{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3422714"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3422714","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της συνεργιστικής αντιφλεγμονώδους επίδρασης της ελαιοκανθάλης με Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) και παρακεταμόλη σε in vitro μοντέλο μακροφάγων κυττάρων","abstract":"Εισαγωγή: Η φλεγμονή είναι ένας φυσικός αμυντικός μηχανισμός του ανθρώπινου οργανισμού έναντι των λοιμώξεων. Ωστόσο, η χρόνια φλεγμονή, δηλαδή η παρατεταμένη και ανεξέλεγκτη φλεγμονή, είναι ικανή να προκαλέσει την έναρξη και εξέλιξη ποικίλων παθολογικών καταστάσεων. Εξαιτίας του γεγονότος ότι η χρόνια χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων οδηγεί σε σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες, οι επιστήμονες έχουν στραφεί στη διερεύνηση νέων αντιφλεγμονωδών παραγόντων με εκλεκτική δράση και μικρότερη τοξικότητα. Η ελαιοκανθάλη αποτελεί μια τέτοια ένωση ενδιαφέροντος, φυσικής προέλευσης, ως θεραπευτική προσέγγιση σε πολλά νοσήματα που περιλαμβάνουν τη χρόνια φλεγμονή. Σκοπός: Στόχοι της παρούσας εργασίας είναι: 1. Η μελέτη της αντιφλεγμονώδους δράσης της ελαιοκανθάλης, καθώς και η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που εμπλέκονται στη δράση της, σε ένα in vitro μοντέλο φλεγμονής σε μακροφάγα κύτταρα, 2. Η σύγκριση της δράσης της ελαιοκανθάλης με τα ΜΣΑΦ (ιβουπροφαίνη και ασπιρίνη) και την παρακεταμόλη και 3. Η διερεύνηση του κατά πόσο η από κοινού συνδυαστική χορήγησή της με τα ΜΣΑΦ και την παρακεταμόλη μπορεί να ενισχύσει τη θεραπευτική αποτελεσματικότητα των γνωστών αυτών φαρμάκων. Μέθοδοι: Το πειραματικό πρωτόκολλο περιλάμβανε τη χρήση ενός in vitro μοντέλου φλεγμονής. Χρησιμοποιήθηκε η κυτταρική σειρά RAW264.7, η οποία ενεργοποιήθηκε με LPS σε συγκέντρωση 10 μg/mL. Τα κύτταρα επωάστηκαν για 24 ώρες με ελαιοκανθάλη (0,01-100 μΜ), ιβουπροφαίνη (50-200 μΜ), ασπιρίνη (100-1000 μΜ) και παρακεταμόλη (10-200 μΜ) και στη συνέχεια έγινε αξιολόγηση της κυτταροτοξικότητας, μέσω της δοκιμασίας MTT, καθώς και της αντιφλεγμονώδους δράσης των παραπάνω παραγόντων, μέσω της δοκιμασίας ανίχνευσης ιόντων νιτρωδών με τη μέθοδο Griess, της Real-Time PCR, καθώς και της Western Blot. Οι παραπάνω τεχνικές πραγματοποιήθηκαν τόσο για τους παράγοντες μεμονωμένα, όσο και για τους καθορισμένους συνδυασμούς τους. Αποτελέσματα: Αναφορικά με την κυτταροτοξικότητα, η ελαιοκανθάλη εμφανίστηκε τοξική μόνο στις δύο υψηλότερες συγκεντρώσεις, 50 και 100 μΜ, οι οποίες εξαιρέθηκαν από τα επόμενα πειράματα του πρωτοκόλλου. Τα ΜΣΑΦ και η παρακεταμόλη δεν παρουσίασαν κάποια τοξικότητα σε καμία συγκέντρωση. Όσο αφορά την αντιφλεγμονώδη δράση, η ελαιοκανθάλη, στις συγκεντρώσεις 5-25 μΜ, μείωσε την παραγωγή νιτρωδών με δοσοεξαρτώμενο τρόπο. Το αποτέλεσμα αυτό επιβεβαιώθηκε από τη δοσοεξαρτώμενη μείωση της έκφρασης του mRNA φλεγμονωδών γονιδίων, όπως ο Ccl2, o Ccl3, η Il1b και η Il6, καθώς και από τη δοσοεξαρτώμενη μείωση της έκφρασης των πρωτεϊνών της iNOS και της COX2, δύο κρίσιμων ενζύμων κατά τη φλεγμονή. Τα παραπάνω επαναλήφθηκαν και για τους επιλεγμένους συνδυασμούς των φαρμάκων με την ελαιοκανθάλη, οι οποίοι δεν παρουσίασαν κάποια κυτταροτοξικότητα. Τη βέλτιστη αντιφλεγμονώδη δράση παρουσίασε η συνδυαστική επώαση της ελαιοκανθάλης 25 μΜ με την ιβουπροφαίνη 200 μΜ, καθώς και ο τριπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη 25μΜ/ιβουπροφαίνη 200 μΜ/παρακεταμόλη 200 μΜ. Μέσα από τη μελέτη των επιπέδων γονιδιακής έκφρασης αποδείχθηκε ότι ο διπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη/ιβουπροφαίνη είχε το καλύτερο αντιφλεγμονώδες αποτέλεσμα, γι’ αυτό και ελέγχθηκε σε επίπεδο πρωτεϊνών. Από τα αποτελέσματα της Western Blot φάνηκε ότι ο διπλός συνδυασμός μείωσε τα επίπεδα των πρωτεϊνών iNOS και COX2. Μάλιστα, εμφάνισε στατιστικώς σημαντική μείωση της COX2 σε σχέση με την ιβουπροφαίνη, αλλά όχι με την ελαιοκανθάλη. Συμπεράσματα: Η ελαιοκανθάλη (25μM) ασκεί ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση στο in vitro μοντέλο φλεγμονής των LPS-ενεργοποιημένων RAW264.7 κατά δοσοεξαρτώμενο τρόπο, χωρίς να εμφανίζει κυτταροτοξικότητα. Ο συνδυασμός ελαιοκανθάλη 25 μΜ/ιβουπροφαίνη 200 μΜ αναδείχθηκε ως ο βέλτιστος, τόσο μέσα από τη στατιστικά σημαντική μείωση των νιτρωδών, όσο και από τη μείωση της γονιδιακής έκφρασης φλεγμονωδών παραγόντων, σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με την ελαιοκανθάλη και τους υπόλοιπους συνδυασμούς. Σε επίπεδο πρωτεϊνικής έκφρασης ο διπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη (25 μΜ)/ιβουπροφαίνη (200 μΜ) μειώνει στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα της iNOS και της COX2, χωρίς όμως να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ αυτού και της ελαιοκανθάλης. Αναφορικά με την πρωτεϊνική έκφραση της COX2 παρατηρείται στατιστικά σημαντική μείωση στην ελαιοκανθάλη και τον διπλό συνδυασμό συγκριτικά με την ιβουπροφαίνη.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η φλεγμονή είναι ένας φυσικός αμυντικός μηχανισμός του ανθρώπινου οργανισμού έναντι των λοιμώξεων. Ωστόσο, η χρόνια φλεγμονή, δηλαδή η παρατεταμένη και ανεξέλεγκτη φλεγμονή, είναι ικανή να προκαλέσει την έναρξη και εξέλιξη ποικίλων παθολογικών καταστάσεων. Εξαιτίας του γεγονότος ότι η χρόνια χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων οδηγεί σε σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες, οι επιστήμονες έχουν στραφεί στη διερεύνηση νέων αντιφλεγμονωδών παραγόντων με εκλεκτική δράση και μικρότερη τοξικότητα. Η ελαιοκανθάλη αποτελεί μια τέτοια ένωση ενδιαφέροντος, φυσικής προέλευσης, ως θεραπευτική προσέγγιση σε πολλά νοσήματα που περιλαμβάνουν τη χρόνια φλεγμονή. Σκοπός: Στόχοι της παρούσας εργασίας είναι: 1. Η μελέτη της αντιφλεγμονώδους δράσης της ελαιοκανθάλης, καθώς και η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που εμπλέκονται στη δράση της, σε ένα in vitro μοντέλο φλεγμονής σε μακροφάγα κύτταρα, 2. Η σύγκριση της δράσης της ελαιοκανθάλης με τα ΜΣΑΦ (ιβουπροφαίνη και ασπιρίνη) και την παρακεταμόλη και 3. Η διερεύνηση του κατά πόσο η από κοινού συνδυαστική χορήγησή της με τα ΜΣΑΦ και την παρακεταμόλη μπορεί να ενισχύσει τη θεραπευτική αποτελεσματικότητα των γνωστών αυτών φαρμάκων. Μέθοδοι: Το πειραματικό πρωτόκολλο περιλάμβανε τη χρήση ενός in vitro μοντέλου φλεγμονής. Χρησιμοποιήθηκε η κυτταρική σειρά RAW264.7, η οποία ενεργοποιήθηκε με LPS σε συγκέντρωση 10 μg/mL. Τα κύτταρα επωάστηκαν για 24 ώρες με ελαιοκανθάλη (0,01-100 μΜ), ιβουπροφαίνη (50-200 μΜ), ασπιρίνη (100-1000 μΜ) και παρακεταμόλη (10-200 μΜ) και στη συνέχεια έγινε αξιολόγηση της κυτταροτοξικότητας, μέσω της δοκιμασίας MTT, καθώς και της αντιφλεγμονώδους δράσης των παραπάνω παραγόντων, μέσω της δοκιμασίας ανίχνευσης ιόντων νιτρωδών με τη μέθοδο Griess, της Real-Time PCR, καθώς και της Western Blot. Οι παραπάνω τεχνικές πραγματοποιήθηκαν τόσο για τους παράγοντες μεμονωμένα, όσο και για τους καθορισμένους συνδυασμούς τους. Αποτελέσματα: Αναφορικά με την κυτταροτοξικότητα, η ελαιοκανθάλη εμφανίστηκε τοξική μόνο στις δύο υψηλότερες συγκεντρώσεις, 50 και 100 μΜ, οι οποίες εξαιρέθηκαν από τα επόμενα πειράματα του πρωτοκόλλου. Τα ΜΣΑΦ και η παρακεταμόλη δεν παρουσίασαν κάποια τοξικότητα σε καμία συγκέντρωση. Όσο αφορά την αντιφλεγμονώδη δράση, η ελαιοκανθάλη, στις συγκεντρώσεις 5-25 μΜ, μείωσε την παραγωγή νιτρωδών με δοσοεξαρτώμενο τρόπο. Το αποτέλεσμα αυτό επιβεβαιώθηκε από τη δοσοεξαρτώμενη μείωση της έκφρασης του mRNA φλεγμονωδών γονιδίων, όπως ο Ccl2, o Ccl3, η Il1b και η Il6, καθώς και από τη δοσοεξαρτώμενη μείωση της έκφρασης των πρωτεϊνών της iNOS και της COX2, δύο κρίσιμων ενζύμων κατά τη φλεγμονή. Τα παραπάνω επαναλήφθηκαν και για τους επιλεγμένους συνδυασμούς των φαρμάκων με την ελαιοκανθάλη, οι οποίοι δεν παρουσίασαν κάποια κυτταροτοξικότητα. Τη βέλτιστη αντιφλεγμονώδη δράση παρουσίασε η συνδυαστική επώαση της ελαιοκανθάλης 25 μΜ με την ιβουπροφαίνη 200 μΜ, καθώς και ο τριπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη 25μΜ/ιβουπροφαίνη 200 μΜ/παρακεταμόλη 200 μΜ. Μέσα από τη μελέτη των επιπέδων γονιδιακής έκφρασης αποδείχθηκε ότι ο διπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη/ιβουπροφαίνη είχε το καλύτερο αντιφλεγμονώδες αποτέλεσμα, γι’ αυτό και ελέγχθηκε σε επίπεδο πρωτεϊνών. Από τα αποτελέσματα της Western Blot φάνηκε ότι ο διπλός συνδυασμός μείωσε τα επίπεδα των πρωτεϊνών iNOS και COX2. Μάλιστα, εμφάνισε στατιστικώς σημαντική μείωση της COX2 σε σχέση με την ιβουπροφαίνη, αλλά όχι με την ελαιοκανθάλη. Συμπεράσματα: Η ελαιοκανθάλη (25μM) ασκεί ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση στο in vitro μοντέλο φλεγμονής των LPS-ενεργοποιημένων RAW264.7 κατά δοσοεξαρτώμενο τρόπο, χωρίς να εμφανίζει κυτταροτοξικότητα. Ο συνδυασμός ελαιοκανθάλη 25 μΜ/ιβουπροφαίνη 200 μΜ αναδείχθηκε ως ο βέλτιστος, τόσο μέσα από τη στατιστικά σημαντική μείωση των νιτρωδών, όσο και από τη μείωση της γονιδιακής έκφρασης φλεγμονωδών παραγόντων, σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με την ελαιοκανθάλη και τους υπόλοιπους συνδυασμούς. Σε επίπεδο πρωτεϊνικής έκφρασης ο διπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη (25 μΜ)/ιβουπροφαίνη (200 μΜ) μειώνει στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα της iNOS και της COX2, χωρίς όμως να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ αυτού και της ελαιοκανθάλης. Αναφορικά με την πρωτεϊνική έκφραση της COX2 παρατηρείται στατιστικά σημαντική μείωση στην ελαιοκανθάλη και τον διπλό συνδυασμό συγκριτικά με την ιβουπροφαίνη.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσαμπάρη Αικατερίνη-Μαρίνα","Tsampari Aikaterini-Marina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:00Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3422714"],"render_values":[{"text":"uoadl:3422714","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422714","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422714","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3422714","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσαμπάρη Αικατερίνη-Μαρίνα","Tsampari Aikaterini-Marina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3422714","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422714"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η φλεγμονή είναι ένας φυσικός αμυντικός μηχανισμός του ανθρώπινου οργανισμού έναντι των λοιμώξεων. Ωστόσο, η χρόνια φλεγμονή, δηλαδή η παρατεταμένη και ανεξέλεγκτη φλεγμονή, είναι ικανή να προκαλέσει την έναρξη και εξέλιξη ποικίλων παθολογικών καταστάσεων. Εξαιτίας του γεγονότος ότι η χρόνια χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων οδηγεί σε σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες, οι επιστήμονες έχουν στραφεί στη διερεύνηση νέων αντιφλεγμονωδών παραγόντων με εκλεκτική δράση και μικρότερη τοξικότητα. Η ελαιοκανθάλη αποτελεί μια τέτοια ένωση ενδιαφέροντος, φυσικής προέλευσης, ως θεραπευτική προσέγγιση σε πολλά νοσήματα που περιλαμβάνουν τη χρόνια φλεγμονή. Σκοπός: Στόχοι της παρούσας εργασίας είναι: 1. Η μελέτη της αντιφλεγμονώδους δράσης της ελαιοκανθάλης, καθώς και η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που εμπλέκονται στη δράση της, σε ένα in vitro μοντέλο φλεγμονής σε μακροφάγα κύτταρα, 2. Η σύγκριση της δράσης της ελαιοκανθάλης με τα ΜΣΑΦ (ιβουπροφαίνη και ασπιρίνη) και την παρακεταμόλη και 3. Η διερεύνηση του κατά πόσο η από κοινού συνδυαστική χορήγησή της με τα ΜΣΑΦ και την παρακεταμόλη μπορεί να ενισχύσει τη θεραπευτική αποτελεσματικότητα των γνωστών αυτών φαρμάκων. Μέθοδοι: Το πειραματικό πρωτόκολλο περιλάμβανε τη χρήση ενός in vitro μοντέλου φλεγμονής. Χρησιμοποιήθηκε η κυτταρική σειρά RAW264.7, η οποία ενεργοποιήθηκε με LPS σε συγκέντρωση 10 μg/mL. Τα κύτταρα επωάστηκαν για 24 ώρες με ελαιοκανθάλη (0,01-100 μΜ), ιβουπροφαίνη (50-200 μΜ), ασπιρίνη (100-1000 μΜ) και παρακεταμόλη (10-200 μΜ) και στη συνέχεια έγινε αξιολόγηση της κυτταροτοξικότητας, μέσω της δοκιμασίας MTT, καθώς και της αντιφλεγμονώδους δράσης των παραπάνω παραγόντων, μέσω της δοκιμασίας ανίχνευσης ιόντων νιτρωδών με τη μέθοδο Griess, της Real-Time PCR, καθώς και της Western Blot. Οι παραπάνω τεχνικές πραγματοποιήθηκαν τόσο για τους παράγοντες μεμονωμένα, όσο και για τους καθορισμένους συνδυασμούς τους. Αποτελέσματα: Αναφορικά με την κυτταροτοξικότητα, η ελαιοκανθάλη εμφανίστηκε τοξική μόνο στις δύο υψηλότερες συγκεντρώσεις, 50 και 100 μΜ, οι οποίες εξαιρέθηκαν από τα επόμενα πειράματα του πρωτοκόλλου. Τα ΜΣΑΦ και η παρακεταμόλη δεν παρουσίασαν κάποια τοξικότητα σε καμία συγκέντρωση. Όσο αφορά την αντιφλεγμονώδη δράση, η ελαιοκανθάλη, στις συγκεντρώσεις 5-25 μΜ, μείωσε την παραγωγή νιτρωδών με δοσοεξαρτώμενο τρόπο. Το αποτέλεσμα αυτό επιβεβαιώθηκε από τη δοσοεξαρτώμενη μείωση της έκφρασης του mRNA φλεγμονωδών γονιδίων, όπως ο Ccl2, o Ccl3, η Il1b και η Il6, καθώς και από τη δοσοεξαρτώμενη μείωση της έκφρασης των πρωτεϊνών της iNOS και της COX2, δύο κρίσιμων ενζύμων κατά τη φλεγμονή. Τα παραπάνω επαναλήφθηκαν και για τους επιλεγμένους συνδυασμούς των φαρμάκων με την ελαιοκανθάλη, οι οποίοι δεν παρουσίασαν κάποια κυτταροτοξικότητα. Τη βέλτιστη αντιφλεγμονώδη δράση παρουσίασε η συνδυαστική επώαση της ελαιοκανθάλης 25 μΜ με την ιβουπροφαίνη 200 μΜ, καθώς και ο τριπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη 25μΜ/ιβουπροφαίνη 200 μΜ/παρακεταμόλη 200 μΜ. Μέσα από τη μελέτη των επιπέδων γονιδιακής έκφρασης αποδείχθηκε ότι ο διπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη/ιβουπροφαίνη είχε το καλύτερο αντιφλεγμονώδες αποτέλεσμα, γι’ αυτό και ελέγχθηκε σε επίπεδο πρωτεϊνών. Από τα αποτελέσματα της Western Blot φάνηκε ότι ο διπλός συνδυασμός μείωσε τα επίπεδα των πρωτεϊνών iNOS και COX2. Μάλιστα, εμφάνισε στατιστικώς σημαντική μείωση της COX2 σε σχέση με την ιβουπροφαίνη, αλλά όχι με την ελαιοκανθάλη. Συμπεράσματα: Η ελαιοκανθάλη (25μM) ασκεί ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση στο in vitro μοντέλο φλεγμονής των LPS-ενεργοποιημένων RAW264.7 κατά δοσοεξαρτώμενο τρόπο, χωρίς να εμφανίζει κυτταροτοξικότητα. Ο συνδυασμός ελαιοκανθάλη 25 μΜ/ιβουπροφαίνη 200 μΜ αναδείχθηκε ως ο βέλτιστος, τόσο μέσα από τη στατιστικά σημαντική μείωση των νιτρωδών, όσο και από τη μείωση της γονιδιακής έκφρασης φλεγμονωδών παραγόντων, σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με την ελαιοκανθάλη και τους υπόλοιπους συνδυασμούς. Σε επίπεδο πρωτεϊνικής έκφρασης ο διπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη (25 μΜ)/ιβουπροφαίνη (200 μΜ) μειώνει στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα της iNOS και της COX2, χωρίς όμως να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ αυτού και της ελαιοκανθάλης. Αναφορικά με την πρωτεϊνική έκφραση της COX2 παρατηρείται στατιστικά σημαντική μείωση στην ελαιοκανθάλη και τον διπλό συνδυασμό συγκριτικά με την ιβουπροφαίνη.","Introduction: Inflammation is a natural defense mechanism of the human body against infections. However, chronic inflammation, which is a prolonged and uncontrolled inflammation, can cause the onset and progression of a variety of pathological conditions. Due to the fact that the chronic use of nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs) leads to serious side effects, scientists have turned to the investigation of new anti-inflammatory agents with selective activity and less toxicity. Oleocanthal is one such compound, of natural origin, which can be used as a therapeutic approach towards many diseases that involve chronic inflammation. Purpose: The objectives of this research are: 1. The study of the anti-inflammatory properties of oleocanthal, as well as the investigation of the molecular mechanisms involved in its action, in an in vitro model of inflammation in macrophage cells, 2. The comparison of the action of oleocanthal with NSAIDs (ibuprofen and aspirin) and paracetamol and 3. The investigation of whether its combined administration with NSAIDs and paracetamol can enhance the therapeutic effectiveness of these drugs. Methods: The experimental protocol included the use of an in vitro model of inflammation. Τhe cell line RAW264.7 was used and was activated with LPS at a concentration of 10 μg/mL. Cells were incubated for 24 h with oleocanthal (0.01-100 µM), ibuprofen (50-200 µM), aspirin (100-1000 µM) and paracetamol (10-200 µM) and their cytotoxicity was investigated by the MTT test, as well as the anti-inflammatory effect of the above factors, through the nitrite assay, the Real-Time PCR and the Western Blot. The above techniques were performed both for the drugs individually and for their combinations. Results: Regarding the cytotoxicity, oleocanthal appeared toxic at the two higher concentrations, 50 and 100 µM, which were excluded from the subsequent experiments of the protocol. Τhe drugs did not show any toxicity at any concentration. Regarding the anti-inflammatory effect, oleocanthal, at concentrations of 5-25 µM, reduced nitrite production in a dose-dependent manner. This result was confirmed by the dose-dependent decrease in the mRNA expression of inflammatory genes, such as Ccl2, Ccl3, Il1b and Il6, as well as by the dose-dependent decrease in the protein expression of iNOS and COX2, which are two critical enzymes during inflammation. The above methods were repeated for the selected combinations of the known drugs with oleocanthal. The combinations did not show any cytotoxicity. The optimal anti-inflammatory effect was shown by the combined incubation of oleocanthal 25 μM with ibuprofen 200 μM, as well as by the triple combination oleocanthal 25 μM/ibuprofen 200 μM/paracetamol 200 μM. Through the study of gene expression levels, it was shown that the double combination of oleocanthal/ibuprofen had the best anti-inflammatory effect, therefore, it was tested at a protein level. Lastly, regarding the results of Western Blot, it was proved that the double combination reduced the protein levels of iNOS and COX2. Importantly, a statistically significant reduction in COX2 protein levels was observed between the double combination and ibuprofen. Conclusions: Oleocanthal (25μM) exerts potent anti-inflammatory activity in the LPS-activated RAW264.7 in vitro inflammation model in a dose-dependent manner, without presenting cytotoxicity. The double combination of oleocanthal 25 µM/ibuprofen 200 µM emerged as the optimal one, based on the statistically significant reduction of nitrites and the reduction of the inflammatory gene expression levels. Additionally, at the level of protein expression, the double combination reduced significantly the levels of iNOS and COX2, but there was no statistically significant difference between this combination and oleocanthal. Regarding the protein expression of COX2, a statistically significant reduction is observed in both oleocanthal, and the double combination compared to ibuprofen alone."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της συνεργιστικής αντιφλεγμονώδους επίδρασης της ελαιοκανθάλης με Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) και παρακεταμόλη σε in vitro μοντέλο μακροφάγων κυττάρων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσαμπάρη Αικατερίνη-Μαρίνα","Tsampari Aikaterini-Marina"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η φλεγμονή είναι ένας φυσικός αμυντικός μηχανισμός του ανθρώπινου οργανισμού έναντι των λοιμώξεων. Ωστόσο, η χρόνια φλεγμονή, δηλαδή η παρατεταμένη και ανεξέλεγκτη φλεγμονή, είναι ικανή να προκαλέσει την έναρξη και εξέλιξη ποικίλων παθολογικών καταστάσεων. Εξαιτίας του γεγονότος ότι η χρόνια χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων οδηγεί σε σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες, οι επιστήμονες έχουν στραφεί στη διερεύνηση νέων αντιφλεγμονωδών παραγόντων με εκλεκτική δράση και μικρότερη τοξικότητα. Η ελαιοκανθάλη αποτελεί μια τέτοια ένωση ενδιαφέροντος, φυσικής προέλευσης, ως θεραπευτική προσέγγιση σε πολλά νοσήματα που περιλαμβάνουν τη χρόνια φλεγμονή. Σκοπός: Στόχοι της παρούσας εργασίας είναι: 1. Η μελέτη της αντιφλεγμονώδους δράσης της ελαιοκανθάλης, καθώς και η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που εμπλέκονται στη δράση της, σε ένα in vitro μοντέλο φλεγμονής σε μακροφάγα κύτταρα, 2. Η σύγκριση της δράσης της ελαιοκανθάλης με τα ΜΣΑΦ (ιβουπροφαίνη και ασπιρίνη) και την παρακεταμόλη και 3. Η διερεύνηση του κατά πόσο η από κοινού συνδυαστική χορήγησή της με τα ΜΣΑΦ και την παρακεταμόλη μπορεί να ενισχύσει τη θεραπευτική αποτελεσματικότητα των γνωστών αυτών φαρμάκων. Μέθοδοι: Το πειραματικό πρωτόκολλο περιλάμβανε τη χρήση ενός in vitro μοντέλου φλεγμονής. Χρησιμοποιήθηκε η κυτταρική σειρά RAW264.7, η οποία ενεργοποιήθηκε με LPS σε συγκέντρωση 10 μg/mL. Τα κύτταρα επωάστηκαν για 24 ώρες με ελαιοκανθάλη (0,01-100 μΜ), ιβουπροφαίνη (50-200 μΜ), ασπιρίνη (100-1000 μΜ) και παρακεταμόλη (10-200 μΜ) και στη συνέχεια έγινε αξιολόγηση της κυτταροτοξικότητας, μέσω της δοκιμασίας MTT, καθώς και της αντιφλεγμονώδους δράσης των παραπάνω παραγόντων, μέσω της δοκιμασίας ανίχνευσης ιόντων νιτρωδών με τη μέθοδο Griess, της Real-Time PCR, καθώς και της Western Blot. Οι παραπάνω τεχνικές πραγματοποιήθηκαν τόσο για τους παράγοντες μεμονωμένα, όσο και για τους καθορισμένους συνδυασμούς τους. Αποτελέσματα: Αναφορικά με την κυτταροτοξικότητα, η ελαιοκανθάλη εμφανίστηκε τοξική μόνο στις δύο υψηλότερες συγκεντρώσεις, 50 και 100 μΜ, οι οποίες εξαιρέθηκαν από τα επόμενα πειράματα του πρωτοκόλλου. Τα ΜΣΑΦ και η παρακεταμόλη δεν παρουσίασαν κάποια τοξικότητα σε καμία συγκέντρωση. Όσο αφορά την αντιφλεγμονώδη δράση, η ελαιοκανθάλη, στις συγκεντρώσεις 5-25 μΜ, μείωσε την παραγωγή νιτρωδών με δοσοεξαρτώμενο τρόπο. Το αποτέλεσμα αυτό επιβεβαιώθηκε από τη δοσοεξαρτώμενη μείωση της έκφρασης του mRNA φλεγμονωδών γονιδίων, όπως ο Ccl2, o Ccl3, η Il1b και η Il6, καθώς και από τη δοσοεξαρτώμενη μείωση της έκφρασης των πρωτεϊνών της iNOS και της COX2, δύο κρίσιμων ενζύμων κατά τη φλεγμονή. Τα παραπάνω επαναλήφθηκαν και για τους επιλεγμένους συνδυασμούς των φαρμάκων με την ελαιοκανθάλη, οι οποίοι δεν παρουσίασαν κάποια κυτταροτοξικότητα. Τη βέλτιστη αντιφλεγμονώδη δράση παρουσίασε η συνδυαστική επώαση της ελαιοκανθάλης 25 μΜ με την ιβουπροφαίνη 200 μΜ, καθώς και ο τριπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη 25μΜ/ιβουπροφαίνη 200 μΜ/παρακεταμόλη 200 μΜ. Μέσα από τη μελέτη των επιπέδων γονιδιακής έκφρασης αποδείχθηκε ότι ο διπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη/ιβουπροφαίνη είχε το καλύτερο αντιφλεγμονώδες αποτέλεσμα, γι’ αυτό και ελέγχθηκε σε επίπεδο πρωτεϊνών. Από τα αποτελέσματα της Western Blot φάνηκε ότι ο διπλός συνδυασμός μείωσε τα επίπεδα των πρωτεϊνών iNOS και COX2. Μάλιστα, εμφάνισε στατιστικώς σημαντική μείωση της COX2 σε σχέση με την ιβουπροφαίνη, αλλά όχι με την ελαιοκανθάλη. Συμπεράσματα: Η ελαιοκανθάλη (25μM) ασκεί ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση στο in vitro μοντέλο φλεγμονής των LPS-ενεργοποιημένων RAW264.7 κατά δοσοεξαρτώμενο τρόπο, χωρίς να εμφανίζει κυτταροτοξικότητα. Ο συνδυασμός ελαιοκανθάλη 25 μΜ/ιβουπροφαίνη 200 μΜ αναδείχθηκε ως ο βέλτιστος, τόσο μέσα από τη στατιστικά σημαντική μείωση των νιτρωδών, όσο και από τη μείωση της γονιδιακής έκφρασης φλεγμονωδών παραγόντων, σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με την ελαιοκανθάλη και τους υπόλοιπους συνδυασμούς. Σε επίπεδο πρωτεϊνικής έκφρασης ο διπλός συνδυασμός ελαιοκανθάλη (25 μΜ)/ιβουπροφαίνη (200 μΜ) μειώνει στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα της iNOS και της COX2, χωρίς όμως να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ αυτού και της ελαιοκανθάλης. Αναφορικά με την πρωτεϊνική έκφραση της COX2 παρατηρείται στατιστικά σημαντική μείωση στην ελαιοκανθάλη και τον διπλό συνδυασμό συγκριτικά με την ιβουπροφαίνη.","Introduction: Inflammation is a natural defense mechanism of the human body against infections. However, chronic inflammation, which is a prolonged and uncontrolled inflammation, can cause the onset and progression of a variety of pathological conditions. Due to the fact that the chronic use of nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs) leads to serious side effects, scientists have turned to the investigation of new anti-inflammatory agents with selective activity and less toxicity. Oleocanthal is one such compound, of natural origin, which can be used as a therapeutic approach towards many diseases that involve chronic inflammation. Purpose: The objectives of this research are: 1. The study of the anti-inflammatory properties of oleocanthal, as well as the investigation of the molecular mechanisms involved in its action, in an in vitro model of inflammation in macrophage cells, 2. The comparison of the action of oleocanthal with NSAIDs (ibuprofen and aspirin) and paracetamol and 3. The investigation of whether its combined administration with NSAIDs and paracetamol can enhance the therapeutic effectiveness of these drugs. Methods: The experimental protocol included the use of an in vitro model of inflammation. Τhe cell line RAW264.7 was used and was activated with LPS at a concentration of 10 μg/mL. Cells were incubated for 24 h with oleocanthal (0.01-100 µM), ibuprofen (50-200 µM), aspirin (100-1000 µM) and paracetamol (10-200 µM) and their cytotoxicity was investigated by the MTT test, as well as the anti-inflammatory effect of the above factors, through the nitrite assay, the Real-Time PCR and the Western Blot. The above techniques were performed both for the drugs individually and for their combinations. Results: Regarding the cytotoxicity, oleocanthal appeared toxic at the two higher concentrations, 50 and 100 µM, which were excluded from the subsequent experiments of the protocol. Τhe drugs did not show any toxicity at any concentration. Regarding the anti-inflammatory effect, oleocanthal, at concentrations of 5-25 µM, reduced nitrite production in a dose-dependent manner. This result was confirmed by the dose-dependent decrease in the mRNA expression of inflammatory genes, such as Ccl2, Ccl3, Il1b and Il6, as well as by the dose-dependent decrease in the protein expression of iNOS and COX2, which are two critical enzymes during inflammation. The above methods were repeated for the selected combinations of the known drugs with oleocanthal. The combinations did not show any cytotoxicity. The optimal anti-inflammatory effect was shown by the combined incubation of oleocanthal 25 μM with ibuprofen 200 μM, as well as by the triple combination oleocanthal 25 μM/ibuprofen 200 μM/paracetamol 200 μM. Through the study of gene expression levels, it was shown that the double combination of oleocanthal/ibuprofen had the best anti-inflammatory effect, therefore, it was tested at a protein level. Lastly, regarding the results of Western Blot, it was proved that the double combination reduced the protein levels of iNOS and COX2. Importantly, a statistically significant reduction in COX2 protein levels was observed between the double combination and ibuprofen. Conclusions: Oleocanthal (25μM) exerts potent anti-inflammatory activity in the LPS-activated RAW264.7 in vitro inflammation model in a dose-dependent manner, without presenting cytotoxicity. The double combination of oleocanthal 25 µM/ibuprofen 200 µM emerged as the optimal one, based on the statistically significant reduction of nitrites and the reduction of the inflammatory gene expression levels. Additionally, at the level of protein expression, the double combination reduced significantly the levels of iNOS and COX2, but there was no statistically significant difference between this combination and oleocanthal. Regarding the protein expression of COX2, a statistically significant reduction is observed in both oleocanthal, and the double combination compared to ibuprofen alone."],"dc:identifier":["uoadl:3422714","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422714"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη της συνεργιστικής αντιφλεγμονώδους επίδρασης της ελαιοκανθάλης με Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) και παρακεταμόλη σε in vitro μοντέλο μακροφάγων κυττάρων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:00Z"}