{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3423335"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3423335","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι αυτοκτονίες στην Αρχαία Τραγωδία. Δραματουργικές και έμφυλες διαφοροποιήσεις","abstract":"Η αυτοκτονία παραμένει ένα αινιγματικό φαινόμενο, κι αυτό γιατί αφορά μία εκούσια πράξη κατά την οποία ένα άτομο αφαιρεί την ίδια του τη ζωή. Η αυτοκτονία αποτελεί φαινόμενο καταγεγραμμένο ήδη από την αρχαιότητα. Η αυτοκτονία για τους αρχαίους Έλληνες ήταν κατά κανόνα πράξη ανήθικη και ασεβής και μια μορφή επανάστασης εναντίον των φυσικών νόμων που έθεσαν οι ίδιοι οι θεοί. Το δίκαιο των αρχαίων ελληνικών πόλεων δεν αναγνωρίζει το «δικαίωμα» στην αυτοκτονία. Παρόλ’ αυτά, υπήρχαν και αντίθετες θεωρήσεις, και απέναντι σε εκείνους αποδοκίμαζαν την αυτοκτονία ως αθέμιτη και ως υβριστική σε βάρος του θελήματος των θεών πράξη, υπήρχαν και οι υπέρμαχοι της υπό όρους αυτοκτονίας. Η κάθε μια από τις δύο πλευρές διέθετε την υπέρ αυτής ιδεολογία και θεολογική τεκμηρίωση. Αλλά και στην Κλασική Μυθολογία γίνεται φανερό πως η αυτοκτονία δεν αποτελεί κατά κανόνα κατακριτέα πράξη. Πιο κοντά στο πρόβλημα των αυτοκτονιών στον καθημερινό βίο της αρχαιότητας βρίσκονται οι απόψεις των αρχαίων Ελλήνων ιατρών. Σύμφωνα πάντα με τον όρκο του Ιπποκράτη, οι γιατροί από τότε ακόμα δεν επιτρεπόταν να τερματίσουν με κανέναν τρόπο και για κανένα λόγο τη ζωή κάποιου ασθενούς. Από τη μεριά της θεατρικής τέχνης, υπάρχει σημαντική διαφορά ως προς την αντιμετώπιση του θέματος και της δραματικής δυναμικής της αυτοκτονίας από τους τρεις μεγάλους τραγικούς μας. Ειδικότερα ο Σοφοκλής, στο έργο του οποίου εστιάζει η παρούσα διπλωματική εργασία, παρουσιάζει, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, τους ήρωές του εξιδανικευμένους, «οίους δει είναι», δηλαδή όπως πρέπει να είναι. Ο Σοφοκλής σκιαγραφεί και παρουσιάζει στο κοινό του δυνατές γυναικείες φυσιογνωμίες, όπως η Αντιγόνη, η Ευρυδίκη, η Δηιάνειρα, η Ιοκάστη, μεταξύ άλλων. Αρκετές από τις τραγικές ηρωίδες του Σοφοκλή –και σίγουρα περισσότερες σε σύγκριση με το γυναικείο δραματικό δυναμικό στο έργο των δύο άλλων ομοτέχνων του– είναι γυναίκες οι οποίες για τους δικούς της λόγους η κάθε μία επέλεξε ως ύστατη λύση, στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής της, την αυτοχειρία. Σε αυτές τις αυτόχειρες ηρωίδες στρέφει το ενδιαφέρον της η παρούσα διπλωματική εργασία, επιχειρώντας να αποτυπώσει τη δραματική διαχείριση της αυτοκτονίας από τον Σοφοκλή, στο πλαίσιο της ευρύτερης κοινωνικής και καλλιτεχνικής διαχείρισης της αυτοκτονίας στην Αθήνα του 5ου αι. π. Χ.","abstract_html":"Η αυτοκτονία παραμένει ένα αινιγματικό φαινόμενο, κι αυτό γιατί αφορά μία εκούσια πράξη κατά την οποία ένα άτομο αφαιρεί την ίδια του τη ζωή. Η αυτοκτονία αποτελεί φαινόμενο καταγεγραμμένο ήδη από την αρχαιότητα. Η αυτοκτονία για τους αρχαίους Έλληνες ήταν κατά κανόνα πράξη ανήθικη και ασεβής και μια μορφή επανάστασης εναντίον των φυσικών νόμων που έθεσαν οι ίδιοι οι θεοί. Το δίκαιο των αρχαίων ελληνικών πόλεων δεν αναγνωρίζει το «δικαίωμα» στην αυτοκτονία. Παρόλ’ αυτά, υπήρχαν και αντίθετες θεωρήσεις, και απέναντι σε εκείνους αποδοκίμαζαν την αυτοκτονία ως αθέμιτη και ως υβριστική σε βάρος του θελήματος των θεών πράξη, υπήρχαν και οι υπέρμαχοι της υπό όρους αυτοκτονίας. Η κάθε μια από τις δύο πλευρές διέθετε την υπέρ αυτής ιδεολογία και θεολογική τεκμηρίωση. Αλλά και στην Κλασική Μυθολογία γίνεται φανερό πως η αυτοκτονία δεν αποτελεί κατά κανόνα κατακριτέα πράξη. Πιο κοντά στο πρόβλημα των αυτοκτονιών στον καθημερινό βίο της αρχαιότητας βρίσκονται οι απόψεις των αρχαίων Ελλήνων ιατρών. Σύμφωνα πάντα με τον όρκο του Ιπποκράτη, οι γιατροί από τότε ακόμα δεν επιτρεπόταν να τερματίσουν με κανέναν τρόπο και για κανένα λόγο τη ζωή κάποιου ασθενούς. Από τη μεριά της θεατρικής τέχνης, υπάρχει σημαντική διαφορά ως προς την αντιμετώπιση του θέματος και της δραματικής δυναμικής της αυτοκτονίας από τους τρεις μεγάλους τραγικούς μας. Ειδικότερα ο Σοφοκλής, στο έργο του οποίου εστιάζει η παρούσα διπλωματική εργασία, παρουσιάζει, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, τους ήρωές του εξιδανικευμένους, «οίους δει είναι», δηλαδή όπως πρέπει να είναι. Ο Σοφοκλής σκιαγραφεί και παρουσιάζει στο κοινό του δυνατές γυναικείες φυσιογνωμίες, όπως η Αντιγόνη, η Ευρυδίκη, η Δηιάνειρα, η Ιοκάστη, μεταξύ άλλων. Αρκετές από τις τραγικές ηρωίδες του Σοφοκλή –και σίγουρα περισσότερες σε σύγκριση με το γυναικείο δραματικό δυναμικό στο έργο των δύο άλλων ομοτέχνων του– είναι γυναίκες οι οποίες για τους δικούς της λόγους η κάθε μία επέλεξε ως ύστατη λύση, στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής της, την αυτοχειρία. Σε αυτές τις αυτόχειρες ηρωίδες στρέφει το ενδιαφέρον της η παρούσα διπλωματική εργασία, επιχειρώντας να αποτυπώσει τη δραματική διαχείριση της αυτοκτονίας από τον Σοφοκλή, στο πλαίσιο της ευρύτερης κοινωνικής και καλλιτεχνικής διαχείρισης της αυτοκτονίας στην Αθήνα του 5ου αι. π. Χ.","abstract_has_math":false,"creators":["Παππά Ιωάννα-Χριστίνα","Pappa Ioanna-Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:05Z","subjects":["Γενικά έργα","General works"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3423335"],"render_values":[{"text":"uoadl:3423335","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3423335","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3423335","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3423335","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παππά Ιωάννα-Χριστίνα","Pappa Ioanna-Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γενικά έργα","General works"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3423335","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3423335"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αυτοκτονία παραμένει ένα αινιγματικό φαινόμενο, κι αυτό γιατί αφορά μία εκούσια πράξη κατά την οποία ένα άτομο αφαιρεί την ίδια του τη ζωή. Η αυτοκτονία αποτελεί φαινόμενο καταγεγραμμένο ήδη από την αρχαιότητα. Η αυτοκτονία για τους αρχαίους Έλληνες ήταν κατά κανόνα πράξη ανήθικη και ασεβής και μια μορφή επανάστασης εναντίον των φυσικών νόμων που έθεσαν οι ίδιοι οι θεοί. Το δίκαιο των αρχαίων ελληνικών πόλεων δεν αναγνωρίζει το «δικαίωμα» στην αυτοκτονία. Παρόλ’ αυτά, υπήρχαν και αντίθετες θεωρήσεις, και απέναντι σε εκείνους αποδοκίμαζαν την αυτοκτονία ως αθέμιτη και ως υβριστική σε βάρος του θελήματος των θεών πράξη, υπήρχαν και οι υπέρμαχοι της υπό όρους αυτοκτονίας. Η κάθε μια από τις δύο πλευρές διέθετε την υπέρ αυτής ιδεολογία και θεολογική τεκμηρίωση. Αλλά και στην Κλασική Μυθολογία γίνεται φανερό πως η αυτοκτονία δεν αποτελεί κατά κανόνα κατακριτέα πράξη. Πιο κοντά στο πρόβλημα των αυτοκτονιών στον καθημερινό βίο της αρχαιότητας βρίσκονται οι απόψεις των αρχαίων Ελλήνων ιατρών. Σύμφωνα πάντα με τον όρκο του Ιπποκράτη, οι γιατροί από τότε ακόμα δεν επιτρεπόταν να τερματίσουν με κανέναν τρόπο και για κανένα λόγο τη ζωή κάποιου ασθενούς. Από τη μεριά της θεατρικής τέχνης, υπάρχει σημαντική διαφορά ως προς την αντιμετώπιση του θέματος και της δραματικής δυναμικής της αυτοκτονίας από τους τρεις μεγάλους τραγικούς μας. Ειδικότερα ο Σοφοκλής, στο έργο του οποίου εστιάζει η παρούσα διπλωματική εργασία, παρουσιάζει, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, τους ήρωές του εξιδανικευμένους, «οίους δει είναι», δηλαδή όπως πρέπει να είναι. Ο Σοφοκλής σκιαγραφεί και παρουσιάζει στο κοινό του δυνατές γυναικείες φυσιογνωμίες, όπως η Αντιγόνη, η Ευρυδίκη, η Δηιάνειρα, η Ιοκάστη, μεταξύ άλλων. Αρκετές από τις τραγικές ηρωίδες του Σοφοκλή –και σίγουρα περισσότερες σε σύγκριση με το γυναικείο δραματικό δυναμικό στο έργο των δύο άλλων ομοτέχνων του– είναι γυναίκες οι οποίες για τους δικούς της λόγους η κάθε μία επέλεξε ως ύστατη λύση, στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής της, την αυτοχειρία. Σε αυτές τις αυτόχειρες ηρωίδες στρέφει το ενδιαφέρον της η παρούσα διπλωματική εργασία, επιχειρώντας να αποτυπώσει τη δραματική διαχείριση της αυτοκτονίας από τον Σοφοκλή, στο πλαίσιο της ευρύτερης κοινωνικής και καλλιτεχνικής διαχείρισης της αυτοκτονίας στην Αθήνα του 5ου αι. π. Χ.","Suicide remains an enigmatic phenomenon, because it is a voluntary act in which a person takes his or her own life. For the ancient Greeks, suicide was as a matter of course an immoral and disrespectful act and a wayof rebellion against the natural laws set by the gods themselves. However, there were also opposing views, and in contrast to those who disapproved of suicide as illegitimate and as an insult to the will of the gods, there were also the advocates of conditional suicide. Each of the two sides had the ideology and theological justification in its favour. But even in Classical Mythology it is evident that suicide is not, as a rule, a reprehensible act. Closer to the problem of suicide in everyday life in antiquity are the views of the ancient Greek physicians. According to Hippocrates’ oath, doctors were still not allowed to end someone’s life in any way and for any reason. Regarding the ancient Greek drama, there is a significant difference in the way the three great tragedians deal with the topic and the dramatic function of suicide. In particular, Sophocles, on whose work this dissertation focuses, presents, according to Aristotle, his heroes as idealized, i.e. as they should be. Sophocles sketches and presents to his audience strong female characters such as Antigone, Eurydice, Dijaneira, and Jocasta, among others. Several of Sophocles’ tragic heroines – and certainly more than the female dramatic potential in the tragedies of his other two peers – are women who, for their own reasons, each chose suicide as a last resort at the most critical juncture of their lives. It is on these suicidal heroines that our dissertation turns its intereste, attempting to capture Sophocles’ dramatic treatment of suicide in the context of the broader social and artistic treatment of suicide in fifth-century BCE Athens."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι αυτοκτονίες στην Αρχαία Τραγωδία. Δραματουργικές και έμφυλες διαφοροποιήσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παππά Ιωάννα-Χριστίνα","Pappa Ioanna-Christina"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η αυτοκτονία παραμένει ένα αινιγματικό φαινόμενο, κι αυτό γιατί αφορά μία εκούσια πράξη κατά την οποία ένα άτομο αφαιρεί την ίδια του τη ζωή. Η αυτοκτονία αποτελεί φαινόμενο καταγεγραμμένο ήδη από την αρχαιότητα. Η αυτοκτονία για τους αρχαίους Έλληνες ήταν κατά κανόνα πράξη ανήθικη και ασεβής και μια μορφή επανάστασης εναντίον των φυσικών νόμων που έθεσαν οι ίδιοι οι θεοί. Το δίκαιο των αρχαίων ελληνικών πόλεων δεν αναγνωρίζει το «δικαίωμα» στην αυτοκτονία. Παρόλ’ αυτά, υπήρχαν και αντίθετες θεωρήσεις, και απέναντι σε εκείνους αποδοκίμαζαν την αυτοκτονία ως αθέμιτη και ως υβριστική σε βάρος του θελήματος των θεών πράξη, υπήρχαν και οι υπέρμαχοι της υπό όρους αυτοκτονίας. Η κάθε μια από τις δύο πλευρές διέθετε την υπέρ αυτής ιδεολογία και θεολογική τεκμηρίωση. Αλλά και στην Κλασική Μυθολογία γίνεται φανερό πως η αυτοκτονία δεν αποτελεί κατά κανόνα κατακριτέα πράξη. Πιο κοντά στο πρόβλημα των αυτοκτονιών στον καθημερινό βίο της αρχαιότητας βρίσκονται οι απόψεις των αρχαίων Ελλήνων ιατρών. Σύμφωνα πάντα με τον όρκο του Ιπποκράτη, οι γιατροί από τότε ακόμα δεν επιτρεπόταν να τερματίσουν με κανέναν τρόπο και για κανένα λόγο τη ζωή κάποιου ασθενούς. Από τη μεριά της θεατρικής τέχνης, υπάρχει σημαντική διαφορά ως προς την αντιμετώπιση του θέματος και της δραματικής δυναμικής της αυτοκτονίας από τους τρεις μεγάλους τραγικούς μας. Ειδικότερα ο Σοφοκλής, στο έργο του οποίου εστιάζει η παρούσα διπλωματική εργασία, παρουσιάζει, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, τους ήρωές του εξιδανικευμένους, «οίους δει είναι», δηλαδή όπως πρέπει να είναι. Ο Σοφοκλής σκιαγραφεί και παρουσιάζει στο κοινό του δυνατές γυναικείες φυσιογνωμίες, όπως η Αντιγόνη, η Ευρυδίκη, η Δηιάνειρα, η Ιοκάστη, μεταξύ άλλων. Αρκετές από τις τραγικές ηρωίδες του Σοφοκλή –και σίγουρα περισσότερες σε σύγκριση με το γυναικείο δραματικό δυναμικό στο έργο των δύο άλλων ομοτέχνων του– είναι γυναίκες οι οποίες για τους δικούς της λόγους η κάθε μία επέλεξε ως ύστατη λύση, στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής της, την αυτοχειρία. Σε αυτές τις αυτόχειρες ηρωίδες στρέφει το ενδιαφέρον της η παρούσα διπλωματική εργασία, επιχειρώντας να αποτυπώσει τη δραματική διαχείριση της αυτοκτονίας από τον Σοφοκλή, στο πλαίσιο της ευρύτερης κοινωνικής και καλλιτεχνικής διαχείρισης της αυτοκτονίας στην Αθήνα του 5ου αι. π. Χ.","Suicide remains an enigmatic phenomenon, because it is a voluntary act in which a person takes his or her own life. For the ancient Greeks, suicide was as a matter of course an immoral and disrespectful act and a wayof rebellion against the natural laws set by the gods themselves. However, there were also opposing views, and in contrast to those who disapproved of suicide as illegitimate and as an insult to the will of the gods, there were also the advocates of conditional suicide. Each of the two sides had the ideology and theological justification in its favour. But even in Classical Mythology it is evident that suicide is not, as a rule, a reprehensible act. Closer to the problem of suicide in everyday life in antiquity are the views of the ancient Greek physicians. According to Hippocrates’ oath, doctors were still not allowed to end someone’s life in any way and for any reason. Regarding the ancient Greek drama, there is a significant difference in the way the three great tragedians deal with the topic and the dramatic function of suicide. In particular, Sophocles, on whose work this dissertation focuses, presents, according to Aristotle, his heroes as idealized, i.e. as they should be. Sophocles sketches and presents to his audience strong female characters such as Antigone, Eurydice, Dijaneira, and Jocasta, among others. Several of Sophocles’ tragic heroines – and certainly more than the female dramatic potential in the tragedies of his other two peers – are women who, for their own reasons, each chose suicide as a last resort at the most critical juncture of their lives. It is on these suicidal heroines that our dissertation turns its intereste, attempting to capture Sophocles’ dramatic treatment of suicide in the context of the broader social and artistic treatment of suicide in fifth-century BCE Athens."],"dc:identifier":["uoadl:3423335","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3423335"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γενικά έργα","General works"],"dc:title":["Οι αυτοκτονίες στην Αρχαία Τραγωδία. Δραματουργικές και έμφυλες διαφοροποιήσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:05Z"}