{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3422984"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3422984","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δομή και ρητορικές σχέσεις των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ","abstract":"Η διπλωματική μου εργασία στοχεύει στη μελέτη της συνεκτικότητας των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ. Ειδικότερα, έχει εφαρμοσθεί η Θεωρία της Ρητορικής Δομής των Mann & Thomson (1988) σε 24 δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες χρονολογούνται από το 2021-2023, με σκοπό να εντοπιστούν οι ρητορικές σχέσεις οι οποίες αναπτύσσονται τόσο σε επίπεδο μικροδομής όσο και σε επίπεδο μακροδομής. Οι ρητορικές σχέσεις οι οποίες επιδιώκουν την αύξηση της πειθούς των διαδίκων και την απονομή της δικαιοσύνης κατά αύξουσα σειρά είναι της δικαιολόγησης, του εκούσιου αποτελέσματος, της ακολουθίας, της περίληψης, της ανάπτυξης, της προϋπόθεσης, της αντιπαραβολής, του σκοπού και της απόδειξης. Η δεσπόζουσα ρητορική σχέση είναι της δικαιολόγησης δεδομένου ότι α)οι δικαστικές αποφάσεις ανήκουν στα επιχειρηματολογικά κείμενα β) προβάλλονται τα επιχειρήματα για την υποστήριξη της κρίσης των δικαστών τα οποία βασίζονται τόσο στο νόμο όσο και στα πραγματικά γεγονότα γ) μέσω αυτής πραγματώνεται η αρχή της αιτιολογίας των δικαστικών αποφάσεων. Ωστόσο, η κατανομή τους διαφοροποιείται ανάλογα με την κειμενική μονάδα. Σε επίπεδο μικροδομής στην εισαγωγή και στο αιτιολογικό υπερτερεί η ρητορική σχέση της δικαιολόγησης και του εκούσιου αποτελέσματος αντίστοιχα, αφού διατυπώνονται τα επιχειρήματα, τα οποία βασίζονται τόσο σε πραγματικά γεγονότα όσο και στους κανόνες δικαίου, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η πίστη των διαδίκων στην ετυμηγορία των δικαστών, από τα οποία προκύπτουν και εύλογα συμπεράσματα Στην ελάσσονα πρόταση υπερτερεί η ρητορική σχέση της ανάπτυξης, διότι ο επικοινωνιακός της στόχος είναι η αναγνώριση των δευτερευουσών πληροφοριών σχετικά με το θέμα της δικαστικής απόφασης και με τα πραγματικά γεγονότα που συνδέονται με αυτήν και θα αξιοποιηθούν στην επίλυση της δικαστικής διαμάχης. Αντίθετα, δεν υπάρχουν ασφαλή συμπεράσματα για την κυρίαρχη ρητορική σχέση στην κειμενική μονάδα του συμπεράσματος και της μείζονος πρότασης, διότι αυτές απουσιάζουν στις περισσότερες δικαστικές αποφάσεις. Σε επίπεδο μακροδομής οι κειμενικές μονάδες της εισαγωγής και της ελάσσονος πρότασης είναι διαδοχικές και μεταξύ τους αναπτύσσεται η ρητορική σχέση της περίληψης, διότι ο μη νομικός κόσμος αναγνωρίζει ότι η εισαγωγή περιγράφει με συντομία τη λύση και το θέμα της αντιδικίας. Η μείζων πρόταση έπεται και συνδέεται με το αιτιολογικό μέσω της ρητορική σχέσης του εκούσιου αποτελέσματος. Οι διάδικοι αναγνωρίζουν ότι η μείζων πρόταση αποτελεί την αιτία για να στηριχθούν τα επιχειρήματα των δικαστών, αφού περιγράφει τους κανόνες δικαίου. Το αιτιολογικό συνδέεται με την εισαγωγή και την ελάσσονα πρόταση μέσω της ρητορικής σχέσης της δικαιολόγησης, αφού σε αυτό διατυπώνονται τα επιχειρήματα με τα οποία θα αυξηθεί η πίστη των διαδίκων στην αποδοχή της ετυμηγορίας των δικαστών. Τέλος, το συμπέρασμα αναπτύσσει τη ρητορική σχέση του εκούσιου αποτελέσματος με το αιτιολογικό, αφού οι διάδικοι αναγνωρίζουν ότι το αιτιολογικό περιγράφει τα αίτια που καταλήγουν στο συμπέρασμα. Βέβαια, ο εντοπισμός των ρητορικών σχέσεων είναι υποκειμενικός, αφού η ερμηνεία του κειμένου διαφοροποιείται από αναλυτή σε αναλυτή. Παρόλ’ αυτά στις δικαστικές αποφάσεις που μελετήθηκαν παρατηρήθηκε ότι αυτές δεν έχουν αυστηρή δομή, διότι μόνο το αιτιολογικό υπάρχει σε όλες τις δικαστικές αποφάσεις, αφού οι δικαστικές αποφάσεις οφείλουν να είναι επαρκώς αιτιολογημένες. Η υποχρεώτητα ή μη των κειμενικών μονάδων δικαιολογείται από τη δομή των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ πρώτα δηλαδή διατυπώνεται το αντικείμενο της αντιδικίας και η κρίση του δικαστηρίου και στη συνέχεια διατυπώνονται τα επιχειρήματα που τη στηρίζουν. Η αναγνώριση των ρητορικών σχέσεων επιτυγχάνεται με την παρουσία γλωσσικών ενδείξεων αλλά και μη.","abstract_html":"Η διπλωματική μου εργασία στοχεύει στη μελέτη της συνεκτικότητας των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ. Ειδικότερα, έχει εφαρμοσθεί η Θεωρία της Ρητορικής Δομής των Mann &amp; Thomson (1988) σε 24 δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες χρονολογούνται από το 2021-2023, με σκοπό να εντοπιστούν οι ρητορικές σχέσεις οι οποίες αναπτύσσονται τόσο σε επίπεδο μικροδομής όσο και σε επίπεδο μακροδομής. Οι ρητορικές σχέσεις οι οποίες επιδιώκουν την αύξηση της πειθούς των διαδίκων και την απονομή της δικαιοσύνης κατά αύξουσα σειρά είναι της δικαιολόγησης, του εκούσιου αποτελέσματος, της ακολουθίας, της περίληψης, της ανάπτυξης, της προϋπόθεσης, της αντιπαραβολής, του σκοπού και της απόδειξης. Η δεσπόζουσα ρητορική σχέση είναι της δικαιολόγησης δεδομένου ότι α)οι δικαστικές αποφάσεις ανήκουν στα επιχειρηματολογικά κείμενα β) προβάλλονται τα επιχειρήματα για την υποστήριξη της κρίσης των δικαστών τα οποία βασίζονται τόσο στο νόμο όσο και στα πραγματικά γεγονότα γ) μέσω αυτής πραγματώνεται η αρχή της αιτιολογίας των δικαστικών αποφάσεων. Ωστόσο, η κατανομή τους διαφοροποιείται ανάλογα με την κειμενική μονάδα. Σε επίπεδο μικροδομής στην εισαγωγή και στο αιτιολογικό υπερτερεί η ρητορική σχέση της δικαιολόγησης και του εκούσιου αποτελέσματος αντίστοιχα, αφού διατυπώνονται τα επιχειρήματα, τα οποία βασίζονται τόσο σε πραγματικά γεγονότα όσο και στους κανόνες δικαίου, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η πίστη των διαδίκων στην ετυμηγορία των δικαστών, από τα οποία προκύπτουν και εύλογα συμπεράσματα Στην ελάσσονα πρόταση υπερτερεί η ρητορική σχέση της ανάπτυξης, διότι ο επικοινωνιακός της στόχος είναι η αναγνώριση των δευτερευουσών πληροφοριών σχετικά με το θέμα της δικαστικής απόφασης και με τα πραγματικά γεγονότα που συνδέονται με αυτήν και θα αξιοποιηθούν στην επίλυση της δικαστικής διαμάχης. Αντίθετα, δεν υπάρχουν ασφαλή συμπεράσματα για την κυρίαρχη ρητορική σχέση στην κειμενική μονάδα του συμπεράσματος και της μείζονος πρότασης, διότι αυτές απουσιάζουν στις περισσότερες δικαστικές αποφάσεις. Σε επίπεδο μακροδομής οι κειμενικές μονάδες της εισαγωγής και της ελάσσονος πρότασης είναι διαδοχικές και μεταξύ τους αναπτύσσεται η ρητορική σχέση της περίληψης, διότι ο μη νομικός κόσμος αναγνωρίζει ότι η εισαγωγή περιγράφει με συντομία τη λύση και το θέμα της αντιδικίας. Η μείζων πρόταση έπεται και συνδέεται με το αιτιολογικό μέσω της ρητορική σχέσης του εκούσιου αποτελέσματος. Οι διάδικοι αναγνωρίζουν ότι η μείζων πρόταση αποτελεί την αιτία για να στηριχθούν τα επιχειρήματα των δικαστών, αφού περιγράφει τους κανόνες δικαίου. Το αιτιολογικό συνδέεται με την εισαγωγή και την ελάσσονα πρόταση μέσω της ρητορικής σχέσης της δικαιολόγησης, αφού σε αυτό διατυπώνονται τα επιχειρήματα με τα οποία θα αυξηθεί η πίστη των διαδίκων στην αποδοχή της ετυμηγορίας των δικαστών. Τέλος, το συμπέρασμα αναπτύσσει τη ρητορική σχέση του εκούσιου αποτελέσματος με το αιτιολογικό, αφού οι διάδικοι αναγνωρίζουν ότι το αιτιολογικό περιγράφει τα αίτια που καταλήγουν στο συμπέρασμα. Βέβαια, ο εντοπισμός των ρητορικών σχέσεων είναι υποκειμενικός, αφού η ερμηνεία του κειμένου διαφοροποιείται από αναλυτή σε αναλυτή. Παρόλ’ αυτά στις δικαστικές αποφάσεις που μελετήθηκαν παρατηρήθηκε ότι αυτές δεν έχουν αυστηρή δομή, διότι μόνο το αιτιολογικό υπάρχει σε όλες τις δικαστικές αποφάσεις, αφού οι δικαστικές αποφάσεις οφείλουν να είναι επαρκώς αιτιολογημένες. Η υποχρεώτητα ή μη των κειμενικών μονάδων δικαιολογείται από τη δομή των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ πρώτα δηλαδή διατυπώνεται το αντικείμενο της αντιδικίας και η κρίση του δικαστηρίου και στη συνέχεια διατυπώνονται τα επιχειρήματα που τη στηρίζουν. Η αναγνώριση των ρητορικών σχέσεων επιτυγχάνεται με την παρουσία γλωσσικών ενδείξεων αλλά και μη.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρνέση Ευφροσύνη","Karnesi Effrosyni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:03Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3422984"],"render_values":[{"text":"uoadl:3422984","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422984","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422984","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3422984","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρνέση Ευφροσύνη","Karnesi Effrosyni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3422984","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422984"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διπλωματική μου εργασία στοχεύει στη μελέτη της συνεκτικότητας των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ. Ειδικότερα, έχει εφαρμοσθεί η Θεωρία της Ρητορικής Δομής των Mann & Thomson (1988) σε 24 δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες χρονολογούνται από το 2021-2023, με σκοπό να εντοπιστούν οι ρητορικές σχέσεις οι οποίες αναπτύσσονται τόσο σε επίπεδο μικροδομής όσο και σε επίπεδο μακροδομής. Οι ρητορικές σχέσεις οι οποίες επιδιώκουν την αύξηση της πειθούς των διαδίκων και την απονομή της δικαιοσύνης κατά αύξουσα σειρά είναι της δικαιολόγησης, του εκούσιου αποτελέσματος, της ακολουθίας, της περίληψης, της ανάπτυξης, της προϋπόθεσης, της αντιπαραβολής, του σκοπού και της απόδειξης. Η δεσπόζουσα ρητορική σχέση είναι της δικαιολόγησης δεδομένου ότι α)οι δικαστικές αποφάσεις ανήκουν στα επιχειρηματολογικά κείμενα β) προβάλλονται τα επιχειρήματα για την υποστήριξη της κρίσης των δικαστών τα οποία βασίζονται τόσο στο νόμο όσο και στα πραγματικά γεγονότα γ) μέσω αυτής πραγματώνεται η αρχή της αιτιολογίας των δικαστικών αποφάσεων. Ωστόσο, η κατανομή τους διαφοροποιείται ανάλογα με την κειμενική μονάδα. Σε επίπεδο μικροδομής στην εισαγωγή και στο αιτιολογικό υπερτερεί η ρητορική σχέση της δικαιολόγησης και του εκούσιου αποτελέσματος αντίστοιχα, αφού διατυπώνονται τα επιχειρήματα, τα οποία βασίζονται τόσο σε πραγματικά γεγονότα όσο και στους κανόνες δικαίου, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η πίστη των διαδίκων στην ετυμηγορία των δικαστών, από τα οποία προκύπτουν και εύλογα συμπεράσματα Στην ελάσσονα πρόταση υπερτερεί η ρητορική σχέση της ανάπτυξης, διότι ο επικοινωνιακός της στόχος είναι η αναγνώριση των δευτερευουσών πληροφοριών σχετικά με το θέμα της δικαστικής απόφασης και με τα πραγματικά γεγονότα που συνδέονται με αυτήν και θα αξιοποιηθούν στην επίλυση της δικαστικής διαμάχης. Αντίθετα, δεν υπάρχουν ασφαλή συμπεράσματα για την κυρίαρχη ρητορική σχέση στην κειμενική μονάδα του συμπεράσματος και της μείζονος πρότασης, διότι αυτές απουσιάζουν στις περισσότερες δικαστικές αποφάσεις. Σε επίπεδο μακροδομής οι κειμενικές μονάδες της εισαγωγής και της ελάσσονος πρότασης είναι διαδοχικές και μεταξύ τους αναπτύσσεται η ρητορική σχέση της περίληψης, διότι ο μη νομικός κόσμος αναγνωρίζει ότι η εισαγωγή περιγράφει με συντομία τη λύση και το θέμα της αντιδικίας. Η μείζων πρόταση έπεται και συνδέεται με το αιτιολογικό μέσω της ρητορική σχέσης του εκούσιου αποτελέσματος. Οι διάδικοι αναγνωρίζουν ότι η μείζων πρόταση αποτελεί την αιτία για να στηριχθούν τα επιχειρήματα των δικαστών, αφού περιγράφει τους κανόνες δικαίου. Το αιτιολογικό συνδέεται με την εισαγωγή και την ελάσσονα πρόταση μέσω της ρητορικής σχέσης της δικαιολόγησης, αφού σε αυτό διατυπώνονται τα επιχειρήματα με τα οποία θα αυξηθεί η πίστη των διαδίκων στην αποδοχή της ετυμηγορίας των δικαστών. Τέλος, το συμπέρασμα αναπτύσσει τη ρητορική σχέση του εκούσιου αποτελέσματος με το αιτιολογικό, αφού οι διάδικοι αναγνωρίζουν ότι το αιτιολογικό περιγράφει τα αίτια που καταλήγουν στο συμπέρασμα. Βέβαια, ο εντοπισμός των ρητορικών σχέσεων είναι υποκειμενικός, αφού η ερμηνεία του κειμένου διαφοροποιείται από αναλυτή σε αναλυτή. Παρόλ’ αυτά στις δικαστικές αποφάσεις που μελετήθηκαν παρατηρήθηκε ότι αυτές δεν έχουν αυστηρή δομή, διότι μόνο το αιτιολογικό υπάρχει σε όλες τις δικαστικές αποφάσεις, αφού οι δικαστικές αποφάσεις οφείλουν να είναι επαρκώς αιτιολογημένες. Η υποχρεώτητα ή μη των κειμενικών μονάδων δικαιολογείται από τη δομή των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ πρώτα δηλαδή διατυπώνεται το αντικείμενο της αντιδικίας και η κρίση του δικαστηρίου και στη συνέχεια διατυπώνονται τα επιχειρήματα που τη στηρίζουν. Η αναγνώριση των ρητορικών σχέσεων επιτυγχάνεται με την παρουσία γλωσσικών ενδείξεων αλλά και μη.","My assignment aims at examining the coherence of Counsil in State decisions. In particular, Rhetorical Structure Theory has been applied to 24 judicial decisions which date from 2021 to 2023, in order to identify the rhetorical relations that develop both at the level of microstructure and macrostructure. The rhetorical relations with which the persuasion of the parties is achieved and the awarding of justice is the justify, the volitional result, the sequence, the summary, the elaboration, the condition, the contrast, the purpose and the evidence. The dominant rhetorical relation is the justification, because judicial discourse is an argumentative text, it presents the arguments of the judges and it establishes the principle of reasoning of judicial decisions. However, their distribution varies according to the textual unit. More specific, at the micro level in the introduction dominates the justification and in the etiological dominates the volitional result, because on one hand the judges increase the parties’ faith in their judgement and on the other hand they express the consequences of their causes. In the diminutive sentence the elaboration dominates, because it aims at the recognition of the secondary information about the subject matter of the litigation and the actual facts. On the contrary, there are no safe conclusions about the dominant rhetorical relation in the textual unit of the conclusion and the main sentence, because they are absent from most court decisions. At the macro level the introduction and the diminutive sentence are consecutive and connected to the rhetorical relation of the summary since the parties recognize that the introduction briefly describes the subject matter and judgment of the court. The main sentence follows and develops the rhetorical relation of volitional result, because the party recognize the cause which will cause the etiological. The etiological is connected to the introduction and the diminutive sentence through the justification, because the arguments with which the parties’ loyalty to the verdict will increase. The conclusion is connected through the rhetorical relation of result since the parties recognize that the etiological is the cause that leads to the conclusion. However, the identification of rhetorical relation is subjective because it differs from analyst to analyst. But the court decision which had been analyzed do not have a strict structure because only the etiological exists in all judicial decisions. The obligation or not of judicial decisions is justified by their structure. First the judgement of the court is formulated followed by the arguments that support it. The recognition of rhetorical relation is achieved both with the presence of linguistic cues and without."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δομή και ρητορικές σχέσεις των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρνέση Ευφροσύνη","Karnesi Effrosyni"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η διπλωματική μου εργασία στοχεύει στη μελέτη της συνεκτικότητας των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ. Ειδικότερα, έχει εφαρμοσθεί η Θεωρία της Ρητορικής Δομής των Mann & Thomson (1988) σε 24 δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες χρονολογούνται από το 2021-2023, με σκοπό να εντοπιστούν οι ρητορικές σχέσεις οι οποίες αναπτύσσονται τόσο σε επίπεδο μικροδομής όσο και σε επίπεδο μακροδομής. Οι ρητορικές σχέσεις οι οποίες επιδιώκουν την αύξηση της πειθούς των διαδίκων και την απονομή της δικαιοσύνης κατά αύξουσα σειρά είναι της δικαιολόγησης, του εκούσιου αποτελέσματος, της ακολουθίας, της περίληψης, της ανάπτυξης, της προϋπόθεσης, της αντιπαραβολής, του σκοπού και της απόδειξης. Η δεσπόζουσα ρητορική σχέση είναι της δικαιολόγησης δεδομένου ότι α)οι δικαστικές αποφάσεις ανήκουν στα επιχειρηματολογικά κείμενα β) προβάλλονται τα επιχειρήματα για την υποστήριξη της κρίσης των δικαστών τα οποία βασίζονται τόσο στο νόμο όσο και στα πραγματικά γεγονότα γ) μέσω αυτής πραγματώνεται η αρχή της αιτιολογίας των δικαστικών αποφάσεων. Ωστόσο, η κατανομή τους διαφοροποιείται ανάλογα με την κειμενική μονάδα. Σε επίπεδο μικροδομής στην εισαγωγή και στο αιτιολογικό υπερτερεί η ρητορική σχέση της δικαιολόγησης και του εκούσιου αποτελέσματος αντίστοιχα, αφού διατυπώνονται τα επιχειρήματα, τα οποία βασίζονται τόσο σε πραγματικά γεγονότα όσο και στους κανόνες δικαίου, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η πίστη των διαδίκων στην ετυμηγορία των δικαστών, από τα οποία προκύπτουν και εύλογα συμπεράσματα Στην ελάσσονα πρόταση υπερτερεί η ρητορική σχέση της ανάπτυξης, διότι ο επικοινωνιακός της στόχος είναι η αναγνώριση των δευτερευουσών πληροφοριών σχετικά με το θέμα της δικαστικής απόφασης και με τα πραγματικά γεγονότα που συνδέονται με αυτήν και θα αξιοποιηθούν στην επίλυση της δικαστικής διαμάχης. Αντίθετα, δεν υπάρχουν ασφαλή συμπεράσματα για την κυρίαρχη ρητορική σχέση στην κειμενική μονάδα του συμπεράσματος και της μείζονος πρότασης, διότι αυτές απουσιάζουν στις περισσότερες δικαστικές αποφάσεις. Σε επίπεδο μακροδομής οι κειμενικές μονάδες της εισαγωγής και της ελάσσονος πρότασης είναι διαδοχικές και μεταξύ τους αναπτύσσεται η ρητορική σχέση της περίληψης, διότι ο μη νομικός κόσμος αναγνωρίζει ότι η εισαγωγή περιγράφει με συντομία τη λύση και το θέμα της αντιδικίας. Η μείζων πρόταση έπεται και συνδέεται με το αιτιολογικό μέσω της ρητορική σχέσης του εκούσιου αποτελέσματος. Οι διάδικοι αναγνωρίζουν ότι η μείζων πρόταση αποτελεί την αιτία για να στηριχθούν τα επιχειρήματα των δικαστών, αφού περιγράφει τους κανόνες δικαίου. Το αιτιολογικό συνδέεται με την εισαγωγή και την ελάσσονα πρόταση μέσω της ρητορικής σχέσης της δικαιολόγησης, αφού σε αυτό διατυπώνονται τα επιχειρήματα με τα οποία θα αυξηθεί η πίστη των διαδίκων στην αποδοχή της ετυμηγορίας των δικαστών. Τέλος, το συμπέρασμα αναπτύσσει τη ρητορική σχέση του εκούσιου αποτελέσματος με το αιτιολογικό, αφού οι διάδικοι αναγνωρίζουν ότι το αιτιολογικό περιγράφει τα αίτια που καταλήγουν στο συμπέρασμα. Βέβαια, ο εντοπισμός των ρητορικών σχέσεων είναι υποκειμενικός, αφού η ερμηνεία του κειμένου διαφοροποιείται από αναλυτή σε αναλυτή. Παρόλ’ αυτά στις δικαστικές αποφάσεις που μελετήθηκαν παρατηρήθηκε ότι αυτές δεν έχουν αυστηρή δομή, διότι μόνο το αιτιολογικό υπάρχει σε όλες τις δικαστικές αποφάσεις, αφού οι δικαστικές αποφάσεις οφείλουν να είναι επαρκώς αιτιολογημένες. Η υποχρεώτητα ή μη των κειμενικών μονάδων δικαιολογείται από τη δομή των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ πρώτα δηλαδή διατυπώνεται το αντικείμενο της αντιδικίας και η κρίση του δικαστηρίου και στη συνέχεια διατυπώνονται τα επιχειρήματα που τη στηρίζουν. Η αναγνώριση των ρητορικών σχέσεων επιτυγχάνεται με την παρουσία γλωσσικών ενδείξεων αλλά και μη.","My assignment aims at examining the coherence of Counsil in State decisions. In particular, Rhetorical Structure Theory has been applied to 24 judicial decisions which date from 2021 to 2023, in order to identify the rhetorical relations that develop both at the level of microstructure and macrostructure. The rhetorical relations with which the persuasion of the parties is achieved and the awarding of justice is the justify, the volitional result, the sequence, the summary, the elaboration, the condition, the contrast, the purpose and the evidence. The dominant rhetorical relation is the justification, because judicial discourse is an argumentative text, it presents the arguments of the judges and it establishes the principle of reasoning of judicial decisions. However, their distribution varies according to the textual unit. More specific, at the micro level in the introduction dominates the justification and in the etiological dominates the volitional result, because on one hand the judges increase the parties’ faith in their judgement and on the other hand they express the consequences of their causes. In the diminutive sentence the elaboration dominates, because it aims at the recognition of the secondary information about the subject matter of the litigation and the actual facts. On the contrary, there are no safe conclusions about the dominant rhetorical relation in the textual unit of the conclusion and the main sentence, because they are absent from most court decisions. At the macro level the introduction and the diminutive sentence are consecutive and connected to the rhetorical relation of the summary since the parties recognize that the introduction briefly describes the subject matter and judgment of the court. The main sentence follows and develops the rhetorical relation of volitional result, because the party recognize the cause which will cause the etiological. The etiological is connected to the introduction and the diminutive sentence through the justification, because the arguments with which the parties’ loyalty to the verdict will increase. The conclusion is connected through the rhetorical relation of result since the parties recognize that the etiological is the cause that leads to the conclusion. However, the identification of rhetorical relation is subjective because it differs from analyst to analyst. But the court decision which had been analyzed do not have a strict structure because only the etiological exists in all judicial decisions. The obligation or not of judicial decisions is justified by their structure. First the judgement of the court is formulated followed by the arguments that support it. The recognition of rhetorical relation is achieved both with the presence of linguistic cues and without."],"dc:identifier":["uoadl:3422984","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3422984"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Δομή και ρητορικές σχέσεις των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:03Z"}