{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3442818"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3442818","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νευροαισθητήριος βαρηκοΐα στη μείζονα β-θαλασσαιμία Ι","abstract":"Εισαγωγή: Παρά την ύπαρξη πολυάριθμων σχετικών μελετών, η πραγματική σχέση μεταξύ β-θαλασσαιμίας και νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας παραμένει νεφελώδης. Η παρούσα μελέτη αποτελεί πιλότο μεγαλύτερης που διερευνά τη σχέση β-θαλασσαιμίας και νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας. Η πιλοτική μελέτη επικεντρώνεται στα αποτελέσματα της τονικής ακοομετρίας και των ωτακουστικών εκπομπών. Μεθοδολογία: Στα πλαίσια της πιλοτικής μελέτης συγκεντρώθηκαν δημογραφικά και εργαστηριακά στοιχεία ασθενών με μεταγγιζοεξαρτώμενη β-θαλασσαιμία, οι οποίοι υποβλήθησαν σε τονική ακοομετρία, τυμπανομετρία και εξέταση ωτακουστικών εκπομπών. Οι ουδοί τονικής ακοομετρίας ασθενών με β-θαλασσαιμία συγκρίθηκαν με ακουστικές ουδούς σταθμισμένες ως προς το φύλο και την ηλικία που αντιστοιχούν στις διάμεσες τιμές σύμφωνα με το πρότυπο ISO 7029. Διευρευνήθηκε πιθανή συσχέτιση μεταξύ των ευρημάτων της τονικής ακοομετρίας και ανεξάρτητων παραγόντων όπως ο μέσος αριθμός ml RBC που μεταγγίστηκαν ανά κιλό βάρους και ανά έτος, τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης, τα επίπεδα φερριτίνης, η ηλικία και το φύλο. Αποτελέσματα: Εξετάσθηκαν 26 ασθενείς, εκ των οποίων 6 δεν πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής στη μελέτη. Ο μέσος όρος ηλικίας των 20 ασθενών (14 γυναίκες, 6 άντρες) που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη ήταν 49,1± 6,3 χρόνια. Η χηλική ένωση που χρησιμοποιείται στον πληθυσμό μας πιο συχνά ως μονοθεραπεία είναι η δεφερασιρόξη (10/20 ασθενείς, 50%), ακολουθούμενη από δεσφεριοξαμίνη (2/20 ασθενείς, 10%). Όλοι οι ασθενείς μας χρειάζονται τακτικές μεταγγίσεις (μέσος όρος 23,1 μεταγγίσεις/έτος, σταθερή απόκλιση ±6,25). Συνολικά, 15 (75%) ασθενείς είχαν επίπεδα φερριτίνης <1000 μg/L, 4 (20%) ασθενείς είχαν επίπεδα φερριτίνης 1000 – 2499 μg/L και μόλις 1 (5%) ασθενής είχε επίπεδα φερριτίνης > 2500 μg/L. Σύμφωνα με τη μοριακή ανάλυση του γονιδιώματος των ασθενών μας, η συντριπτική πλειοψηφία τους (95%) παρουσιάζει σημειακές μεταλλάξεις. Ο γενικός μέσος όρος για την αέρινη αγωγή του αριστερού ωτός είναι 20,1 ± 15,6 dB HL, ενώ για το δεξιό αυτί 18.7 ± 14.5 dB HL. Το ποσοστό βαρηκοΐας βάσει της τονικής ακοομετρίας ήταν 40% για το δεξιό ους και 55% για το αριστερό. Βαρηκοΐα βάσει των DPOAEs διαπιστώθηκε στο 30% των δεξιών αυτιών και στο 45% των αριστερών αυτιών. Από τη σύγκριση των ουδών τονικής ακοομετρίας υποομάδων του πληθυσμού μας με το πρότυπο ISO 7029 προκύπτει πως οι ασθενείς των συγκεκριμένων υποομάδων παρουσιάζουν επιβαρυμένη ακοή σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ της εμφανιζόμενης βαρηκοΐας και των ανεξάρτητων παραγόντων που εξετάσθηκαν. Συζήτηση και συμπεράσματα: Στη βιβλιογραφία, σε σχέση με τη β-θαλασσαιμία, έχουν χρησιμοποιηθεί διαφορετικά διαγνωστικά εργαλεία και κριτήρια για την ανίχνευση της βαρηκοΐας, κάτι που καθιστά δύσκολη οποιαδήποτε σύγκριση μεταξύ των μελετών. Στην παρούσα μελέτη, σε συμφωνία με τις περισσότερες μελέτες, δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ βαρηκοΐας και ηλικίας. Επίσης, η σοβαρότητα της αναιμίας και το ιστορικό μεταγγίσεων έχουν μικρό ή καθόλου αντίκτυπο στην εμφάνιση ή στη σοβαρότητα της νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας. Στην παρούσα μελέτη δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ φύλου και απώλειας ακοής σε ασθενείς με β-θαλασσαιμία. Δεν υπάρχουν κατευθυντήριες οδηγίες ως προς την ακοολογική αξιολόγηση και διαχείριση ασθενών με β-θαλασσαμία. Τόσο η υπερφόρτωση σιδήρου όσο και η υπερβολική θεραπεία αποσιδήρωσης θα πρέπει να αποφεύγονται. Συστείνεται στην περίπτωση ασθενών με φυσιολογική λειτουργία της ακοής, να προγραμματίζονται ακοολογικές εξετάσεις κάθε χρόνο στην παιδιατρική ηλικία και κάθε δύο χρόνια στην εφηβεία. Στην ενήλικη ζωή, προτείνεται ακοολογικός έλεγχος κάθε 3-5 χρόνια, ακόμα και σε ασθενείς που δεν αναφέρουν βαρηκοΐα. Η ανίχνευση μιας ταχέως εξελισσόμενης βαρηκοΐας θα πρέπει να οδηγεί σε αυστηρότερη παρακολούθηση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Παρά την ύπαρξη πολυάριθμων σχετικών μελετών, η πραγματική σχέση μεταξύ β-θαλασσαιμίας και νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας παραμένει νεφελώδης. Η παρούσα μελέτη αποτελεί πιλότο μεγαλύτερης που διερευνά τη σχέση β-θαλασσαιμίας και νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας. Η πιλοτική μελέτη επικεντρώνεται στα αποτελέσματα της τονικής ακοομετρίας και των ωτακουστικών εκπομπών. Μεθοδολογία: Στα πλαίσια της πιλοτικής μελέτης συγκεντρώθηκαν δημογραφικά και εργαστηριακά στοιχεία ασθενών με μεταγγιζοεξαρτώμενη β-θαλασσαιμία, οι οποίοι υποβλήθησαν σε τονική ακοομετρία, τυμπανομετρία και εξέταση ωτακουστικών εκπομπών. Οι ουδοί τονικής ακοομετρίας ασθενών με β-θαλασσαιμία συγκρίθηκαν με ακουστικές ουδούς σταθμισμένες ως προς το φύλο και την ηλικία που αντιστοιχούν στις διάμεσες τιμές σύμφωνα με το πρότυπο ISO 7029. Διευρευνήθηκε πιθανή συσχέτιση μεταξύ των ευρημάτων της τονικής ακοομετρίας και ανεξάρτητων παραγόντων όπως ο μέσος αριθμός ml RBC που μεταγγίστηκαν ανά κιλό βάρους και ανά έτος, τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης, τα επίπεδα φερριτίνης, η ηλικία και το φύλο. Αποτελέσματα: Εξετάσθηκαν 26 ασθενείς, εκ των οποίων 6 δεν πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής στη μελέτη. Ο μέσος όρος ηλικίας των 20 ασθενών (14 γυναίκες, 6 άντρες) που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη ήταν 49,1± 6,3 χρόνια. Η χηλική ένωση που χρησιμοποιείται στον πληθυσμό μας πιο συχνά ως μονοθεραπεία είναι η δεφερασιρόξη (10/20 ασθενείς, 50%), ακολουθούμενη από δεσφεριοξαμίνη (2/20 ασθενείς, 10%). Όλοι οι ασθενείς μας χρειάζονται τακτικές μεταγγίσεις (μέσος όρος 23,1 μεταγγίσεις/έτος, σταθερή απόκλιση ±6,25). Συνολικά, 15 (75%) ασθενείς είχαν επίπεδα φερριτίνης &lt;1000 μg/L, 4 (20%) ασθενείς είχαν επίπεδα φερριτίνης 1000 – 2499 μg/L και μόλις 1 (5%) ασθενής είχε επίπεδα φερριτίνης &gt; 2500 μg/L. Σύμφωνα με τη μοριακή ανάλυση του γονιδιώματος των ασθενών μας, η συντριπτική πλειοψηφία τους (95%) παρουσιάζει σημειακές μεταλλάξεις. Ο γενικός μέσος όρος για την αέρινη αγωγή του αριστερού ωτός είναι 20,1 ± 15,6 dB HL, ενώ για το δεξιό αυτί 18.7 ± 14.5 dB HL. Το ποσοστό βαρηκοΐας βάσει της τονικής ακοομετρίας ήταν 40% για το δεξιό ους και 55% για το αριστερό. Βαρηκοΐα βάσει των DPOAEs διαπιστώθηκε στο 30% των δεξιών αυτιών και στο 45% των αριστερών αυτιών. Από τη σύγκριση των ουδών τονικής ακοομετρίας υποομάδων του πληθυσμού μας με το πρότυπο ISO 7029 προκύπτει πως οι ασθενείς των συγκεκριμένων υποομάδων παρουσιάζουν επιβαρυμένη ακοή σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ της εμφανιζόμενης βαρηκοΐας και των ανεξάρτητων παραγόντων που εξετάσθηκαν. Συζήτηση και συμπεράσματα: Στη βιβλιογραφία, σε σχέση με τη β-θαλασσαιμία, έχουν χρησιμοποιηθεί διαφορετικά διαγνωστικά εργαλεία και κριτήρια για την ανίχνευση της βαρηκοΐας, κάτι που καθιστά δύσκολη οποιαδήποτε σύγκριση μεταξύ των μελετών. Στην παρούσα μελέτη, σε συμφωνία με τις περισσότερες μελέτες, δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ βαρηκοΐας και ηλικίας. Επίσης, η σοβαρότητα της αναιμίας και το ιστορικό μεταγγίσεων έχουν μικρό ή καθόλου αντίκτυπο στην εμφάνιση ή στη σοβαρότητα της νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας. Στην παρούσα μελέτη δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ φύλου και απώλειας ακοής σε ασθενείς με β-θαλασσαιμία. Δεν υπάρχουν κατευθυντήριες οδηγίες ως προς την ακοολογική αξιολόγηση και διαχείριση ασθενών με β-θαλασσαμία. Τόσο η υπερφόρτωση σιδήρου όσο και η υπερβολική θεραπεία αποσιδήρωσης θα πρέπει να αποφεύγονται. Συστείνεται στην περίπτωση ασθενών με φυσιολογική λειτουργία της ακοής, να προγραμματίζονται ακοολογικές εξετάσεις κάθε χρόνο στην παιδιατρική ηλικία και κάθε δύο χρόνια στην εφηβεία. Στην ενήλικη ζωή, προτείνεται ακοολογικός έλεγχος κάθε 3-5 χρόνια, ακόμα και σε ασθενείς που δεν αναφέρουν βαρηκοΐα. Η ανίχνευση μιας ταχέως εξελισσόμενης βαρηκοΐας θα πρέπει να οδηγεί σε αυστηρότερη παρακολούθηση.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωνσταντινίδης Γεώργιος","Konstantinidis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:17Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3442818"],"render_values":[{"text":"uoadl:3442818","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442818","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442818","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3442818","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωνσταντινίδης Γεώργιος","Konstantinidis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3442818","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442818"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Παρά την ύπαρξη πολυάριθμων σχετικών μελετών, η πραγματική σχέση μεταξύ β-θαλασσαιμίας και νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας παραμένει νεφελώδης. Η παρούσα μελέτη αποτελεί πιλότο μεγαλύτερης που διερευνά τη σχέση β-θαλασσαιμίας και νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας. Η πιλοτική μελέτη επικεντρώνεται στα αποτελέσματα της τονικής ακοομετρίας και των ωτακουστικών εκπομπών. Μεθοδολογία: Στα πλαίσια της πιλοτικής μελέτης συγκεντρώθηκαν δημογραφικά και εργαστηριακά στοιχεία ασθενών με μεταγγιζοεξαρτώμενη β-θαλασσαιμία, οι οποίοι υποβλήθησαν σε τονική ακοομετρία, τυμπανομετρία και εξέταση ωτακουστικών εκπομπών. Οι ουδοί τονικής ακοομετρίας ασθενών με β-θαλασσαιμία συγκρίθηκαν με ακουστικές ουδούς σταθμισμένες ως προς το φύλο και την ηλικία που αντιστοιχούν στις διάμεσες τιμές σύμφωνα με το πρότυπο ISO 7029. Διευρευνήθηκε πιθανή συσχέτιση μεταξύ των ευρημάτων της τονικής ακοομετρίας και ανεξάρτητων παραγόντων όπως ο μέσος αριθμός ml RBC που μεταγγίστηκαν ανά κιλό βάρους και ανά έτος, τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης, τα επίπεδα φερριτίνης, η ηλικία και το φύλο. Αποτελέσματα: Εξετάσθηκαν 26 ασθενείς, εκ των οποίων 6 δεν πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής στη μελέτη. Ο μέσος όρος ηλικίας των 20 ασθενών (14 γυναίκες, 6 άντρες) που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη ήταν 49,1± 6,3 χρόνια. Η χηλική ένωση που χρησιμοποιείται στον πληθυσμό μας πιο συχνά ως μονοθεραπεία είναι η δεφερασιρόξη (10/20 ασθενείς, 50%), ακολουθούμενη από δεσφεριοξαμίνη (2/20 ασθενείς, 10%). Όλοι οι ασθενείς μας χρειάζονται τακτικές μεταγγίσεις (μέσος όρος 23,1 μεταγγίσεις/έτος, σταθερή απόκλιση ±6,25). Συνολικά, 15 (75%) ασθενείς είχαν επίπεδα φερριτίνης <1000 μg/L, 4 (20%) ασθενείς είχαν επίπεδα φερριτίνης 1000 – 2499 μg/L και μόλις 1 (5%) ασθενής είχε επίπεδα φερριτίνης > 2500 μg/L. Σύμφωνα με τη μοριακή ανάλυση του γονιδιώματος των ασθενών μας, η συντριπτική πλειοψηφία τους (95%) παρουσιάζει σημειακές μεταλλάξεις. Ο γενικός μέσος όρος για την αέρινη αγωγή του αριστερού ωτός είναι 20,1 ± 15,6 dB HL, ενώ για το δεξιό αυτί 18.7 ± 14.5 dB HL. Το ποσοστό βαρηκοΐας βάσει της τονικής ακοομετρίας ήταν 40% για το δεξιό ους και 55% για το αριστερό. Βαρηκοΐα βάσει των DPOAEs διαπιστώθηκε στο 30% των δεξιών αυτιών και στο 45% των αριστερών αυτιών. Από τη σύγκριση των ουδών τονικής ακοομετρίας υποομάδων του πληθυσμού μας με το πρότυπο ISO 7029 προκύπτει πως οι ασθενείς των συγκεκριμένων υποομάδων παρουσιάζουν επιβαρυμένη ακοή σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ της εμφανιζόμενης βαρηκοΐας και των ανεξάρτητων παραγόντων που εξετάσθηκαν. Συζήτηση και συμπεράσματα: Στη βιβλιογραφία, σε σχέση με τη β-θαλασσαιμία, έχουν χρησιμοποιηθεί διαφορετικά διαγνωστικά εργαλεία και κριτήρια για την ανίχνευση της βαρηκοΐας, κάτι που καθιστά δύσκολη οποιαδήποτε σύγκριση μεταξύ των μελετών. Στην παρούσα μελέτη, σε συμφωνία με τις περισσότερες μελέτες, δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ βαρηκοΐας και ηλικίας. Επίσης, η σοβαρότητα της αναιμίας και το ιστορικό μεταγγίσεων έχουν μικρό ή καθόλου αντίκτυπο στην εμφάνιση ή στη σοβαρότητα της νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας. Στην παρούσα μελέτη δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ φύλου και απώλειας ακοής σε ασθενείς με β-θαλασσαιμία. Δεν υπάρχουν κατευθυντήριες οδηγίες ως προς την ακοολογική αξιολόγηση και διαχείριση ασθενών με β-θαλασσαμία. Τόσο η υπερφόρτωση σιδήρου όσο και η υπερβολική θεραπεία αποσιδήρωσης θα πρέπει να αποφεύγονται. Συστείνεται στην περίπτωση ασθενών με φυσιολογική λειτουργία της ακοής, να προγραμματίζονται ακοολογικές εξετάσεις κάθε χρόνο στην παιδιατρική ηλικία και κάθε δύο χρόνια στην εφηβεία. Στην ενήλικη ζωή, προτείνεται ακοολογικός έλεγχος κάθε 3-5 χρόνια, ακόμα και σε ασθενείς που δεν αναφέρουν βαρηκοΐα. Η ανίχνευση μιας ταχέως εξελισσόμενης βαρηκοΐας θα πρέπει να οδηγεί σε αυστηρότερη παρακολούθηση.","Introduction: Despite the existence of numerous relevant studies, the actual relationship between beta-thalassaemia and sensorineural hearing loss remains nebulous. The present study is a pilot of a larger study investigating the relationship between beta-thalassaemia and sensorineural hearing loss. The pilot study focuses on the results of pure tone audiometry and otoacoustic emissions. Methods: In our pilot study, demographic and laboratory data of patients with transfusion-dependent β-thalassemia were collected and the patients were subjected to pure tone audiometry (PTA), tympanometry and Distortion-Product Otoacoustic Emissions (DPOAE) testing. The PTA scores of patients with beta-thalassaemia were compared with gender- and age-weighted PTA scores corresponding to median values according to ISO 7029. Possible correlation between PTA findings and independent factors such as mean number of ml of RBCs transfused per kg of weight and per year, haemoglobin levels, ferritin levels, age and sex were investigated. Results: Twenty-six patients were screened, of which 6 did not meet the study inclusion criteria. The mean age of the 20 patients (14 females, 6 males) included in the study was 49.1± 6.3 years. The chelation agent most used in our population as monotherapy is deferasirox (10/20 patients, 50%), followed by desferrioxamine (2/20 patients, 10%). All our patients required regular transfusions (mean 23.1 transfusions/year, standard deviation ±6.252). In total, 15 (75%) patients had ferritin levels <1000 μg/L, 4 (20%) patients had ferritin levels 1000 - 2499 μg/L and only 1 (5%) patient had ferritin levels > 2500 μg/L. According to molecular analysis of the genome of our patients, the vast majority (95%) had point mutations. The overall mean for left ear air conduction was 20.1 ± 15.6 dB HL, whereas for the right ear it was 18.7 ± 14.5 dB HL. The hearing loss rate based on PTA was 40% for the right ear and 55% for the left ear. Hearing loss based on DPOAEs was found in 30% of right ears and 45% of left ears. Comparison of PTA scores between subgroups of our population and ISO 7029, indicates the presence of impaired hearing in these patients compared to the general population. No correlation was found between the occurrence of hearing loss and the independent factors examined. Discussion and Conclusion: In the literature, different diagnostic tools and criteria have been used to detect hearing loss in relation to beta-thalassemia, making any comparison between studies difficult. In the present study, in agreement with most studies, no association between hearing loss and age was observed. Also, the severity of anaemia and transfusion history have little or no impact on the occurrence or severity of sensorineural hearing loss. In the present study, no association between gender and hearing loss in patients with beta-thalassemia was found. There are no guidelines as to the audiological evaluation and management of patients with beta-thalassemia. Both iron overload and excessive chelating therapy should be avoided. It is recommended that in the case of patients with normal hearing function, audiological examinations should be scheduled every year in childhood and every two years in adolescence. In adulthood, it is recommended that audiological testing should be performed every 3-5 years, even in patients who do not report hearing loss. Detection of rapidly progressive hearing loss should lead to closer monitoring."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νευροαισθητήριος βαρηκοΐα στη μείζονα β-θαλασσαιμία Ι"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωνσταντινίδης Γεώργιος","Konstantinidis Georgios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Παρά την ύπαρξη πολυάριθμων σχετικών μελετών, η πραγματική σχέση μεταξύ β-θαλασσαιμίας και νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας παραμένει νεφελώδης. Η παρούσα μελέτη αποτελεί πιλότο μεγαλύτερης που διερευνά τη σχέση β-θαλασσαιμίας και νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας. Η πιλοτική μελέτη επικεντρώνεται στα αποτελέσματα της τονικής ακοομετρίας και των ωτακουστικών εκπομπών. Μεθοδολογία: Στα πλαίσια της πιλοτικής μελέτης συγκεντρώθηκαν δημογραφικά και εργαστηριακά στοιχεία ασθενών με μεταγγιζοεξαρτώμενη β-θαλασσαιμία, οι οποίοι υποβλήθησαν σε τονική ακοομετρία, τυμπανομετρία και εξέταση ωτακουστικών εκπομπών. Οι ουδοί τονικής ακοομετρίας ασθενών με β-θαλασσαιμία συγκρίθηκαν με ακουστικές ουδούς σταθμισμένες ως προς το φύλο και την ηλικία που αντιστοιχούν στις διάμεσες τιμές σύμφωνα με το πρότυπο ISO 7029. Διευρευνήθηκε πιθανή συσχέτιση μεταξύ των ευρημάτων της τονικής ακοομετρίας και ανεξάρτητων παραγόντων όπως ο μέσος αριθμός ml RBC που μεταγγίστηκαν ανά κιλό βάρους και ανά έτος, τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης, τα επίπεδα φερριτίνης, η ηλικία και το φύλο. Αποτελέσματα: Εξετάσθηκαν 26 ασθενείς, εκ των οποίων 6 δεν πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής στη μελέτη. Ο μέσος όρος ηλικίας των 20 ασθενών (14 γυναίκες, 6 άντρες) που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη ήταν 49,1± 6,3 χρόνια. Η χηλική ένωση που χρησιμοποιείται στον πληθυσμό μας πιο συχνά ως μονοθεραπεία είναι η δεφερασιρόξη (10/20 ασθενείς, 50%), ακολουθούμενη από δεσφεριοξαμίνη (2/20 ασθενείς, 10%). Όλοι οι ασθενείς μας χρειάζονται τακτικές μεταγγίσεις (μέσος όρος 23,1 μεταγγίσεις/έτος, σταθερή απόκλιση ±6,25). Συνολικά, 15 (75%) ασθενείς είχαν επίπεδα φερριτίνης <1000 μg/L, 4 (20%) ασθενείς είχαν επίπεδα φερριτίνης 1000 – 2499 μg/L και μόλις 1 (5%) ασθενής είχε επίπεδα φερριτίνης > 2500 μg/L. Σύμφωνα με τη μοριακή ανάλυση του γονιδιώματος των ασθενών μας, η συντριπτική πλειοψηφία τους (95%) παρουσιάζει σημειακές μεταλλάξεις. Ο γενικός μέσος όρος για την αέρινη αγωγή του αριστερού ωτός είναι 20,1 ± 15,6 dB HL, ενώ για το δεξιό αυτί 18.7 ± 14.5 dB HL. Το ποσοστό βαρηκοΐας βάσει της τονικής ακοομετρίας ήταν 40% για το δεξιό ους και 55% για το αριστερό. Βαρηκοΐα βάσει των DPOAEs διαπιστώθηκε στο 30% των δεξιών αυτιών και στο 45% των αριστερών αυτιών. Από τη σύγκριση των ουδών τονικής ακοομετρίας υποομάδων του πληθυσμού μας με το πρότυπο ISO 7029 προκύπτει πως οι ασθενείς των συγκεκριμένων υποομάδων παρουσιάζουν επιβαρυμένη ακοή σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ της εμφανιζόμενης βαρηκοΐας και των ανεξάρτητων παραγόντων που εξετάσθηκαν. Συζήτηση και συμπεράσματα: Στη βιβλιογραφία, σε σχέση με τη β-θαλασσαιμία, έχουν χρησιμοποιηθεί διαφορετικά διαγνωστικά εργαλεία και κριτήρια για την ανίχνευση της βαρηκοΐας, κάτι που καθιστά δύσκολη οποιαδήποτε σύγκριση μεταξύ των μελετών. Στην παρούσα μελέτη, σε συμφωνία με τις περισσότερες μελέτες, δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ βαρηκοΐας και ηλικίας. Επίσης, η σοβαρότητα της αναιμίας και το ιστορικό μεταγγίσεων έχουν μικρό ή καθόλου αντίκτυπο στην εμφάνιση ή στη σοβαρότητα της νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας. Στην παρούσα μελέτη δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ φύλου και απώλειας ακοής σε ασθενείς με β-θαλασσαιμία. Δεν υπάρχουν κατευθυντήριες οδηγίες ως προς την ακοολογική αξιολόγηση και διαχείριση ασθενών με β-θαλασσαμία. Τόσο η υπερφόρτωση σιδήρου όσο και η υπερβολική θεραπεία αποσιδήρωσης θα πρέπει να αποφεύγονται. Συστείνεται στην περίπτωση ασθενών με φυσιολογική λειτουργία της ακοής, να προγραμματίζονται ακοολογικές εξετάσεις κάθε χρόνο στην παιδιατρική ηλικία και κάθε δύο χρόνια στην εφηβεία. Στην ενήλικη ζωή, προτείνεται ακοολογικός έλεγχος κάθε 3-5 χρόνια, ακόμα και σε ασθενείς που δεν αναφέρουν βαρηκοΐα. Η ανίχνευση μιας ταχέως εξελισσόμενης βαρηκοΐας θα πρέπει να οδηγεί σε αυστηρότερη παρακολούθηση.","Introduction: Despite the existence of numerous relevant studies, the actual relationship between beta-thalassaemia and sensorineural hearing loss remains nebulous. The present study is a pilot of a larger study investigating the relationship between beta-thalassaemia and sensorineural hearing loss. The pilot study focuses on the results of pure tone audiometry and otoacoustic emissions. Methods: In our pilot study, demographic and laboratory data of patients with transfusion-dependent β-thalassemia were collected and the patients were subjected to pure tone audiometry (PTA), tympanometry and Distortion-Product Otoacoustic Emissions (DPOAE) testing. The PTA scores of patients with beta-thalassaemia were compared with gender- and age-weighted PTA scores corresponding to median values according to ISO 7029. Possible correlation between PTA findings and independent factors such as mean number of ml of RBCs transfused per kg of weight and per year, haemoglobin levels, ferritin levels, age and sex were investigated. Results: Twenty-six patients were screened, of which 6 did not meet the study inclusion criteria. The mean age of the 20 patients (14 females, 6 males) included in the study was 49.1± 6.3 years. The chelation agent most used in our population as monotherapy is deferasirox (10/20 patients, 50%), followed by desferrioxamine (2/20 patients, 10%). All our patients required regular transfusions (mean 23.1 transfusions/year, standard deviation ±6.252). In total, 15 (75%) patients had ferritin levels <1000 μg/L, 4 (20%) patients had ferritin levels 1000 - 2499 μg/L and only 1 (5%) patient had ferritin levels > 2500 μg/L. According to molecular analysis of the genome of our patients, the vast majority (95%) had point mutations. The overall mean for left ear air conduction was 20.1 ± 15.6 dB HL, whereas for the right ear it was 18.7 ± 14.5 dB HL. The hearing loss rate based on PTA was 40% for the right ear and 55% for the left ear. Hearing loss based on DPOAEs was found in 30% of right ears and 45% of left ears. Comparison of PTA scores between subgroups of our population and ISO 7029, indicates the presence of impaired hearing in these patients compared to the general population. No correlation was found between the occurrence of hearing loss and the independent factors examined. Discussion and Conclusion: In the literature, different diagnostic tools and criteria have been used to detect hearing loss in relation to beta-thalassemia, making any comparison between studies difficult. In the present study, in agreement with most studies, no association between hearing loss and age was observed. Also, the severity of anaemia and transfusion history have little or no impact on the occurrence or severity of sensorineural hearing loss. In the present study, no association between gender and hearing loss in patients with beta-thalassemia was found. There are no guidelines as to the audiological evaluation and management of patients with beta-thalassemia. Both iron overload and excessive chelating therapy should be avoided. It is recommended that in the case of patients with normal hearing function, audiological examinations should be scheduled every year in childhood and every two years in adolescence. In adulthood, it is recommended that audiological testing should be performed every 3-5 years, even in patients who do not report hearing loss. Detection of rapidly progressive hearing loss should lead to closer monitoring."],"dc:identifier":["uoadl:3442818","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442818"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Νευροαισθητήριος βαρηκοΐα στη μείζονα β-θαλασσαιμία Ι"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:17Z"}