{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3435306"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3435306","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη θεραπευτικών στόχων για την αναγέννηση του ήπατος μετά από οξύ, σοβαρό τραυματισμό","abstract":"Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια (ΟΗΑ) ορίζεται ως σοβαρή οξεία ηπατική βλάβη διάρκειας μικρότερης των είκοσι έξι εβδομάδων και χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση εγκεφαλοπάθειας, πήξης του αίματος, ηπατικής δυσλειτουργίας, εκτεταμένης νέκρωσης των ηπατοκυττάρων και φλεγμονώδους κυτταρικής διήθησης. Ο ανώμαλος θάνατος των ηπατοκυττάρων και η εξασθένιση των μεταβολικών διεργασιών, όπως η αποτοξίνωση και η παραγωγή πρωτεϊνών, μπορεί προοδευτικά να οδηγήσουν σε πολυοργανική ανεπάρκεια. Η ιογενής ηπατίτιδα και η επαγόμενη από φάρμακα ηπατίτιδα είναι οι πιο συχνές αιτίες ΟΗΑ παγκοσμίως. Ωστόσο, η κύρια θεραπευτική προσέγγιση για την ΟΗΑ είναι η μεταμόσχευση ήπατος, η οποία περιορίζεται από τη διαθεσιμότητα των δοτών και την ανάγκη ισόβιας ανοσοκαταστολής. Ως αποτέλεσμα, έχουν εισαχθεί νέες θεραπείες με βλαστοκύτταρα με επιτυχή αποτελέσματα στην ηπατική νόσο, αλλά με ταυτόχρονους περιορισμούς. Τα τελευταία χρόνια, η ιατρική κοινότητα έχει ρίξει φως στην παρακρινή δράση των βλαστικών κυττάρων, στοχεύοντας σε έναν μη κυτταρικό, μη επεμβατικό και λιγότερο ανοσογόνο τύπο θεραπείας. Τέτοιες θεραπευτικές εφαρμογές έχουν ήδη οδηγήσει στην αποκατάσταση και την αναγέννηση του ηπατικού ιστού, κυρίως λόγω των εκκρινόμενων εξωκυτταρικών κυστιδίων (EVs) που περιέχουν ανοσοκατασταλτικά και αντιφλεγμονώδη μόρια προερχόμενα από τα κύτταρα προέλευσής τους. Η ομάδα μας έδειξε ότι τα EVs που απελευθερώνονται από αμνιακό υγρό (AF)-MSCs ή ομφάλιο λώρο (UC)-MSCs μπορούν να επάγουν την αποκατάσταση του ήπατος και να διεγείρουν την καθοδική ρύθμιση της συστηματικής φλεγμονής μέσω της έκκρισης κυτταροκινών και αντιφλεγμονωδών μορίων σε ένα μοντέλο ποντικού Rag-/- στο οποίο επάγεται οξεία ηπατική ανεπάρκεια μέσω CCl4. Λειτουργικές μελέτες του φορτίου των EVs ανέδειξαν τα βιοδραστικά συστατικά που προάγουν τις θεραπευτικές τους ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένου του MFGE-8 που είναι ένα αντιφλεγμονώδες μόριο. Περαιτέρω πρωτεομική ανάλυση μετά από θεραπεία με rMFGE-8 σε ποντίκια που προσβλήθηκαν από CCl4 αποκάλυψε πιθανά μονοπάτια που ρυθμίζει η MFGE-8 για τη διαμεσολάβηση της επιδιόρθωσης και της αναγέννησης των ιστών, όπως η αυτοφαγία. Στην παρούσα μελέτη, στοχεύουμε στη διαλεύκανση της αυτοφαγικής ρύθμισης από το MFGE-8 στο in vivo μοντέλο ποντικού ΟΗΑ και σε in vitro συνθήκες υψηλής και χαμηλής αυτοφαγικής κατάστασης. Για τη μελέτη της αυτοφαγικής οδού in vivo, μελετήθηκε η έκφραση πρωτεϊνών που εμπλέκονται άμεσα σε αυτόν τον μηχανισμό, όπως η LC3 και η p62, στον ηπατικό ιστό. Προκειμένου να εκτιμηθούν τα υψηλά και χαμηλά επίπεδα αυτοφαγικής ροής in vitro, χρησιμοποιήθηκαν η ραπαμυκίνη και το NH4Cl, αντίστοιχα. Καθεμία από αυτές τις συνθήκες συνδυάστηκε με θεραπεία με rMFGE-8 και τα πειράματα αναλύθηκαν με Western Blot για τους δείκτες p62 και LC3. Η ανάλυση του ηπατικού ιστού για την έκφραση της πρωτεΐνης LC3, υπέδειξε την ενεργοποίηση της αυτοφαγικής οδού στα ποντίκια που προσβλήθηκαν με CCl4 μετά από θεραπεία με MFGE-8, ενώ τα επίπεδα έκφρασης της πρωτεΐνης p62 υπέδειξαν το αντίθετο. Ωστόσο, η p62 είναι μια πολυπαραγοντική πρωτεΐνη που εμπλέκεται στη ρύθμιση της φλεγμονής, επομένως η MFGE-8 θα μπορούσε να επηρεάσει την έκφρασή της με τρόπο ανεξάρτητο από την αυτοφαγία. Επιπλέον, η ανάλυση της έκφρασης των κυτταρικών πρωτεϊνών p62 και LC3 έδειξε την ανακουφιστική επίδραση της MFGE-8 σε συνθήκες εξασθενημένου αυτοφαγικού μηχανισμού, καθώς η θεραπεία με MFGE-8 ήταν σε θέση να αντιστρέψει τον φαινότυπο που προκλήθηκε από NH4Cl. Αυτές οι αναλύσεις, σε συνδυασμό με προηγούμενα εργαστηριακά δεδομένα και μια βιβλιογραφική ανασκόπηση, κατέδειξαν ότι η θεραπεία με MFGE-8 επάγει την αυτοφαγία και ότι η ρύθμιση αυτής της βασικής ομοιοστατικής οδού μπορεί να οδηγήσει στην επιδιόρθωση και την αναγέννηση των ιστών.","abstract_html":"Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια (ΟΗΑ) ορίζεται ως σοβαρή οξεία ηπατική βλάβη διάρκειας μικρότερης των είκοσι έξι εβδομάδων και χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση εγκεφαλοπάθειας, πήξης του αίματος, ηπατικής δυσλειτουργίας, εκτεταμένης νέκρωσης των ηπατοκυττάρων και φλεγμονώδους κυτταρικής διήθησης. Ο ανώμαλος θάνατος των ηπατοκυττάρων και η εξασθένιση των μεταβολικών διεργασιών, όπως η αποτοξίνωση και η παραγωγή πρωτεϊνών, μπορεί προοδευτικά να οδηγήσουν σε πολυοργανική ανεπάρκεια. Η ιογενής ηπατίτιδα και η επαγόμενη από φάρμακα ηπατίτιδα είναι οι πιο συχνές αιτίες ΟΗΑ παγκοσμίως. Ωστόσο, η κύρια θεραπευτική προσέγγιση για την ΟΗΑ είναι η μεταμόσχευση ήπατος, η οποία περιορίζεται από τη διαθεσιμότητα των δοτών και την ανάγκη ισόβιας ανοσοκαταστολής. Ως αποτέλεσμα, έχουν εισαχθεί νέες θεραπείες με βλαστοκύτταρα με επιτυχή αποτελέσματα στην ηπατική νόσο, αλλά με ταυτόχρονους περιορισμούς. Τα τελευταία χρόνια, η ιατρική κοινότητα έχει ρίξει φως στην παρακρινή δράση των βλαστικών κυττάρων, στοχεύοντας σε έναν μη κυτταρικό, μη επεμβατικό και λιγότερο ανοσογόνο τύπο θεραπείας. Τέτοιες θεραπευτικές εφαρμογές έχουν ήδη οδηγήσει στην αποκατάσταση και την αναγέννηση του ηπατικού ιστού, κυρίως λόγω των εκκρινόμενων εξωκυτταρικών κυστιδίων (EVs) που περιέχουν ανοσοκατασταλτικά και αντιφλεγμονώδη μόρια προερχόμενα από τα κύτταρα προέλευσής τους. Η ομάδα μας έδειξε ότι τα EVs που απελευθερώνονται από αμνιακό υγρό (AF)-MSCs ή ομφάλιο λώρο (UC)-MSCs μπορούν να επάγουν την αποκατάσταση του ήπατος και να διεγείρουν την καθοδική ρύθμιση της συστηματικής φλεγμονής μέσω της έκκρισης κυτταροκινών και αντιφλεγμονωδών μορίων σε ένα μοντέλο ποντικού Rag-/- στο οποίο επάγεται οξεία ηπατική ανεπάρκεια μέσω CCl4. Λειτουργικές μελέτες του φορτίου των EVs ανέδειξαν τα βιοδραστικά συστατικά που προάγουν τις θεραπευτικές τους ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένου του MFGE-8 που είναι ένα αντιφλεγμονώδες μόριο. Περαιτέρω πρωτεομική ανάλυση μετά από θεραπεία με rMFGE-8 σε ποντίκια που προσβλήθηκαν από CCl4 αποκάλυψε πιθανά μονοπάτια που ρυθμίζει η MFGE-8 για τη διαμεσολάβηση της επιδιόρθωσης και της αναγέννησης των ιστών, όπως η αυτοφαγία. Στην παρούσα μελέτη, στοχεύουμε στη διαλεύκανση της αυτοφαγικής ρύθμισης από το MFGE-8 στο in vivo μοντέλο ποντικού ΟΗΑ και σε in vitro συνθήκες υψηλής και χαμηλής αυτοφαγικής κατάστασης. Για τη μελέτη της αυτοφαγικής οδού in vivo, μελετήθηκε η έκφραση πρωτεϊνών που εμπλέκονται άμεσα σε αυτόν τον μηχανισμό, όπως η LC3 και η p62, στον ηπατικό ιστό. Προκειμένου να εκτιμηθούν τα υψηλά και χαμηλά επίπεδα αυτοφαγικής ροής in vitro, χρησιμοποιήθηκαν η ραπαμυκίνη και το NH4Cl, αντίστοιχα. Καθεμία από αυτές τις συνθήκες συνδυάστηκε με θεραπεία με rMFGE-8 και τα πειράματα αναλύθηκαν με Western Blot για τους δείκτες p62 και LC3. Η ανάλυση του ηπατικού ιστού για την έκφραση της πρωτεΐνης LC3, υπέδειξε την ενεργοποίηση της αυτοφαγικής οδού στα ποντίκια που προσβλήθηκαν με CCl4 μετά από θεραπεία με MFGE-8, ενώ τα επίπεδα έκφρασης της πρωτεΐνης p62 υπέδειξαν το αντίθετο. Ωστόσο, η p62 είναι μια πολυπαραγοντική πρωτεΐνη που εμπλέκεται στη ρύθμιση της φλεγμονής, επομένως η MFGE-8 θα μπορούσε να επηρεάσει την έκφρασή της με τρόπο ανεξάρτητο από την αυτοφαγία. Επιπλέον, η ανάλυση της έκφρασης των κυτταρικών πρωτεϊνών p62 και LC3 έδειξε την ανακουφιστική επίδραση της MFGE-8 σε συνθήκες εξασθενημένου αυτοφαγικού μηχανισμού, καθώς η θεραπεία με MFGE-8 ήταν σε θέση να αντιστρέψει τον φαινότυπο που προκλήθηκε από NH4Cl. Αυτές οι αναλύσεις, σε συνδυασμό με προηγούμενα εργαστηριακά δεδομένα και μια βιβλιογραφική ανασκόπηση, κατέδειξαν ότι η θεραπεία με MFGE-8 επάγει την αυτοφαγία και ότι η ρύθμιση αυτής της βασικής ομοιοστατικής οδού μπορεί να οδηγήσει στην επιδιόρθωση και την αναγέννηση των ιστών.","abstract_has_math":false,"creators":["Λευκαδίτη Μαρία","Lefkaditi Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:10Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3435306"],"render_values":[{"text":"uoadl:3435306","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3435306","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3435306","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3435306","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λευκαδίτη Μαρία","Lefkaditi Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3435306","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3435306"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια (ΟΗΑ) ορίζεται ως σοβαρή οξεία ηπατική βλάβη διάρκειας μικρότερης των είκοσι έξι εβδομάδων και χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση εγκεφαλοπάθειας, πήξης του αίματος, ηπατικής δυσλειτουργίας, εκτεταμένης νέκρωσης των ηπατοκυττάρων και φλεγμονώδους κυτταρικής διήθησης. Ο ανώμαλος θάνατος των ηπατοκυττάρων και η εξασθένιση των μεταβολικών διεργασιών, όπως η αποτοξίνωση και η παραγωγή πρωτεϊνών, μπορεί προοδευτικά να οδηγήσουν σε πολυοργανική ανεπάρκεια. Η ιογενής ηπατίτιδα και η επαγόμενη από φάρμακα ηπατίτιδα είναι οι πιο συχνές αιτίες ΟΗΑ παγκοσμίως. Ωστόσο, η κύρια θεραπευτική προσέγγιση για την ΟΗΑ είναι η μεταμόσχευση ήπατος, η οποία περιορίζεται από τη διαθεσιμότητα των δοτών και την ανάγκη ισόβιας ανοσοκαταστολής. Ως αποτέλεσμα, έχουν εισαχθεί νέες θεραπείες με βλαστοκύτταρα με επιτυχή αποτελέσματα στην ηπατική νόσο, αλλά με ταυτόχρονους περιορισμούς. Τα τελευταία χρόνια, η ιατρική κοινότητα έχει ρίξει φως στην παρακρινή δράση των βλαστικών κυττάρων, στοχεύοντας σε έναν μη κυτταρικό, μη επεμβατικό και λιγότερο ανοσογόνο τύπο θεραπείας. Τέτοιες θεραπευτικές εφαρμογές έχουν ήδη οδηγήσει στην αποκατάσταση και την αναγέννηση του ηπατικού ιστού, κυρίως λόγω των εκκρινόμενων εξωκυτταρικών κυστιδίων (EVs) που περιέχουν ανοσοκατασταλτικά και αντιφλεγμονώδη μόρια προερχόμενα από τα κύτταρα προέλευσής τους. Η ομάδα μας έδειξε ότι τα EVs που απελευθερώνονται από αμνιακό υγρό (AF)-MSCs ή ομφάλιο λώρο (UC)-MSCs μπορούν να επάγουν την αποκατάσταση του ήπατος και να διεγείρουν την καθοδική ρύθμιση της συστηματικής φλεγμονής μέσω της έκκρισης κυτταροκινών και αντιφλεγμονωδών μορίων σε ένα μοντέλο ποντικού Rag-/- στο οποίο επάγεται οξεία ηπατική ανεπάρκεια μέσω CCl4. Λειτουργικές μελέτες του φορτίου των EVs ανέδειξαν τα βιοδραστικά συστατικά που προάγουν τις θεραπευτικές τους ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένου του MFGE-8 που είναι ένα αντιφλεγμονώδες μόριο. Περαιτέρω πρωτεομική ανάλυση μετά από θεραπεία με rMFGE-8 σε ποντίκια που προσβλήθηκαν από CCl4 αποκάλυψε πιθανά μονοπάτια που ρυθμίζει η MFGE-8 για τη διαμεσολάβηση της επιδιόρθωσης και της αναγέννησης των ιστών, όπως η αυτοφαγία. Στην παρούσα μελέτη, στοχεύουμε στη διαλεύκανση της αυτοφαγικής ρύθμισης από το MFGE-8 στο in vivo μοντέλο ποντικού ΟΗΑ και σε in vitro συνθήκες υψηλής και χαμηλής αυτοφαγικής κατάστασης. Για τη μελέτη της αυτοφαγικής οδού in vivo, μελετήθηκε η έκφραση πρωτεϊνών που εμπλέκονται άμεσα σε αυτόν τον μηχανισμό, όπως η LC3 και η p62, στον ηπατικό ιστό. Προκειμένου να εκτιμηθούν τα υψηλά και χαμηλά επίπεδα αυτοφαγικής ροής in vitro, χρησιμοποιήθηκαν η ραπαμυκίνη και το NH4Cl, αντίστοιχα. Καθεμία από αυτές τις συνθήκες συνδυάστηκε με θεραπεία με rMFGE-8 και τα πειράματα αναλύθηκαν με Western Blot για τους δείκτες p62 και LC3. Η ανάλυση του ηπατικού ιστού για την έκφραση της πρωτεΐνης LC3, υπέδειξε την ενεργοποίηση της αυτοφαγικής οδού στα ποντίκια που προσβλήθηκαν με CCl4 μετά από θεραπεία με MFGE-8, ενώ τα επίπεδα έκφρασης της πρωτεΐνης p62 υπέδειξαν το αντίθετο. Ωστόσο, η p62 είναι μια πολυπαραγοντική πρωτεΐνη που εμπλέκεται στη ρύθμιση της φλεγμονής, επομένως η MFGE-8 θα μπορούσε να επηρεάσει την έκφρασή της με τρόπο ανεξάρτητο από την αυτοφαγία. Επιπλέον, η ανάλυση της έκφρασης των κυτταρικών πρωτεϊνών p62 και LC3 έδειξε την ανακουφιστική επίδραση της MFGE-8 σε συνθήκες εξασθενημένου αυτοφαγικού μηχανισμού, καθώς η θεραπεία με MFGE-8 ήταν σε θέση να αντιστρέψει τον φαινότυπο που προκλήθηκε από NH4Cl. Αυτές οι αναλύσεις, σε συνδυασμό με προηγούμενα εργαστηριακά δεδομένα και μια βιβλιογραφική ανασκόπηση, κατέδειξαν ότι η θεραπεία με MFGE-8 επάγει την αυτοφαγία και ότι η ρύθμιση αυτής της βασικής ομοιοστατικής οδού μπορεί να οδηγήσει στην επιδιόρθωση και την αναγέννηση των ιστών.","Acute hepatic failure (AHF) is defined as severe acute liver injury for fewer than twenty-six weeks duration and is characterized by the onset of encephalopathy, coagulopathy, hepatic dysfunction, extensive hepatocyte necrosis and inflammatory cell infiltration. The abnormal death of hepatocytes and the impairment of metabolic processes such as detoxification and protein production can progressively lead to multi-organ failure. Viral hepatitis and drug-induced hepatitis are the most common causes of AHF worldwide. However, the main therapeutic approach for AHF is liver transplantation, which is limited by donor availability and the need of lifelong immunosuppression. As a result, novel stem cell therapies have been introduced with successful results in liver disease, but with concomitant limitations. In recent years, the medical community has shed light on the paracrine action of stem cells, aiming at a non-cellular, non-invasive and less immunogenic type of therapy. Such therapeutic applications have already led to the repair and regeneration of liver tissue, mainly due to secreted extracellular vesicles (EVs) containing immunosuppressive and anti-inflammatory molecules derived from their cells of origin. Our group has shown that EVs released from amniotic fluid (AF)-MSCs or umbilical cord (UC)-MSCs can induce liver repair and stimulate the down-regulation of systemic inflammation through the secretion of cytokines and anti-inflammatory molecules in a CCl4-induced acute hepatic failure (AHF) Rag-/- mouse model. Functional studies of the EV cargo highlighted the bioactive components that promote its therapeutic properties, including MFGE-8, an anti-inflammatory molecule. Further proteomic analysis following rMFGE-8 treatment in CCl4-induced mice revealed potential pathways that MFGE-8 regulates to mediate tissue repair and regeneration, such as autophagy. In this study, we aim to elucidate autophagic regulation by MFGE-8 in the in vivo AHF mouse model and in in vitro cell conditions of high and low autophagic status. To study the autophagic pathway in vivo, the expression of proteins directly involved in this mechanism, such as LC3 and p62, were studied in liver tissue. In order to assess high and low levels of in vitro autophagic flux, the mTOR inhibitor, rapamycin and the NH4Cl were used, respectively. Each of these conditions was combined with rMFGE-8 treatment and the experiments were analyzed by Western Blot for the p62 and LC3 markers. Analysis of liver tissue for LC3 protein expression, suggested activation of the autophagic pathway in CCl4-induced mice after MFGE-8 treatment whereas, p62 protein expression levels suggested the opposite. However, p62 is a multifactorial protein involved in the regulation of inflammation, thus MFGE-8 could affect its expression in an autophagic-independent manner. Furthermore, the analysis of the expression of p62 and LC3 cellular proteins indicated the alleviating effect of MFGE-8 in conditions of impaired autophagic mechanism, since treatment with MFGE-8 was able to reverse the phenotype induced by NH4Cl. These analyses, combined with previous laboratory data and a literature review, demonstrated that MFGE-8 treatment induces autophagy and that regulation of this key homeostatic pathway may lead to tissue repair and regeneration."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη θεραπευτικών στόχων για την αναγέννηση του ήπατος μετά από οξύ, σοβαρό τραυματισμό"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λευκαδίτη Μαρία","Lefkaditi Maria"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια (ΟΗΑ) ορίζεται ως σοβαρή οξεία ηπατική βλάβη διάρκειας μικρότερης των είκοσι έξι εβδομάδων και χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση εγκεφαλοπάθειας, πήξης του αίματος, ηπατικής δυσλειτουργίας, εκτεταμένης νέκρωσης των ηπατοκυττάρων και φλεγμονώδους κυτταρικής διήθησης. Ο ανώμαλος θάνατος των ηπατοκυττάρων και η εξασθένιση των μεταβολικών διεργασιών, όπως η αποτοξίνωση και η παραγωγή πρωτεϊνών, μπορεί προοδευτικά να οδηγήσουν σε πολυοργανική ανεπάρκεια. Η ιογενής ηπατίτιδα και η επαγόμενη από φάρμακα ηπατίτιδα είναι οι πιο συχνές αιτίες ΟΗΑ παγκοσμίως. Ωστόσο, η κύρια θεραπευτική προσέγγιση για την ΟΗΑ είναι η μεταμόσχευση ήπατος, η οποία περιορίζεται από τη διαθεσιμότητα των δοτών και την ανάγκη ισόβιας ανοσοκαταστολής. Ως αποτέλεσμα, έχουν εισαχθεί νέες θεραπείες με βλαστοκύτταρα με επιτυχή αποτελέσματα στην ηπατική νόσο, αλλά με ταυτόχρονους περιορισμούς. Τα τελευταία χρόνια, η ιατρική κοινότητα έχει ρίξει φως στην παρακρινή δράση των βλαστικών κυττάρων, στοχεύοντας σε έναν μη κυτταρικό, μη επεμβατικό και λιγότερο ανοσογόνο τύπο θεραπείας. Τέτοιες θεραπευτικές εφαρμογές έχουν ήδη οδηγήσει στην αποκατάσταση και την αναγέννηση του ηπατικού ιστού, κυρίως λόγω των εκκρινόμενων εξωκυτταρικών κυστιδίων (EVs) που περιέχουν ανοσοκατασταλτικά και αντιφλεγμονώδη μόρια προερχόμενα από τα κύτταρα προέλευσής τους. Η ομάδα μας έδειξε ότι τα EVs που απελευθερώνονται από αμνιακό υγρό (AF)-MSCs ή ομφάλιο λώρο (UC)-MSCs μπορούν να επάγουν την αποκατάσταση του ήπατος και να διεγείρουν την καθοδική ρύθμιση της συστηματικής φλεγμονής μέσω της έκκρισης κυτταροκινών και αντιφλεγμονωδών μορίων σε ένα μοντέλο ποντικού Rag-/- στο οποίο επάγεται οξεία ηπατική ανεπάρκεια μέσω CCl4. Λειτουργικές μελέτες του φορτίου των EVs ανέδειξαν τα βιοδραστικά συστατικά που προάγουν τις θεραπευτικές τους ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένου του MFGE-8 που είναι ένα αντιφλεγμονώδες μόριο. Περαιτέρω πρωτεομική ανάλυση μετά από θεραπεία με rMFGE-8 σε ποντίκια που προσβλήθηκαν από CCl4 αποκάλυψε πιθανά μονοπάτια που ρυθμίζει η MFGE-8 για τη διαμεσολάβηση της επιδιόρθωσης και της αναγέννησης των ιστών, όπως η αυτοφαγία. Στην παρούσα μελέτη, στοχεύουμε στη διαλεύκανση της αυτοφαγικής ρύθμισης από το MFGE-8 στο in vivo μοντέλο ποντικού ΟΗΑ και σε in vitro συνθήκες υψηλής και χαμηλής αυτοφαγικής κατάστασης. Για τη μελέτη της αυτοφαγικής οδού in vivo, μελετήθηκε η έκφραση πρωτεϊνών που εμπλέκονται άμεσα σε αυτόν τον μηχανισμό, όπως η LC3 και η p62, στον ηπατικό ιστό. Προκειμένου να εκτιμηθούν τα υψηλά και χαμηλά επίπεδα αυτοφαγικής ροής in vitro, χρησιμοποιήθηκαν η ραπαμυκίνη και το NH4Cl, αντίστοιχα. Καθεμία από αυτές τις συνθήκες συνδυάστηκε με θεραπεία με rMFGE-8 και τα πειράματα αναλύθηκαν με Western Blot για τους δείκτες p62 και LC3. Η ανάλυση του ηπατικού ιστού για την έκφραση της πρωτεΐνης LC3, υπέδειξε την ενεργοποίηση της αυτοφαγικής οδού στα ποντίκια που προσβλήθηκαν με CCl4 μετά από θεραπεία με MFGE-8, ενώ τα επίπεδα έκφρασης της πρωτεΐνης p62 υπέδειξαν το αντίθετο. Ωστόσο, η p62 είναι μια πολυπαραγοντική πρωτεΐνη που εμπλέκεται στη ρύθμιση της φλεγμονής, επομένως η MFGE-8 θα μπορούσε να επηρεάσει την έκφρασή της με τρόπο ανεξάρτητο από την αυτοφαγία. Επιπλέον, η ανάλυση της έκφρασης των κυτταρικών πρωτεϊνών p62 και LC3 έδειξε την ανακουφιστική επίδραση της MFGE-8 σε συνθήκες εξασθενημένου αυτοφαγικού μηχανισμού, καθώς η θεραπεία με MFGE-8 ήταν σε θέση να αντιστρέψει τον φαινότυπο που προκλήθηκε από NH4Cl. Αυτές οι αναλύσεις, σε συνδυασμό με προηγούμενα εργαστηριακά δεδομένα και μια βιβλιογραφική ανασκόπηση, κατέδειξαν ότι η θεραπεία με MFGE-8 επάγει την αυτοφαγία και ότι η ρύθμιση αυτής της βασικής ομοιοστατικής οδού μπορεί να οδηγήσει στην επιδιόρθωση και την αναγέννηση των ιστών.","Acute hepatic failure (AHF) is defined as severe acute liver injury for fewer than twenty-six weeks duration and is characterized by the onset of encephalopathy, coagulopathy, hepatic dysfunction, extensive hepatocyte necrosis and inflammatory cell infiltration. The abnormal death of hepatocytes and the impairment of metabolic processes such as detoxification and protein production can progressively lead to multi-organ failure. Viral hepatitis and drug-induced hepatitis are the most common causes of AHF worldwide. However, the main therapeutic approach for AHF is liver transplantation, which is limited by donor availability and the need of lifelong immunosuppression. As a result, novel stem cell therapies have been introduced with successful results in liver disease, but with concomitant limitations. In recent years, the medical community has shed light on the paracrine action of stem cells, aiming at a non-cellular, non-invasive and less immunogenic type of therapy. Such therapeutic applications have already led to the repair and regeneration of liver tissue, mainly due to secreted extracellular vesicles (EVs) containing immunosuppressive and anti-inflammatory molecules derived from their cells of origin. Our group has shown that EVs released from amniotic fluid (AF)-MSCs or umbilical cord (UC)-MSCs can induce liver repair and stimulate the down-regulation of systemic inflammation through the secretion of cytokines and anti-inflammatory molecules in a CCl4-induced acute hepatic failure (AHF) Rag-/- mouse model. Functional studies of the EV cargo highlighted the bioactive components that promote its therapeutic properties, including MFGE-8, an anti-inflammatory molecule. Further proteomic analysis following rMFGE-8 treatment in CCl4-induced mice revealed potential pathways that MFGE-8 regulates to mediate tissue repair and regeneration, such as autophagy. In this study, we aim to elucidate autophagic regulation by MFGE-8 in the in vivo AHF mouse model and in in vitro cell conditions of high and low autophagic status. To study the autophagic pathway in vivo, the expression of proteins directly involved in this mechanism, such as LC3 and p62, were studied in liver tissue. In order to assess high and low levels of in vitro autophagic flux, the mTOR inhibitor, rapamycin and the NH4Cl were used, respectively. Each of these conditions was combined with rMFGE-8 treatment and the experiments were analyzed by Western Blot for the p62 and LC3 markers. Analysis of liver tissue for LC3 protein expression, suggested activation of the autophagic pathway in CCl4-induced mice after MFGE-8 treatment whereas, p62 protein expression levels suggested the opposite. However, p62 is a multifactorial protein involved in the regulation of inflammation, thus MFGE-8 could affect its expression in an autophagic-independent manner. Furthermore, the analysis of the expression of p62 and LC3 cellular proteins indicated the alleviating effect of MFGE-8 in conditions of impaired autophagic mechanism, since treatment with MFGE-8 was able to reverse the phenotype induced by NH4Cl. These analyses, combined with previous laboratory data and a literature review, demonstrated that MFGE-8 treatment induces autophagy and that regulation of this key homeostatic pathway may lead to tissue repair and regeneration."],"dc:identifier":["uoadl:3435306","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3435306"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη θεραπευτικών στόχων για την αναγέννηση του ήπατος μετά από οξύ, σοβαρό τραυματισμό"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:10Z"}