{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3437878"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3437878","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αφηγήσεις και Μαρτυρίες ζωής: Παιδική ηλικία, παρέκκλιση και κοινωνική κανονικότητα","abstract":"Η παρούσα εργασία έχει ως σκοπό την ανάδειξη της παιδικής ηλικίας ανθρώπων που παρεκκλίνουν από το κανονιστικό πρότυπο και την απόδειξη ότι η παιδική ηλικία αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο την βιογραφική αφηγηματική συνέντευξη, συγκεντρώθηκαν συνολικά 19 ιστορίες ζωής ενήλικων ατόμων που βίωσαν ως παιδιά μια κανονικότητα που θεωρείται ότι παρεκκλίνει από το δυτικό πρότυπο που ορίζει το παιδί σε συνάρτηση με τους θεσμούς της οικογένειας και του σχολείου. Οι αποκλίνουσες μορφές παιδικής ηλικίας όπως ορίζονται βιβλιογραφικά, αναφέρονται στα παιδιά του δρόμου, παιδιά εργαζόμενα και παιδιά παραβάτες. Αυτές, θέτουν τα όρια μεταξύ κανονικού και μη κανονικού και επιτρέπουν την κριτική μελέτη γύρω από τα χαρακτηριστικά που ορίζουν την παιδική ηλικία. Ειδικότερα, αυτές οι μορφές παιδικής ηλικίας αποδεικνύουν ότι η παιδική ηλικία αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή, η οποία επηρεάζεται, καθορίζεται και τελικά δομείται ως συνέπεια κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων. Αυτό, όπως περιγράφει η κοινωνιολογία της παιδικής ηλικίας αποκαλύπτει την σχετικότητα της παιδικής ηλικίας από εποχή σε εποχή αλλά και το γεγονός ότι δεν υπάρχει μια παιδική ηλικία για όλα τα παιδιά του κόσμου αλλά πολλές παιδικές ηλικίες οι οποίες υφίστανται παράλληλα, την ίδια στιγμή. Ακόμη, η ύπαρξη ενός κανονιστικού προτύπου για την παιδική ηλικία σχετίζεται με την εξουσία και συμφέροντα. Η προώθηση μάλιστα της μιας και καθολικής παιδικής ηλικίας προωθείται μέσα από διάφορους τομείς όπως, την σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, την ανάπτυξη της ψυχολογίας, την ύπαρξη ιδρυμάτων και προγραμμάτων ειδικά σχεδιασμένα για παιδιά, την αλλαγή του ρόλου της μητέρας καθώς και τους θεσμούς της οικογένειας και του σχολείου. Οι δυο αυτοί θεσμοί αποτελούν τα ιδανικά μέρη που οφείλουν τα παιδιά να υπάρχουν, να μεγαλώνουν και να αναπτύσσονται. Η ύπαρξη ωστόσο παιδιών που εργάζονται από μικρή ηλικία, που βρίσκονται στον δρόμο ή παραβατούν γεννούν προβληματισμούς σχετικά την αποτελεσματικότητα αυτών των θεσμών. Ειδικότερα, η κοινωνιολογία της εκπαίδευσης έχει αποδείξει ότι ο εκπαιδευτικός θεσμός που θεωρείται ουδέτερος και αντικειμενικός, στην πραγματικότητα παράγει την ανισότητα και μεταφράζει το κοινωνικό σε φυσικό, οδηγώντας συγκεκριμένες ομάδες ατόμων στην απόκλιση και διαιωνίζοντας τις υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας. Το σχολείο έχει όμως την δυνατότητα να αποτελέσει έναν τόπο κριτικού στοχασμού. Η κριτική παιδαγωγική αποτελεί την αποτελεσματικότερη παιδαγωγική θεωρία που δίνει την δυνατότητα στα άτομα να αποκτήσουν κριτική συνειδητοποίηση, να κατανοήσουν τα βαθύτερα αίτια και τις σκοπιμότητες και να προκαλέσουν την κοινωνική αλλαγή.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία έχει ως σκοπό την ανάδειξη της παιδικής ηλικίας ανθρώπων που παρεκκλίνουν από το κανονιστικό πρότυπο και την απόδειξη ότι η παιδική ηλικία αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο την βιογραφική αφηγηματική συνέντευξη, συγκεντρώθηκαν συνολικά 19 ιστορίες ζωής ενήλικων ατόμων που βίωσαν ως παιδιά μια κανονικότητα που θεωρείται ότι παρεκκλίνει από το δυτικό πρότυπο που ορίζει το παιδί σε συνάρτηση με τους θεσμούς της οικογένειας και του σχολείου. Οι αποκλίνουσες μορφές παιδικής ηλικίας όπως ορίζονται βιβλιογραφικά, αναφέρονται στα παιδιά του δρόμου, παιδιά εργαζόμενα και παιδιά παραβάτες. Αυτές, θέτουν τα όρια μεταξύ κανονικού και μη κανονικού και επιτρέπουν την κριτική μελέτη γύρω από τα χαρακτηριστικά που ορίζουν την παιδική ηλικία. Ειδικότερα, αυτές οι μορφές παιδικής ηλικίας αποδεικνύουν ότι η παιδική ηλικία αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή, η οποία επηρεάζεται, καθορίζεται και τελικά δομείται ως συνέπεια κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων. Αυτό, όπως περιγράφει η κοινωνιολογία της παιδικής ηλικίας αποκαλύπτει την σχετικότητα της παιδικής ηλικίας από εποχή σε εποχή αλλά και το γεγονός ότι δεν υπάρχει μια παιδική ηλικία για όλα τα παιδιά του κόσμου αλλά πολλές παιδικές ηλικίες οι οποίες υφίστανται παράλληλα, την ίδια στιγμή. Ακόμη, η ύπαρξη ενός κανονιστικού προτύπου για την παιδική ηλικία σχετίζεται με την εξουσία και συμφέροντα. Η προώθηση μάλιστα της μιας και καθολικής παιδικής ηλικίας προωθείται μέσα από διάφορους τομείς όπως, την σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, την ανάπτυξη της ψυχολογίας, την ύπαρξη ιδρυμάτων και προγραμμάτων ειδικά σχεδιασμένα για παιδιά, την αλλαγή του ρόλου της μητέρας καθώς και τους θεσμούς της οικογένειας και του σχολείου. Οι δυο αυτοί θεσμοί αποτελούν τα ιδανικά μέρη που οφείλουν τα παιδιά να υπάρχουν, να μεγαλώνουν και να αναπτύσσονται. Η ύπαρξη ωστόσο παιδιών που εργάζονται από μικρή ηλικία, που βρίσκονται στον δρόμο ή παραβατούν γεννούν προβληματισμούς σχετικά την αποτελεσματικότητα αυτών των θεσμών. Ειδικότερα, η κοινωνιολογία της εκπαίδευσης έχει αποδείξει ότι ο εκπαιδευτικός θεσμός που θεωρείται ουδέτερος και αντικειμενικός, στην πραγματικότητα παράγει την ανισότητα και μεταφράζει το κοινωνικό σε φυσικό, οδηγώντας συγκεκριμένες ομάδες ατόμων στην απόκλιση και διαιωνίζοντας τις υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας. Το σχολείο έχει όμως την δυνατότητα να αποτελέσει έναν τόπο κριτικού στοχασμού. Η κριτική παιδαγωγική αποτελεί την αποτελεσματικότερη παιδαγωγική θεωρία που δίνει την δυνατότητα στα άτομα να αποκτήσουν κριτική συνειδητοποίηση, να κατανοήσουν τα βαθύτερα αίτια και τις σκοπιμότητες και να προκαλέσουν την κοινωνική αλλαγή.","abstract_has_math":false,"creators":["Πετανίτη Ηλιάνα","Petaniti Iliana"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:10Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3437878"],"render_values":[{"text":"uoadl:3437878","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3437878","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3437878","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3437878","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πετανίτη Ηλιάνα","Petaniti Iliana"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3437878","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3437878"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία έχει ως σκοπό την ανάδειξη της παιδικής ηλικίας ανθρώπων που παρεκκλίνουν από το κανονιστικό πρότυπο και την απόδειξη ότι η παιδική ηλικία αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο την βιογραφική αφηγηματική συνέντευξη, συγκεντρώθηκαν συνολικά 19 ιστορίες ζωής ενήλικων ατόμων που βίωσαν ως παιδιά μια κανονικότητα που θεωρείται ότι παρεκκλίνει από το δυτικό πρότυπο που ορίζει το παιδί σε συνάρτηση με τους θεσμούς της οικογένειας και του σχολείου. Οι αποκλίνουσες μορφές παιδικής ηλικίας όπως ορίζονται βιβλιογραφικά, αναφέρονται στα παιδιά του δρόμου, παιδιά εργαζόμενα και παιδιά παραβάτες. Αυτές, θέτουν τα όρια μεταξύ κανονικού και μη κανονικού και επιτρέπουν την κριτική μελέτη γύρω από τα χαρακτηριστικά που ορίζουν την παιδική ηλικία. Ειδικότερα, αυτές οι μορφές παιδικής ηλικίας αποδεικνύουν ότι η παιδική ηλικία αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή, η οποία επηρεάζεται, καθορίζεται και τελικά δομείται ως συνέπεια κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων. Αυτό, όπως περιγράφει η κοινωνιολογία της παιδικής ηλικίας αποκαλύπτει την σχετικότητα της παιδικής ηλικίας από εποχή σε εποχή αλλά και το γεγονός ότι δεν υπάρχει μια παιδική ηλικία για όλα τα παιδιά του κόσμου αλλά πολλές παιδικές ηλικίες οι οποίες υφίστανται παράλληλα, την ίδια στιγμή. Ακόμη, η ύπαρξη ενός κανονιστικού προτύπου για την παιδική ηλικία σχετίζεται με την εξουσία και συμφέροντα. Η προώθηση μάλιστα της μιας και καθολικής παιδικής ηλικίας προωθείται μέσα από διάφορους τομείς όπως, την σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, την ανάπτυξη της ψυχολογίας, την ύπαρξη ιδρυμάτων και προγραμμάτων ειδικά σχεδιασμένα για παιδιά, την αλλαγή του ρόλου της μητέρας καθώς και τους θεσμούς της οικογένειας και του σχολείου. Οι δυο αυτοί θεσμοί αποτελούν τα ιδανικά μέρη που οφείλουν τα παιδιά να υπάρχουν, να μεγαλώνουν και να αναπτύσσονται. Η ύπαρξη ωστόσο παιδιών που εργάζονται από μικρή ηλικία, που βρίσκονται στον δρόμο ή παραβατούν γεννούν προβληματισμούς σχετικά την αποτελεσματικότητα αυτών των θεσμών. Ειδικότερα, η κοινωνιολογία της εκπαίδευσης έχει αποδείξει ότι ο εκπαιδευτικός θεσμός που θεωρείται ουδέτερος και αντικειμενικός, στην πραγματικότητα παράγει την ανισότητα και μεταφράζει το κοινωνικό σε φυσικό, οδηγώντας συγκεκριμένες ομάδες ατόμων στην απόκλιση και διαιωνίζοντας τις υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας. Το σχολείο έχει όμως την δυνατότητα να αποτελέσει έναν τόπο κριτικού στοχασμού. Η κριτική παιδαγωγική αποτελεί την αποτελεσματικότερη παιδαγωγική θεωρία που δίνει την δυνατότητα στα άτομα να αποκτήσουν κριτική συνειδητοποίηση, να κατανοήσουν τα βαθύτερα αίτια και τις σκοπιμότητες και να προκαλέσουν την κοινωνική αλλαγή.","The purpose of this work is to highlight the childhood of people who deviate from the normative standard and to prove that childhood is a social construction. Specifically, using the biographical narrative interview as a tool, a total of 19 life stories of adults who experienced as children a normality considered to deviate from the Western standard that defines the child in relation to family and school institutions were collected. The deviant forms of childhood as defined in the literature refer to street children, child workers and child delinquents. These, in turn, set the boundaries between normal and abnormal and allow critical study around the characteristics that define childhood. In particular, these forms of childhood demonstrate that childhood is a social construction, which is influenced, determined and ultimately structured as a consequence of social, economic and political factors. This, as described by the sociology of childhood reveals the relativity of childhood from era to era but the fact that there is not one childhood for all the children of the world but many childhood ages which exist in parallel, at the same time. Furthermore, the existence of a normative standard for childhood is related to power and interests. Indeed, the promotion of a universal childhood is promoted in various areas such as the convention on the rights of the child, the development of psychology, the existence of institutions and programs specially designed for children, the change of the role of the mother and the institutions of the family and the school. These two institutions are the ideal places where children should exist, grow and develop. However, the existence of children who work from an early age, who are on the street or who commit crimes raise concerns about the effectiveness of these institutions. In particular, the sociology of education has proven that the educational institution that is considered neutral and objective actually produces inequality and translates the social into the natural, leading specific groups of individuals to deviance and perpetuating existing power relations. However, school has the potential to be a place of critical reflection. Critical pedagogy is the most effective pedagogic theory that enables individuals to gain critical awareness, understand deeper causes and purposes, and cause social change."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αφηγήσεις και Μαρτυρίες ζωής: Παιδική ηλικία, παρέκκλιση και κοινωνική κανονικότητα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πετανίτη Ηλιάνα","Petaniti Iliana"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία έχει ως σκοπό την ανάδειξη της παιδικής ηλικίας ανθρώπων που παρεκκλίνουν από το κανονιστικό πρότυπο και την απόδειξη ότι η παιδική ηλικία αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο την βιογραφική αφηγηματική συνέντευξη, συγκεντρώθηκαν συνολικά 19 ιστορίες ζωής ενήλικων ατόμων που βίωσαν ως παιδιά μια κανονικότητα που θεωρείται ότι παρεκκλίνει από το δυτικό πρότυπο που ορίζει το παιδί σε συνάρτηση με τους θεσμούς της οικογένειας και του σχολείου. Οι αποκλίνουσες μορφές παιδικής ηλικίας όπως ορίζονται βιβλιογραφικά, αναφέρονται στα παιδιά του δρόμου, παιδιά εργαζόμενα και παιδιά παραβάτες. Αυτές, θέτουν τα όρια μεταξύ κανονικού και μη κανονικού και επιτρέπουν την κριτική μελέτη γύρω από τα χαρακτηριστικά που ορίζουν την παιδική ηλικία. Ειδικότερα, αυτές οι μορφές παιδικής ηλικίας αποδεικνύουν ότι η παιδική ηλικία αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή, η οποία επηρεάζεται, καθορίζεται και τελικά δομείται ως συνέπεια κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων. Αυτό, όπως περιγράφει η κοινωνιολογία της παιδικής ηλικίας αποκαλύπτει την σχετικότητα της παιδικής ηλικίας από εποχή σε εποχή αλλά και το γεγονός ότι δεν υπάρχει μια παιδική ηλικία για όλα τα παιδιά του κόσμου αλλά πολλές παιδικές ηλικίες οι οποίες υφίστανται παράλληλα, την ίδια στιγμή. Ακόμη, η ύπαρξη ενός κανονιστικού προτύπου για την παιδική ηλικία σχετίζεται με την εξουσία και συμφέροντα. Η προώθηση μάλιστα της μιας και καθολικής παιδικής ηλικίας προωθείται μέσα από διάφορους τομείς όπως, την σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, την ανάπτυξη της ψυχολογίας, την ύπαρξη ιδρυμάτων και προγραμμάτων ειδικά σχεδιασμένα για παιδιά, την αλλαγή του ρόλου της μητέρας καθώς και τους θεσμούς της οικογένειας και του σχολείου. Οι δυο αυτοί θεσμοί αποτελούν τα ιδανικά μέρη που οφείλουν τα παιδιά να υπάρχουν, να μεγαλώνουν και να αναπτύσσονται. Η ύπαρξη ωστόσο παιδιών που εργάζονται από μικρή ηλικία, που βρίσκονται στον δρόμο ή παραβατούν γεννούν προβληματισμούς σχετικά την αποτελεσματικότητα αυτών των θεσμών. Ειδικότερα, η κοινωνιολογία της εκπαίδευσης έχει αποδείξει ότι ο εκπαιδευτικός θεσμός που θεωρείται ουδέτερος και αντικειμενικός, στην πραγματικότητα παράγει την ανισότητα και μεταφράζει το κοινωνικό σε φυσικό, οδηγώντας συγκεκριμένες ομάδες ατόμων στην απόκλιση και διαιωνίζοντας τις υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας. Το σχολείο έχει όμως την δυνατότητα να αποτελέσει έναν τόπο κριτικού στοχασμού. Η κριτική παιδαγωγική αποτελεί την αποτελεσματικότερη παιδαγωγική θεωρία που δίνει την δυνατότητα στα άτομα να αποκτήσουν κριτική συνειδητοποίηση, να κατανοήσουν τα βαθύτερα αίτια και τις σκοπιμότητες και να προκαλέσουν την κοινωνική αλλαγή.","The purpose of this work is to highlight the childhood of people who deviate from the normative standard and to prove that childhood is a social construction. Specifically, using the biographical narrative interview as a tool, a total of 19 life stories of adults who experienced as children a normality considered to deviate from the Western standard that defines the child in relation to family and school institutions were collected. The deviant forms of childhood as defined in the literature refer to street children, child workers and child delinquents. These, in turn, set the boundaries between normal and abnormal and allow critical study around the characteristics that define childhood. In particular, these forms of childhood demonstrate that childhood is a social construction, which is influenced, determined and ultimately structured as a consequence of social, economic and political factors. This, as described by the sociology of childhood reveals the relativity of childhood from era to era but the fact that there is not one childhood for all the children of the world but many childhood ages which exist in parallel, at the same time. Furthermore, the existence of a normative standard for childhood is related to power and interests. Indeed, the promotion of a universal childhood is promoted in various areas such as the convention on the rights of the child, the development of psychology, the existence of institutions and programs specially designed for children, the change of the role of the mother and the institutions of the family and the school. These two institutions are the ideal places where children should exist, grow and develop. However, the existence of children who work from an early age, who are on the street or who commit crimes raise concerns about the effectiveness of these institutions. In particular, the sociology of education has proven that the educational institution that is considered neutral and objective actually produces inequality and translates the social into the natural, leading specific groups of individuals to deviance and perpetuating existing power relations. However, school has the potential to be a place of critical reflection. Critical pedagogy is the most effective pedagogic theory that enables individuals to gain critical awareness, understand deeper causes and purposes, and cause social change."],"dc:identifier":["uoadl:3437878","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3437878"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Αφηγήσεις και Μαρτυρίες ζωής: Παιδική ηλικία, παρέκκλιση και κοινωνική κανονικότητα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:10Z"}