{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3442866"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3442866","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"H μη επεμβατική προγεννητική διάγνωση για μονογονιδιακά νοσήματα στην υπηρεσία της προγεννητικής διάγνωσης","abstract":"Ως προγεννητικός έλεγχος, χαρακτηρίζεται το σύνολο των εξετάσεων με απεικονιστικές και εργαστηριακές τεχνικές, που πραγματοποιούνται τις πρώτες εβδομάδες της κύησης, προκειμένου να εξασφαλιστεί η καλή υγεία του εμβρύου. Ο προγεννητικός έλεγχος χρησιμοποιείται εδώ και αρκετά χρόνια και έχει ως κύριο στόχο την έγκαιρη ανίχνευση πιθανών γενετικών ή άλλων ανωμαλιών του εμβρύου. Μέχρι σήμερα, οι ιατροί χρησιμοποιούν επεμβατικές μεθόδους, όπως είναι η αμνιοπαρακέντηση και η λήψη χοριακών λαχνών, με στόχο την απομόνωση εμβρυϊκού υλικού για τη διάγνωση τυχόν σοβαρής γενετικής ασθένειας του εμβρύου. Οι μέθοδοι αυτοί, δημιουργούν ένα επιπρόσθετο άγχος στην έγκυο, καθώς υπάρχει μικρό ποσοστό επιπλοκών κατά τη διάρκεια της κύησης, αφού πραγματοποιούνται σε προχωρημένο μήνα της κύησης. Με την ανακάλυψη του ελεύθερου εμβρυϊκού DNA στη μητρική κυκλοφορία σε συνδυασμό και με την ανάπτυξη των τεχνολογικών μέσων, ο προγεννητικός έλεγχος πλέον μπορεί να πραγματοποιηθεί σε αρκετά πρώιμο στάδιο της κύησης και η απομόνωση του εμβρυϊκού υλικού να πραγματοποιηθεί μέσω μίας απλής αιμοληψίας από τη μητέρα. Στα πλαίσια της συγκεκριμένης διπλωματικής μελέτης πραγματοποιείται βιβλιογραφική ανασκόπηση της χρήσης του μη επεμβατικού προγεννητικού ελέγχου, για την έγκαιρη διάγνωση, αλλά και διερεύνηση μονογονιδιακών νοσημάτων. Αναλύονται επίσης οι κύριες τεχνικές που χρησιμοποιούνται σήμερα όπως είναι, η αλληλούχηση νέας γενιάς (NGS) και η ψηφιακή PCR (dPCR). Βασιζόμενες στις τεχνικές αυτές, οι διαγνωστικές προσεγγίσεις που έχουν καθιερωθεί πλέον για τη διάγνωση ενός μονογονιδιακού νοσήματος είναι η μέθοδος relative mutation dosage (RMD) και η μέθοδος relative haplotype dosage (RHDO).","abstract_html":"Ως προγεννητικός έλεγχος, χαρακτηρίζεται το σύνολο των εξετάσεων με απεικονιστικές και εργαστηριακές τεχνικές, που πραγματοποιούνται τις πρώτες εβδομάδες της κύησης, προκειμένου να εξασφαλιστεί η καλή υγεία του εμβρύου. Ο προγεννητικός έλεγχος χρησιμοποιείται εδώ και αρκετά χρόνια και έχει ως κύριο στόχο την έγκαιρη ανίχνευση πιθανών γενετικών ή άλλων ανωμαλιών του εμβρύου. Μέχρι σήμερα, οι ιατροί χρησιμοποιούν επεμβατικές μεθόδους, όπως είναι η αμνιοπαρακέντηση και η λήψη χοριακών λαχνών, με στόχο την απομόνωση εμβρυϊκού υλικού για τη διάγνωση τυχόν σοβαρής γενετικής ασθένειας του εμβρύου. Οι μέθοδοι αυτοί, δημιουργούν ένα επιπρόσθετο άγχος στην έγκυο, καθώς υπάρχει μικρό ποσοστό επιπλοκών κατά τη διάρκεια της κύησης, αφού πραγματοποιούνται σε προχωρημένο μήνα της κύησης. Με την ανακάλυψη του ελεύθερου εμβρυϊκού DNA στη μητρική κυκλοφορία σε συνδυασμό και με την ανάπτυξη των τεχνολογικών μέσων, ο προγεννητικός έλεγχος πλέον μπορεί να πραγματοποιηθεί σε αρκετά πρώιμο στάδιο της κύησης και η απομόνωση του εμβρυϊκού υλικού να πραγματοποιηθεί μέσω μίας απλής αιμοληψίας από τη μητέρα. Στα πλαίσια της συγκεκριμένης διπλωματικής μελέτης πραγματοποιείται βιβλιογραφική ανασκόπηση της χρήσης του μη επεμβατικού προγεννητικού ελέγχου, για την έγκαιρη διάγνωση, αλλά και διερεύνηση μονογονιδιακών νοσημάτων. Αναλύονται επίσης οι κύριες τεχνικές που χρησιμοποιούνται σήμερα όπως είναι, η αλληλούχηση νέας γενιάς (NGS) και η ψηφιακή PCR (dPCR). Βασιζόμενες στις τεχνικές αυτές, οι διαγνωστικές προσεγγίσεις που έχουν καθιερωθεί πλέον για τη διάγνωση ενός μονογονιδιακού νοσήματος είναι η μέθοδος relative mutation dosage (RMD) και η μέθοδος relative haplotype dosage (RHDO).","abstract_has_math":false,"creators":["Κατσιμπούλα Ιωάννα","Katsimpoula Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:17Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3442866"],"render_values":[{"text":"uoadl:3442866","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442866","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442866","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3442866","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατσιμπούλα Ιωάννα","Katsimpoula Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3442866","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442866"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ως προγεννητικός έλεγχος, χαρακτηρίζεται το σύνολο των εξετάσεων με απεικονιστικές και εργαστηριακές τεχνικές, που πραγματοποιούνται τις πρώτες εβδομάδες της κύησης, προκειμένου να εξασφαλιστεί η καλή υγεία του εμβρύου. Ο προγεννητικός έλεγχος χρησιμοποιείται εδώ και αρκετά χρόνια και έχει ως κύριο στόχο την έγκαιρη ανίχνευση πιθανών γενετικών ή άλλων ανωμαλιών του εμβρύου. Μέχρι σήμερα, οι ιατροί χρησιμοποιούν επεμβατικές μεθόδους, όπως είναι η αμνιοπαρακέντηση και η λήψη χοριακών λαχνών, με στόχο την απομόνωση εμβρυϊκού υλικού για τη διάγνωση τυχόν σοβαρής γενετικής ασθένειας του εμβρύου. Οι μέθοδοι αυτοί, δημιουργούν ένα επιπρόσθετο άγχος στην έγκυο, καθώς υπάρχει μικρό ποσοστό επιπλοκών κατά τη διάρκεια της κύησης, αφού πραγματοποιούνται σε προχωρημένο μήνα της κύησης. Με την ανακάλυψη του ελεύθερου εμβρυϊκού DNA στη μητρική κυκλοφορία σε συνδυασμό και με την ανάπτυξη των τεχνολογικών μέσων, ο προγεννητικός έλεγχος πλέον μπορεί να πραγματοποιηθεί σε αρκετά πρώιμο στάδιο της κύησης και η απομόνωση του εμβρυϊκού υλικού να πραγματοποιηθεί μέσω μίας απλής αιμοληψίας από τη μητέρα. Στα πλαίσια της συγκεκριμένης διπλωματικής μελέτης πραγματοποιείται βιβλιογραφική ανασκόπηση της χρήσης του μη επεμβατικού προγεννητικού ελέγχου, για την έγκαιρη διάγνωση, αλλά και διερεύνηση μονογονιδιακών νοσημάτων. Αναλύονται επίσης οι κύριες τεχνικές που χρησιμοποιούνται σήμερα όπως είναι, η αλληλούχηση νέας γενιάς (NGS) και η ψηφιακή PCR (dPCR). Βασιζόμενες στις τεχνικές αυτές, οι διαγνωστικές προσεγγίσεις που έχουν καθιερωθεί πλέον για τη διάγνωση ενός μονογονιδιακού νοσήματος είναι η μέθοδος relative mutation dosage (RMD) και η μέθοδος relative haplotype dosage (RHDO).","Prenatal testing employs a variety of imaging and laboratory techniques, which are carried out from the first weeks of pregnancy, in order to ensure the good health of an unborn fetus. Prenatal testing has already been used for several years for the early detection of genetic or other fetal abnormalities. Until recently, doctors used invasive methods, such as amniocentesis and chorionic villus sampling, in order to isolate fetal DNA to investigate whether the fetus suffers from a serious genetic disease. These techniques create an additional stress for the pregnant mother, as there may be a small percentage of complications caused to the pregnancy. They also need to be done in specific weeks of pregnancy. After the discovery of cell-free fetal DNA (cffDNA) in maternal circulation combined with technological developments, prenatal testing can now be carried out at an early stage of pregnancy based on the isolation of cffDNA following a simple blood draw from the mother. This thesis study reviews the usage of non-invasive prenatal testing for early and “non invasive” diagnosis of single-gene disorders. The main techniques used for analysing the cffDNA that are used today include next-generation sequencing (NGS) and digital PCR (dPCR). Based on these techniques, the approaches currently established for the diagnosis of a single gene disease are the relative mutation dosage (RMD) method and the relative haplotype dosage (RHDO) method."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["H μη επεμβατική προγεννητική διάγνωση για μονογονιδιακά νοσήματα στην υπηρεσία της προγεννητικής διάγνωσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατσιμπούλα Ιωάννα","Katsimpoula Ioanna"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Ως προγεννητικός έλεγχος, χαρακτηρίζεται το σύνολο των εξετάσεων με απεικονιστικές και εργαστηριακές τεχνικές, που πραγματοποιούνται τις πρώτες εβδομάδες της κύησης, προκειμένου να εξασφαλιστεί η καλή υγεία του εμβρύου. Ο προγεννητικός έλεγχος χρησιμοποιείται εδώ και αρκετά χρόνια και έχει ως κύριο στόχο την έγκαιρη ανίχνευση πιθανών γενετικών ή άλλων ανωμαλιών του εμβρύου. Μέχρι σήμερα, οι ιατροί χρησιμοποιούν επεμβατικές μεθόδους, όπως είναι η αμνιοπαρακέντηση και η λήψη χοριακών λαχνών, με στόχο την απομόνωση εμβρυϊκού υλικού για τη διάγνωση τυχόν σοβαρής γενετικής ασθένειας του εμβρύου. Οι μέθοδοι αυτοί, δημιουργούν ένα επιπρόσθετο άγχος στην έγκυο, καθώς υπάρχει μικρό ποσοστό επιπλοκών κατά τη διάρκεια της κύησης, αφού πραγματοποιούνται σε προχωρημένο μήνα της κύησης. Με την ανακάλυψη του ελεύθερου εμβρυϊκού DNA στη μητρική κυκλοφορία σε συνδυασμό και με την ανάπτυξη των τεχνολογικών μέσων, ο προγεννητικός έλεγχος πλέον μπορεί να πραγματοποιηθεί σε αρκετά πρώιμο στάδιο της κύησης και η απομόνωση του εμβρυϊκού υλικού να πραγματοποιηθεί μέσω μίας απλής αιμοληψίας από τη μητέρα. Στα πλαίσια της συγκεκριμένης διπλωματικής μελέτης πραγματοποιείται βιβλιογραφική ανασκόπηση της χρήσης του μη επεμβατικού προγεννητικού ελέγχου, για την έγκαιρη διάγνωση, αλλά και διερεύνηση μονογονιδιακών νοσημάτων. Αναλύονται επίσης οι κύριες τεχνικές που χρησιμοποιούνται σήμερα όπως είναι, η αλληλούχηση νέας γενιάς (NGS) και η ψηφιακή PCR (dPCR). Βασιζόμενες στις τεχνικές αυτές, οι διαγνωστικές προσεγγίσεις που έχουν καθιερωθεί πλέον για τη διάγνωση ενός μονογονιδιακού νοσήματος είναι η μέθοδος relative mutation dosage (RMD) και η μέθοδος relative haplotype dosage (RHDO).","Prenatal testing employs a variety of imaging and laboratory techniques, which are carried out from the first weeks of pregnancy, in order to ensure the good health of an unborn fetus. Prenatal testing has already been used for several years for the early detection of genetic or other fetal abnormalities. Until recently, doctors used invasive methods, such as amniocentesis and chorionic villus sampling, in order to isolate fetal DNA to investigate whether the fetus suffers from a serious genetic disease. These techniques create an additional stress for the pregnant mother, as there may be a small percentage of complications caused to the pregnancy. They also need to be done in specific weeks of pregnancy. After the discovery of cell-free fetal DNA (cffDNA) in maternal circulation combined with technological developments, prenatal testing can now be carried out at an early stage of pregnancy based on the isolation of cffDNA following a simple blood draw from the mother. This thesis study reviews the usage of non-invasive prenatal testing for early and “non invasive” diagnosis of single-gene disorders. The main techniques used for analysing the cffDNA that are used today include next-generation sequencing (NGS) and digital PCR (dPCR). Based on these techniques, the approaches currently established for the diagnosis of a single gene disease are the relative mutation dosage (RMD) method and the relative haplotype dosage (RHDO) method."],"dc:identifier":["uoadl:3442866","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442866"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["H μη επεμβατική προγεννητική διάγνωση για μονογονιδιακά νοσήματα στην υπηρεσία της προγεννητικής διάγνωσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:17Z"}