{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3440748"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3440748","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δεύτερα νεοπλάσματα σε ασθενείς με τυχαιώματα των επινεφριδίων: Φυσική ιστορία και κλινικοεργαστηριακά χαρακτηριστικά","abstract":"Εισαγωγή: Η παρουσία επινεφριδιακού τυχαιώματος σε απεικονιστικό έλεγχο εγείρει το ερώτημα αν αυτό σχετίζεται με ενδεχόμενη ορμονική έκκριση. Εκτός από τον αποκλεισμό φαιοχρωμοκυττώματος και πρωτοπαθούς αλδοστερονισμού η διερεύνηση αφορά και σε υπερκορτιζολαιμία. Η συσχέτιση δεύτερων, σύγχρονων ή μετάχρονων, νεοπλασιών σε ασθενείς με επινεφριδιακό τυχαίωμα χωρίς γνωστό γενετικό υπόβαθρο αποτέλεσε αντικείμενο αυτής της μελέτης και εκτιμήθηκαν επιδημιολογικά, κλινικά και εργαστηριακά χαρακτηριστικά των ασθενών με τυχαίωμα έναντι αυτών με τυχαίωμα και εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Η ορμονική δραστηριότητα των τυχαιωμάτων ως προς την κορτιζόλη παρατηρήθηκε αναδρομικά και συγκρίθηκε μεταξύ των δυο ομάδων. Μέθοδος: Από σύνολο 168 ασθενών, μελετήθηκαν 108 ασθενείς με τυχαίωμα που είχαν παρακολούθηση για διάστημα τουλάχιστον 24 μηνών. Καταγράφηκαν παράμετροι όπως το φύλο, η ηλικία, ο Δείκτης Μάζας Σώματος, το κάπνισμα και η ύπαρξη και η εξέλιξη συννοσηροτήτων. Εκτιμήθηκε η μέγιστη διάμετρος του τυχαιώματος και ο ρυθμός μεταβολής της όπως και ορμονικές παράμετροι με τη μέτρηση της πρωινής τιμής κορτιζόλης μετά από ολονύκτια καταστολή με 1mg δεξαμεθαζόνη, της ACTH και της κορτιζόλης ούρων 24ωρου. Επίσης, ερευνήθηκε η κατανομή των μετρήσεων του λόγου DEHAS προς το κατώτερο όριο αναφοράς σε ασθενείς με τυχαίωμα συγκριτικά με αυτούς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα. Αποτελέσματα: Δεύτερο νεόπλασμα διαπιστώθηκε στο ένα τρίτο των ασθενών με τυχαίωματα επινεφριδίων. Η μέση ηλικία εμφάνισης ήταν 58,3±1,6 και 59,6±2,3 έτη και ο ΔΜΣ 30,18 ±0,78 και 29,81±1,08 Κg/m² ανάμεσα στους ασθενείς με τυχαίωμα και τυχαίωμα και εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία αυτών των χαρακτηριστικών (p=0,643 και 0,784 αντίστοιχα) ούτε και στην καπνιστική συνήθεια στους υπό εξέταση πληθυσμούς. Ομοίως, δεν παρατηρήθηκε διαφορά στην εμφάνιση αρτηριακής υπέρτασης, σακχαρώδους διαβήτη, δυσλιπιδαιμίας, οστεοπόρωσης και ψυχιατρικών διαταραχών ανάμεσα στις προαναφερθείσες ομάδες ασθενών. Διαφορά δεν παρατηρήθηκε και στην εξέλιξη των συννοσηροτήτων ανάμεσα στις δυο ομάδες Η μέγιστη μετρούμενη διάμετρος ήταν 17,34±1,54mm/17,96±2.3mm (αριστερά/δεξιά εντόπιση) στον πληθυσμό χωρίς άλλη νεοπλασία και 16.63±2,41mm/14,35±4,29mm στον πληθυσμό με δεύτερο νεόπλασμα. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο μέγεθος (p=0,411) ούτε στο ρυθμό μεταβολής της μέγιστης διαμέτρου του τυχαιώματος ανάμεσα στις δυο ομάδες ασθενών που εξετάσθηκαν. Η κατανομή των μετρήσεων κορτιζόλης ODST και κορτιζόλης σε ούρα 24ωρου ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα (p=0,552/0,532 για τα μη εκκριτικά και τα εκκριτικά τυχαιώματα για την ODST και p=0,188/0,600 για την κορτιζόλη σε ούρα 24ώρου). Η παράμετρος της μέτρησης κορτιζόλης ούρων 24ωρου στους ασθενείς με εκκριτικό τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα ήταν ακατάλληλη μεταβλητή γιατί η κατανομή των μετρήσεων της, ειδικά στον πληθυσμό αυτό, στερούνταν οιασδήποτε κανονικότητας πιθανόν επειδή οι μετρήσεις της δεν ήταν διαθέσιμες σε όλους τους ασθενείς. Η κατανομή των μετρήσεων της ΑCTH ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα (p=0,769 για τα μη εκκριτικά και 0,135 για τα εκκριτικά τυχαιώματα). Mετά από περαιτέρω διαχωριστική στατιστική ανάλυση, φάνηκε ότι, από όλες τις ορμονικές μετρήσεις, η ATCH συνέβαλε περισσότερο για να αναδείξει διαφορές ανάμεσα στους υπό εξέταση πληθυσμούς των ασθενών με τυχαίωμα και αυτών με επιπρόσθετη εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Η κατανομή των μετρήσεων του λόγου DHEAS/κατώτερο όριο αναφοράς ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και νεόπλασμα (p=0,569 για τα μη εκκριτικά και 0,250 για τα εκκριτικά τυχαιώματα). Συμπέρασμα: Σε σχέση με την έκκριση κορτιζόλης από τα επινεφριδιακά τυχαιώματα, η μελέτη μας έδειξε παρόμοια κλινική συμπεριφορά των τυχαιωμάτων σε ασθενείς με δεύτερο νεόπλασμα. Ωστόσο, σε ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα η συσχέτιση της ACTH με την τιμή κορτιζόλης μετά ολονύκτια καταστολή με 1mg δεξαμεθαζόνης διέφερε αρκετά από την αρνητική γραμμική μορφή της έναντι αυτών με τυχαίωμα μόνο. Η φυσική ιστορία και τα υπόλοιπα κλινικοεργαστηριακά χαρακτηριστικά των τυχαιωμάτων δε διέφεραν από αυτά σε ασθενείς στους οποίους εκτός του τυχαιώματος παρατηρήθηκαν και δεύτερα νεοπλάσματα από το ιστορικό τους. Τα αποτελέσματα μας συνέτειναν στο ότι η έκκριση κορτιζόλης σε ασθενείς με τυχαιώματα επινεφριδίων δεν επηρεάζει την επίπτωση της νεοπλασίας. Περισσότερες μελέτες κοόρτης σε μεγαλύτερες σειρές ασθενών με τυχαιώματα επινεφριδίων, που εμφανίζουν αυτόνομη έκκριση κορτιζόλης ή εξελίσσονται σε σύνδρομο Cushing, πρέπει να πραγματοποιηθούν για να σταθμίσουν και να ενισχύσουν τα αποτελέσματα της τρέχουσας εργασίας.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η παρουσία επινεφριδιακού τυχαιώματος σε απεικονιστικό έλεγχο εγείρει το ερώτημα αν αυτό σχετίζεται με ενδεχόμενη ορμονική έκκριση. Εκτός από τον αποκλεισμό φαιοχρωμοκυττώματος και πρωτοπαθούς αλδοστερονισμού η διερεύνηση αφορά και σε υπερκορτιζολαιμία. Η συσχέτιση δεύτερων, σύγχρονων ή μετάχρονων, νεοπλασιών σε ασθενείς με επινεφριδιακό τυχαίωμα χωρίς γνωστό γενετικό υπόβαθρο αποτέλεσε αντικείμενο αυτής της μελέτης και εκτιμήθηκαν επιδημιολογικά, κλινικά και εργαστηριακά χαρακτηριστικά των ασθενών με τυχαίωμα έναντι αυτών με τυχαίωμα και εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Η ορμονική δραστηριότητα των τυχαιωμάτων ως προς την κορτιζόλη παρατηρήθηκε αναδρομικά και συγκρίθηκε μεταξύ των δυο ομάδων. Μέθοδος: Από σύνολο 168 ασθενών, μελετήθηκαν 108 ασθενείς με τυχαίωμα που είχαν παρακολούθηση για διάστημα τουλάχιστον 24 μηνών. Καταγράφηκαν παράμετροι όπως το φύλο, η ηλικία, ο Δείκτης Μάζας Σώματος, το κάπνισμα και η ύπαρξη και η εξέλιξη συννοσηροτήτων. Εκτιμήθηκε η μέγιστη διάμετρος του τυχαιώματος και ο ρυθμός μεταβολής της όπως και ορμονικές παράμετροι με τη μέτρηση της πρωινής τιμής κορτιζόλης μετά από ολονύκτια καταστολή με 1mg δεξαμεθαζόνη, της ACTH και της κορτιζόλης ούρων 24ωρου. Επίσης, ερευνήθηκε η κατανομή των μετρήσεων του λόγου DEHAS προς το κατώτερο όριο αναφοράς σε ασθενείς με τυχαίωμα συγκριτικά με αυτούς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα. Αποτελέσματα: Δεύτερο νεόπλασμα διαπιστώθηκε στο ένα τρίτο των ασθενών με τυχαίωματα επινεφριδίων. Η μέση ηλικία εμφάνισης ήταν 58,3±1,6 και 59,6±2,3 έτη και ο ΔΜΣ 30,18 ±0,78 και 29,81±1,08 Κg/m² ανάμεσα στους ασθενείς με τυχαίωμα και τυχαίωμα και εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία αυτών των χαρακτηριστικών (p=0,643 και 0,784 αντίστοιχα) ούτε και στην καπνιστική συνήθεια στους υπό εξέταση πληθυσμούς. Ομοίως, δεν παρατηρήθηκε διαφορά στην εμφάνιση αρτηριακής υπέρτασης, σακχαρώδους διαβήτη, δυσλιπιδαιμίας, οστεοπόρωσης και ψυχιατρικών διαταραχών ανάμεσα στις προαναφερθείσες ομάδες ασθενών. Διαφορά δεν παρατηρήθηκε και στην εξέλιξη των συννοσηροτήτων ανάμεσα στις δυο ομάδες Η μέγιστη μετρούμενη διάμετρος ήταν 17,34±1,54mm/17,96±2.3mm (αριστερά/δεξιά εντόπιση) στον πληθυσμό χωρίς άλλη νεοπλασία και 16.63±2,41mm/14,35±4,29mm στον πληθυσμό με δεύτερο νεόπλασμα. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο μέγεθος (p=0,411) ούτε στο ρυθμό μεταβολής της μέγιστης διαμέτρου του τυχαιώματος ανάμεσα στις δυο ομάδες ασθενών που εξετάσθηκαν. Η κατανομή των μετρήσεων κορτιζόλης ODST και κορτιζόλης σε ούρα 24ωρου ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα (p=0,552/0,532 για τα μη εκκριτικά και τα εκκριτικά τυχαιώματα για την ODST και p=0,188/0,600 για την κορτιζόλη σε ούρα 24ώρου). Η παράμετρος της μέτρησης κορτιζόλης ούρων 24ωρου στους ασθενείς με εκκριτικό τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα ήταν ακατάλληλη μεταβλητή γιατί η κατανομή των μετρήσεων της, ειδικά στον πληθυσμό αυτό, στερούνταν οιασδήποτε κανονικότητας πιθανόν επειδή οι μετρήσεις της δεν ήταν διαθέσιμες σε όλους τους ασθενείς. Η κατανομή των μετρήσεων της ΑCTH ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα (p=0,769 για τα μη εκκριτικά και 0,135 για τα εκκριτικά τυχαιώματα). Mετά από περαιτέρω διαχωριστική στατιστική ανάλυση, φάνηκε ότι, από όλες τις ορμονικές μετρήσεις, η ATCH συνέβαλε περισσότερο για να αναδείξει διαφορές ανάμεσα στους υπό εξέταση πληθυσμούς των ασθενών με τυχαίωμα και αυτών με επιπρόσθετη εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Η κατανομή των μετρήσεων του λόγου DHEAS/κατώτερο όριο αναφοράς ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και νεόπλασμα (p=0,569 για τα μη εκκριτικά και 0,250 για τα εκκριτικά τυχαιώματα). Συμπέρασμα: Σε σχέση με την έκκριση κορτιζόλης από τα επινεφριδιακά τυχαιώματα, η μελέτη μας έδειξε παρόμοια κλινική συμπεριφορά των τυχαιωμάτων σε ασθενείς με δεύτερο νεόπλασμα. Ωστόσο, σε ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα η συσχέτιση της ACTH με την τιμή κορτιζόλης μετά ολονύκτια καταστολή με 1mg δεξαμεθαζόνης διέφερε αρκετά από την αρνητική γραμμική μορφή της έναντι αυτών με τυχαίωμα μόνο. Η φυσική ιστορία και τα υπόλοιπα κλινικοεργαστηριακά χαρακτηριστικά των τυχαιωμάτων δε διέφεραν από αυτά σε ασθενείς στους οποίους εκτός του τυχαιώματος παρατηρήθηκαν και δεύτερα νεοπλάσματα από το ιστορικό τους. Τα αποτελέσματα μας συνέτειναν στο ότι η έκκριση κορτιζόλης σε ασθενείς με τυχαιώματα επινεφριδίων δεν επηρεάζει την επίπτωση της νεοπλασίας. Περισσότερες μελέτες κοόρτης σε μεγαλύτερες σειρές ασθενών με τυχαιώματα επινεφριδίων, που εμφανίζουν αυτόνομη έκκριση κορτιζόλης ή εξελίσσονται σε σύνδρομο Cushing, πρέπει να πραγματοποιηθούν για να σταθμίσουν και να ενισχύσουν τα αποτελέσματα της τρέχουσας εργασίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Τριπολιτσιώτη Παρασκευή","Tripolitsioti Paraskevi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:13Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3440748"],"render_values":[{"text":"uoadl:3440748","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3440748","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3440748","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3440748","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τριπολιτσιώτη Παρασκευή","Tripolitsioti Paraskevi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3440748","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3440748"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η παρουσία επινεφριδιακού τυχαιώματος σε απεικονιστικό έλεγχο εγείρει το ερώτημα αν αυτό σχετίζεται με ενδεχόμενη ορμονική έκκριση. Εκτός από τον αποκλεισμό φαιοχρωμοκυττώματος και πρωτοπαθούς αλδοστερονισμού η διερεύνηση αφορά και σε υπερκορτιζολαιμία. Η συσχέτιση δεύτερων, σύγχρονων ή μετάχρονων, νεοπλασιών σε ασθενείς με επινεφριδιακό τυχαίωμα χωρίς γνωστό γενετικό υπόβαθρο αποτέλεσε αντικείμενο αυτής της μελέτης και εκτιμήθηκαν επιδημιολογικά, κλινικά και εργαστηριακά χαρακτηριστικά των ασθενών με τυχαίωμα έναντι αυτών με τυχαίωμα και εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Η ορμονική δραστηριότητα των τυχαιωμάτων ως προς την κορτιζόλη παρατηρήθηκε αναδρομικά και συγκρίθηκε μεταξύ των δυο ομάδων. Μέθοδος: Από σύνολο 168 ασθενών, μελετήθηκαν 108 ασθενείς με τυχαίωμα που είχαν παρακολούθηση για διάστημα τουλάχιστον 24 μηνών. Καταγράφηκαν παράμετροι όπως το φύλο, η ηλικία, ο Δείκτης Μάζας Σώματος, το κάπνισμα και η ύπαρξη και η εξέλιξη συννοσηροτήτων. Εκτιμήθηκε η μέγιστη διάμετρος του τυχαιώματος και ο ρυθμός μεταβολής της όπως και ορμονικές παράμετροι με τη μέτρηση της πρωινής τιμής κορτιζόλης μετά από ολονύκτια καταστολή με 1mg δεξαμεθαζόνη, της ACTH και της κορτιζόλης ούρων 24ωρου. Επίσης, ερευνήθηκε η κατανομή των μετρήσεων του λόγου DEHAS προς το κατώτερο όριο αναφοράς σε ασθενείς με τυχαίωμα συγκριτικά με αυτούς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα. Αποτελέσματα: Δεύτερο νεόπλασμα διαπιστώθηκε στο ένα τρίτο των ασθενών με τυχαίωματα επινεφριδίων. Η μέση ηλικία εμφάνισης ήταν 58,3±1,6 και 59,6±2,3 έτη και ο ΔΜΣ 30,18 ±0,78 και 29,81±1,08 Κg/m² ανάμεσα στους ασθενείς με τυχαίωμα και τυχαίωμα και εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία αυτών των χαρακτηριστικών (p=0,643 και 0,784 αντίστοιχα) ούτε και στην καπνιστική συνήθεια στους υπό εξέταση πληθυσμούς. Ομοίως, δεν παρατηρήθηκε διαφορά στην εμφάνιση αρτηριακής υπέρτασης, σακχαρώδους διαβήτη, δυσλιπιδαιμίας, οστεοπόρωσης και ψυχιατρικών διαταραχών ανάμεσα στις προαναφερθείσες ομάδες ασθενών. Διαφορά δεν παρατηρήθηκε και στην εξέλιξη των συννοσηροτήτων ανάμεσα στις δυο ομάδες Η μέγιστη μετρούμενη διάμετρος ήταν 17,34±1,54mm/17,96±2.3mm (αριστερά/δεξιά εντόπιση) στον πληθυσμό χωρίς άλλη νεοπλασία και 16.63±2,41mm/14,35±4,29mm στον πληθυσμό με δεύτερο νεόπλασμα. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο μέγεθος (p=0,411) ούτε στο ρυθμό μεταβολής της μέγιστης διαμέτρου του τυχαιώματος ανάμεσα στις δυο ομάδες ασθενών που εξετάσθηκαν. Η κατανομή των μετρήσεων κορτιζόλης ODST και κορτιζόλης σε ούρα 24ωρου ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα (p=0,552/0,532 για τα μη εκκριτικά και τα εκκριτικά τυχαιώματα για την ODST και p=0,188/0,600 για την κορτιζόλη σε ούρα 24ώρου). Η παράμετρος της μέτρησης κορτιζόλης ούρων 24ωρου στους ασθενείς με εκκριτικό τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα ήταν ακατάλληλη μεταβλητή γιατί η κατανομή των μετρήσεων της, ειδικά στον πληθυσμό αυτό, στερούνταν οιασδήποτε κανονικότητας πιθανόν επειδή οι μετρήσεις της δεν ήταν διαθέσιμες σε όλους τους ασθενείς. Η κατανομή των μετρήσεων της ΑCTH ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα (p=0,769 για τα μη εκκριτικά και 0,135 για τα εκκριτικά τυχαιώματα). Mετά από περαιτέρω διαχωριστική στατιστική ανάλυση, φάνηκε ότι, από όλες τις ορμονικές μετρήσεις, η ATCH συνέβαλε περισσότερο για να αναδείξει διαφορές ανάμεσα στους υπό εξέταση πληθυσμούς των ασθενών με τυχαίωμα και αυτών με επιπρόσθετη εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Η κατανομή των μετρήσεων του λόγου DHEAS/κατώτερο όριο αναφοράς ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και νεόπλασμα (p=0,569 για τα μη εκκριτικά και 0,250 για τα εκκριτικά τυχαιώματα). Συμπέρασμα: Σε σχέση με την έκκριση κορτιζόλης από τα επινεφριδιακά τυχαιώματα, η μελέτη μας έδειξε παρόμοια κλινική συμπεριφορά των τυχαιωμάτων σε ασθενείς με δεύτερο νεόπλασμα. Ωστόσο, σε ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα η συσχέτιση της ACTH με την τιμή κορτιζόλης μετά ολονύκτια καταστολή με 1mg δεξαμεθαζόνης διέφερε αρκετά από την αρνητική γραμμική μορφή της έναντι αυτών με τυχαίωμα μόνο. Η φυσική ιστορία και τα υπόλοιπα κλινικοεργαστηριακά χαρακτηριστικά των τυχαιωμάτων δε διέφεραν από αυτά σε ασθενείς στους οποίους εκτός του τυχαιώματος παρατηρήθηκαν και δεύτερα νεοπλάσματα από το ιστορικό τους. Τα αποτελέσματα μας συνέτειναν στο ότι η έκκριση κορτιζόλης σε ασθενείς με τυχαιώματα επινεφριδίων δεν επηρεάζει την επίπτωση της νεοπλασίας. Περισσότερες μελέτες κοόρτης σε μεγαλύτερες σειρές ασθενών με τυχαιώματα επινεφριδίων, που εμφανίζουν αυτόνομη έκκριση κορτιζόλης ή εξελίσσονται σε σύνδρομο Cushing, πρέπει να πραγματοποιηθούν για να σταθμίσουν και να ενισχύσουν τα αποτελέσματα της τρέχουσας εργασίας.","Background: The presence of adrenal incidentaloma in imaging after the exclusion of malignancy raises the question of whether this is related to possible hormonal secretion. Hypercortisolemia is the main secretion to be excluded followed by the exclusion of pheochromocytoma and primary aldosteronism. The association of second, pre-existent, synchronous or metachronous neoplasms in patients with adrenal incidentaloma without known genetic background was the subject of this study and epidemiological, clinical and laboratory characteristics of patients with incidentaloma only versus those with incidentaloma and extra-adrenal neoplasia were assessed. The hormonal activity of the mass for cortisol was observed retrospectively and compared between the two groups. Method: Οut of 168 patients recruited, 108 patients had incidentaloma and were followed-up for at least 24 months. Parameters such as gender, age, body mass index, smoking and comorbidities were recorded. The maximum diameter of the mass and its rate of change as well as hormonal parameters were estimated by measuring morning cortisol value after overnight suppression with 1mg dexamethasone, ACTH and 24-hour urine cortisol. The distribution of DHEAS ratio measurements towards the lower reference limit in patients with incidentaloma compared to those with incidentaloma and second neoplasm was also investigated. Results: A second neoplasm was found in one third of patients with adrenal incidentalomas. The mean age of onset was 58.3±1.6 and 59.6±2.2 years and BMI 30.18±0.78 and 29.81±1.08 Kg/m² among patients with incidentaloma only and incidentaloma plus extra-adrenal neoplasia. No statistically significant difference was observed in the proportion of these characteristics (p=0.643 and 0.784 respectively) nor in smoking habit in the examined populations. Similarly, no difference in the occurrence of arterial hypertension, diabetes mellitus, dyslipidemia, osteoporosis and psychiatric disorders was observed between the two patient groups. There was no difference in the progression of comorbidities between the two groups of patients. The maximum measured diameter was 17.34±1.54mm/17.96±2.3mm (left/right localization) in the population without other neoplasia and 16.63±2.41mm/14.35±4.29mm in the population with second neoplasm. There was no statistically significant difference in size (p=0.411) nor in the rate of change in the maximum diameter of the incidentalomas between the two groups of patients examined. The distribution of ODST cortisol and of 24-hour urine cortisol measurements was the same in patients with incidentaloma only and patients with incidentaloma plus second neoplasm (p=0.552/0.532 for non-secretory and secretory masses for ODST and p=0.188/0.600 for cortisol in 24-hour urine). The parameter of 24-hour urine cortisol measurement in patients with secretory incidentalomas and second neoplasm was an inappropriate variable because the distribution of cortisol measurements, especially in this population, lacked any regularity, possibly because its measurements were not available to all patients. The distribution of ACTH measurements was the same in patients with incidentalomas and patients with incidentaloma and second neoplasm (p=0.769 for non-secretory and 0.135 for secretory masses). After further separating statistical analysis, it appeared that, of all hormonal measurements, ACTH contributed the most to show differences between the examined populations of patients with incidentaloma and those with additional extra-adrenal neoplasia. The distribution of DHEAS/lower baseline ratio measurements was the same in incidentaloma patients and patients with incidentaloma plus 2nd neoplasm (p=0.569 for non-secretory and 0.250 for secretory masses). Conclusion: In relation to cortisol secretion by adrenal incidentalomas, our study showed similar clinical behavior of incidentalomas in patients with a second neoplasm. However, in patients with incidentaloma and second neoplasm, the association of ACTH with cortisol value after overnight sedation with 1 mg dexamethasone differed significantly from its negative linear form versus those with incidentaloma alone. The natural history and other clinical-laboratory characteristics of adrenal incidentalomas were not different from those in patients in whom, in addition to incidentaloma, second neoplasms from their history were observed. Our results suggested that cortisol secretion in patients with adrenal incidentalomas does not affect the incidence of malignancy. Further studies in larger cohorts that include specific comparison between mild autonomic cortisol secretion and overt Cushing's syndrome might be performed to validate and enlarge the results of this study."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δεύτερα νεοπλάσματα σε ασθενείς με τυχαιώματα των επινεφριδίων: Φυσική ιστορία και κλινικοεργαστηριακά χαρακτηριστικά"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τριπολιτσιώτη Παρασκευή","Tripolitsioti Paraskevi"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η παρουσία επινεφριδιακού τυχαιώματος σε απεικονιστικό έλεγχο εγείρει το ερώτημα αν αυτό σχετίζεται με ενδεχόμενη ορμονική έκκριση. Εκτός από τον αποκλεισμό φαιοχρωμοκυττώματος και πρωτοπαθούς αλδοστερονισμού η διερεύνηση αφορά και σε υπερκορτιζολαιμία. Η συσχέτιση δεύτερων, σύγχρονων ή μετάχρονων, νεοπλασιών σε ασθενείς με επινεφριδιακό τυχαίωμα χωρίς γνωστό γενετικό υπόβαθρο αποτέλεσε αντικείμενο αυτής της μελέτης και εκτιμήθηκαν επιδημιολογικά, κλινικά και εργαστηριακά χαρακτηριστικά των ασθενών με τυχαίωμα έναντι αυτών με τυχαίωμα και εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Η ορμονική δραστηριότητα των τυχαιωμάτων ως προς την κορτιζόλη παρατηρήθηκε αναδρομικά και συγκρίθηκε μεταξύ των δυο ομάδων. Μέθοδος: Από σύνολο 168 ασθενών, μελετήθηκαν 108 ασθενείς με τυχαίωμα που είχαν παρακολούθηση για διάστημα τουλάχιστον 24 μηνών. Καταγράφηκαν παράμετροι όπως το φύλο, η ηλικία, ο Δείκτης Μάζας Σώματος, το κάπνισμα και η ύπαρξη και η εξέλιξη συννοσηροτήτων. Εκτιμήθηκε η μέγιστη διάμετρος του τυχαιώματος και ο ρυθμός μεταβολής της όπως και ορμονικές παράμετροι με τη μέτρηση της πρωινής τιμής κορτιζόλης μετά από ολονύκτια καταστολή με 1mg δεξαμεθαζόνη, της ACTH και της κορτιζόλης ούρων 24ωρου. Επίσης, ερευνήθηκε η κατανομή των μετρήσεων του λόγου DEHAS προς το κατώτερο όριο αναφοράς σε ασθενείς με τυχαίωμα συγκριτικά με αυτούς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα. Αποτελέσματα: Δεύτερο νεόπλασμα διαπιστώθηκε στο ένα τρίτο των ασθενών με τυχαίωματα επινεφριδίων. Η μέση ηλικία εμφάνισης ήταν 58,3±1,6 και 59,6±2,3 έτη και ο ΔΜΣ 30,18 ±0,78 και 29,81±1,08 Κg/m² ανάμεσα στους ασθενείς με τυχαίωμα και τυχαίωμα και εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία αυτών των χαρακτηριστικών (p=0,643 και 0,784 αντίστοιχα) ούτε και στην καπνιστική συνήθεια στους υπό εξέταση πληθυσμούς. Ομοίως, δεν παρατηρήθηκε διαφορά στην εμφάνιση αρτηριακής υπέρτασης, σακχαρώδους διαβήτη, δυσλιπιδαιμίας, οστεοπόρωσης και ψυχιατρικών διαταραχών ανάμεσα στις προαναφερθείσες ομάδες ασθενών. Διαφορά δεν παρατηρήθηκε και στην εξέλιξη των συννοσηροτήτων ανάμεσα στις δυο ομάδες Η μέγιστη μετρούμενη διάμετρος ήταν 17,34±1,54mm/17,96±2.3mm (αριστερά/δεξιά εντόπιση) στον πληθυσμό χωρίς άλλη νεοπλασία και 16.63±2,41mm/14,35±4,29mm στον πληθυσμό με δεύτερο νεόπλασμα. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο μέγεθος (p=0,411) ούτε στο ρυθμό μεταβολής της μέγιστης διαμέτρου του τυχαιώματος ανάμεσα στις δυο ομάδες ασθενών που εξετάσθηκαν. Η κατανομή των μετρήσεων κορτιζόλης ODST και κορτιζόλης σε ούρα 24ωρου ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα (p=0,552/0,532 για τα μη εκκριτικά και τα εκκριτικά τυχαιώματα για την ODST και p=0,188/0,600 για την κορτιζόλη σε ούρα 24ώρου). Η παράμετρος της μέτρησης κορτιζόλης ούρων 24ωρου στους ασθενείς με εκκριτικό τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα ήταν ακατάλληλη μεταβλητή γιατί η κατανομή των μετρήσεων της, ειδικά στον πληθυσμό αυτό, στερούνταν οιασδήποτε κανονικότητας πιθανόν επειδή οι μετρήσεις της δεν ήταν διαθέσιμες σε όλους τους ασθενείς. Η κατανομή των μετρήσεων της ΑCTH ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα (p=0,769 για τα μη εκκριτικά και 0,135 για τα εκκριτικά τυχαιώματα). Mετά από περαιτέρω διαχωριστική στατιστική ανάλυση, φάνηκε ότι, από όλες τις ορμονικές μετρήσεις, η ATCH συνέβαλε περισσότερο για να αναδείξει διαφορές ανάμεσα στους υπό εξέταση πληθυσμούς των ασθενών με τυχαίωμα και αυτών με επιπρόσθετη εξωεπινεφριδιακή νεοπλασία. Η κατανομή των μετρήσεων του λόγου DHEAS/κατώτερο όριο αναφοράς ήταν ίδια σε ασθενείς με τυχαίωμα και ασθενείς με τυχαίωμα και νεόπλασμα (p=0,569 για τα μη εκκριτικά και 0,250 για τα εκκριτικά τυχαιώματα). Συμπέρασμα: Σε σχέση με την έκκριση κορτιζόλης από τα επινεφριδιακά τυχαιώματα, η μελέτη μας έδειξε παρόμοια κλινική συμπεριφορά των τυχαιωμάτων σε ασθενείς με δεύτερο νεόπλασμα. Ωστόσο, σε ασθενείς με τυχαίωμα και δεύτερο νεόπλασμα η συσχέτιση της ACTH με την τιμή κορτιζόλης μετά ολονύκτια καταστολή με 1mg δεξαμεθαζόνης διέφερε αρκετά από την αρνητική γραμμική μορφή της έναντι αυτών με τυχαίωμα μόνο. Η φυσική ιστορία και τα υπόλοιπα κλινικοεργαστηριακά χαρακτηριστικά των τυχαιωμάτων δε διέφεραν από αυτά σε ασθενείς στους οποίους εκτός του τυχαιώματος παρατηρήθηκαν και δεύτερα νεοπλάσματα από το ιστορικό τους. Τα αποτελέσματα μας συνέτειναν στο ότι η έκκριση κορτιζόλης σε ασθενείς με τυχαιώματα επινεφριδίων δεν επηρεάζει την επίπτωση της νεοπλασίας. Περισσότερες μελέτες κοόρτης σε μεγαλύτερες σειρές ασθενών με τυχαιώματα επινεφριδίων, που εμφανίζουν αυτόνομη έκκριση κορτιζόλης ή εξελίσσονται σε σύνδρομο Cushing, πρέπει να πραγματοποιηθούν για να σταθμίσουν και να ενισχύσουν τα αποτελέσματα της τρέχουσας εργασίας.","Background: The presence of adrenal incidentaloma in imaging after the exclusion of malignancy raises the question of whether this is related to possible hormonal secretion. Hypercortisolemia is the main secretion to be excluded followed by the exclusion of pheochromocytoma and primary aldosteronism. The association of second, pre-existent, synchronous or metachronous neoplasms in patients with adrenal incidentaloma without known genetic background was the subject of this study and epidemiological, clinical and laboratory characteristics of patients with incidentaloma only versus those with incidentaloma and extra-adrenal neoplasia were assessed. The hormonal activity of the mass for cortisol was observed retrospectively and compared between the two groups. Method: Οut of 168 patients recruited, 108 patients had incidentaloma and were followed-up for at least 24 months. Parameters such as gender, age, body mass index, smoking and comorbidities were recorded. The maximum diameter of the mass and its rate of change as well as hormonal parameters were estimated by measuring morning cortisol value after overnight suppression with 1mg dexamethasone, ACTH and 24-hour urine cortisol. The distribution of DHEAS ratio measurements towards the lower reference limit in patients with incidentaloma compared to those with incidentaloma and second neoplasm was also investigated. Results: A second neoplasm was found in one third of patients with adrenal incidentalomas. The mean age of onset was 58.3±1.6 and 59.6±2.2 years and BMI 30.18±0.78 and 29.81±1.08 Kg/m² among patients with incidentaloma only and incidentaloma plus extra-adrenal neoplasia. No statistically significant difference was observed in the proportion of these characteristics (p=0.643 and 0.784 respectively) nor in smoking habit in the examined populations. Similarly, no difference in the occurrence of arterial hypertension, diabetes mellitus, dyslipidemia, osteoporosis and psychiatric disorders was observed between the two patient groups. There was no difference in the progression of comorbidities between the two groups of patients. The maximum measured diameter was 17.34±1.54mm/17.96±2.3mm (left/right localization) in the population without other neoplasia and 16.63±2.41mm/14.35±4.29mm in the population with second neoplasm. There was no statistically significant difference in size (p=0.411) nor in the rate of change in the maximum diameter of the incidentalomas between the two groups of patients examined. The distribution of ODST cortisol and of 24-hour urine cortisol measurements was the same in patients with incidentaloma only and patients with incidentaloma plus second neoplasm (p=0.552/0.532 for non-secretory and secretory masses for ODST and p=0.188/0.600 for cortisol in 24-hour urine). The parameter of 24-hour urine cortisol measurement in patients with secretory incidentalomas and second neoplasm was an inappropriate variable because the distribution of cortisol measurements, especially in this population, lacked any regularity, possibly because its measurements were not available to all patients. The distribution of ACTH measurements was the same in patients with incidentalomas and patients with incidentaloma and second neoplasm (p=0.769 for non-secretory and 0.135 for secretory masses). After further separating statistical analysis, it appeared that, of all hormonal measurements, ACTH contributed the most to show differences between the examined populations of patients with incidentaloma and those with additional extra-adrenal neoplasia. The distribution of DHEAS/lower baseline ratio measurements was the same in incidentaloma patients and patients with incidentaloma plus 2nd neoplasm (p=0.569 for non-secretory and 0.250 for secretory masses). Conclusion: In relation to cortisol secretion by adrenal incidentalomas, our study showed similar clinical behavior of incidentalomas in patients with a second neoplasm. However, in patients with incidentaloma and second neoplasm, the association of ACTH with cortisol value after overnight sedation with 1 mg dexamethasone differed significantly from its negative linear form versus those with incidentaloma alone. The natural history and other clinical-laboratory characteristics of adrenal incidentalomas were not different from those in patients in whom, in addition to incidentaloma, second neoplasms from their history were observed. Our results suggested that cortisol secretion in patients with adrenal incidentalomas does not affect the incidence of malignancy. Further studies in larger cohorts that include specific comparison between mild autonomic cortisol secretion and overt Cushing's syndrome might be performed to validate and enlarge the results of this study."],"dc:identifier":["uoadl:3440748","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3440748"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Δεύτερα νεοπλάσματα σε ασθενείς με τυχαιώματα των επινεφριδίων: Φυσική ιστορία και κλινικοεργαστηριακά χαρακτηριστικά"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:13Z"}