{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3440913"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3440913","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φιλελεύθερος Σοσιαλισμός C. Roselli, J. Dewey, J.A Hobson","abstract":"Η παρούσα μελέτη επιχειρεί μια συστηματική ανάλυση της έννοιας του φιλελεύθερου σοσιαλισμού προσεγγίζοντας θεωρητικά τρεις σημαντικούς στοχαστές: τον Κάρλο Α. Ροσέλι (Carlo A. Rosselli), τον Τζον Α. Χόμπσον (John A. Hobson), και τον Τζον Ντιούι (John Dewey). Ο σκοπός της είναι να διερευνηθεί το ενδεχόμενο σύνθεσης φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού, να αποσαφηνιστεί ο τρόπος με τον οποίο οι δύο αυτές παραδόσεις ―φαινομενικά αντιφατικές― μπορούν να συνδυαστούν σε μια συνεκτική θεωρητική και πολιτική πρόταση. Αρχικά, παρουσιάζεται το ιδεολογικό υπόβαθρο του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού, οι έννοιες της αρνητικής και θετικής ελευθερίας, της ισότητας, της ίσης ελευθερίας, και η πορεία από τον κλασικό φιλελευθερισμό στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Στη συνέχεια, αναλύονται οι θεωρητικές συνεισφορές του Ροσέλι, του Ντιούι και του Χόμπσον, αναδεικνύοντας διαφορετικές πτυχές αλλά και κοινωνικοπολιτικές εφαρμογές του φιλελεύθερου σοσιαλισμού. Καταρχάς, ο Ροσέλι, ο θεμελιωτής του φιλελεύθερου σοσιαλισμού, προσεγγίζει την ελευθερία ως απαραίτητη προϋπόθεση και υπέρτατο σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης, συνδέοντας την στενά με την κοινωνική δικαιοσύνη. Απαιτεί τη χειραφέτηση από τον μαρξισμό, ενσωματώνοντας ταυτόχρονα πρακτικές του εργατικού κινήματος με στόχο την υπέρβαση των αδυναμιών τόσο του κλασικού φιλελευθερισμού όσο και της σοσιαλιστικής ουτοπίας. Ο φιλελευθερισμός δεν μπορεί, από τη μια πλευρά, να αγνοεί τις ανάγκες των οικονομικά αδύναμων, ενώ, από την άλλη πλευρά, ο σοσιαλισμός οφείλει να εδράζεται στη δημοκρατική μέθοδο και τη συλλογική δράση. Ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός που οραματίστηκε ο Ροσέλι προτάσσει την ανανέωση μέσα από τη συμμετοχική δημοκρατία, ενοποιώντας τη δικαιοσύνη με την ελευθερία. Στη συνέχεια, Ο Αμερικανός πραγματιστής Ντιούι, αναδεικνύει την εκπαίδευση ως θεμελιώδες εργαλείο για την καλλιέργεια της δημοκρατικής συνείδησης και την ανανέωση της κοινωνικής ζωής, παρουσιάζοντας την δημοκρατία ως τρόπο ζωής, με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και της αυτονομίας. Η δημοκρατία γίνεται η μέθοδος της οργανωμένης διάνοιας, το μέσο της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και το μέσον καλλιέργειας του πνεύματος και των αξιών. Η προσέγγιση του Ντιούι συνδυάζει τη δέσμευση στον φιλελευθερισμό με τη ριζική κοινωνική μεταρρύθμιση μέσα από τη χρήση τόσο της οργανωμένης διάνοιας όσο και της πειραματικής μεθόδου. Έτσι ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός που προτείνει, οδηγεί στην επίτευξη της υλικής ασφάλειας και της πραγματικής απελευθέρωσης των ατόμων, με στόχο δηλαδή την κατάκτηση πνευματικών και πολιτισμικών σκοπών, μόνο μέσα από την κοινωνική συνεργασία και την κοινωνικοποίηση των οικονομικών δυνάμεων. Τέλος, o Χόμπσον, προερχόμενος από τη βρετανική παράδοση της πολιτικής σκέψης, παρουσιάζει την κοινωνική δικαιοσύνη ως τη θεμελιώδη αρχή του φιλελεύθερου σοσιαλισμού, εστιάζοντας στην αναδιανομή του πλούτου και την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων. Αντιτάσσεται στον βρετανικό ιμπεριαλισμό και τον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό και οραματίζεται ένα σύστημα όπου η κρατική παρέμβαση διασφαλίζει την ευζωία και την ισότητα ευκαιριών για όλους. Αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως οργανικό σύνολο, του οποίου οι ανάγκες συνυφαίνονται με αυτές των ατόμων, προωθώντας μια περισσότερο πλουραλιστική αλλά και και συνεργατική προσέγγιση στην οικονομία. Μέσα από την κριτική προσέγγιση των παραπάνω στοχαστών, αναδεικνύεται η ηθική και πρακτική διάσταση του φιλελεύθερου σοσιαλισμού και υπογραμμίζεται η καίρια σημασία της παιδείας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της κρατικής παρέμβασης ως στοιχείων αναγκαίων για την ανοικοδόμηση μιας ελεύθερης και δίκαιης κοινωνίας. Εστιάζοντας στις μεταρρυθμίσεις, την άρνηση της επαναστατικής βίας και την αναγνώριση του πλουραλισμού, ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός υπερβαίνει τη θεωρητική του διάσταση και παρουσιάζεται ως μια εφαρμόσιμη και σύγχρονη στρατηγική, μια πρακτική πρόταση, συνδυάζοντας τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, προσφέροντας έναν βιώσιμο οδικό χάρτη για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας και της πολιτικής.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη επιχειρεί μια συστηματική ανάλυση της έννοιας του φιλελεύθερου σοσιαλισμού προσεγγίζοντας θεωρητικά τρεις σημαντικούς στοχαστές: τον Κάρλο Α. Ροσέλι (Carlo A. Rosselli), τον Τζον Α. Χόμπσον (John A. Hobson), και τον Τζον Ντιούι (John Dewey). Ο σκοπός της είναι να διερευνηθεί το ενδεχόμενο σύνθεσης φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού, να αποσαφηνιστεί ο τρόπος με τον οποίο οι δύο αυτές παραδόσεις ―φαινομενικά αντιφατικές― μπορούν να συνδυαστούν σε μια συνεκτική θεωρητική και πολιτική πρόταση. Αρχικά, παρουσιάζεται το ιδεολογικό υπόβαθρο του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού, οι έννοιες της αρνητικής και θετικής ελευθερίας, της ισότητας, της ίσης ελευθερίας, και η πορεία από τον κλασικό φιλελευθερισμό στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Στη συνέχεια, αναλύονται οι θεωρητικές συνεισφορές του Ροσέλι, του Ντιούι και του Χόμπσον, αναδεικνύοντας διαφορετικές πτυχές αλλά και κοινωνικοπολιτικές εφαρμογές του φιλελεύθερου σοσιαλισμού. Καταρχάς, ο Ροσέλι, ο θεμελιωτής του φιλελεύθερου σοσιαλισμού, προσεγγίζει την ελευθερία ως απαραίτητη προϋπόθεση και υπέρτατο σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης, συνδέοντας την στενά με την κοινωνική δικαιοσύνη. Απαιτεί τη χειραφέτηση από τον μαρξισμό, ενσωματώνοντας ταυτόχρονα πρακτικές του εργατικού κινήματος με στόχο την υπέρβαση των αδυναμιών τόσο του κλασικού φιλελευθερισμού όσο και της σοσιαλιστικής ουτοπίας. Ο φιλελευθερισμός δεν μπορεί, από τη μια πλευρά, να αγνοεί τις ανάγκες των οικονομικά αδύναμων, ενώ, από την άλλη πλευρά, ο σοσιαλισμός οφείλει να εδράζεται στη δημοκρατική μέθοδο και τη συλλογική δράση. Ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός που οραματίστηκε ο Ροσέλι προτάσσει την ανανέωση μέσα από τη συμμετοχική δημοκρατία, ενοποιώντας τη δικαιοσύνη με την ελευθερία. Στη συνέχεια, Ο Αμερικανός πραγματιστής Ντιούι, αναδεικνύει την εκπαίδευση ως θεμελιώδες εργαλείο για την καλλιέργεια της δημοκρατικής συνείδησης και την ανανέωση της κοινωνικής ζωής, παρουσιάζοντας την δημοκρατία ως τρόπο ζωής, με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και της αυτονομίας. Η δημοκρατία γίνεται η μέθοδος της οργανωμένης διάνοιας, το μέσο της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και το μέσον καλλιέργειας του πνεύματος και των αξιών. Η προσέγγιση του Ντιούι συνδυάζει τη δέσμευση στον φιλελευθερισμό με τη ριζική κοινωνική μεταρρύθμιση μέσα από τη χρήση τόσο της οργανωμένης διάνοιας όσο και της πειραματικής μεθόδου. Έτσι ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός που προτείνει, οδηγεί στην επίτευξη της υλικής ασφάλειας και της πραγματικής απελευθέρωσης των ατόμων, με στόχο δηλαδή την κατάκτηση πνευματικών και πολιτισμικών σκοπών, μόνο μέσα από την κοινωνική συνεργασία και την κοινωνικοποίηση των οικονομικών δυνάμεων. Τέλος, o Χόμπσον, προερχόμενος από τη βρετανική παράδοση της πολιτικής σκέψης, παρουσιάζει την κοινωνική δικαιοσύνη ως τη θεμελιώδη αρχή του φιλελεύθερου σοσιαλισμού, εστιάζοντας στην αναδιανομή του πλούτου και την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων. Αντιτάσσεται στον βρετανικό ιμπεριαλισμό και τον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό και οραματίζεται ένα σύστημα όπου η κρατική παρέμβαση διασφαλίζει την ευζωία και την ισότητα ευκαιριών για όλους. Αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως οργανικό σύνολο, του οποίου οι ανάγκες συνυφαίνονται με αυτές των ατόμων, προωθώντας μια περισσότερο πλουραλιστική αλλά και και συνεργατική προσέγγιση στην οικονομία. Μέσα από την κριτική προσέγγιση των παραπάνω στοχαστών, αναδεικνύεται η ηθική και πρακτική διάσταση του φιλελεύθερου σοσιαλισμού και υπογραμμίζεται η καίρια σημασία της παιδείας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της κρατικής παρέμβασης ως στοιχείων αναγκαίων για την ανοικοδόμηση μιας ελεύθερης και δίκαιης κοινωνίας. Εστιάζοντας στις μεταρρυθμίσεις, την άρνηση της επαναστατικής βίας και την αναγνώριση του πλουραλισμού, ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός υπερβαίνει τη θεωρητική του διάσταση και παρουσιάζεται ως μια εφαρμόσιμη και σύγχρονη στρατηγική, μια πρακτική πρόταση, συνδυάζοντας τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, προσφέροντας έναν βιώσιμο οδικό χάρτη για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας και της πολιτικής.","abstract_has_math":false,"creators":["Κόντος Κωνσταντίνος","Kontos Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:15Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3440913"],"render_values":[{"text":"uoadl:3440913","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3440913","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3440913","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3440913","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κόντος Κωνσταντίνος","Kontos Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3440913","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3440913"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη επιχειρεί μια συστηματική ανάλυση της έννοιας του φιλελεύθερου σοσιαλισμού προσεγγίζοντας θεωρητικά τρεις σημαντικούς στοχαστές: τον Κάρλο Α. Ροσέλι (Carlo A. Rosselli), τον Τζον Α. Χόμπσον (John A. Hobson), και τον Τζον Ντιούι (John Dewey). Ο σκοπός της είναι να διερευνηθεί το ενδεχόμενο σύνθεσης φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού, να αποσαφηνιστεί ο τρόπος με τον οποίο οι δύο αυτές παραδόσεις ―φαινομενικά αντιφατικές― μπορούν να συνδυαστούν σε μια συνεκτική θεωρητική και πολιτική πρόταση. Αρχικά, παρουσιάζεται το ιδεολογικό υπόβαθρο του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού, οι έννοιες της αρνητικής και θετικής ελευθερίας, της ισότητας, της ίσης ελευθερίας, και η πορεία από τον κλασικό φιλελευθερισμό στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Στη συνέχεια, αναλύονται οι θεωρητικές συνεισφορές του Ροσέλι, του Ντιούι και του Χόμπσον, αναδεικνύοντας διαφορετικές πτυχές αλλά και κοινωνικοπολιτικές εφαρμογές του φιλελεύθερου σοσιαλισμού. Καταρχάς, ο Ροσέλι, ο θεμελιωτής του φιλελεύθερου σοσιαλισμού, προσεγγίζει την ελευθερία ως απαραίτητη προϋπόθεση και υπέρτατο σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης, συνδέοντας την στενά με την κοινωνική δικαιοσύνη. Απαιτεί τη χειραφέτηση από τον μαρξισμό, ενσωματώνοντας ταυτόχρονα πρακτικές του εργατικού κινήματος με στόχο την υπέρβαση των αδυναμιών τόσο του κλασικού φιλελευθερισμού όσο και της σοσιαλιστικής ουτοπίας. Ο φιλελευθερισμός δεν μπορεί, από τη μια πλευρά, να αγνοεί τις ανάγκες των οικονομικά αδύναμων, ενώ, από την άλλη πλευρά, ο σοσιαλισμός οφείλει να εδράζεται στη δημοκρατική μέθοδο και τη συλλογική δράση. Ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός που οραματίστηκε ο Ροσέλι προτάσσει την ανανέωση μέσα από τη συμμετοχική δημοκρατία, ενοποιώντας τη δικαιοσύνη με την ελευθερία. Στη συνέχεια, Ο Αμερικανός πραγματιστής Ντιούι, αναδεικνύει την εκπαίδευση ως θεμελιώδες εργαλείο για την καλλιέργεια της δημοκρατικής συνείδησης και την ανανέωση της κοινωνικής ζωής, παρουσιάζοντας την δημοκρατία ως τρόπο ζωής, με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και της αυτονομίας. Η δημοκρατία γίνεται η μέθοδος της οργανωμένης διάνοιας, το μέσο της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και το μέσον καλλιέργειας του πνεύματος και των αξιών. Η προσέγγιση του Ντιούι συνδυάζει τη δέσμευση στον φιλελευθερισμό με τη ριζική κοινωνική μεταρρύθμιση μέσα από τη χρήση τόσο της οργανωμένης διάνοιας όσο και της πειραματικής μεθόδου. Έτσι ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός που προτείνει, οδηγεί στην επίτευξη της υλικής ασφάλειας και της πραγματικής απελευθέρωσης των ατόμων, με στόχο δηλαδή την κατάκτηση πνευματικών και πολιτισμικών σκοπών, μόνο μέσα από την κοινωνική συνεργασία και την κοινωνικοποίηση των οικονομικών δυνάμεων. Τέλος, o Χόμπσον, προερχόμενος από τη βρετανική παράδοση της πολιτικής σκέψης, παρουσιάζει την κοινωνική δικαιοσύνη ως τη θεμελιώδη αρχή του φιλελεύθερου σοσιαλισμού, εστιάζοντας στην αναδιανομή του πλούτου και την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων. Αντιτάσσεται στον βρετανικό ιμπεριαλισμό και τον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό και οραματίζεται ένα σύστημα όπου η κρατική παρέμβαση διασφαλίζει την ευζωία και την ισότητα ευκαιριών για όλους. Αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως οργανικό σύνολο, του οποίου οι ανάγκες συνυφαίνονται με αυτές των ατόμων, προωθώντας μια περισσότερο πλουραλιστική αλλά και και συνεργατική προσέγγιση στην οικονομία. Μέσα από την κριτική προσέγγιση των παραπάνω στοχαστών, αναδεικνύεται η ηθική και πρακτική διάσταση του φιλελεύθερου σοσιαλισμού και υπογραμμίζεται η καίρια σημασία της παιδείας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της κρατικής παρέμβασης ως στοιχείων αναγκαίων για την ανοικοδόμηση μιας ελεύθερης και δίκαιης κοινωνίας. Εστιάζοντας στις μεταρρυθμίσεις, την άρνηση της επαναστατικής βίας και την αναγνώριση του πλουραλισμού, ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός υπερβαίνει τη θεωρητική του διάσταση και παρουσιάζεται ως μια εφαρμόσιμη και σύγχρονη στρατηγική, μια πρακτική πρόταση, συνδυάζοντας τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, προσφέροντας έναν βιώσιμο οδικό χάρτη για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας και της πολιτικής.","This study undertakes a systematic and in-depth exploration of the concept of liberal socialism, engaging with the theoretical contributions of three pivotal thinkers: Carlo A. Rosselli, John A. Hobson, and John Dewey. The objective is to interrogate the possibility of synthesizing liberalism and socialism, elucidating how these ostensibly antagonistic traditions can be reconciled into a coherent and compelling theoretical and political framework. The analysis begins by examining the ideological foundations of liberalism and socialism, addressing the notions of negative and positive liberty, equality, equiliberty, and the evolution from classical liberalism to liberal democracy. This groundwork sets the stage for a nuanced appraisal of the theoretical innovations offered by Rosselli, Dewey, and Hobson, each of whom contributes distinctive perspectives and practical applications to the discourse on liberal socialism. Rosselli, the progenitor of liberal socialism, positions freedom as both the essential condition and ultimate telos of human existence, inseparably linked to social justice. His vision demands a decisive break from Marxism while simultaneously integrating the pragmatic elements of the labor movement to surmount the shortcomings of classical liberalism and utopian socialism alike. Rosselli contends that liberalism must account for the material needs of the economically vulnerable, while socialism must anchor itself in democratic principles and collective agency. His vision of liberal socialism envisions participatory democracy as the crucible for reconciling justice and liberty, offering a transformative synthesis that renews these ideals. Dewey, the eminent American pragmatist, underscores education as the cornerstone for cultivating democratic consciousness and rejuvenating social life. He conceptualizes democracy not merely as a political system but as a mode of living—a dynamic process aimed at fostering social cohesion and individual autonomy. For Dewey, democracy functions as the method of organized intelligence, a mechanism for the socialization of economic production, and a medium for nurturing the moral and intellectual capacities of individuals. His liberal socialism achieves material security and authentic personal emancipation by harmonizing intellectual and cultural aspirations through collective cooperation and the socialization of economic power. Hobson, drawing from the British intellectual tradition, foregrounds social justice as the bedrock of liberal socialism, advocating for wealth redistribution and the eradication of structural inequalities. He critiques British imperialism and laissez-faire capitalism, envisioning a socio-economic paradigm wherein state intervention ensures equitable well-being and universal opportunity. For Hobson, society is an organic entity whose collective needs are intertwined with those of individuals, necessitating a pluralistic and cooperative economic approach. Through the critical engagement with these thinkers, the study reveals the ethical and practical dimensions of liberal socialism, underscoring the indispensable roles of education, social solidarity, and state intervention in constructing a free and equitable society. By prioritizing reform over revolutionary upheaval and embracing pluralism, liberal socialism transcends its theoretical origins to emerge as an actionable and contemporaneously relevant strategy. It offers a robust, sustainable framework that integrates democracy and justice, presenting a viable roadmap for the transformation of society and political practice."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φιλελεύθερος Σοσιαλισμός C. Roselli, J. Dewey, J.A Hobson"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κόντος Κωνσταντίνος","Kontos Konstantinos"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη επιχειρεί μια συστηματική ανάλυση της έννοιας του φιλελεύθερου σοσιαλισμού προσεγγίζοντας θεωρητικά τρεις σημαντικούς στοχαστές: τον Κάρλο Α. Ροσέλι (Carlo A. Rosselli), τον Τζον Α. Χόμπσον (John A. Hobson), και τον Τζον Ντιούι (John Dewey). Ο σκοπός της είναι να διερευνηθεί το ενδεχόμενο σύνθεσης φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού, να αποσαφηνιστεί ο τρόπος με τον οποίο οι δύο αυτές παραδόσεις ―φαινομενικά αντιφατικές― μπορούν να συνδυαστούν σε μια συνεκτική θεωρητική και πολιτική πρόταση. Αρχικά, παρουσιάζεται το ιδεολογικό υπόβαθρο του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού, οι έννοιες της αρνητικής και θετικής ελευθερίας, της ισότητας, της ίσης ελευθερίας, και η πορεία από τον κλασικό φιλελευθερισμό στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Στη συνέχεια, αναλύονται οι θεωρητικές συνεισφορές του Ροσέλι, του Ντιούι και του Χόμπσον, αναδεικνύοντας διαφορετικές πτυχές αλλά και κοινωνικοπολιτικές εφαρμογές του φιλελεύθερου σοσιαλισμού. Καταρχάς, ο Ροσέλι, ο θεμελιωτής του φιλελεύθερου σοσιαλισμού, προσεγγίζει την ελευθερία ως απαραίτητη προϋπόθεση και υπέρτατο σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης, συνδέοντας την στενά με την κοινωνική δικαιοσύνη. Απαιτεί τη χειραφέτηση από τον μαρξισμό, ενσωματώνοντας ταυτόχρονα πρακτικές του εργατικού κινήματος με στόχο την υπέρβαση των αδυναμιών τόσο του κλασικού φιλελευθερισμού όσο και της σοσιαλιστικής ουτοπίας. Ο φιλελευθερισμός δεν μπορεί, από τη μια πλευρά, να αγνοεί τις ανάγκες των οικονομικά αδύναμων, ενώ, από την άλλη πλευρά, ο σοσιαλισμός οφείλει να εδράζεται στη δημοκρατική μέθοδο και τη συλλογική δράση. Ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός που οραματίστηκε ο Ροσέλι προτάσσει την ανανέωση μέσα από τη συμμετοχική δημοκρατία, ενοποιώντας τη δικαιοσύνη με την ελευθερία. Στη συνέχεια, Ο Αμερικανός πραγματιστής Ντιούι, αναδεικνύει την εκπαίδευση ως θεμελιώδες εργαλείο για την καλλιέργεια της δημοκρατικής συνείδησης και την ανανέωση της κοινωνικής ζωής, παρουσιάζοντας την δημοκρατία ως τρόπο ζωής, με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και της αυτονομίας. Η δημοκρατία γίνεται η μέθοδος της οργανωμένης διάνοιας, το μέσο της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και το μέσον καλλιέργειας του πνεύματος και των αξιών. Η προσέγγιση του Ντιούι συνδυάζει τη δέσμευση στον φιλελευθερισμό με τη ριζική κοινωνική μεταρρύθμιση μέσα από τη χρήση τόσο της οργανωμένης διάνοιας όσο και της πειραματικής μεθόδου. Έτσι ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός που προτείνει, οδηγεί στην επίτευξη της υλικής ασφάλειας και της πραγματικής απελευθέρωσης των ατόμων, με στόχο δηλαδή την κατάκτηση πνευματικών και πολιτισμικών σκοπών, μόνο μέσα από την κοινωνική συνεργασία και την κοινωνικοποίηση των οικονομικών δυνάμεων. Τέλος, o Χόμπσον, προερχόμενος από τη βρετανική παράδοση της πολιτικής σκέψης, παρουσιάζει την κοινωνική δικαιοσύνη ως τη θεμελιώδη αρχή του φιλελεύθερου σοσιαλισμού, εστιάζοντας στην αναδιανομή του πλούτου και την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων. Αντιτάσσεται στον βρετανικό ιμπεριαλισμό και τον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό και οραματίζεται ένα σύστημα όπου η κρατική παρέμβαση διασφαλίζει την ευζωία και την ισότητα ευκαιριών για όλους. Αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως οργανικό σύνολο, του οποίου οι ανάγκες συνυφαίνονται με αυτές των ατόμων, προωθώντας μια περισσότερο πλουραλιστική αλλά και και συνεργατική προσέγγιση στην οικονομία. Μέσα από την κριτική προσέγγιση των παραπάνω στοχαστών, αναδεικνύεται η ηθική και πρακτική διάσταση του φιλελεύθερου σοσιαλισμού και υπογραμμίζεται η καίρια σημασία της παιδείας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της κρατικής παρέμβασης ως στοιχείων αναγκαίων για την ανοικοδόμηση μιας ελεύθερης και δίκαιης κοινωνίας. Εστιάζοντας στις μεταρρυθμίσεις, την άρνηση της επαναστατικής βίας και την αναγνώριση του πλουραλισμού, ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός υπερβαίνει τη θεωρητική του διάσταση και παρουσιάζεται ως μια εφαρμόσιμη και σύγχρονη στρατηγική, μια πρακτική πρόταση, συνδυάζοντας τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, προσφέροντας έναν βιώσιμο οδικό χάρτη για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας και της πολιτικής.","This study undertakes a systematic and in-depth exploration of the concept of liberal socialism, engaging with the theoretical contributions of three pivotal thinkers: Carlo A. Rosselli, John A. Hobson, and John Dewey. The objective is to interrogate the possibility of synthesizing liberalism and socialism, elucidating how these ostensibly antagonistic traditions can be reconciled into a coherent and compelling theoretical and political framework. The analysis begins by examining the ideological foundations of liberalism and socialism, addressing the notions of negative and positive liberty, equality, equiliberty, and the evolution from classical liberalism to liberal democracy. This groundwork sets the stage for a nuanced appraisal of the theoretical innovations offered by Rosselli, Dewey, and Hobson, each of whom contributes distinctive perspectives and practical applications to the discourse on liberal socialism. Rosselli, the progenitor of liberal socialism, positions freedom as both the essential condition and ultimate telos of human existence, inseparably linked to social justice. His vision demands a decisive break from Marxism while simultaneously integrating the pragmatic elements of the labor movement to surmount the shortcomings of classical liberalism and utopian socialism alike. Rosselli contends that liberalism must account for the material needs of the economically vulnerable, while socialism must anchor itself in democratic principles and collective agency. His vision of liberal socialism envisions participatory democracy as the crucible for reconciling justice and liberty, offering a transformative synthesis that renews these ideals. Dewey, the eminent American pragmatist, underscores education as the cornerstone for cultivating democratic consciousness and rejuvenating social life. He conceptualizes democracy not merely as a political system but as a mode of living—a dynamic process aimed at fostering social cohesion and individual autonomy. For Dewey, democracy functions as the method of organized intelligence, a mechanism for the socialization of economic production, and a medium for nurturing the moral and intellectual capacities of individuals. His liberal socialism achieves material security and authentic personal emancipation by harmonizing intellectual and cultural aspirations through collective cooperation and the socialization of economic power. Hobson, drawing from the British intellectual tradition, foregrounds social justice as the bedrock of liberal socialism, advocating for wealth redistribution and the eradication of structural inequalities. He critiques British imperialism and laissez-faire capitalism, envisioning a socio-economic paradigm wherein state intervention ensures equitable well-being and universal opportunity. For Hobson, society is an organic entity whose collective needs are intertwined with those of individuals, necessitating a pluralistic and cooperative economic approach. Through the critical engagement with these thinkers, the study reveals the ethical and practical dimensions of liberal socialism, underscoring the indispensable roles of education, social solidarity, and state intervention in constructing a free and equitable society. By prioritizing reform over revolutionary upheaval and embracing pluralism, liberal socialism transcends its theoretical origins to emerge as an actionable and contemporaneously relevant strategy. It offers a robust, sustainable framework that integrates democracy and justice, presenting a viable roadmap for the transformation of society and political practice."],"dc:identifier":["uoadl:3440913","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3440913"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Φιλελεύθερος Σοσιαλισμός C. Roselli, J. Dewey, J.A Hobson"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:15Z"}