{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3422408"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3422408","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκτίμηση της αθροιστικής επίδρασης γενετικών πολυμορφισμών στην προδιάθεση δυσλιπιδαιμίας. Έλεγχος σε γονίδια που καθορίζουν την HDL, LDL και τα τριγλυκερίδια.","abstract":"Η δυσλιπιδαιμία χαρακτηρίζεται από μη φυσιολογικά επίπεδα λιπιδίων στο αίμα και αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για ανάπτυξη καρδιαγγειακών νοσημάτων, όπως είναι η αθηροσκλήρωση και η στεφανιαία νόσος. Περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως είναι η διατροφή η φυσική άσκηση και γενικότερα, ο τρόπος ζωής μπορεί να αλλάξουν τα επίπεδα των λιπιδίων. Πέραν αυτών, η γενετική προδιάθεση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη δυσλιπιδαιμίας, καθιστώντας αναγκαία τόσο την πρόληψη όσο και την εξειδικευμένη θεραπεία των ασθενών αυτών. Στην παρούσα μελέτη, συλλέχθηκαν δείγματα αίματος από 84 ασθενείς με ήπια δυσλιπιδαιμία και 503 υγιείς εθελοντές, στους οποίους εξετάστηκαν συγκεκριμένοι μονονουκλεοτιδικοί πολυμορφισμοί (SNPs) που βρέθηκαν μέσα από βιβλιογραφία πως επηρεάζουν τα επίπεδα της HDL, LDL ή και των τριγλυκεριδίων. Έγινε στατιστική ανάλυση αυτών με τη χρήση Odds Ratio και με τα αποτελέσματα που βγήκαν για κάθε πολυμορφισμό, βρέθηκε ποιος είναι ο πιο επικίνδυνος συνδυασμός γονοτύπων που προβλέπει τη μείωση της HDL και την αύξηση της LDL και των TG. Επιπλέον, σε πιλοτική μελέτη μικρής κλίμακας με 48 ασθενείς που έλαβαν φυτικό σκεύασμα για τη μείωση της LDL, εξετάστηκε σε αυτούς που δεν έδρασε αν φταίει το γενετικό τους υπόβαθρο και είχαν αυξημένο κίνδυνο για αύξηση της LDL. Στατιστικώς σημαντικά αποτελέσματα είχαν οι πολυμορφισμοί: 1) rs328(C>G) (GG vs CG+CC: OR=10,38; p<<0,01; CG vs CC+GG: OR=0,39; p=0,0149), 2) rs4939883(C>T) (TT vs CT+CC: OR=5,96; p<<0,01; CT vs CC+TT: OR=0,35; p=0,0025), 3) rs17321515(A>G) (GG vs AG+AA: OR=2,22; p0,0015), 4) rs693(C>T) (TT vs CT+CC: OR=0,45; p=0,042), 5) rs646776(T>C) (CC vs TC+TT: OR= 2,56; p=0,012), 6) rs2228671(C>T) (TT vs CT+CC: OR=11,6; p<<0,01; TT+CT vs CC: OR=3,35; p<<0,01) και 7) rs714052(A>G) (GG vs AG+AA: OR=13,93; p<<0,01; GG+AG vs AA: OR=2,19; p=0,0017). Μετά την εφαρμογή της αθροιστικής επίδρασης των πολυμορφισμών (TGS) για την HDL, LDL και τα TG βρέθηκε πως το 51,2% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση μειωμένης HDL, το 71,4% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση αυξημένης LDL και το 59,5% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση ανεβασμένων TG. Τέλος, στους 23 ασθενείς που δεν έδρασε το φυτικό σκεύασμα για τη μείωση της LDL, φάνηκε πως οι 18 ανήκαν στο 71,4% του δείγματος με αυξημένο κίνδυνο για αύξηση της LDL. Συμπερασματικά, απαιτείται η διεξαγωγή περαιτέρω μελετών με μεγαλύτερο δείγμα ασθενών, αφενός για να επιβεβαιωθούν τα παραπάνω και αφετέρου για να καθοριστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια ο επικίνδυνος απλότυπος για ανάπτυξη δυσλιπιδαιμίας και άρα, το TGS.","abstract_html":"Η δυσλιπιδαιμία χαρακτηρίζεται από μη φυσιολογικά επίπεδα λιπιδίων στο αίμα και αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για ανάπτυξη καρδιαγγειακών νοσημάτων, όπως είναι η αθηροσκλήρωση και η στεφανιαία νόσος. Περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως είναι η διατροφή η φυσική άσκηση και γενικότερα, ο τρόπος ζωής μπορεί να αλλάξουν τα επίπεδα των λιπιδίων. Πέραν αυτών, η γενετική προδιάθεση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη δυσλιπιδαιμίας, καθιστώντας αναγκαία τόσο την πρόληψη όσο και την εξειδικευμένη θεραπεία των ασθενών αυτών. Στην παρούσα μελέτη, συλλέχθηκαν δείγματα αίματος από 84 ασθενείς με ήπια δυσλιπιδαιμία και 503 υγιείς εθελοντές, στους οποίους εξετάστηκαν συγκεκριμένοι μονονουκλεοτιδικοί πολυμορφισμοί (SNPs) που βρέθηκαν μέσα από βιβλιογραφία πως επηρεάζουν τα επίπεδα της HDL, LDL ή και των τριγλυκεριδίων. Έγινε στατιστική ανάλυση αυτών με τη χρήση Odds Ratio και με τα αποτελέσματα που βγήκαν για κάθε πολυμορφισμό, βρέθηκε ποιος είναι ο πιο επικίνδυνος συνδυασμός γονοτύπων που προβλέπει τη μείωση της HDL και την αύξηση της LDL και των TG. Επιπλέον, σε πιλοτική μελέτη μικρής κλίμακας με 48 ασθενείς που έλαβαν φυτικό σκεύασμα για τη μείωση της LDL, εξετάστηκε σε αυτούς που δεν έδρασε αν φταίει το γενετικό τους υπόβαθρο και είχαν αυξημένο κίνδυνο για αύξηση της LDL. Στατιστικώς σημαντικά αποτελέσματα είχαν οι πολυμορφισμοί: 1) rs328(C&gt;G) (GG vs CG+CC: OR=10,38; p&lt;&lt;0,01; CG vs CC+GG: OR=0,39; p=0,0149), 2) rs4939883(C&gt;T) (TT vs CT+CC: OR=5,96; p&lt;&lt;0,01; CT vs CC+TT: OR=0,35; p=0,0025), 3) rs17321515(A&gt;G) (GG vs AG+AA: OR=2,22; p0,0015), 4) rs693(C&gt;T) (TT vs CT+CC: OR=0,45; p=0,042), 5) rs646776(T&gt;C) (CC vs TC+TT: OR= 2,56; p=0,012), 6) rs2228671(C&gt;T) (TT vs CT+CC: OR=11,6; p&lt;&lt;0,01; TT+CT vs CC: OR=3,35; p&lt;&lt;0,01) και 7) rs714052(A&gt;G) (GG vs AG+AA: OR=13,93; p&lt;&lt;0,01; GG+AG vs AA: OR=2,19; p=0,0017). Μετά την εφαρμογή της αθροιστικής επίδρασης των πολυμορφισμών (TGS) για την HDL, LDL και τα TG βρέθηκε πως το 51,2% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση μειωμένης HDL, το 71,4% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση αυξημένης LDL και το 59,5% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση ανεβασμένων TG. Τέλος, στους 23 ασθενείς που δεν έδρασε το φυτικό σκεύασμα για τη μείωση της LDL, φάνηκε πως οι 18 ανήκαν στο 71,4% του δείγματος με αυξημένο κίνδυνο για αύξηση της LDL. Συμπερασματικά, απαιτείται η διεξαγωγή περαιτέρω μελετών με μεγαλύτερο δείγμα ασθενών, αφενός για να επιβεβαιωθούν τα παραπάνω και αφετέρου για να καθοριστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια ο επικίνδυνος απλότυπος για ανάπτυξη δυσλιπιδαιμίας και άρα, το TGS.","abstract_has_math":false,"creators":["Μυλωνά Ελένη","Mylona Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:00Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3422408"],"render_values":[{"text":"uoadl:3422408","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422408","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422408","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3422408","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μυλωνά Ελένη","Mylona Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3422408","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422408"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η δυσλιπιδαιμία χαρακτηρίζεται από μη φυσιολογικά επίπεδα λιπιδίων στο αίμα και αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για ανάπτυξη καρδιαγγειακών νοσημάτων, όπως είναι η αθηροσκλήρωση και η στεφανιαία νόσος. Περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως είναι η διατροφή η φυσική άσκηση και γενικότερα, ο τρόπος ζωής μπορεί να αλλάξουν τα επίπεδα των λιπιδίων. Πέραν αυτών, η γενετική προδιάθεση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη δυσλιπιδαιμίας, καθιστώντας αναγκαία τόσο την πρόληψη όσο και την εξειδικευμένη θεραπεία των ασθενών αυτών. Στην παρούσα μελέτη, συλλέχθηκαν δείγματα αίματος από 84 ασθενείς με ήπια δυσλιπιδαιμία και 503 υγιείς εθελοντές, στους οποίους εξετάστηκαν συγκεκριμένοι μονονουκλεοτιδικοί πολυμορφισμοί (SNPs) που βρέθηκαν μέσα από βιβλιογραφία πως επηρεάζουν τα επίπεδα της HDL, LDL ή και των τριγλυκεριδίων. Έγινε στατιστική ανάλυση αυτών με τη χρήση Odds Ratio και με τα αποτελέσματα που βγήκαν για κάθε πολυμορφισμό, βρέθηκε ποιος είναι ο πιο επικίνδυνος συνδυασμός γονοτύπων που προβλέπει τη μείωση της HDL και την αύξηση της LDL και των TG. Επιπλέον, σε πιλοτική μελέτη μικρής κλίμακας με 48 ασθενείς που έλαβαν φυτικό σκεύασμα για τη μείωση της LDL, εξετάστηκε σε αυτούς που δεν έδρασε αν φταίει το γενετικό τους υπόβαθρο και είχαν αυξημένο κίνδυνο για αύξηση της LDL. Στατιστικώς σημαντικά αποτελέσματα είχαν οι πολυμορφισμοί: 1) rs328(C>G) (GG vs CG+CC: OR=10,38; p<<0,01; CG vs CC+GG: OR=0,39; p=0,0149), 2) rs4939883(C>T) (TT vs CT+CC: OR=5,96; p<<0,01; CT vs CC+TT: OR=0,35; p=0,0025), 3) rs17321515(A>G) (GG vs AG+AA: OR=2,22; p0,0015), 4) rs693(C>T) (TT vs CT+CC: OR=0,45; p=0,042), 5) rs646776(T>C) (CC vs TC+TT: OR= 2,56; p=0,012), 6) rs2228671(C>T) (TT vs CT+CC: OR=11,6; p<<0,01; TT+CT vs CC: OR=3,35; p<<0,01) και 7) rs714052(A>G) (GG vs AG+AA: OR=13,93; p<<0,01; GG+AG vs AA: OR=2,19; p=0,0017). Μετά την εφαρμογή της αθροιστικής επίδρασης των πολυμορφισμών (TGS) για την HDL, LDL και τα TG βρέθηκε πως το 51,2% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση μειωμένης HDL, το 71,4% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση αυξημένης LDL και το 59,5% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση ανεβασμένων TG. Τέλος, στους 23 ασθενείς που δεν έδρασε το φυτικό σκεύασμα για τη μείωση της LDL, φάνηκε πως οι 18 ανήκαν στο 71,4% του δείγματος με αυξημένο κίνδυνο για αύξηση της LDL. Συμπερασματικά, απαιτείται η διεξαγωγή περαιτέρω μελετών με μεγαλύτερο δείγμα ασθενών, αφενός για να επιβεβαιωθούν τα παραπάνω και αφετέρου για να καθοριστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια ο επικίνδυνος απλότυπος για ανάπτυξη δυσλιπιδαιμίας και άρα, το TGS.","Dyslipidemia is characterized by abnormal levels of lipids in the blood and as an important risk factor for cardiovascular diseases, such as atherosclerosis and coronary heart disease. Environmental factors, such as diet, physical exercise and lifestyle choices could change lipid levels. In addition, genetic predisposition plays a critical role in the development of dyslipidemia, necessitating both prevention and targeted therapies for these patients. In the present study, blood samples were collected from 84 patients with mild dyslipidemia and from 503 healthy volunteers and were examined specific single nucleotide polymorphisms (SNPs) found in the literature that affect HDL, LDL or triglyceride levels. Statistical analysis of these SNPs was done by using Odds Ratio and it was found which is the most dangerous combination of genotypes that predicts the decrease of HDL and the increase of LDL and TG. In addition, in a small pilot study of 48 patients who received a nutritional supplement to lower LDL, in those who did not lower LDL it was examined if they had genetic predisposition for increased LDL. SNPs had statistically significant results: 1) rs328(C>G) (GG vs CG+CC: OR=10.38; p<<0.01; CG vs CC+GG: OR=0.39; p=0 ,0149), 2) rs4939883(C>T) (TT vs CT+CC: OR=5.96; p<<0.01; CT vs CC+TT: OR=0.35; p=0.0025) , 3) rs17321515(A>G) (GG vs AG+AA: OR=2.22; p0.0015), 4) rs693(C>T) (TT vs CT+CC: OR=0.45; p= 0.042), 5) rs646776(T>C) (CC vs TC+TT: OR= 2.56; p=0.012), 6) rs2228671(C>T) (TT vs CT+CC: OR=11.6; p<<0.01; TT+CT: OR=3.35; p<<0.01) and 7) rs714052(A>G) (GG vs AG+AA: OR=13.93; p< <0.01; GG+AG vs AA: OR=2.19; p=0.0017). After applying the total genotype score (TGS) for HDL, LDL and TG it was found that 51.2% of the sample had an increased risk for reduced HDL, 71.4% of the sample had an increased risk for increased LDL and 59.5% of the sample had an increased risk for elevated TG. Finally, in 23 patients in whom the nutritional supplement did not reduce LDL, it appeared that 18 belonged to the 71.4% of the sample with a high risk for LDL increase. In conclusion, it is necessary to carry out further studies with a larger sample of patients, in order to not only confirm the above but also to define more precisely the dangerous haplotype for the development of dyslipidemia and therefore, the TGS algorithm."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκτίμηση της αθροιστικής επίδρασης γενετικών πολυμορφισμών στην προδιάθεση δυσλιπιδαιμίας. Έλεγχος σε γονίδια που καθορίζουν την HDL, LDL και τα τριγλυκερίδια."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μυλωνά Ελένη","Mylona Eleni"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η δυσλιπιδαιμία χαρακτηρίζεται από μη φυσιολογικά επίπεδα λιπιδίων στο αίμα και αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για ανάπτυξη καρδιαγγειακών νοσημάτων, όπως είναι η αθηροσκλήρωση και η στεφανιαία νόσος. Περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως είναι η διατροφή η φυσική άσκηση και γενικότερα, ο τρόπος ζωής μπορεί να αλλάξουν τα επίπεδα των λιπιδίων. Πέραν αυτών, η γενετική προδιάθεση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη δυσλιπιδαιμίας, καθιστώντας αναγκαία τόσο την πρόληψη όσο και την εξειδικευμένη θεραπεία των ασθενών αυτών. Στην παρούσα μελέτη, συλλέχθηκαν δείγματα αίματος από 84 ασθενείς με ήπια δυσλιπιδαιμία και 503 υγιείς εθελοντές, στους οποίους εξετάστηκαν συγκεκριμένοι μονονουκλεοτιδικοί πολυμορφισμοί (SNPs) που βρέθηκαν μέσα από βιβλιογραφία πως επηρεάζουν τα επίπεδα της HDL, LDL ή και των τριγλυκεριδίων. Έγινε στατιστική ανάλυση αυτών με τη χρήση Odds Ratio και με τα αποτελέσματα που βγήκαν για κάθε πολυμορφισμό, βρέθηκε ποιος είναι ο πιο επικίνδυνος συνδυασμός γονοτύπων που προβλέπει τη μείωση της HDL και την αύξηση της LDL και των TG. Επιπλέον, σε πιλοτική μελέτη μικρής κλίμακας με 48 ασθενείς που έλαβαν φυτικό σκεύασμα για τη μείωση της LDL, εξετάστηκε σε αυτούς που δεν έδρασε αν φταίει το γενετικό τους υπόβαθρο και είχαν αυξημένο κίνδυνο για αύξηση της LDL. Στατιστικώς σημαντικά αποτελέσματα είχαν οι πολυμορφισμοί: 1) rs328(C>G) (GG vs CG+CC: OR=10,38; p<<0,01; CG vs CC+GG: OR=0,39; p=0,0149), 2) rs4939883(C>T) (TT vs CT+CC: OR=5,96; p<<0,01; CT vs CC+TT: OR=0,35; p=0,0025), 3) rs17321515(A>G) (GG vs AG+AA: OR=2,22; p0,0015), 4) rs693(C>T) (TT vs CT+CC: OR=0,45; p=0,042), 5) rs646776(T>C) (CC vs TC+TT: OR= 2,56; p=0,012), 6) rs2228671(C>T) (TT vs CT+CC: OR=11,6; p<<0,01; TT+CT vs CC: OR=3,35; p<<0,01) και 7) rs714052(A>G) (GG vs AG+AA: OR=13,93; p<<0,01; GG+AG vs AA: OR=2,19; p=0,0017). Μετά την εφαρμογή της αθροιστικής επίδρασης των πολυμορφισμών (TGS) για την HDL, LDL και τα TG βρέθηκε πως το 51,2% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση μειωμένης HDL, το 71,4% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση αυξημένης LDL και το 59,5% του δείγματος είχε αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση ανεβασμένων TG. Τέλος, στους 23 ασθενείς που δεν έδρασε το φυτικό σκεύασμα για τη μείωση της LDL, φάνηκε πως οι 18 ανήκαν στο 71,4% του δείγματος με αυξημένο κίνδυνο για αύξηση της LDL. Συμπερασματικά, απαιτείται η διεξαγωγή περαιτέρω μελετών με μεγαλύτερο δείγμα ασθενών, αφενός για να επιβεβαιωθούν τα παραπάνω και αφετέρου για να καθοριστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια ο επικίνδυνος απλότυπος για ανάπτυξη δυσλιπιδαιμίας και άρα, το TGS.","Dyslipidemia is characterized by abnormal levels of lipids in the blood and as an important risk factor for cardiovascular diseases, such as atherosclerosis and coronary heart disease. Environmental factors, such as diet, physical exercise and lifestyle choices could change lipid levels. In addition, genetic predisposition plays a critical role in the development of dyslipidemia, necessitating both prevention and targeted therapies for these patients. In the present study, blood samples were collected from 84 patients with mild dyslipidemia and from 503 healthy volunteers and were examined specific single nucleotide polymorphisms (SNPs) found in the literature that affect HDL, LDL or triglyceride levels. Statistical analysis of these SNPs was done by using Odds Ratio and it was found which is the most dangerous combination of genotypes that predicts the decrease of HDL and the increase of LDL and TG. In addition, in a small pilot study of 48 patients who received a nutritional supplement to lower LDL, in those who did not lower LDL it was examined if they had genetic predisposition for increased LDL. SNPs had statistically significant results: 1) rs328(C>G) (GG vs CG+CC: OR=10.38; p<<0.01; CG vs CC+GG: OR=0.39; p=0 ,0149), 2) rs4939883(C>T) (TT vs CT+CC: OR=5.96; p<<0.01; CT vs CC+TT: OR=0.35; p=0.0025) , 3) rs17321515(A>G) (GG vs AG+AA: OR=2.22; p0.0015), 4) rs693(C>T) (TT vs CT+CC: OR=0.45; p= 0.042), 5) rs646776(T>C) (CC vs TC+TT: OR= 2.56; p=0.012), 6) rs2228671(C>T) (TT vs CT+CC: OR=11.6; p<<0.01; TT+CT: OR=3.35; p<<0.01) and 7) rs714052(A>G) (GG vs AG+AA: OR=13.93; p< <0.01; GG+AG vs AA: OR=2.19; p=0.0017). After applying the total genotype score (TGS) for HDL, LDL and TG it was found that 51.2% of the sample had an increased risk for reduced HDL, 71.4% of the sample had an increased risk for increased LDL and 59.5% of the sample had an increased risk for elevated TG. Finally, in 23 patients in whom the nutritional supplement did not reduce LDL, it appeared that 18 belonged to the 71.4% of the sample with a high risk for LDL increase. In conclusion, it is necessary to carry out further studies with a larger sample of patients, in order to not only confirm the above but also to define more precisely the dangerous haplotype for the development of dyslipidemia and therefore, the TGS algorithm."],"dc:identifier":["uoadl:3422408","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422408"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Εκτίμηση της αθροιστικής επίδρασης γενετικών πολυμορφισμών στην προδιάθεση δυσλιπιδαιμίας. Έλεγχος σε γονίδια που καθορίζουν την HDL, LDL και τα τριγλυκερίδια."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:00Z"}