαφή, καθώς και ασκήσεις με αντιστάσεις, χρησιμοποιώντας το σωματικό βάρος της ασκούμενης, βάρη και λάστιχα. Ο συνδυασμός της αερόβιας άσκησης και της άσκησης με αντιστάσεις, μαζί με ταυτόχρονη διατροφική παρέμβαση και αυτοπαρακολούθηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα, συμβάλλουν αποτελεσματικά στην πρόληψη και αντιμετώπιση του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης. Η άσκηση έχει δειχθεί ότι συμβάλει ειδικότερα στη μείωση της αντίστασης στην ινσουλίνη, στη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου και της πρόσληψης γλυκόζης από τους σκελετικούς μυς καθώς και στην ελάττωση των επίπεδων σακχάρου και ινσουλίνης. Επιπλέον, μειώνει τις απαιτήσεις του οργανισμού για ινσουλίνη και χρήση σκευασμάτων ινσουλίνης, βελτιώνει τα επίπεδα γλυκόζης νηστείας και μεταγευματικά, και ενισχύει την ανοχή του οργανισμού στη γλυκόζη. Με την άσκηση, η φυσική κατάσταση της μητέρας βελτιώνεται και περιορίζεται η αύξηση του σωματικού της βάρους. Επίσης μέσω της άσκησης μειώνονται ο κίνδυνος για δυσμενή συμπτώματα της κύησης όπως η προεκλαμψία, και οι πιθανότητες καισαρικής τομής. Μία ενδιαφέρουσα διαφορά μεταξύ των δύο ανωτέρω ειδών άσκησης ως προς τα ευεργετικά αποτελέσματα αποτελεί το γεγονός ότι η αερόβια άσκηση επιδρά αποτελεσματικότερα στις γυναίκες με Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης που αιτία νόσησης είναι η ανεπαρκής έκκριση ινσουλίνης και η αύξηση της αντίστασης στην ινσουλίνη, ενώ η άσκηση με αντιστάσεις βελτιώνει περισσότερο την ελαττωματική λειτουργία των β-κυττάρων του παγκρέατος.","abstract_has_math":false,"creators":["Δόξα Μαρία-Αγγελική","Doxa Maria-Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:55Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3421848"],"render_values":[{"text":"uoadl:3421848","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421848","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421848","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3421848","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δόξα Μαρία-Αγγελική","Doxa Maria-Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3421848","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421848"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης, αποτελεί μια νόσο με πιθανές επιβλαβείς επιπτώσεις τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης εμφανίζεται λόγω αντίστασης στην ινσουλίνη, την οποία προκαλούν οι διάφορες ορμόνες που εκκρίνονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αυτές οδηγούν σε υπεργλυκαιμία του εμβρύου και της μητέρας. Η μη ρύθμιση του Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες θνησιμότητας του εμβρύου και να προκαλέσει ανώμαλη ανάπτυξή του καθώς και πρόωρο τοκετό. Η θεραπεία του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης βασίζεται κύρια στη φαρμακευτική αγωγή, την αλλαγή τρόπου ζωής και διατροφής και στην άσκηση, η οποία αποδεικνύεται μείζονος σημασίας για την υγεία του εμβρύου και της μητέρας. Τα δύο βασικά είδη άσκησης, αερόβια και αντιστάσεων συμβάλλουν σημαντικά στην μείωση των παρενεργειών του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης. Ειδικότερα αυτά θα πρέπει να εφαρμόζονται πριν την κύηση, ή από την 24η εβδομάδα κύησης, για τουλάχιστον 3-5 φορές την εβδομάδα, με διάρκεια 40-60 λεπτά και χωρίς η ένταση να ξεπερνά το 65-75% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας. Οι αντίστοιχες ασκήσεις θα πρέπει να περιλαμβάνουν αερόβιες δραστηριότητες, χωρίς άλματα και σωματική επαφή, καθώς και ασκήσεις με αντιστάσεις, χρησιμοποιώντας το σωματικό βάρος της ασκούμενης, βάρη και λάστιχα. Ο συνδυασμός της αερόβιας άσκησης και της άσκησης με αντιστάσεις, μαζί με ταυτόχρονη διατροφική παρέμβαση και αυτοπαρακολούθηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα, συμβάλλουν αποτελεσματικά στην πρόληψη και αντιμετώπιση του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης. Η άσκηση έχει δειχθεί ότι συμβάλει ειδικότερα στη μείωση της αντίστασης στην ινσουλίνη, στη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου και της πρόσληψης γλυκόζης από τους σκελετικούς μυς καθώς και στην ελάττωση των επίπεδων σακχάρου και ινσουλίνης. Επιπλέον, μειώνει τις απαιτήσεις του οργανισμού για ινσουλίνη και χρήση σκευασμάτων ινσουλίνης, βελτιώνει τα επίπεδα γλυκόζης νηστείας και μεταγευματικά, και ενισχύει την ανοχή του οργανισμού στη γλυκόζη. Με την άσκηση, η φυσική κατάσταση της μητέρας βελτιώνεται και περιορίζεται η αύξηση του σωματικού της βάρους. Επίσης μέσω της άσκησης μειώνονται ο κίνδυνος για δυσμενή συμπτώματα της κύησης όπως η προεκλαμψία, και οι πιθανότητες καισαρικής τομής. Μία ενδιαφέρουσα διαφορά μεταξύ των δύο ανωτέρω ειδών άσκησης ως προς τα ευεργετικά αποτελέσματα αποτελεί το γεγονός ότι η αερόβια άσκηση επιδρά αποτελεσματικότερα στις γυναίκες με Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης που αιτία νόσησης είναι η ανεπαρκής έκκριση ινσουλίνης και η αύξηση της αντίστασης στην ινσουλίνη, ενώ η άσκηση με αντιστάσεις βελτιώνει περισσότερο την ελαττωματική λειτουργία των β-κυττάρων του παγκρέατος.","Gestational Diabetes Mellitus is a disease with potentially harmful effects for both the mother and the fetus. Gestational Diabetes Mellitus is induced by insulin resistance caused by the various hormones secreted during pregnancy. These hormones lead to hyperglycemia in the fetus and the mother. Uncontrolled Gestational Diabetes Mellitus can increase the risk of fetal death, abnormal growth and premature birth. The treatment of Gestational Diabetes Mellitus consists of medication, lifestyle and diet modifications as well as physical exercise, which proved to be of major importance for the health of the fetus and the mother. The two major types of exercise, aerobic and resistance, contribute significantly to reduce the side effects of Gestational Diabetes Mellitus. In particular, both these types of exercise should be performed before pregnancy or from the 24th week of pregnancy, for at least 3-5 times a week, lasting 40-60 minutes and their intensity should not exceed 65-75% of the maximum heart rate. Exercises should include aerobic activities, without jumping and physical contact, as well as resistance exercises using body weight, weights and resistance bands. The combination of aerobic and resistance exercise, along with simultaneous nutritional interventions and self-monitoring of blood glucose levels, contribute effectively to the prevention and treatment of Gestational Diabetes Mellitus. Exercise has been shown to particularly help reduce insulin resistance, improve glycemic control and skeletal muscle glucose uptake, and lower blood sugar and insulin levels. Additionally, it the body's insulin requirements and the need of external insulin infusion, improve fasting and postprandial glucose levels, and enhance the body's glucose tolerance. Exercise also improves, the mother's physical condition and controls her excessive weight gain. The risks of adverse pregnancy symptoms, such as pre-eclampsia, and the risk of caesarean section are reduced by regular exercise. An interesting difference between the two abovementioned types of exercise regarding their beneficial effects is the fact that aerobic exercise is more effective on women with Gestational Diabetes Mellitus, whose cause is insufficient insulin secretion and increased insulin resistance, while resistance exercise is more helpful in improving the defective function of the pancreatic β-cells."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση διαφορετικών μορφών άσκησης στον σακχαρώδη διαβήτη κύησης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δόξα Μαρία-Αγγελική","Doxa Maria-Angeliki"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης, αποτελεί μια νόσο με πιθανές επιβλαβείς επιπτώσεις τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης εμφανίζεται λόγω αντίστασης στην ινσουλίνη, την οποία προκαλούν οι διάφορες ορμόνες που εκκρίνονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αυτές οδηγούν σε υπεργλυκαιμία του εμβρύου και της μητέρας. Η μη ρύθμιση του Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες θνησιμότητας του εμβρύου και να προκαλέσει ανώμαλη ανάπτυξή του καθώς και πρόωρο τοκετό. Η θεραπεία του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης βασίζεται κύρια στη φαρμακευτική αγωγή, την αλλαγή τρόπου ζωής και διατροφής και στην άσκηση, η οποία αποδεικνύεται μείζονος σημασίας για την υγεία του εμβρύου και της μητέρας. Τα δύο βασικά είδη άσκησης, αερόβια και αντιστάσεων συμβάλλουν σημαντικά στην μείωση των παρενεργειών του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης. Ειδικότερα αυτά θα πρέπει να εφαρμόζονται πριν την κύηση, ή από την 24η εβδομάδα κύησης, για τουλάχιστον 3-5 φορές την εβδομάδα, με διάρκεια 40-60 λεπτά και χωρίς η ένταση να ξεπερνά το 65-75% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας. Οι αντίστοιχες ασκήσεις θα πρέπει να περιλαμβάνουν αερόβιες δραστηριότητες, χωρίς άλματα και σωματική επαφή, καθώς και ασκήσεις με αντιστάσεις, χρησιμοποιώντας το σωματικό βάρος της ασκούμενης, βάρη και λάστιχα. Ο συνδυασμός της αερόβιας άσκησης και της άσκησης με αντιστάσεις, μαζί με ταυτόχρονη διατροφική παρέμβαση και αυτοπαρακολούθηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα, συμβάλλουν αποτελεσματικά στην πρόληψη και αντιμετώπιση του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης. Η άσκηση έχει δειχθεί ότι συμβάλει ειδικότερα στη μείωση της αντίστασης στην ινσουλίνη, στη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου και της πρόσληψης γλυκόζης από τους σκελετικούς μυς καθώς και στην ελάττωση των επίπεδων σακχάρου και ινσουλίνης. Επιπλέον, μειώνει τις απαιτήσεις του οργανισμού για ινσουλίνη και χρήση σκευασμάτων ινσουλίνης, βελτιώνει τα επίπεδα γλυκόζης νηστείας και μεταγευματικά, και ενισχύει την ανοχή του οργανισμού στη γλυκόζη. Με την άσκηση, η φυσική κατάσταση της μητέρας βελτιώνεται και περιορίζεται η αύξηση του σωματικού της βάρους. Επίσης μέσω της άσκησης μειώνονται ο κίνδυνος για δυσμενή συμπτώματα της κύησης όπως η προεκλαμψία, και οι πιθανότητες καισαρικής τομής. Μία ενδιαφέρουσα διαφορά μεταξύ των δύο ανωτέρω ειδών άσκησης ως προς τα ευεργετικά αποτελέσματα αποτελεί το γεγονός ότι η αερόβια άσκηση επιδρά αποτελεσματικότερα στις γυναίκες με Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης που αιτία νόσησης είναι η ανεπαρκής έκκριση ινσουλίνης και η αύξηση της αντίστασης στην ινσουλίνη, ενώ η άσκηση με αντιστάσεις βελτιώνει περισσότερο την ελαττωματική λειτουργία των β-κυττάρων του παγκρέατος.","Gestational Diabetes Mellitus is a disease with potentially harmful effects for both the mother and the fetus. Gestational Diabetes Mellitus is induced by insulin resistance caused by the various hormones secreted during pregnancy. These hormones lead to hyperglycemia in the fetus and the mother. Uncontrolled Gestational Diabetes Mellitus can increase the risk of fetal death, abnormal growth and premature birth. The treatment of Gestational Diabetes Mellitus consists of medication, lifestyle and diet modifications as well as physical exercise, which proved to be of major importance for the health of the fetus and the mother. The two major types of exercise, aerobic and resistance, contribute significantly to reduce the side effects of Gestational Diabetes Mellitus. In particular, both these types of exercise should be performed before pregnancy or from the 24th week of pregnancy, for at least 3-5 times a week, lasting 40-60 minutes and their intensity should not exceed 65-75% of the maximum heart rate. Exercises should include aerobic activities, without jumping and physical contact, as well as resistance exercises using body weight, weights and resistance bands. The combination of aerobic and resistance exercise, along with simultaneous nutritional interventions and self-monitoring of blood glucose levels, contribute effectively to the prevention and treatment of Gestational Diabetes Mellitus. Exercise has been shown to particularly help reduce insulin resistance, improve glycemic control and skeletal muscle glucose uptake, and lower blood sugar and insulin levels. Additionally, it the body's insulin requirements and the need of external insulin infusion, improve fasting and postprandial glucose levels, and enhance the body's glucose tolerance. Exercise also improves, the mother's physical condition and controls her excessive weight gain. The risks of adverse pregnancy symptoms, such as pre-eclampsia, and the risk of caesarean section are reduced by regular exercise. An interesting difference between the two abovementioned types of exercise regarding their beneficial effects is the fact that aerobic exercise is more effective on women with Gestational Diabetes Mellitus, whose cause is insufficient insulin secretion and increased insulin resistance, while resistance exercise is more helpful in improving the defective function of the pancreatic β-cells."],"dc:identifier":["uoadl:3421848","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3421848"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση διαφορετικών μορφών άσκησης στον σακχαρώδη διαβήτη κύησης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:55Z"}