{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3442887"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3442887","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιβιοτικές σταγόνες και ωτοτοξικότητα","abstract":"Εισαγωγή: Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) εκτιμά ότι έως το 2050, το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού θα παρουσιάσει κάποιου βαθμού απώλειας ακοής, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη της πρόληψης και της αντιμετώπισης των αιτιών της, όπως τα ωτοτοξικά φάρμακα. Στην καθημερινή κλινική πρακτική, οι ωτορινολαρυγγολόγοι συνταγογραφούν συχνά αντιβιοτικές ωτικές σταγόνες σε ασθενείς με παθήσεις του ωτός. Η παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση έχει ως στόχο τη διερεύνηση της ωτοτοξικότητας αυτών των αντιβιοτικών ωτικών σταγόνων. Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σε τρείς διαφορετικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Google Scholar, CENTRAL) για την ανεύρεση μελετών, που δημοσιεύτηκαν στην αγγλική γλώσσα από τις 01/01/1994 ως και τις 01/10/2024 , που εξετάζουν την ωτοτοξικότητα των αντιβιοτικών ωτικών σταγόνων. Αποτελέσματα: Με βάση την ανωτέρω μεθοδολογία, ανευρέθηκαν 34 δημοσιεύσεις που πληρούσαν όλα τα κριτήρια επιλογής που είχαν τεθεί στο σχεδιασμό της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης. Στις 9 μελέτες που αφορούσαν την χορήγηση οφλοξασίνης (με ή χωρίς στεροειδές) σε 1331 συμμετέχοντες και στις 17 μελέτες που αφορούσαν 856 άτομα που έλαβαν σταγόνες σιπροφλοξασίνης και 1300 άτομα που έλαβαν συνδυασμό σιπροφλοξασίνης με στεροειδές, καμία ανεπιθύμητη ενέργεια σχετιζόμενη με την θεραπεία δεν χαρακτηρίστηκε ως σοβαρή και ως δηλωτική κοχλιοτοξικότητας των δύο αυτών αντιβιοτικών ουσιών. Σε όσες από αυτές τις μελέτες καταγράφηκαν εκδηλώσεις δυνητικά ενδεικτικές αιθουσοτοξικότητας, όπως ζάλη και ίλιγγος, αυτές ήταν σχετικά σπάνιες (0.7-3.6%). Σε 3 μελέτες που αφορούσαν 133 άτομα που έλαβαν σταγόνες αμινογλυκοσίδων δεν καταγράφηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες που να υποδηλώνουν ωτοτοξικότητα. Παράλληλα, παρουσιάζονται 6 μελέτες παρουσίασης 46 περιστατικών ωτοτοξικότητας μετά την λήψη σταγόνων αμινογλυκοσίδης (με ή χωρίς στεροειδές). Επιπλέον, σε μια αναδρομική μελέτη καταγράφεται ο αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης ωτοτοξικής δράσης των σταγόνων αμινογλυκοσίδων από την παρατεταμένη χορήγηση και σε μια άλλη δημοσίευση καταγράφεται η χορήγηση σταγόνων γενταμυκίνης/βηταμεθαζόνης για αντιμετώπιση της νόσου Meniere όπου στο 85% των 20 συμμετεχόντων εκδηλώθηκε ωτοτοξικότητα. Συζήτηση: Σε καμία από τις μελέτες που αφορούσαν την χορήγηση σταγόνων οφλοξασίνης ή σιπροφλοξασίνης (μόνες τους ή σε συνδυασμό με στεροειδή) δεν καταγράφηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες που να χαρακτηριστούν από τους ερευνητές ως απότοκο ωτοτοξικής δράσης των εν λόγω φαρμακευτικών ουσιών. Ακόμα και στις μελέτες που καταγράφηκαν σε μικρό ποσοστό συμμετεχόντων (που έλαβαν σταγόνες σιπροφλοξασίνης ή οφλοξασίνης), εκδηλώσεις δυνητικά ενδεικτικές αιθουσοτοξικότητας, οι ερευνητές σε καμία περίπτωση δεν τις χαρακτήρισαν ως σοβαρές, ήταν παροδικές και αποδόθηκαν κατά βάση στο λανθασμένο τρόπο ενστάλαξης. Όσον αφορά τις μελέτες που αναφέρονταν σε χορήγηση αντιβιοτικών σταγόνων αμινογλυκοσίδων (συνδυαστικά με στεροειδή ή χωρίς) σε κάποιες δεν εντοπίζονται ανεπιθύμητες ενέργειες δηλωτικές ωτοτοξικότητας αλλά παράλληλα παρουσιάζονται περιστατικά με τεκμηριωμένη ωτοτοξικότητα (ιδίως αιθουσοτοξικότητα) εξαιτίας της τοπικής χορήγησης. Τόσο με βάση μια αναδρομική μελέτη όσο και από την ανάλυση των ιστορικών κάποιων από των περιστατικών ωτοτοξικότητας είναι πρόδηλος ο αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης ωτοτοξικότητας σε παρατεταμένη χρήση σταγόνων αμινογλυκοσίδων. Μέσα από την βιβλιογραφική ανασκόπηση εντοπίζονται και σχετιζόμενοι τομείς που δεν είναι σαφώς τεκμηριωμένοι ή που χρήζουν βελτίωσης όπως η εκπαίδευση των ασθενών στην σωστή χορήγηση των σταγόνων, η θέσπιση πρωτοκόλλων πρώιμης ανίχνευσης ωτοτοξικότητας, η έλλειψη φαρμακευτικών επιλογών στα συνεχώς αναδυόμενα στελέχη βακτηρίων με αντοχή στα αντιβιοτικά, ο ρόλος του γενετικού υπόβαθρου στην εμφάνιση ωτοτοξικότητας και το όφελος της συγχορήγησης πιθανώς ωτοπροστατευτικών παραγόντων. Συμπεράσματα: Τόσο οι σταγόνες σιπροφλοξασίνης όσο και οι σταγόνες οφλοξασίνης είναι ασφαλείς θεραπευτικές επιλογές στην αντιμετώπιση πληθώρας παθήσεων του ωτός, καθώς δεν είναι ωτοτοξικές. Όσον αφορά τις σταγόνες αμινογλυκοσίδων φαίνεται πως η ωτοτοξικότητά τους είναι υπαρκτή αλλά σπάνια και σχετιζόμενη με την παρατεταμένη χορήγησή τους στο μέσο ούς. Τέλος, κρίνεται σκόπιμη η περαιτέρω μελέτη της ωτοτοξικότητας των αντιβιοτικών σταγόνων καθώς από την παρούσα ανασκόπηση εντοπίζεται μη σαφώς τεκμηριωμένες μελέτες αλλά και έλλειψη μελετών σε κάποιους σχετιζόμενους τομείς.","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) εκτιμά ότι έως το 2050, το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού θα παρουσιάσει κάποιου βαθμού απώλειας ακοής, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη της πρόληψης και της αντιμετώπισης των αιτιών της, όπως τα ωτοτοξικά φάρμακα. Στην καθημερινή κλινική πρακτική, οι ωτορινολαρυγγολόγοι συνταγογραφούν συχνά αντιβιοτικές ωτικές σταγόνες σε ασθενείς με παθήσεις του ωτός. Η παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση έχει ως στόχο τη διερεύνηση της ωτοτοξικότητας αυτών των αντιβιοτικών ωτικών σταγόνων. Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σε τρείς διαφορετικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Google Scholar, CENTRAL) για την ανεύρεση μελετών, που δημοσιεύτηκαν στην αγγλική γλώσσα από τις 01/01/1994 ως και τις 01/10/2024 , που εξετάζουν την ωτοτοξικότητα των αντιβιοτικών ωτικών σταγόνων. Αποτελέσματα: Με βάση την ανωτέρω μεθοδολογία, ανευρέθηκαν 34 δημοσιεύσεις που πληρούσαν όλα τα κριτήρια επιλογής που είχαν τεθεί στο σχεδιασμό της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης. Στις 9 μελέτες που αφορούσαν την χορήγηση οφλοξασίνης (με ή χωρίς στεροειδές) σε 1331 συμμετέχοντες και στις 17 μελέτες που αφορούσαν 856 άτομα που έλαβαν σταγόνες σιπροφλοξασίνης και 1300 άτομα που έλαβαν συνδυασμό σιπροφλοξασίνης με στεροειδές, καμία ανεπιθύμητη ενέργεια σχετιζόμενη με την θεραπεία δεν χαρακτηρίστηκε ως σοβαρή και ως δηλωτική κοχλιοτοξικότητας των δύο αυτών αντιβιοτικών ουσιών. Σε όσες από αυτές τις μελέτες καταγράφηκαν εκδηλώσεις δυνητικά ενδεικτικές αιθουσοτοξικότητας, όπως ζάλη και ίλιγγος, αυτές ήταν σχετικά σπάνιες (0.7-3.6%). Σε 3 μελέτες που αφορούσαν 133 άτομα που έλαβαν σταγόνες αμινογλυκοσίδων δεν καταγράφηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες που να υποδηλώνουν ωτοτοξικότητα. Παράλληλα, παρουσιάζονται 6 μελέτες παρουσίασης 46 περιστατικών ωτοτοξικότητας μετά την λήψη σταγόνων αμινογλυκοσίδης (με ή χωρίς στεροειδές). Επιπλέον, σε μια αναδρομική μελέτη καταγράφεται ο αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης ωτοτοξικής δράσης των σταγόνων αμινογλυκοσίδων από την παρατεταμένη χορήγηση και σε μια άλλη δημοσίευση καταγράφεται η χορήγηση σταγόνων γενταμυκίνης/βηταμεθαζόνης για αντιμετώπιση της νόσου Meniere όπου στο 85% των 20 συμμετεχόντων εκδηλώθηκε ωτοτοξικότητα. Συζήτηση: Σε καμία από τις μελέτες που αφορούσαν την χορήγηση σταγόνων οφλοξασίνης ή σιπροφλοξασίνης (μόνες τους ή σε συνδυασμό με στεροειδή) δεν καταγράφηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες που να χαρακτηριστούν από τους ερευνητές ως απότοκο ωτοτοξικής δράσης των εν λόγω φαρμακευτικών ουσιών. Ακόμα και στις μελέτες που καταγράφηκαν σε μικρό ποσοστό συμμετεχόντων (που έλαβαν σταγόνες σιπροφλοξασίνης ή οφλοξασίνης), εκδηλώσεις δυνητικά ενδεικτικές αιθουσοτοξικότητας, οι ερευνητές σε καμία περίπτωση δεν τις χαρακτήρισαν ως σοβαρές, ήταν παροδικές και αποδόθηκαν κατά βάση στο λανθασμένο τρόπο ενστάλαξης. Όσον αφορά τις μελέτες που αναφέρονταν σε χορήγηση αντιβιοτικών σταγόνων αμινογλυκοσίδων (συνδυαστικά με στεροειδή ή χωρίς) σε κάποιες δεν εντοπίζονται ανεπιθύμητες ενέργειες δηλωτικές ωτοτοξικότητας αλλά παράλληλα παρουσιάζονται περιστατικά με τεκμηριωμένη ωτοτοξικότητα (ιδίως αιθουσοτοξικότητα) εξαιτίας της τοπικής χορήγησης. Τόσο με βάση μια αναδρομική μελέτη όσο και από την ανάλυση των ιστορικών κάποιων από των περιστατικών ωτοτοξικότητας είναι πρόδηλος ο αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης ωτοτοξικότητας σε παρατεταμένη χρήση σταγόνων αμινογλυκοσίδων. Μέσα από την βιβλιογραφική ανασκόπηση εντοπίζονται και σχετιζόμενοι τομείς που δεν είναι σαφώς τεκμηριωμένοι ή που χρήζουν βελτίωσης όπως η εκπαίδευση των ασθενών στην σωστή χορήγηση των σταγόνων, η θέσπιση πρωτοκόλλων πρώιμης ανίχνευσης ωτοτοξικότητας, η έλλειψη φαρμακευτικών επιλογών στα συνεχώς αναδυόμενα στελέχη βακτηρίων με αντοχή στα αντιβιοτικά, ο ρόλος του γενετικού υπόβαθρου στην εμφάνιση ωτοτοξικότητας και το όφελος της συγχορήγησης πιθανώς ωτοπροστατευτικών παραγόντων. Συμπεράσματα: Τόσο οι σταγόνες σιπροφλοξασίνης όσο και οι σταγόνες οφλοξασίνης είναι ασφαλείς θεραπευτικές επιλογές στην αντιμετώπιση πληθώρας παθήσεων του ωτός, καθώς δεν είναι ωτοτοξικές. Όσον αφορά τις σταγόνες αμινογλυκοσίδων φαίνεται πως η ωτοτοξικότητά τους είναι υπαρκτή αλλά σπάνια και σχετιζόμενη με την παρατεταμένη χορήγησή τους στο μέσο ούς. Τέλος, κρίνεται σκόπιμη η περαιτέρω μελέτη της ωτοτοξικότητας των αντιβιοτικών σταγόνων καθώς από την παρούσα ανασκόπηση εντοπίζεται μη σαφώς τεκμηριωμένες μελέτες αλλά και έλλειψη μελετών σε κάποιους σχετιζόμενους τομείς.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσακνιάς Γεώργιος","Tsaknias Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:17Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3442887"],"render_values":[{"text":"uoadl:3442887","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442887","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442887","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3442887","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσακνιάς Γεώργιος","Tsaknias Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3442887","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442887"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) εκτιμά ότι έως το 2050, το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού θα παρουσιάσει κάποιου βαθμού απώλειας ακοής, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη της πρόληψης και της αντιμετώπισης των αιτιών της, όπως τα ωτοτοξικά φάρμακα. Στην καθημερινή κλινική πρακτική, οι ωτορινολαρυγγολόγοι συνταγογραφούν συχνά αντιβιοτικές ωτικές σταγόνες σε ασθενείς με παθήσεις του ωτός. Η παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση έχει ως στόχο τη διερεύνηση της ωτοτοξικότητας αυτών των αντιβιοτικών ωτικών σταγόνων. Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σε τρείς διαφορετικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Google Scholar, CENTRAL) για την ανεύρεση μελετών, που δημοσιεύτηκαν στην αγγλική γλώσσα από τις 01/01/1994 ως και τις 01/10/2024 , που εξετάζουν την ωτοτοξικότητα των αντιβιοτικών ωτικών σταγόνων. Αποτελέσματα: Με βάση την ανωτέρω μεθοδολογία, ανευρέθηκαν 34 δημοσιεύσεις που πληρούσαν όλα τα κριτήρια επιλογής που είχαν τεθεί στο σχεδιασμό της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης. Στις 9 μελέτες που αφορούσαν την χορήγηση οφλοξασίνης (με ή χωρίς στεροειδές) σε 1331 συμμετέχοντες και στις 17 μελέτες που αφορούσαν 856 άτομα που έλαβαν σταγόνες σιπροφλοξασίνης και 1300 άτομα που έλαβαν συνδυασμό σιπροφλοξασίνης με στεροειδές, καμία ανεπιθύμητη ενέργεια σχετιζόμενη με την θεραπεία δεν χαρακτηρίστηκε ως σοβαρή και ως δηλωτική κοχλιοτοξικότητας των δύο αυτών αντιβιοτικών ουσιών. Σε όσες από αυτές τις μελέτες καταγράφηκαν εκδηλώσεις δυνητικά ενδεικτικές αιθουσοτοξικότητας, όπως ζάλη και ίλιγγος, αυτές ήταν σχετικά σπάνιες (0.7-3.6%). Σε 3 μελέτες που αφορούσαν 133 άτομα που έλαβαν σταγόνες αμινογλυκοσίδων δεν καταγράφηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες που να υποδηλώνουν ωτοτοξικότητα. Παράλληλα, παρουσιάζονται 6 μελέτες παρουσίασης 46 περιστατικών ωτοτοξικότητας μετά την λήψη σταγόνων αμινογλυκοσίδης (με ή χωρίς στεροειδές). Επιπλέον, σε μια αναδρομική μελέτη καταγράφεται ο αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης ωτοτοξικής δράσης των σταγόνων αμινογλυκοσίδων από την παρατεταμένη χορήγηση και σε μια άλλη δημοσίευση καταγράφεται η χορήγηση σταγόνων γενταμυκίνης/βηταμεθαζόνης για αντιμετώπιση της νόσου Meniere όπου στο 85% των 20 συμμετεχόντων εκδηλώθηκε ωτοτοξικότητα. Συζήτηση: Σε καμία από τις μελέτες που αφορούσαν την χορήγηση σταγόνων οφλοξασίνης ή σιπροφλοξασίνης (μόνες τους ή σε συνδυασμό με στεροειδή) δεν καταγράφηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες που να χαρακτηριστούν από τους ερευνητές ως απότοκο ωτοτοξικής δράσης των εν λόγω φαρμακευτικών ουσιών. Ακόμα και στις μελέτες που καταγράφηκαν σε μικρό ποσοστό συμμετεχόντων (που έλαβαν σταγόνες σιπροφλοξασίνης ή οφλοξασίνης), εκδηλώσεις δυνητικά ενδεικτικές αιθουσοτοξικότητας, οι ερευνητές σε καμία περίπτωση δεν τις χαρακτήρισαν ως σοβαρές, ήταν παροδικές και αποδόθηκαν κατά βάση στο λανθασμένο τρόπο ενστάλαξης. Όσον αφορά τις μελέτες που αναφέρονταν σε χορήγηση αντιβιοτικών σταγόνων αμινογλυκοσίδων (συνδυαστικά με στεροειδή ή χωρίς) σε κάποιες δεν εντοπίζονται ανεπιθύμητες ενέργειες δηλωτικές ωτοτοξικότητας αλλά παράλληλα παρουσιάζονται περιστατικά με τεκμηριωμένη ωτοτοξικότητα (ιδίως αιθουσοτοξικότητα) εξαιτίας της τοπικής χορήγησης. Τόσο με βάση μια αναδρομική μελέτη όσο και από την ανάλυση των ιστορικών κάποιων από των περιστατικών ωτοτοξικότητας είναι πρόδηλος ο αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης ωτοτοξικότητας σε παρατεταμένη χρήση σταγόνων αμινογλυκοσίδων. Μέσα από την βιβλιογραφική ανασκόπηση εντοπίζονται και σχετιζόμενοι τομείς που δεν είναι σαφώς τεκμηριωμένοι ή που χρήζουν βελτίωσης όπως η εκπαίδευση των ασθενών στην σωστή χορήγηση των σταγόνων, η θέσπιση πρωτοκόλλων πρώιμης ανίχνευσης ωτοτοξικότητας, η έλλειψη φαρμακευτικών επιλογών στα συνεχώς αναδυόμενα στελέχη βακτηρίων με αντοχή στα αντιβιοτικά, ο ρόλος του γενετικού υπόβαθρου στην εμφάνιση ωτοτοξικότητας και το όφελος της συγχορήγησης πιθανώς ωτοπροστατευτικών παραγόντων. Συμπεράσματα: Τόσο οι σταγόνες σιπροφλοξασίνης όσο και οι σταγόνες οφλοξασίνης είναι ασφαλείς θεραπευτικές επιλογές στην αντιμετώπιση πληθώρας παθήσεων του ωτός, καθώς δεν είναι ωτοτοξικές. Όσον αφορά τις σταγόνες αμινογλυκοσίδων φαίνεται πως η ωτοτοξικότητά τους είναι υπαρκτή αλλά σπάνια και σχετιζόμενη με την παρατεταμένη χορήγησή τους στο μέσο ούς. Τέλος, κρίνεται σκόπιμη η περαιτέρω μελέτη της ωτοτοξικότητας των αντιβιοτικών σταγόνων καθώς από την παρούσα ανασκόπηση εντοπίζεται μη σαφώς τεκμηριωμένες μελέτες αλλά και έλλειψη μελετών σε κάποιους σχετιζόμενους τομείς.","Introduction: The World Health Organization (WHO) estimates that by 2050, 25% of the global population will experience some degree of hearing loss, thus it is imperative to address and prevent possibly modifiable or preventable causes, such as drug ototoxicity. In daily clinical practice, otolaryngologists frequently prescribe antibiotic ear drops to patients with ear conditions. This literature review aims to investigate the ototoxicity of these antibiotic ear drops. Methodology: A systematic review of the literature was conducted using three different databases (PubMed, Google Scholar, CENTRAL) to identify studies published in English from 01/01/1994 to 01/10/2024, which examine the ototoxicity of antibiotic ear drops. Results: Based on the aforementioned methodology, 34 publications were identified that met all the selection criteria established during the design of this literature review. Among 9 studies involving the administration of ofloxacin (with or without steroids) to 1,331 participants, and 17 studies involving 856 individuals who received ciprofloxacin drops and 1,300 individuals who received a combination of ciprofloxacin with steroids, no adverse events related to treatment were classified as severe or indicative of cochleotoxicity. In studies where potential vestibulotoxicity manifestations, such as dizziness and vertigo, were reported, these events were relatively rare (0.7–3.6%). In three studies involving 133 individuals who received aminoglycoside drops, no adverse effects suggestive of ototoxicity were recorded. At the same time, six case series studies were presented, detailing 46 instances of ototoxicity following the use of aminoglycoside drops (with or without steroids). Furthermore, one retrospective study highlighted an increased risk of ototoxic effects associated with prolonged use of aminoglycoside drops, and another publication described the prolonged use of gentamicin/betamethasone drops for treating Ménière's disease, where 85% of the 20 participants experienced ototoxicity. Discussion: In none of the studies involving the administration of ofloxacin or ciprofloxacin drops (alone or in combination with steroids) were adverse events identified as a result of the ototoxic effects of these pharmaceutical agents. Even in studies where a small percentage of participants (receiving ciprofloxacin or ofloxacin drops) exhibited symptoms potentially indicative of vestibulotoxicity, the researchers did not classify these occurrences as severe. These events were transient and were primarily attributed to improper instillation techniques. Regarding studies on the administration of aminoglycoside antibiotic drops (with or without steroids), some did not report adverse events suggestive of ototoxicity. However, documented cases of confirmed ototoxicity (particularly vestibulotoxicity) due to topical administration were also presented. Both a retrospective study and analysis of case histories from some ototoxicity incidents demonstrated a clear increased risk of ototoxic effects with prolonged use of aminoglycoside drops. The literature review also identified areas requiring further investigation or improvement, including patient education on proper drop administration, the establishment of protocols for early detection of ototoxicity, the lack of pharmaceutical options to address the emergence of antibiotic-resistant bacterial strains, the role of genetic predisposition in the development of ototoxicity, and the potential benefits of co-administering otoprotective agents. Conclusion: Both ciprofloxacin and ofloxacin ear drops are considered safe therapeutic options for the management of a wide range of ear conditions, as they are not associated with ototoxic effects. In contrast, the ototoxicity of aminoglycoside ear drops, while rare, has been documented and appears to be primarily linked to prolonged administration in the middle ear. Moreover, further research into the ototoxic potential of antibiotic ear drops is strongly recommended, as this review highlights the presence of inadequately substantiated studies and a notable lack of research in certain related domains."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιβιοτικές σταγόνες και ωτοτοξικότητα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσακνιάς Γεώργιος","Tsaknias Georgios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) εκτιμά ότι έως το 2050, το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού θα παρουσιάσει κάποιου βαθμού απώλειας ακοής, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη της πρόληψης και της αντιμετώπισης των αιτιών της, όπως τα ωτοτοξικά φάρμακα. Στην καθημερινή κλινική πρακτική, οι ωτορινολαρυγγολόγοι συνταγογραφούν συχνά αντιβιοτικές ωτικές σταγόνες σε ασθενείς με παθήσεις του ωτός. Η παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση έχει ως στόχο τη διερεύνηση της ωτοτοξικότητας αυτών των αντιβιοτικών ωτικών σταγόνων. Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σε τρείς διαφορετικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Google Scholar, CENTRAL) για την ανεύρεση μελετών, που δημοσιεύτηκαν στην αγγλική γλώσσα από τις 01/01/1994 ως και τις 01/10/2024 , που εξετάζουν την ωτοτοξικότητα των αντιβιοτικών ωτικών σταγόνων. Αποτελέσματα: Με βάση την ανωτέρω μεθοδολογία, ανευρέθηκαν 34 δημοσιεύσεις που πληρούσαν όλα τα κριτήρια επιλογής που είχαν τεθεί στο σχεδιασμό της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης. Στις 9 μελέτες που αφορούσαν την χορήγηση οφλοξασίνης (με ή χωρίς στεροειδές) σε 1331 συμμετέχοντες και στις 17 μελέτες που αφορούσαν 856 άτομα που έλαβαν σταγόνες σιπροφλοξασίνης και 1300 άτομα που έλαβαν συνδυασμό σιπροφλοξασίνης με στεροειδές, καμία ανεπιθύμητη ενέργεια σχετιζόμενη με την θεραπεία δεν χαρακτηρίστηκε ως σοβαρή και ως δηλωτική κοχλιοτοξικότητας των δύο αυτών αντιβιοτικών ουσιών. Σε όσες από αυτές τις μελέτες καταγράφηκαν εκδηλώσεις δυνητικά ενδεικτικές αιθουσοτοξικότητας, όπως ζάλη και ίλιγγος, αυτές ήταν σχετικά σπάνιες (0.7-3.6%). Σε 3 μελέτες που αφορούσαν 133 άτομα που έλαβαν σταγόνες αμινογλυκοσίδων δεν καταγράφηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες που να υποδηλώνουν ωτοτοξικότητα. Παράλληλα, παρουσιάζονται 6 μελέτες παρουσίασης 46 περιστατικών ωτοτοξικότητας μετά την λήψη σταγόνων αμινογλυκοσίδης (με ή χωρίς στεροειδές). Επιπλέον, σε μια αναδρομική μελέτη καταγράφεται ο αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης ωτοτοξικής δράσης των σταγόνων αμινογλυκοσίδων από την παρατεταμένη χορήγηση και σε μια άλλη δημοσίευση καταγράφεται η χορήγηση σταγόνων γενταμυκίνης/βηταμεθαζόνης για αντιμετώπιση της νόσου Meniere όπου στο 85% των 20 συμμετεχόντων εκδηλώθηκε ωτοτοξικότητα. Συζήτηση: Σε καμία από τις μελέτες που αφορούσαν την χορήγηση σταγόνων οφλοξασίνης ή σιπροφλοξασίνης (μόνες τους ή σε συνδυασμό με στεροειδή) δεν καταγράφηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες που να χαρακτηριστούν από τους ερευνητές ως απότοκο ωτοτοξικής δράσης των εν λόγω φαρμακευτικών ουσιών. Ακόμα και στις μελέτες που καταγράφηκαν σε μικρό ποσοστό συμμετεχόντων (που έλαβαν σταγόνες σιπροφλοξασίνης ή οφλοξασίνης), εκδηλώσεις δυνητικά ενδεικτικές αιθουσοτοξικότητας, οι ερευνητές σε καμία περίπτωση δεν τις χαρακτήρισαν ως σοβαρές, ήταν παροδικές και αποδόθηκαν κατά βάση στο λανθασμένο τρόπο ενστάλαξης. Όσον αφορά τις μελέτες που αναφέρονταν σε χορήγηση αντιβιοτικών σταγόνων αμινογλυκοσίδων (συνδυαστικά με στεροειδή ή χωρίς) σε κάποιες δεν εντοπίζονται ανεπιθύμητες ενέργειες δηλωτικές ωτοτοξικότητας αλλά παράλληλα παρουσιάζονται περιστατικά με τεκμηριωμένη ωτοτοξικότητα (ιδίως αιθουσοτοξικότητα) εξαιτίας της τοπικής χορήγησης. Τόσο με βάση μια αναδρομική μελέτη όσο και από την ανάλυση των ιστορικών κάποιων από των περιστατικών ωτοτοξικότητας είναι πρόδηλος ο αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης ωτοτοξικότητας σε παρατεταμένη χρήση σταγόνων αμινογλυκοσίδων. Μέσα από την βιβλιογραφική ανασκόπηση εντοπίζονται και σχετιζόμενοι τομείς που δεν είναι σαφώς τεκμηριωμένοι ή που χρήζουν βελτίωσης όπως η εκπαίδευση των ασθενών στην σωστή χορήγηση των σταγόνων, η θέσπιση πρωτοκόλλων πρώιμης ανίχνευσης ωτοτοξικότητας, η έλλειψη φαρμακευτικών επιλογών στα συνεχώς αναδυόμενα στελέχη βακτηρίων με αντοχή στα αντιβιοτικά, ο ρόλος του γενετικού υπόβαθρου στην εμφάνιση ωτοτοξικότητας και το όφελος της συγχορήγησης πιθανώς ωτοπροστατευτικών παραγόντων. Συμπεράσματα: Τόσο οι σταγόνες σιπροφλοξασίνης όσο και οι σταγόνες οφλοξασίνης είναι ασφαλείς θεραπευτικές επιλογές στην αντιμετώπιση πληθώρας παθήσεων του ωτός, καθώς δεν είναι ωτοτοξικές. Όσον αφορά τις σταγόνες αμινογλυκοσίδων φαίνεται πως η ωτοτοξικότητά τους είναι υπαρκτή αλλά σπάνια και σχετιζόμενη με την παρατεταμένη χορήγησή τους στο μέσο ούς. Τέλος, κρίνεται σκόπιμη η περαιτέρω μελέτη της ωτοτοξικότητας των αντιβιοτικών σταγόνων καθώς από την παρούσα ανασκόπηση εντοπίζεται μη σαφώς τεκμηριωμένες μελέτες αλλά και έλλειψη μελετών σε κάποιους σχετιζόμενους τομείς.","Introduction: The World Health Organization (WHO) estimates that by 2050, 25% of the global population will experience some degree of hearing loss, thus it is imperative to address and prevent possibly modifiable or preventable causes, such as drug ototoxicity. In daily clinical practice, otolaryngologists frequently prescribe antibiotic ear drops to patients with ear conditions. This literature review aims to investigate the ototoxicity of these antibiotic ear drops. Methodology: A systematic review of the literature was conducted using three different databases (PubMed, Google Scholar, CENTRAL) to identify studies published in English from 01/01/1994 to 01/10/2024, which examine the ototoxicity of antibiotic ear drops. Results: Based on the aforementioned methodology, 34 publications were identified that met all the selection criteria established during the design of this literature review. Among 9 studies involving the administration of ofloxacin (with or without steroids) to 1,331 participants, and 17 studies involving 856 individuals who received ciprofloxacin drops and 1,300 individuals who received a combination of ciprofloxacin with steroids, no adverse events related to treatment were classified as severe or indicative of cochleotoxicity. In studies where potential vestibulotoxicity manifestations, such as dizziness and vertigo, were reported, these events were relatively rare (0.7–3.6%). In three studies involving 133 individuals who received aminoglycoside drops, no adverse effects suggestive of ototoxicity were recorded. At the same time, six case series studies were presented, detailing 46 instances of ototoxicity following the use of aminoglycoside drops (with or without steroids). Furthermore, one retrospective study highlighted an increased risk of ototoxic effects associated with prolonged use of aminoglycoside drops, and another publication described the prolonged use of gentamicin/betamethasone drops for treating Ménière's disease, where 85% of the 20 participants experienced ototoxicity. Discussion: In none of the studies involving the administration of ofloxacin or ciprofloxacin drops (alone or in combination with steroids) were adverse events identified as a result of the ototoxic effects of these pharmaceutical agents. Even in studies where a small percentage of participants (receiving ciprofloxacin or ofloxacin drops) exhibited symptoms potentially indicative of vestibulotoxicity, the researchers did not classify these occurrences as severe. These events were transient and were primarily attributed to improper instillation techniques. Regarding studies on the administration of aminoglycoside antibiotic drops (with or without steroids), some did not report adverse events suggestive of ototoxicity. However, documented cases of confirmed ototoxicity (particularly vestibulotoxicity) due to topical administration were also presented. Both a retrospective study and analysis of case histories from some ototoxicity incidents demonstrated a clear increased risk of ototoxic effects with prolonged use of aminoglycoside drops. The literature review also identified areas requiring further investigation or improvement, including patient education on proper drop administration, the establishment of protocols for early detection of ototoxicity, the lack of pharmaceutical options to address the emergence of antibiotic-resistant bacterial strains, the role of genetic predisposition in the development of ototoxicity, and the potential benefits of co-administering otoprotective agents. Conclusion: Both ciprofloxacin and ofloxacin ear drops are considered safe therapeutic options for the management of a wide range of ear conditions, as they are not associated with ototoxic effects. In contrast, the ototoxicity of aminoglycoside ear drops, while rare, has been documented and appears to be primarily linked to prolonged administration in the middle ear. Moreover, further research into the ototoxic potential of antibiotic ear drops is strongly recommended, as this review highlights the presence of inadequately substantiated studies and a notable lack of research in certain related domains."],"dc:identifier":["uoadl:3442887","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442887"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αντιβιοτικές σταγόνες και ωτοτοξικότητα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:17Z"}