{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3428620"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3428620","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"“Multiplicity from Unity: A Comparative Research on the Genesis of Multiplicity for Plotinus and Proclus”","abstract":"Αυτή η εργασία εξετάζει τη σχέση μεταξύ της πρώτης αρχής και της πολλαπλότητας σε ένα νεοπλατωνικό πλαίσιο. Οι νεοπλατωνικοί υπέθεσαν μια πρώτη αρχή που ήταν εντελώς απλή και μία, δηλαδή το Ένα, το οποίο με τη σειρά του παράγει λόγω της τελειότητάς του. Στόχος αυτής της εργασίας είναι να συζητήσει αυτό το θέμα συγκρίνοντας τις προσεγγίσεις δύο από τους σημαντικότερους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, του Πλωτίνου και του Πρόκλου. Επιπλέον, αυτή η διατριβή θέλει επίσης να αποσαφηνίσει τα διακριτά μεταφυσικά πλαίσια που αναπτύχθηκαν από τον Πλωτίνο και τον Πρόκλο και να δείξει πώς αντιμετωπίζουν και οι δύο το πρόβλημα της δημιουργίας της πολλαπλότητας από μια υπερβατική πρώτη αρχή, η οποία είναι απολύτως απλή, μία και μια ενότητα. Η παρούσα εργασία επιδιώκει λοιπόν να εμπλουτίσει την επιστημονική συζήτηση για τη μεταφυσική του νεοπλατωνισμού αναδεικνύοντας τις ιδέες του Πρόκλου και του Πλωτίνου, προβάλλοντας τις αντίστοιχες διαφορές τους και τα προβλήματα που ενυπάρχουν στις ιδέες τους. Η ανάλυση ξεκινά με μια διεξοδική εξήγηση των μεταφυσικών συστημάτων του Πλωτίνου και του Πρόκλου. Το πρώτο κεφάλαιο ξεκινά με μια ολοκληρωμένη ανάλυση της μεταφυσικής ιεραρχίας του Πλωτίνου, εξηγώντας τον ρόλο του Ενός, της Δυάδας και της Διάνοιας, ενώ παρουσιάζει επίσης τις καινοτομίες που πρότεινε ο Πρόκλος και πώς απέκλινε από ορισμένες Πλωτινιακές θεωρίες. Στη συνέχεια, η παρούσα διατριβή εμβαθύνει στο πρόβλημα της εκροής. Ο Πλωτίνος υποστηρίζει ότι το Ένα είναι άφθονο και τέλειο. Αυτή η τελειότητα, κατά τον Πλωτίνο, είναι ο λόγος που ξεχειλίζει το Ένα, το οποίο παρομοιάζει με τον ήλιο και με το άρωμα των λουλουδιών. Ο Πρόκλος εμμένει στο σκεπτικό του Πλωτίνου και λέει ότι η εκπόρευση από το ένα είναι φυσικό φαινόμενο. Τέλος, αυτή η διατριβή εμβαθύνει στις πρώτες πολλαπλότητες και ξεκινά με την περίπτωση της Δυάδας. Η Dyad εκπληρώνει έναν κάπως παρόμοιο ρόλο και για τους δύο φιλοσόφους, αλλά το τι είναι στην πραγματικότητα η Dyad διαφέρει αρκετά έντονα. Στον Πλωτίνο, μιλάμε για έναν Αόριστο, ο οποίος ονομάζεται επίσης Inchoate Intellect. Στην περίπτωση του Πρόκλου, μιλάμε για Όριο και Απεριόριστο όταν μιλάμε για τη Δυάδα. Ενώ η Αόριστη Δυάδα λειτουργεί ως η αρχή της πολλαπλότητας σύμφωνα με τον Πλωτίνο, η ίδια δεν θεωρείται πολλαπλότητα. Η Proclean Dyad είναι μια αρχή πολλαπλότητας και μπορεί να θεωρηθεί πολλαπλότητα, αλλά δεν είναι η πρώτη πολλαπλότητα. Στο τελευταίο μέρος του κεφαλαίου, υποστηρίζεται ότι η Διάνοια εκπληρώνει τον ρόλο της πρώτης πολλαπλότητας στην περίπτωση του Πλωτίνου, ενώ η πρώτη Henad θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η πρώτη πολλαπλότητα, αν αναλογιστούμε τα αποτελέσματά της. Τα αναμενόμενα αποτελέσματα αυτής της διπλωματικής εργασίας είναι πολλαπλά. Πρώτον, καταδεικνύει ότι ο Πλωτίνος και ο Πρόκλος σκέφτονται αρκετά παρόμοια σχετικά με την πρώτη αρχή, αλλά ότι τα κατώτερα επίπεδα διαφέρουν αρκετά σημαντικά. Επιπλέον, το Proclean σύστημα είναι πιο ιεραρχικό, με πρόσθετα επίπεδα εντός της κατανοητής σφαίρας, ενσωματώνοντας στοιχεία όπως οι Henads και οι Φιλιβαίοι όροι \"Limit\" και \"Unlimited\". Τέλος, η διατριβή δείχνει κάποιες προβληματικές πτυχές και των δύο αυτών συστημάτων που παραμένουν άλυτες: ο Πλωτίνος δεν εξηγεί επαρκώς τη Διάνοια που στρέφεται προς το Ένα, ενώ ο Πρόκλος δεν υποστηρίζει πειστικά τη σχέση μεταξύ των Χενάδων και της Δυάδας. Η συμβολή της παρούσας εργασίας έγκειται στη νέα της ανάλυση των μεταφυσικών συστημάτων του Πλωτίνου και του Πρόκλου σχετικά με την πτυχή της πολλαπλότητας, καθώς προσφέρει νέες ιδέες για τις προσεγγίσεις τους σε αυτά τα προβλήματα. Επιπλέον, ασχολείται με τις τρέχουσες θέσεις στη συζήτηση και ασκεί κριτική σε ορισμένους μελετητές. Τέλος, αυτή η διατριβή ρίχνει λίγο περισσότερο φως στην πρώτη αρχή και την πολλαπλότητα, ένα θέμα που δεν έχει μελετηθεί έντονα στην αρχαία φιλοσοφία.","abstract_html":"Αυτή η εργασία εξετάζει τη σχέση μεταξύ της πρώτης αρχής και της πολλαπλότητας σε ένα νεοπλατωνικό πλαίσιο. Οι νεοπλατωνικοί υπέθεσαν μια πρώτη αρχή που ήταν εντελώς απλή και μία, δηλαδή το Ένα, το οποίο με τη σειρά του παράγει λόγω της τελειότητάς του. Στόχος αυτής της εργασίας είναι να συζητήσει αυτό το θέμα συγκρίνοντας τις προσεγγίσεις δύο από τους σημαντικότερους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, του Πλωτίνου και του Πρόκλου. Επιπλέον, αυτή η διατριβή θέλει επίσης να αποσαφηνίσει τα διακριτά μεταφυσικά πλαίσια που αναπτύχθηκαν από τον Πλωτίνο και τον Πρόκλο και να δείξει πώς αντιμετωπίζουν και οι δύο το πρόβλημα της δημιουργίας της πολλαπλότητας από μια υπερβατική πρώτη αρχή, η οποία είναι απολύτως απλή, μία και μια ενότητα. Η παρούσα εργασία επιδιώκει λοιπόν να εμπλουτίσει την επιστημονική συζήτηση για τη μεταφυσική του νεοπλατωνισμού αναδεικνύοντας τις ιδέες του Πρόκλου και του Πλωτίνου, προβάλλοντας τις αντίστοιχες διαφορές τους και τα προβλήματα που ενυπάρχουν στις ιδέες τους. Η ανάλυση ξεκινά με μια διεξοδική εξήγηση των μεταφυσικών συστημάτων του Πλωτίνου και του Πρόκλου. Το πρώτο κεφάλαιο ξεκινά με μια ολοκληρωμένη ανάλυση της μεταφυσικής ιεραρχίας του Πλωτίνου, εξηγώντας τον ρόλο του Ενός, της Δυάδας και της Διάνοιας, ενώ παρουσιάζει επίσης τις καινοτομίες που πρότεινε ο Πρόκλος και πώς απέκλινε από ορισμένες Πλωτινιακές θεωρίες. Στη συνέχεια, η παρούσα διατριβή εμβαθύνει στο πρόβλημα της εκροής. Ο Πλωτίνος υποστηρίζει ότι το Ένα είναι άφθονο και τέλειο. Αυτή η τελειότητα, κατά τον Πλωτίνο, είναι ο λόγος που ξεχειλίζει το Ένα, το οποίο παρομοιάζει με τον ήλιο και με το άρωμα των λουλουδιών. Ο Πρόκλος εμμένει στο σκεπτικό του Πλωτίνου και λέει ότι η εκπόρευση από το ένα είναι φυσικό φαινόμενο. Τέλος, αυτή η διατριβή εμβαθύνει στις πρώτες πολλαπλότητες και ξεκινά με την περίπτωση της Δυάδας. Η Dyad εκπληρώνει έναν κάπως παρόμοιο ρόλο και για τους δύο φιλοσόφους, αλλά το τι είναι στην πραγματικότητα η Dyad διαφέρει αρκετά έντονα. Στον Πλωτίνο, μιλάμε για έναν Αόριστο, ο οποίος ονομάζεται επίσης Inchoate Intellect. Στην περίπτωση του Πρόκλου, μιλάμε για Όριο και Απεριόριστο όταν μιλάμε για τη Δυάδα. Ενώ η Αόριστη Δυάδα λειτουργεί ως η αρχή της πολλαπλότητας σύμφωνα με τον Πλωτίνο, η ίδια δεν θεωρείται πολλαπλότητα. Η Proclean Dyad είναι μια αρχή πολλαπλότητας και μπορεί να θεωρηθεί πολλαπλότητα, αλλά δεν είναι η πρώτη πολλαπλότητα. Στο τελευταίο μέρος του κεφαλαίου, υποστηρίζεται ότι η Διάνοια εκπληρώνει τον ρόλο της πρώτης πολλαπλότητας στην περίπτωση του Πλωτίνου, ενώ η πρώτη Henad θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η πρώτη πολλαπλότητα, αν αναλογιστούμε τα αποτελέσματά της. Τα αναμενόμενα αποτελέσματα αυτής της διπλωματικής εργασίας είναι πολλαπλά. Πρώτον, καταδεικνύει ότι ο Πλωτίνος και ο Πρόκλος σκέφτονται αρκετά παρόμοια σχετικά με την πρώτη αρχή, αλλά ότι τα κατώτερα επίπεδα διαφέρουν αρκετά σημαντικά. Επιπλέον, το Proclean σύστημα είναι πιο ιεραρχικό, με πρόσθετα επίπεδα εντός της κατανοητής σφαίρας, ενσωματώνοντας στοιχεία όπως οι Henads και οι Φιλιβαίοι όροι &quot;Limit&quot; και &quot;Unlimited&quot;. Τέλος, η διατριβή δείχνει κάποιες προβληματικές πτυχές και των δύο αυτών συστημάτων που παραμένουν άλυτες: ο Πλωτίνος δεν εξηγεί επαρκώς τη Διάνοια που στρέφεται προς το Ένα, ενώ ο Πρόκλος δεν υποστηρίζει πειστικά τη σχέση μεταξύ των Χενάδων και της Δυάδας. Η συμβολή της παρούσας εργασίας έγκειται στη νέα της ανάλυση των μεταφυσικών συστημάτων του Πλωτίνου και του Πρόκλου σχετικά με την πτυχή της πολλαπλότητας, καθώς προσφέρει νέες ιδέες για τις προσεγγίσεις τους σε αυτά τα προβλήματα. Επιπλέον, ασχολείται με τις τρέχουσες θέσεις στη συζήτηση και ασκεί κριτική σε ορισμένους μελετητές. Τέλος, αυτή η διατριβή ρίχνει λίγο περισσότερο φως στην πρώτη αρχή και την πολλαπλότητα, ένα θέμα που δεν έχει μελετηθεί έντονα στην αρχαία φιλοσοφία.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζαρακοβίτης Τιμόθεος - Μάριος","Zarakovitis Timotheos-Marios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:08Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3428620"],"render_values":[{"text":"uoadl:3428620","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3428620","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3428620","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3428620","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζαρακοβίτης Τιμόθεος - Μάριος","Zarakovitis Timotheos-Marios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3428620","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3428620"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αυτή η εργασία εξετάζει τη σχέση μεταξύ της πρώτης αρχής και της πολλαπλότητας σε ένα νεοπλατωνικό πλαίσιο. Οι νεοπλατωνικοί υπέθεσαν μια πρώτη αρχή που ήταν εντελώς απλή και μία, δηλαδή το Ένα, το οποίο με τη σειρά του παράγει λόγω της τελειότητάς του. Στόχος αυτής της εργασίας είναι να συζητήσει αυτό το θέμα συγκρίνοντας τις προσεγγίσεις δύο από τους σημαντικότερους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, του Πλωτίνου και του Πρόκλου. Επιπλέον, αυτή η διατριβή θέλει επίσης να αποσαφηνίσει τα διακριτά μεταφυσικά πλαίσια που αναπτύχθηκαν από τον Πλωτίνο και τον Πρόκλο και να δείξει πώς αντιμετωπίζουν και οι δύο το πρόβλημα της δημιουργίας της πολλαπλότητας από μια υπερβατική πρώτη αρχή, η οποία είναι απολύτως απλή, μία και μια ενότητα. Η παρούσα εργασία επιδιώκει λοιπόν να εμπλουτίσει την επιστημονική συζήτηση για τη μεταφυσική του νεοπλατωνισμού αναδεικνύοντας τις ιδέες του Πρόκλου και του Πλωτίνου, προβάλλοντας τις αντίστοιχες διαφορές τους και τα προβλήματα που ενυπάρχουν στις ιδέες τους. Η ανάλυση ξεκινά με μια διεξοδική εξήγηση των μεταφυσικών συστημάτων του Πλωτίνου και του Πρόκλου. Το πρώτο κεφάλαιο ξεκινά με μια ολοκληρωμένη ανάλυση της μεταφυσικής ιεραρχίας του Πλωτίνου, εξηγώντας τον ρόλο του Ενός, της Δυάδας και της Διάνοιας, ενώ παρουσιάζει επίσης τις καινοτομίες που πρότεινε ο Πρόκλος και πώς απέκλινε από ορισμένες Πλωτινιακές θεωρίες. Στη συνέχεια, η παρούσα διατριβή εμβαθύνει στο πρόβλημα της εκροής. Ο Πλωτίνος υποστηρίζει ότι το Ένα είναι άφθονο και τέλειο. Αυτή η τελειότητα, κατά τον Πλωτίνο, είναι ο λόγος που ξεχειλίζει το Ένα, το οποίο παρομοιάζει με τον ήλιο και με το άρωμα των λουλουδιών. Ο Πρόκλος εμμένει στο σκεπτικό του Πλωτίνου και λέει ότι η εκπόρευση από το ένα είναι φυσικό φαινόμενο. Τέλος, αυτή η διατριβή εμβαθύνει στις πρώτες πολλαπλότητες και ξεκινά με την περίπτωση της Δυάδας. Η Dyad εκπληρώνει έναν κάπως παρόμοιο ρόλο και για τους δύο φιλοσόφους, αλλά το τι είναι στην πραγματικότητα η Dyad διαφέρει αρκετά έντονα. Στον Πλωτίνο, μιλάμε για έναν Αόριστο, ο οποίος ονομάζεται επίσης Inchoate Intellect. Στην περίπτωση του Πρόκλου, μιλάμε για Όριο και Απεριόριστο όταν μιλάμε για τη Δυάδα. Ενώ η Αόριστη Δυάδα λειτουργεί ως η αρχή της πολλαπλότητας σύμφωνα με τον Πλωτίνο, η ίδια δεν θεωρείται πολλαπλότητα. Η Proclean Dyad είναι μια αρχή πολλαπλότητας και μπορεί να θεωρηθεί πολλαπλότητα, αλλά δεν είναι η πρώτη πολλαπλότητα. Στο τελευταίο μέρος του κεφαλαίου, υποστηρίζεται ότι η Διάνοια εκπληρώνει τον ρόλο της πρώτης πολλαπλότητας στην περίπτωση του Πλωτίνου, ενώ η πρώτη Henad θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η πρώτη πολλαπλότητα, αν αναλογιστούμε τα αποτελέσματά της. Τα αναμενόμενα αποτελέσματα αυτής της διπλωματικής εργασίας είναι πολλαπλά. Πρώτον, καταδεικνύει ότι ο Πλωτίνος και ο Πρόκλος σκέφτονται αρκετά παρόμοια σχετικά με την πρώτη αρχή, αλλά ότι τα κατώτερα επίπεδα διαφέρουν αρκετά σημαντικά. Επιπλέον, το Proclean σύστημα είναι πιο ιεραρχικό, με πρόσθετα επίπεδα εντός της κατανοητής σφαίρας, ενσωματώνοντας στοιχεία όπως οι Henads και οι Φιλιβαίοι όροι \"Limit\" και \"Unlimited\". Τέλος, η διατριβή δείχνει κάποιες προβληματικές πτυχές και των δύο αυτών συστημάτων που παραμένουν άλυτες: ο Πλωτίνος δεν εξηγεί επαρκώς τη Διάνοια που στρέφεται προς το Ένα, ενώ ο Πρόκλος δεν υποστηρίζει πειστικά τη σχέση μεταξύ των Χενάδων και της Δυάδας. Η συμβολή της παρούσας εργασίας έγκειται στη νέα της ανάλυση των μεταφυσικών συστημάτων του Πλωτίνου και του Πρόκλου σχετικά με την πτυχή της πολλαπλότητας, καθώς προσφέρει νέες ιδέες για τις προσεγγίσεις τους σε αυτά τα προβλήματα. Επιπλέον, ασχολείται με τις τρέχουσες θέσεις στη συζήτηση και ασκεί κριτική σε ορισμένους μελετητές. Τέλος, αυτή η διατριβή ρίχνει λίγο περισσότερο φως στην πρώτη αρχή και την πολλαπλότητα, ένα θέμα που δεν έχει μελετηθεί έντονα στην αρχαία φιλοσοφία.","This paper examines the relationship between the first principle and multiplicity in a Neoplatonic framework. Neoplatonists postulated a first principle that was completely simple and one, namely the One, which in turn produces because of its perfection. It is the aim of this paper to discuss this topic by comparing the approaches of two of the most important Neoplatonic philosophers, Plotinus and Proclus. Furthermore, this thesis also wants to clarify the distinct metaphysical frameworks that were developed by Plotinus and Proclus and to show how both address the problem of the generation of multiplicity from a transcendent first principle, which is absolutely simple, one and a unity. This paper therefore seeks to enrich to the scholarly debate on the metaphysics of Neoplatonism by highlighting the ideas of Proclus and Plotinus, by showcasing their respective differences and the problems inherent in their ideas. The analysis begins with a thorough explanation of Plotinus’ and Proclus’ metaphysical systems. The first chapter starts with a comprehensive analysis of Plotinus’ metaphysical hierarchy, explaining the role of the One, the Dyad, and the Intellect, while also showcasing the innovations Proclus proposed and how he diverged from some Plotinian theories. Subsequently, this thesis delves into the problem of emanation. Plotinus argues that the One is abundant and perfect. This perfection, according to Plotinus, is the reason that the One overflows, which he likens to the sun and to the perfume of flowers. Proclus adheres to the reasoning of Plotinus and says that the emanation from the one is a natural phenomenon. Finally, this thesis delves into the first multiplicities and starts with they case of the Dyad. The Dyad fulfils a somewhat similar role for both philosophers, but what the Dyad actually is differs quite strongly. In Plotinus, we speak of a Indefinite, which is also called the Inchoate Intellect. In the case of Proclus, we speak of Limit and the Unlimited when we speak of the Dyad. While the Indefinite Dyad acts as the principle of multiplicity according to Plotinus, it itself is not considered a multiplicity. The Proclean Dyad is a principle of multiplicity and can be considered a multiplicity, but is not the first multiplicity. In the final part of the chapter, it is argued that the Intellect fulfils the role as the first multiplicity in the case of Plotinus, while the first Henad could be considered as the first multiplicity, if we consider its effects. The expected results of this thesis are manifold. Firstly, it demonstrates that Plotinus and Proclus thinks quite similarly regarding the first principle, but that the lower levels differ quite significantly. Furthermore, the Proclean system is more hierarchical, with additional levels within the intelligible realm, incorporating elements like the Henads and the Philebean terms \"Limit\" and \"Unlimited\". Finally, the thesis shows some problematic aspects of both these systems which remain unresolved: Plotinus does not adequately explain the Intellect turning towards the One, while Proclus does not convincingly argue the relationship between the Henads and the Dyad. The contribution of this paper lies in its novel analysis of the metaphysical systems of Plotinus and Proclus on the aspect of multiplicity, as it offers new ideas on their approaches to this problems. Furthermore, it engages with current positions in the debate and critiques certain scholars. Finally, this thesis sheds some more light on the first principle and multiplicity, a strongly understudied subject in ancient philosophy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["“Multiplicity from Unity: A Comparative Research on the Genesis of Multiplicity for Plotinus and Proclus”"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζαρακοβίτης Τιμόθεος - Μάριος","Zarakovitis Timotheos-Marios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Αυτή η εργασία εξετάζει τη σχέση μεταξύ της πρώτης αρχής και της πολλαπλότητας σε ένα νεοπλατωνικό πλαίσιο. Οι νεοπλατωνικοί υπέθεσαν μια πρώτη αρχή που ήταν εντελώς απλή και μία, δηλαδή το Ένα, το οποίο με τη σειρά του παράγει λόγω της τελειότητάς του. Στόχος αυτής της εργασίας είναι να συζητήσει αυτό το θέμα συγκρίνοντας τις προσεγγίσεις δύο από τους σημαντικότερους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, του Πλωτίνου και του Πρόκλου. Επιπλέον, αυτή η διατριβή θέλει επίσης να αποσαφηνίσει τα διακριτά μεταφυσικά πλαίσια που αναπτύχθηκαν από τον Πλωτίνο και τον Πρόκλο και να δείξει πώς αντιμετωπίζουν και οι δύο το πρόβλημα της δημιουργίας της πολλαπλότητας από μια υπερβατική πρώτη αρχή, η οποία είναι απολύτως απλή, μία και μια ενότητα. Η παρούσα εργασία επιδιώκει λοιπόν να εμπλουτίσει την επιστημονική συζήτηση για τη μεταφυσική του νεοπλατωνισμού αναδεικνύοντας τις ιδέες του Πρόκλου και του Πλωτίνου, προβάλλοντας τις αντίστοιχες διαφορές τους και τα προβλήματα που ενυπάρχουν στις ιδέες τους. Η ανάλυση ξεκινά με μια διεξοδική εξήγηση των μεταφυσικών συστημάτων του Πλωτίνου και του Πρόκλου. Το πρώτο κεφάλαιο ξεκινά με μια ολοκληρωμένη ανάλυση της μεταφυσικής ιεραρχίας του Πλωτίνου, εξηγώντας τον ρόλο του Ενός, της Δυάδας και της Διάνοιας, ενώ παρουσιάζει επίσης τις καινοτομίες που πρότεινε ο Πρόκλος και πώς απέκλινε από ορισμένες Πλωτινιακές θεωρίες. Στη συνέχεια, η παρούσα διατριβή εμβαθύνει στο πρόβλημα της εκροής. Ο Πλωτίνος υποστηρίζει ότι το Ένα είναι άφθονο και τέλειο. Αυτή η τελειότητα, κατά τον Πλωτίνο, είναι ο λόγος που ξεχειλίζει το Ένα, το οποίο παρομοιάζει με τον ήλιο και με το άρωμα των λουλουδιών. Ο Πρόκλος εμμένει στο σκεπτικό του Πλωτίνου και λέει ότι η εκπόρευση από το ένα είναι φυσικό φαινόμενο. Τέλος, αυτή η διατριβή εμβαθύνει στις πρώτες πολλαπλότητες και ξεκινά με την περίπτωση της Δυάδας. Η Dyad εκπληρώνει έναν κάπως παρόμοιο ρόλο και για τους δύο φιλοσόφους, αλλά το τι είναι στην πραγματικότητα η Dyad διαφέρει αρκετά έντονα. Στον Πλωτίνο, μιλάμε για έναν Αόριστο, ο οποίος ονομάζεται επίσης Inchoate Intellect. Στην περίπτωση του Πρόκλου, μιλάμε για Όριο και Απεριόριστο όταν μιλάμε για τη Δυάδα. Ενώ η Αόριστη Δυάδα λειτουργεί ως η αρχή της πολλαπλότητας σύμφωνα με τον Πλωτίνο, η ίδια δεν θεωρείται πολλαπλότητα. Η Proclean Dyad είναι μια αρχή πολλαπλότητας και μπορεί να θεωρηθεί πολλαπλότητα, αλλά δεν είναι η πρώτη πολλαπλότητα. Στο τελευταίο μέρος του κεφαλαίου, υποστηρίζεται ότι η Διάνοια εκπληρώνει τον ρόλο της πρώτης πολλαπλότητας στην περίπτωση του Πλωτίνου, ενώ η πρώτη Henad θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η πρώτη πολλαπλότητα, αν αναλογιστούμε τα αποτελέσματά της. Τα αναμενόμενα αποτελέσματα αυτής της διπλωματικής εργασίας είναι πολλαπλά. Πρώτον, καταδεικνύει ότι ο Πλωτίνος και ο Πρόκλος σκέφτονται αρκετά παρόμοια σχετικά με την πρώτη αρχή, αλλά ότι τα κατώτερα επίπεδα διαφέρουν αρκετά σημαντικά. Επιπλέον, το Proclean σύστημα είναι πιο ιεραρχικό, με πρόσθετα επίπεδα εντός της κατανοητής σφαίρας, ενσωματώνοντας στοιχεία όπως οι Henads και οι Φιλιβαίοι όροι \"Limit\" και \"Unlimited\". Τέλος, η διατριβή δείχνει κάποιες προβληματικές πτυχές και των δύο αυτών συστημάτων που παραμένουν άλυτες: ο Πλωτίνος δεν εξηγεί επαρκώς τη Διάνοια που στρέφεται προς το Ένα, ενώ ο Πρόκλος δεν υποστηρίζει πειστικά τη σχέση μεταξύ των Χενάδων και της Δυάδας. Η συμβολή της παρούσας εργασίας έγκειται στη νέα της ανάλυση των μεταφυσικών συστημάτων του Πλωτίνου και του Πρόκλου σχετικά με την πτυχή της πολλαπλότητας, καθώς προσφέρει νέες ιδέες για τις προσεγγίσεις τους σε αυτά τα προβλήματα. Επιπλέον, ασχολείται με τις τρέχουσες θέσεις στη συζήτηση και ασκεί κριτική σε ορισμένους μελετητές. Τέλος, αυτή η διατριβή ρίχνει λίγο περισσότερο φως στην πρώτη αρχή και την πολλαπλότητα, ένα θέμα που δεν έχει μελετηθεί έντονα στην αρχαία φιλοσοφία.","This paper examines the relationship between the first principle and multiplicity in a Neoplatonic framework. Neoplatonists postulated a first principle that was completely simple and one, namely the One, which in turn produces because of its perfection. It is the aim of this paper to discuss this topic by comparing the approaches of two of the most important Neoplatonic philosophers, Plotinus and Proclus. Furthermore, this thesis also wants to clarify the distinct metaphysical frameworks that were developed by Plotinus and Proclus and to show how both address the problem of the generation of multiplicity from a transcendent first principle, which is absolutely simple, one and a unity. This paper therefore seeks to enrich to the scholarly debate on the metaphysics of Neoplatonism by highlighting the ideas of Proclus and Plotinus, by showcasing their respective differences and the problems inherent in their ideas. The analysis begins with a thorough explanation of Plotinus’ and Proclus’ metaphysical systems. The first chapter starts with a comprehensive analysis of Plotinus’ metaphysical hierarchy, explaining the role of the One, the Dyad, and the Intellect, while also showcasing the innovations Proclus proposed and how he diverged from some Plotinian theories. Subsequently, this thesis delves into the problem of emanation. Plotinus argues that the One is abundant and perfect. This perfection, according to Plotinus, is the reason that the One overflows, which he likens to the sun and to the perfume of flowers. Proclus adheres to the reasoning of Plotinus and says that the emanation from the one is a natural phenomenon. Finally, this thesis delves into the first multiplicities and starts with they case of the Dyad. The Dyad fulfils a somewhat similar role for both philosophers, but what the Dyad actually is differs quite strongly. In Plotinus, we speak of a Indefinite, which is also called the Inchoate Intellect. In the case of Proclus, we speak of Limit and the Unlimited when we speak of the Dyad. While the Indefinite Dyad acts as the principle of multiplicity according to Plotinus, it itself is not considered a multiplicity. The Proclean Dyad is a principle of multiplicity and can be considered a multiplicity, but is not the first multiplicity. In the final part of the chapter, it is argued that the Intellect fulfils the role as the first multiplicity in the case of Plotinus, while the first Henad could be considered as the first multiplicity, if we consider its effects. The expected results of this thesis are manifold. Firstly, it demonstrates that Plotinus and Proclus thinks quite similarly regarding the first principle, but that the lower levels differ quite significantly. Furthermore, the Proclean system is more hierarchical, with additional levels within the intelligible realm, incorporating elements like the Henads and the Philebean terms \"Limit\" and \"Unlimited\". Finally, the thesis shows some problematic aspects of both these systems which remain unresolved: Plotinus does not adequately explain the Intellect turning towards the One, while Proclus does not convincingly argue the relationship between the Henads and the Dyad. The contribution of this paper lies in its novel analysis of the metaphysical systems of Plotinus and Proclus on the aspect of multiplicity, as it offers new ideas on their approaches to this problems. Furthermore, it engages with current positions in the debate and critiques certain scholars. Finally, this thesis sheds some more light on the first principle and multiplicity, a strongly understudied subject in ancient philosophy."],"dc:identifier":["uoadl:3428620","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3428620"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["“Multiplicity from Unity: A Comparative Research on the Genesis of Multiplicity for Plotinus and Proclus”"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:08Z"}