{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3431027"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3431027","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Θεραπευτική προσέγγιση της ψευδάρθρωσης σε οστεοπορωτικούς ασθενείς","abstract":"Ο ανθρώπινος σκελετός έχει αξιοσημείωτες αναγεννητικές ικανότητες, ικανές να αποκαθιστούν τη φυσιολογική δομή και τη λειτουργία του. Ωστόσο, όταν ένα κάταγμα αποτυγχάνει να πωρωθεί λόγω ανεπαρκούς ακινητοποίησης, ανεπιτυχούς χειρουργικής επέμβασης, πτωχής βιολογικής απόκρισης ή λοίμωξης, προκύπτει η ψευδάρθρωση, η οποία όχι μόνο επηρεάζει τη λειτουργικότητα του ατόμου, αλλά έχει και σημαντικές οικονομικές και ψυχολογικές επιπτώσεις τόσο στον ίδιο τον ασθενή όσο και στο περιβάλλον του. Η επίπτωση της ψευδάρθρωσης σε οστεοπορωτικούς ασθενείς αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια, αποτελώντας μια σημαντική κλινική πρόκληση. Η αξιολόγηση των ασθενών αυτών απαιτεί μια ενδελεχή εκτίμηση του αρχικού τραυματισμού, των συννοσηροτήτων και των συνηθειών τους, μαζί με μια λεπτομερή κλινική εξέταση - συμπεριλαμβανομένης της εκτίμησης της κατάστασης των μαλακών μορίων, των παραμορφώσεων, της δυσκαμψίας των αρθρώσεων και της παρουσίας προηγούμενων υλικών οστεοσύνθεσης. Η αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων απεικονιστικών και εργαστηριακών ευρημάτων για τον αποκλεισμό λοίμωξης και την κατανόηση των υποκείμενων αιτιών της ψευδάρθρωσης είναι σημαντική για τη χάραξη της θεραπευτικής στρατηγικής. Η θεραπεία περιλαμβάνει μόρια σηματοδότησης ή αυξητικούς παράγοντες, οστεοπρογονικά κύτταρα, εξωκυττάρια θεμέλια ουσία ως ικρίωμα και μηχανική σταθερότητα, στοιχεία κρίσιμα για την επιτυχή της έκβαση. Σε πολύπλοκες περιπτώσεις, η εφαρμογή οστικών υποκατάστατων και μοσχευμάτων, βιολογικών παραγόντων και φαρμάκων κατά της οστεοπόρωσης εξετάζεται όλο και περισσότερο, αν και η έρευνα συνεχίζει να διαμορφώνει τα στοιχεία που υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητά τους. Οι παρεμβάσεις αυτές αποσκοπούν στη βελτίωση της πώρωσης και στον μετριασμό των προκλήσεων που θέτει η οστεοπόρωση για την αποτελεσματική διαχείριση των ψευδαρθρώσεων. Επιπλέον, διερευνώνται συμπληρωματικές θεραπείες, όπως οι παλμικοί υπέρηχοι χαμηλής έντασης, η θεραπεία με κρουστικά κύματα, η διέγερση με παλμικό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, η ηλεκτροδιέγερση και η υπερβαρική οξυγονοθεραπεία για την περαιτέρω ενίσχυση της οστικής αναγέννησης και αποκατάστασης σε δύσκολες περιπτώσεις.","abstract_html":"Ο ανθρώπινος σκελετός έχει αξιοσημείωτες αναγεννητικές ικανότητες, ικανές να αποκαθιστούν τη φυσιολογική δομή και τη λειτουργία του. Ωστόσο, όταν ένα κάταγμα αποτυγχάνει να πωρωθεί λόγω ανεπαρκούς ακινητοποίησης, ανεπιτυχούς χειρουργικής επέμβασης, πτωχής βιολογικής απόκρισης ή λοίμωξης, προκύπτει η ψευδάρθρωση, η οποία όχι μόνο επηρεάζει τη λειτουργικότητα του ατόμου, αλλά έχει και σημαντικές οικονομικές και ψυχολογικές επιπτώσεις τόσο στον ίδιο τον ασθενή όσο και στο περιβάλλον του. Η επίπτωση της ψευδάρθρωσης σε οστεοπορωτικούς ασθενείς αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια, αποτελώντας μια σημαντική κλινική πρόκληση. Η αξιολόγηση των ασθενών αυτών απαιτεί μια ενδελεχή εκτίμηση του αρχικού τραυματισμού, των συννοσηροτήτων και των συνηθειών τους, μαζί με μια λεπτομερή κλινική εξέταση - συμπεριλαμβανομένης της εκτίμησης της κατάστασης των μαλακών μορίων, των παραμορφώσεων, της δυσκαμψίας των αρθρώσεων και της παρουσίας προηγούμενων υλικών οστεοσύνθεσης. Η αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων απεικονιστικών και εργαστηριακών ευρημάτων για τον αποκλεισμό λοίμωξης και την κατανόηση των υποκείμενων αιτιών της ψευδάρθρωσης είναι σημαντική για τη χάραξη της θεραπευτικής στρατηγικής. Η θεραπεία περιλαμβάνει μόρια σηματοδότησης ή αυξητικούς παράγοντες, οστεοπρογονικά κύτταρα, εξωκυττάρια θεμέλια ουσία ως ικρίωμα και μηχανική σταθερότητα, στοιχεία κρίσιμα για την επιτυχή της έκβαση. Σε πολύπλοκες περιπτώσεις, η εφαρμογή οστικών υποκατάστατων και μοσχευμάτων, βιολογικών παραγόντων και φαρμάκων κατά της οστεοπόρωσης εξετάζεται όλο και περισσότερο, αν και η έρευνα συνεχίζει να διαμορφώνει τα στοιχεία που υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητά τους. Οι παρεμβάσεις αυτές αποσκοπούν στη βελτίωση της πώρωσης και στον μετριασμό των προκλήσεων που θέτει η οστεοπόρωση για την αποτελεσματική διαχείριση των ψευδαρθρώσεων. Επιπλέον, διερευνώνται συμπληρωματικές θεραπείες, όπως οι παλμικοί υπέρηχοι χαμηλής έντασης, η θεραπεία με κρουστικά κύματα, η διέγερση με παλμικό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, η ηλεκτροδιέγερση και η υπερβαρική οξυγονοθεραπεία για την περαιτέρω ενίσχυση της οστικής αναγέννησης και αποκατάστασης σε δύσκολες περιπτώσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Βαρβαρούσης Κωνσταντίνος","Varvarousis Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:08Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3431027"],"render_values":[{"text":"uoadl:3431027","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3431027","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3431027","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3431027","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βαρβαρούσης Κωνσταντίνος","Varvarousis Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3431027","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3431027"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο ανθρώπινος σκελετός έχει αξιοσημείωτες αναγεννητικές ικανότητες, ικανές να αποκαθιστούν τη φυσιολογική δομή και τη λειτουργία του. Ωστόσο, όταν ένα κάταγμα αποτυγχάνει να πωρωθεί λόγω ανεπαρκούς ακινητοποίησης, ανεπιτυχούς χειρουργικής επέμβασης, πτωχής βιολογικής απόκρισης ή λοίμωξης, προκύπτει η ψευδάρθρωση, η οποία όχι μόνο επηρεάζει τη λειτουργικότητα του ατόμου, αλλά έχει και σημαντικές οικονομικές και ψυχολογικές επιπτώσεις τόσο στον ίδιο τον ασθενή όσο και στο περιβάλλον του. Η επίπτωση της ψευδάρθρωσης σε οστεοπορωτικούς ασθενείς αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια, αποτελώντας μια σημαντική κλινική πρόκληση. Η αξιολόγηση των ασθενών αυτών απαιτεί μια ενδελεχή εκτίμηση του αρχικού τραυματισμού, των συννοσηροτήτων και των συνηθειών τους, μαζί με μια λεπτομερή κλινική εξέταση - συμπεριλαμβανομένης της εκτίμησης της κατάστασης των μαλακών μορίων, των παραμορφώσεων, της δυσκαμψίας των αρθρώσεων και της παρουσίας προηγούμενων υλικών οστεοσύνθεσης. Η αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων απεικονιστικών και εργαστηριακών ευρημάτων για τον αποκλεισμό λοίμωξης και την κατανόηση των υποκείμενων αιτιών της ψευδάρθρωσης είναι σημαντική για τη χάραξη της θεραπευτικής στρατηγικής. Η θεραπεία περιλαμβάνει μόρια σηματοδότησης ή αυξητικούς παράγοντες, οστεοπρογονικά κύτταρα, εξωκυττάρια θεμέλια ουσία ως ικρίωμα και μηχανική σταθερότητα, στοιχεία κρίσιμα για την επιτυχή της έκβαση. Σε πολύπλοκες περιπτώσεις, η εφαρμογή οστικών υποκατάστατων και μοσχευμάτων, βιολογικών παραγόντων και φαρμάκων κατά της οστεοπόρωσης εξετάζεται όλο και περισσότερο, αν και η έρευνα συνεχίζει να διαμορφώνει τα στοιχεία που υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητά τους. Οι παρεμβάσεις αυτές αποσκοπούν στη βελτίωση της πώρωσης και στον μετριασμό των προκλήσεων που θέτει η οστεοπόρωση για την αποτελεσματική διαχείριση των ψευδαρθρώσεων. Επιπλέον, διερευνώνται συμπληρωματικές θεραπείες, όπως οι παλμικοί υπέρηχοι χαμηλής έντασης, η θεραπεία με κρουστικά κύματα, η διέγερση με παλμικό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, η ηλεκτροδιέγερση και η υπερβαρική οξυγονοθεραπεία για την περαιτέρω ενίσχυση της οστικής αναγέννησης και αποκατάστασης σε δύσκολες περιπτώσεις.","The human skeleton has remarkable regenerative abilities, capable of restoring its normal structure and function. However, when a fractured bone fails to heal due to inadequate immobilization, unsuccessful surgery, insufficient biological response, or infection, it results in non-union (pseudarthrosis). This chronic condition not only impairs patient’s function but also impacts the psychological and economic well-being of the individual and their caregivers. Non-unions in osteoporotic patients are anticipated to rise in incidence in the coming years, posing a significant clinical challenge. Evaluating these patients requires a comprehensive assessment of the initial injury, patient’s comorbidities and habits, along with a detailed physical examination—including the assessment of soft tissue conditions, deformities, joint stiffness, and the presence of previous fixation hardware. Utilizing all available imaging and laboratory findings to rule out infection and comprehend the underlying causes of non-union is essential for planning the appropriate treatment strategies. Effective treatment involves signaling molecules or growth factors, osteoprogenitor cells, extracellular matrix as a scaffold, and mechanical stability, all of which are critical for successful outcomes. In complex cases, the integration of bone substitutes and grafts, as well as biologic and anabolic agents, is increasingly considered, although ongoing research continues to shape the evidence supporting their efficacy. These interventions aim to optimize bone healing and mitigate the challenges posed by osteoporosis in managing non-unions effectively. Additionally, adjunctive therapies such as low-intensity pulsed ultrasound, shockwave therapy, pulsed electromagnetic field stimulation, electrical bone stimulation and hyperbaric oxygen therapy are being explored to further enhance bone regeneration and repair in challenging cases."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Θεραπευτική προσέγγιση της ψευδάρθρωσης σε οστεοπορωτικούς ασθενείς"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βαρβαρούσης Κωνσταντίνος","Varvarousis Konstantinos"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Ο ανθρώπινος σκελετός έχει αξιοσημείωτες αναγεννητικές ικανότητες, ικανές να αποκαθιστούν τη φυσιολογική δομή και τη λειτουργία του. Ωστόσο, όταν ένα κάταγμα αποτυγχάνει να πωρωθεί λόγω ανεπαρκούς ακινητοποίησης, ανεπιτυχούς χειρουργικής επέμβασης, πτωχής βιολογικής απόκρισης ή λοίμωξης, προκύπτει η ψευδάρθρωση, η οποία όχι μόνο επηρεάζει τη λειτουργικότητα του ατόμου, αλλά έχει και σημαντικές οικονομικές και ψυχολογικές επιπτώσεις τόσο στον ίδιο τον ασθενή όσο και στο περιβάλλον του. Η επίπτωση της ψευδάρθρωσης σε οστεοπορωτικούς ασθενείς αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια, αποτελώντας μια σημαντική κλινική πρόκληση. Η αξιολόγηση των ασθενών αυτών απαιτεί μια ενδελεχή εκτίμηση του αρχικού τραυματισμού, των συννοσηροτήτων και των συνηθειών τους, μαζί με μια λεπτομερή κλινική εξέταση - συμπεριλαμβανομένης της εκτίμησης της κατάστασης των μαλακών μορίων, των παραμορφώσεων, της δυσκαμψίας των αρθρώσεων και της παρουσίας προηγούμενων υλικών οστεοσύνθεσης. Η αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων απεικονιστικών και εργαστηριακών ευρημάτων για τον αποκλεισμό λοίμωξης και την κατανόηση των υποκείμενων αιτιών της ψευδάρθρωσης είναι σημαντική για τη χάραξη της θεραπευτικής στρατηγικής. Η θεραπεία περιλαμβάνει μόρια σηματοδότησης ή αυξητικούς παράγοντες, οστεοπρογονικά κύτταρα, εξωκυττάρια θεμέλια ουσία ως ικρίωμα και μηχανική σταθερότητα, στοιχεία κρίσιμα για την επιτυχή της έκβαση. Σε πολύπλοκες περιπτώσεις, η εφαρμογή οστικών υποκατάστατων και μοσχευμάτων, βιολογικών παραγόντων και φαρμάκων κατά της οστεοπόρωσης εξετάζεται όλο και περισσότερο, αν και η έρευνα συνεχίζει να διαμορφώνει τα στοιχεία που υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητά τους. Οι παρεμβάσεις αυτές αποσκοπούν στη βελτίωση της πώρωσης και στον μετριασμό των προκλήσεων που θέτει η οστεοπόρωση για την αποτελεσματική διαχείριση των ψευδαρθρώσεων. Επιπλέον, διερευνώνται συμπληρωματικές θεραπείες, όπως οι παλμικοί υπέρηχοι χαμηλής έντασης, η θεραπεία με κρουστικά κύματα, η διέγερση με παλμικό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, η ηλεκτροδιέγερση και η υπερβαρική οξυγονοθεραπεία για την περαιτέρω ενίσχυση της οστικής αναγέννησης και αποκατάστασης σε δύσκολες περιπτώσεις.","The human skeleton has remarkable regenerative abilities, capable of restoring its normal structure and function. However, when a fractured bone fails to heal due to inadequate immobilization, unsuccessful surgery, insufficient biological response, or infection, it results in non-union (pseudarthrosis). This chronic condition not only impairs patient’s function but also impacts the psychological and economic well-being of the individual and their caregivers. Non-unions in osteoporotic patients are anticipated to rise in incidence in the coming years, posing a significant clinical challenge. Evaluating these patients requires a comprehensive assessment of the initial injury, patient’s comorbidities and habits, along with a detailed physical examination—including the assessment of soft tissue conditions, deformities, joint stiffness, and the presence of previous fixation hardware. Utilizing all available imaging and laboratory findings to rule out infection and comprehend the underlying causes of non-union is essential for planning the appropriate treatment strategies. Effective treatment involves signaling molecules or growth factors, osteoprogenitor cells, extracellular matrix as a scaffold, and mechanical stability, all of which are critical for successful outcomes. In complex cases, the integration of bone substitutes and grafts, as well as biologic and anabolic agents, is increasingly considered, although ongoing research continues to shape the evidence supporting their efficacy. These interventions aim to optimize bone healing and mitigate the challenges posed by osteoporosis in managing non-unions effectively. Additionally, adjunctive therapies such as low-intensity pulsed ultrasound, shockwave therapy, pulsed electromagnetic field stimulation, electrical bone stimulation and hyperbaric oxygen therapy are being explored to further enhance bone regeneration and repair in challenging cases."],"dc:identifier":["uoadl:3431027","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3431027"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Θεραπευτική προσέγγιση της ψευδάρθρωσης σε οστεοπορωτικούς ασθενείς"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:08Z"}