{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3442892"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3442892","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τεχνικές νευροτροποποίησης και διτροπικής διέγερσης για τη θεραπεία των υποκειμενικών εμβοών","abstract":"Εισαγωγή: Οι χρόνιες υποκειμενικές εμβοές ταλαιπωρούν το 10-15% του πληθυσμού με το ποσοστό αυτό να αυξάνεται κατά πολύ στην τρίτη ηλικία. Τα τελευταία χρόνια με την εξέλιξη των νευροεπιστημών έχει προοδεύσει η κατανόηση των παθοφυσιολογικών μηχανισμών που είναι υπεύθυνοι για την αιτιοπαθογένεια των εμβοών. Παράλληλα, από τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές, καμία δεν έχει αποδείξει πραγματική αποτελεσματικότητα, ενώ η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία είναι η μοναδική με πραγματικά θετική αξία στην αντιμετώπιση των ψυχολογικών διαταραχών που σχετίζονται με τις εμβοές αλλά με ελάχιστη ως μηδενική συνεισφορά στη μείωση της έντασής τους. Τα τελευταία χρόνια σε διάφορους νευροψυχιατρικούς τομείς, οι τεχνικές νευροτροποποίησης έχοντας αποδεδειγμένο όφελος, έχουν αρχίσει να κερδίζουν έδαφος έναντι των κλασσικών θεραπειών. Με αυτό ως αφορμή, στόχος της ανασκόπησης είναι η μελέτη των τεχνικών νευροτροποποίησης, τόσο για την αποτελεσματικότητά τους στη μείωση της έντασης και της ακουστότητας των εμβοών βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, όσο και για την ασφάλειά τους. Μεθοδολογία: Έγινε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων των EMBASE και Pubmed για τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες που δημοσιεύτηκαν στα Αγγλικά από το 2015 έως το Σεπτέμβριο του 2024 και συνέκριναν ομάδες ενεργής έναντι εικονικής (sham ή placebo ή ακουστικής) θεραπείας ή διαφορετικών πρωτοκόλλων της ίδιας τεχνικής νευροτροποποίησης σε ενήλικους ασθενείς με χρόνιες εμβοές που δε λάμβαναν ταυτόχρονα κάποιου άλλου είδους θεραπεία για αυτές και τα αποτελέσματά τους μετρήθηκαν με κάποιο από τα παρακάτω τυποποιημένα ερωτηματολόγια (Tinnitus Handicap Inventory, Tinnitus Functional Index, Tinnitus Questionnaire). Παράλληλα όλες οι μελέτες αξιολογήθηκαν για τη ποιότητά τους ενώ έγινε και μετα-ανάλυση των αποτελεσμάτων ανά τεχνική ξεχωριστά, για παρόμοιου πρωτοκόλλου μελέτες με αριθμό τριών και άνω. Αποτελέσματα: Στην ανασκόπηση εντάχθηκαν 26 τυχαιοποιημένες μελέτες από πέντε διαφορετικές τεχνικές νευροτροποποίησης με συνολικό αριθμό 1576 ασθενών με εμβοές. Η μετα-ανάλυση της αποτελεσματικότητας πριν και αμέσως μετά τη θεραπεία οκτώ μελετών διακρανιακής διέγερσης με συνεχές ρεύμα (tDCS) ανέδειξε τελικό αποτέλεσμα συνολικής σταθμισμένης μέσης διαφοράς -0,36 (με 95% CIs από -0,75 έως +0,02) ενώ έγιναν και τροποποιημένες μετα-αναλύσεις σε υποομάδες της ίδιας τεχνικής, ανά περιοχή στόχευσης. Το αντίστοιχο αποτέλεσμα μετα-ανάλυσης για πέντε μελέτες επαναλαμβανόμενης διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης (rTMS) ήταν -0,15 (με 95% CIs από -0,37 έως +0,07). Από πλευράς ασφάλειας, από όλες τις μελέτες αναφέρθηκε μόλις ένα περιστατικό επιβεβαιωμένης σοβαρής παρενέργειας που σχετιζόταν με μόνιμη παράλυση φωνητικής χορδής σε μελέτη διέγερσης του πνευμονογαστρικού νεύρου Συζήτηση: Με την πρόοδο των μελετών τα τελευταία χρόνια πάνω στις τεχνικές νευροτροποποίησης, στόχος είναι η διαμόρφωση σταθερών πρωτοκόλλων για την εξάλειψη των παραγόντων που προκαλούν υψηλή ετερογένεια ανάμεσα στις μελέτες. Με οδηγό την επιβεβαιωμένη ασφάλεια αλλά και την υποσχόμενη αποτελεσματικότητα των τεχνικών αυτών, μπορούν εύκολα να αναπαραχθούν μελλοντικές έρευνες ώστε με τη σωστή παραμετροποίηση να οδηγηθούμε στην ανεύρεση μια ολιστικής θεραπείας για τις εμβοές, η οποία διαφαίνεται πως κινείται στη κατεύθυνση της διτροπικής διέγερσης. Συμπεράσματα: Οι τεχνικές νευροτροποποίησης είναι ασφαλείς, ιδιαίτερα όσες ανήκουν σε αυτές των μη επεμβατικών μεθόδων με ελάχιστες παροδικές παρενέργειες. Η μετα-ανάλυση για τη διακρανιακή διέγερση με συνεχές ρεύμα (tDCS) ανέδειξε ότι προσφέρει σημαντική βελτίωση στη μείωση της έντασης των εμβοών σε βαθμό που εγγύζει τα όρια της στατιστικής σημαντικότητας (p=0,05) ενώ για την επαναλαμβανόμενη διακρανιακή μαγνητική διέγερση (rTMS) αν και εμφανίζει μη στατιστικά σημαντική μείωση, δείχνει να έχει καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα σε σύγκριση με τα άμεσα μεταθεραπευτικά. Τέλος η διτροπική διέγερση εμφανίζει άκρως υποσχόμενα θετικά αποτελέσματα τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα και απομένει η επιβεβαίωση αυτών των δεδομένων και σε μελλοντικές μελέτες.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι χρόνιες υποκειμενικές εμβοές ταλαιπωρούν το 10-15% του πληθυσμού με το ποσοστό αυτό να αυξάνεται κατά πολύ στην τρίτη ηλικία. Τα τελευταία χρόνια με την εξέλιξη των νευροεπιστημών έχει προοδεύσει η κατανόηση των παθοφυσιολογικών μηχανισμών που είναι υπεύθυνοι για την αιτιοπαθογένεια των εμβοών. Παράλληλα, από τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές, καμία δεν έχει αποδείξει πραγματική αποτελεσματικότητα, ενώ η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία είναι η μοναδική με πραγματικά θετική αξία στην αντιμετώπιση των ψυχολογικών διαταραχών που σχετίζονται με τις εμβοές αλλά με ελάχιστη ως μηδενική συνεισφορά στη μείωση της έντασής τους. Τα τελευταία χρόνια σε διάφορους νευροψυχιατρικούς τομείς, οι τεχνικές νευροτροποποίησης έχοντας αποδεδειγμένο όφελος, έχουν αρχίσει να κερδίζουν έδαφος έναντι των κλασσικών θεραπειών. Με αυτό ως αφορμή, στόχος της ανασκόπησης είναι η μελέτη των τεχνικών νευροτροποποίησης, τόσο για την αποτελεσματικότητά τους στη μείωση της έντασης και της ακουστότητας των εμβοών βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, όσο και για την ασφάλειά τους. Μεθοδολογία: Έγινε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων των EMBASE και Pubmed για τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες που δημοσιεύτηκαν στα Αγγλικά από το 2015 έως το Σεπτέμβριο του 2024 και συνέκριναν ομάδες ενεργής έναντι εικονικής (sham ή placebo ή ακουστικής) θεραπείας ή διαφορετικών πρωτοκόλλων της ίδιας τεχνικής νευροτροποποίησης σε ενήλικους ασθενείς με χρόνιες εμβοές που δε λάμβαναν ταυτόχρονα κάποιου άλλου είδους θεραπεία για αυτές και τα αποτελέσματά τους μετρήθηκαν με κάποιο από τα παρακάτω τυποποιημένα ερωτηματολόγια (Tinnitus Handicap Inventory, Tinnitus Functional Index, Tinnitus Questionnaire). Παράλληλα όλες οι μελέτες αξιολογήθηκαν για τη ποιότητά τους ενώ έγινε και μετα-ανάλυση των αποτελεσμάτων ανά τεχνική ξεχωριστά, για παρόμοιου πρωτοκόλλου μελέτες με αριθμό τριών και άνω. Αποτελέσματα: Στην ανασκόπηση εντάχθηκαν 26 τυχαιοποιημένες μελέτες από πέντε διαφορετικές τεχνικές νευροτροποποίησης με συνολικό αριθμό 1576 ασθενών με εμβοές. Η μετα-ανάλυση της αποτελεσματικότητας πριν και αμέσως μετά τη θεραπεία οκτώ μελετών διακρανιακής διέγερσης με συνεχές ρεύμα (tDCS) ανέδειξε τελικό αποτέλεσμα συνολικής σταθμισμένης μέσης διαφοράς -0,36 (με 95% CIs από -0,75 έως +0,02) ενώ έγιναν και τροποποιημένες μετα-αναλύσεις σε υποομάδες της ίδιας τεχνικής, ανά περιοχή στόχευσης. Το αντίστοιχο αποτέλεσμα μετα-ανάλυσης για πέντε μελέτες επαναλαμβανόμενης διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης (rTMS) ήταν -0,15 (με 95% CIs από -0,37 έως +0,07). Από πλευράς ασφάλειας, από όλες τις μελέτες αναφέρθηκε μόλις ένα περιστατικό επιβεβαιωμένης σοβαρής παρενέργειας που σχετιζόταν με μόνιμη παράλυση φωνητικής χορδής σε μελέτη διέγερσης του πνευμονογαστρικού νεύρου Συζήτηση: Με την πρόοδο των μελετών τα τελευταία χρόνια πάνω στις τεχνικές νευροτροποποίησης, στόχος είναι η διαμόρφωση σταθερών πρωτοκόλλων για την εξάλειψη των παραγόντων που προκαλούν υψηλή ετερογένεια ανάμεσα στις μελέτες. Με οδηγό την επιβεβαιωμένη ασφάλεια αλλά και την υποσχόμενη αποτελεσματικότητα των τεχνικών αυτών, μπορούν εύκολα να αναπαραχθούν μελλοντικές έρευνες ώστε με τη σωστή παραμετροποίηση να οδηγηθούμε στην ανεύρεση μια ολιστικής θεραπείας για τις εμβοές, η οποία διαφαίνεται πως κινείται στη κατεύθυνση της διτροπικής διέγερσης. Συμπεράσματα: Οι τεχνικές νευροτροποποίησης είναι ασφαλείς, ιδιαίτερα όσες ανήκουν σε αυτές των μη επεμβατικών μεθόδων με ελάχιστες παροδικές παρενέργειες. Η μετα-ανάλυση για τη διακρανιακή διέγερση με συνεχές ρεύμα (tDCS) ανέδειξε ότι προσφέρει σημαντική βελτίωση στη μείωση της έντασης των εμβοών σε βαθμό που εγγύζει τα όρια της στατιστικής σημαντικότητας (p=0,05) ενώ για την επαναλαμβανόμενη διακρανιακή μαγνητική διέγερση (rTMS) αν και εμφανίζει μη στατιστικά σημαντική μείωση, δείχνει να έχει καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα σε σύγκριση με τα άμεσα μεταθεραπευτικά. Τέλος η διτροπική διέγερση εμφανίζει άκρως υποσχόμενα θετικά αποτελέσματα τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα και απομένει η επιβεβαίωση αυτών των δεδομένων και σε μελλοντικές μελέτες.","abstract_has_math":false,"creators":["Κίτσης Δημήτριος","Kitsis Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:17Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3442892"],"render_values":[{"text":"uoadl:3442892","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442892","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442892","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3442892","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κίτσης Δημήτριος","Kitsis Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3442892","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442892"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι χρόνιες υποκειμενικές εμβοές ταλαιπωρούν το 10-15% του πληθυσμού με το ποσοστό αυτό να αυξάνεται κατά πολύ στην τρίτη ηλικία. Τα τελευταία χρόνια με την εξέλιξη των νευροεπιστημών έχει προοδεύσει η κατανόηση των παθοφυσιολογικών μηχανισμών που είναι υπεύθυνοι για την αιτιοπαθογένεια των εμβοών. Παράλληλα, από τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές, καμία δεν έχει αποδείξει πραγματική αποτελεσματικότητα, ενώ η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία είναι η μοναδική με πραγματικά θετική αξία στην αντιμετώπιση των ψυχολογικών διαταραχών που σχετίζονται με τις εμβοές αλλά με ελάχιστη ως μηδενική συνεισφορά στη μείωση της έντασής τους. Τα τελευταία χρόνια σε διάφορους νευροψυχιατρικούς τομείς, οι τεχνικές νευροτροποποίησης έχοντας αποδεδειγμένο όφελος, έχουν αρχίσει να κερδίζουν έδαφος έναντι των κλασσικών θεραπειών. Με αυτό ως αφορμή, στόχος της ανασκόπησης είναι η μελέτη των τεχνικών νευροτροποποίησης, τόσο για την αποτελεσματικότητά τους στη μείωση της έντασης και της ακουστότητας των εμβοών βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, όσο και για την ασφάλειά τους. Μεθοδολογία: Έγινε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων των EMBASE και Pubmed για τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες που δημοσιεύτηκαν στα Αγγλικά από το 2015 έως το Σεπτέμβριο του 2024 και συνέκριναν ομάδες ενεργής έναντι εικονικής (sham ή placebo ή ακουστικής) θεραπείας ή διαφορετικών πρωτοκόλλων της ίδιας τεχνικής νευροτροποποίησης σε ενήλικους ασθενείς με χρόνιες εμβοές που δε λάμβαναν ταυτόχρονα κάποιου άλλου είδους θεραπεία για αυτές και τα αποτελέσματά τους μετρήθηκαν με κάποιο από τα παρακάτω τυποποιημένα ερωτηματολόγια (Tinnitus Handicap Inventory, Tinnitus Functional Index, Tinnitus Questionnaire). Παράλληλα όλες οι μελέτες αξιολογήθηκαν για τη ποιότητά τους ενώ έγινε και μετα-ανάλυση των αποτελεσμάτων ανά τεχνική ξεχωριστά, για παρόμοιου πρωτοκόλλου μελέτες με αριθμό τριών και άνω. Αποτελέσματα: Στην ανασκόπηση εντάχθηκαν 26 τυχαιοποιημένες μελέτες από πέντε διαφορετικές τεχνικές νευροτροποποίησης με συνολικό αριθμό 1576 ασθενών με εμβοές. Η μετα-ανάλυση της αποτελεσματικότητας πριν και αμέσως μετά τη θεραπεία οκτώ μελετών διακρανιακής διέγερσης με συνεχές ρεύμα (tDCS) ανέδειξε τελικό αποτέλεσμα συνολικής σταθμισμένης μέσης διαφοράς -0,36 (με 95% CIs από -0,75 έως +0,02) ενώ έγιναν και τροποποιημένες μετα-αναλύσεις σε υποομάδες της ίδιας τεχνικής, ανά περιοχή στόχευσης. Το αντίστοιχο αποτέλεσμα μετα-ανάλυσης για πέντε μελέτες επαναλαμβανόμενης διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης (rTMS) ήταν -0,15 (με 95% CIs από -0,37 έως +0,07). Από πλευράς ασφάλειας, από όλες τις μελέτες αναφέρθηκε μόλις ένα περιστατικό επιβεβαιωμένης σοβαρής παρενέργειας που σχετιζόταν με μόνιμη παράλυση φωνητικής χορδής σε μελέτη διέγερσης του πνευμονογαστρικού νεύρου Συζήτηση: Με την πρόοδο των μελετών τα τελευταία χρόνια πάνω στις τεχνικές νευροτροποποίησης, στόχος είναι η διαμόρφωση σταθερών πρωτοκόλλων για την εξάλειψη των παραγόντων που προκαλούν υψηλή ετερογένεια ανάμεσα στις μελέτες. Με οδηγό την επιβεβαιωμένη ασφάλεια αλλά και την υποσχόμενη αποτελεσματικότητα των τεχνικών αυτών, μπορούν εύκολα να αναπαραχθούν μελλοντικές έρευνες ώστε με τη σωστή παραμετροποίηση να οδηγηθούμε στην ανεύρεση μια ολιστικής θεραπείας για τις εμβοές, η οποία διαφαίνεται πως κινείται στη κατεύθυνση της διτροπικής διέγερσης. Συμπεράσματα: Οι τεχνικές νευροτροποποίησης είναι ασφαλείς, ιδιαίτερα όσες ανήκουν σε αυτές των μη επεμβατικών μεθόδων με ελάχιστες παροδικές παρενέργειες. Η μετα-ανάλυση για τη διακρανιακή διέγερση με συνεχές ρεύμα (tDCS) ανέδειξε ότι προσφέρει σημαντική βελτίωση στη μείωση της έντασης των εμβοών σε βαθμό που εγγύζει τα όρια της στατιστικής σημαντικότητας (p=0,05) ενώ για την επαναλαμβανόμενη διακρανιακή μαγνητική διέγερση (rTMS) αν και εμφανίζει μη στατιστικά σημαντική μείωση, δείχνει να έχει καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα σε σύγκριση με τα άμεσα μεταθεραπευτικά. Τέλος η διτροπική διέγερση εμφανίζει άκρως υποσχόμενα θετικά αποτελέσματα τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα και απομένει η επιβεβαίωση αυτών των δεδομένων και σε μελλοντικές μελέτες.","Introduction: The prevalence of patients suffering from subjective chronic tinnitus is 10-15% worldwide and increases exponentially with age. The progress in neurosciences within the last fifteen years has led to better understanding of the pathophysiological mechanisms responsible for the occurrence of tinnitus. Among the available treatment modalities, none has demonstrated a real effect. Even cognitive behavioral therapy, which is the only one with positive value in dealing the psychological disorders associated with tinnitus, has little contribution in reducing its intensity. Recently, neuromodulation techniques have begun to gain ground over classical treatments in various neuropsychiatric fields, demonstrating significant benefit. Taking the aforementioned into account, the aim of the present study was to report on neuromodulation techniques primarily regarding their short-term effectiveness in reducing tinnitus severity and loudness, but also pertaining to their long-term effectiveness and safety. Methods: A systematic review was conducted in EMBASE and Pubmed databases, including randomized controlled trials published in English from 2015 to September 2024. The review compared adults with chronic tinnitus receiving active neuromodulation treatment modalities, or different protocols of these treatments, to their counterparts receiving sham, placebo or acoustic treatment. The patients did not simultaneously receive any other type of therapy for tinnitus and their results were measured with either of the following standardized questionnaires: a) Tinnitus Handicap Inventory, b) Tinnitus Functional Index, or c) Tinnitus Questionnaire. The risk of bias was also assessed and where appropriate (three or above studies with similar protocol of the same technique), meta-analyses were performed. Results: Twenty-six randomized controlled trials employing five different neuromodulation techniques were included in the study, with a total of 1576 tinnitus patients. Meta-analysis of pre- and post-treatment efficacy of eight transcranial direct current stimulation (tDCS) studies revealed a standardized mean difference (SMD) final outcome of -0,36 (95% CIs -0,75 to +0.02), while modified meta-analyses were performed in subgroups of the same technique, by target area. The corresponding meta-analysis result including five studies of repetitive transcranial magnetic stimulation (rTMS) was -0.15 (95% CIs -0,37 to +0,07). In terms of safety, only one serious adverse event related to permanent vocal cord paralysis in a vagus nerve stimulation study was reported across all studies. Discussion: With the increasing recent interest for neuromodulation treatment in tinnitus, the present study sought to extract the best therapy protocol with synchronous elimination of factors causing high heterogeneity between studies. Taking the confirmed safety and promising effectiveness of these techniques into account, as well as the fact that they can be easily replicated, future research should focus on the right parameterization, aiming at finding a holistic treatment for tinnitus. Bimodal stimulation appears promising in this respect. Conclusions: Neuromodulation was found to be sufficiently safe, especially regarding non-invasive techniques with minimal transient adverse events reported. The meta-analysis for post treatment effect of tDCS compared with placebo/sham treatment, showed significant improvement in reducing tinnitus severity, approaching borderline statistical significance (p=0,05); the corresponding outcome for rTMS was non statistically significant. Nevertheless, rTMS showed better long-term effect in some studies compared to the immediately post-treatment. Finally, bimodal stimulation shows highly promising positive results both in the short- and long-term. However, these data need to be further confirmed in randomized placebo-controlled studies in the future."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τεχνικές νευροτροποποίησης και διτροπικής διέγερσης για τη θεραπεία των υποκειμενικών εμβοών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κίτσης Δημήτριος","Kitsis Dimitrios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι χρόνιες υποκειμενικές εμβοές ταλαιπωρούν το 10-15% του πληθυσμού με το ποσοστό αυτό να αυξάνεται κατά πολύ στην τρίτη ηλικία. Τα τελευταία χρόνια με την εξέλιξη των νευροεπιστημών έχει προοδεύσει η κατανόηση των παθοφυσιολογικών μηχανισμών που είναι υπεύθυνοι για την αιτιοπαθογένεια των εμβοών. Παράλληλα, από τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές, καμία δεν έχει αποδείξει πραγματική αποτελεσματικότητα, ενώ η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία είναι η μοναδική με πραγματικά θετική αξία στην αντιμετώπιση των ψυχολογικών διαταραχών που σχετίζονται με τις εμβοές αλλά με ελάχιστη ως μηδενική συνεισφορά στη μείωση της έντασής τους. Τα τελευταία χρόνια σε διάφορους νευροψυχιατρικούς τομείς, οι τεχνικές νευροτροποποίησης έχοντας αποδεδειγμένο όφελος, έχουν αρχίσει να κερδίζουν έδαφος έναντι των κλασσικών θεραπειών. Με αυτό ως αφορμή, στόχος της ανασκόπησης είναι η μελέτη των τεχνικών νευροτροποποίησης, τόσο για την αποτελεσματικότητά τους στη μείωση της έντασης και της ακουστότητας των εμβοών βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, όσο και για την ασφάλειά τους. Μεθοδολογία: Έγινε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων των EMBASE και Pubmed για τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες που δημοσιεύτηκαν στα Αγγλικά από το 2015 έως το Σεπτέμβριο του 2024 και συνέκριναν ομάδες ενεργής έναντι εικονικής (sham ή placebo ή ακουστικής) θεραπείας ή διαφορετικών πρωτοκόλλων της ίδιας τεχνικής νευροτροποποίησης σε ενήλικους ασθενείς με χρόνιες εμβοές που δε λάμβαναν ταυτόχρονα κάποιου άλλου είδους θεραπεία για αυτές και τα αποτελέσματά τους μετρήθηκαν με κάποιο από τα παρακάτω τυποποιημένα ερωτηματολόγια (Tinnitus Handicap Inventory, Tinnitus Functional Index, Tinnitus Questionnaire). Παράλληλα όλες οι μελέτες αξιολογήθηκαν για τη ποιότητά τους ενώ έγινε και μετα-ανάλυση των αποτελεσμάτων ανά τεχνική ξεχωριστά, για παρόμοιου πρωτοκόλλου μελέτες με αριθμό τριών και άνω. Αποτελέσματα: Στην ανασκόπηση εντάχθηκαν 26 τυχαιοποιημένες μελέτες από πέντε διαφορετικές τεχνικές νευροτροποποίησης με συνολικό αριθμό 1576 ασθενών με εμβοές. Η μετα-ανάλυση της αποτελεσματικότητας πριν και αμέσως μετά τη θεραπεία οκτώ μελετών διακρανιακής διέγερσης με συνεχές ρεύμα (tDCS) ανέδειξε τελικό αποτέλεσμα συνολικής σταθμισμένης μέσης διαφοράς -0,36 (με 95% CIs από -0,75 έως +0,02) ενώ έγιναν και τροποποιημένες μετα-αναλύσεις σε υποομάδες της ίδιας τεχνικής, ανά περιοχή στόχευσης. Το αντίστοιχο αποτέλεσμα μετα-ανάλυσης για πέντε μελέτες επαναλαμβανόμενης διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης (rTMS) ήταν -0,15 (με 95% CIs από -0,37 έως +0,07). Από πλευράς ασφάλειας, από όλες τις μελέτες αναφέρθηκε μόλις ένα περιστατικό επιβεβαιωμένης σοβαρής παρενέργειας που σχετιζόταν με μόνιμη παράλυση φωνητικής χορδής σε μελέτη διέγερσης του πνευμονογαστρικού νεύρου Συζήτηση: Με την πρόοδο των μελετών τα τελευταία χρόνια πάνω στις τεχνικές νευροτροποποίησης, στόχος είναι η διαμόρφωση σταθερών πρωτοκόλλων για την εξάλειψη των παραγόντων που προκαλούν υψηλή ετερογένεια ανάμεσα στις μελέτες. Με οδηγό την επιβεβαιωμένη ασφάλεια αλλά και την υποσχόμενη αποτελεσματικότητα των τεχνικών αυτών, μπορούν εύκολα να αναπαραχθούν μελλοντικές έρευνες ώστε με τη σωστή παραμετροποίηση να οδηγηθούμε στην ανεύρεση μια ολιστικής θεραπείας για τις εμβοές, η οποία διαφαίνεται πως κινείται στη κατεύθυνση της διτροπικής διέγερσης. Συμπεράσματα: Οι τεχνικές νευροτροποποίησης είναι ασφαλείς, ιδιαίτερα όσες ανήκουν σε αυτές των μη επεμβατικών μεθόδων με ελάχιστες παροδικές παρενέργειες. Η μετα-ανάλυση για τη διακρανιακή διέγερση με συνεχές ρεύμα (tDCS) ανέδειξε ότι προσφέρει σημαντική βελτίωση στη μείωση της έντασης των εμβοών σε βαθμό που εγγύζει τα όρια της στατιστικής σημαντικότητας (p=0,05) ενώ για την επαναλαμβανόμενη διακρανιακή μαγνητική διέγερση (rTMS) αν και εμφανίζει μη στατιστικά σημαντική μείωση, δείχνει να έχει καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα σε σύγκριση με τα άμεσα μεταθεραπευτικά. Τέλος η διτροπική διέγερση εμφανίζει άκρως υποσχόμενα θετικά αποτελέσματα τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα και απομένει η επιβεβαίωση αυτών των δεδομένων και σε μελλοντικές μελέτες.","Introduction: The prevalence of patients suffering from subjective chronic tinnitus is 10-15% worldwide and increases exponentially with age. The progress in neurosciences within the last fifteen years has led to better understanding of the pathophysiological mechanisms responsible for the occurrence of tinnitus. Among the available treatment modalities, none has demonstrated a real effect. Even cognitive behavioral therapy, which is the only one with positive value in dealing the psychological disorders associated with tinnitus, has little contribution in reducing its intensity. Recently, neuromodulation techniques have begun to gain ground over classical treatments in various neuropsychiatric fields, demonstrating significant benefit. Taking the aforementioned into account, the aim of the present study was to report on neuromodulation techniques primarily regarding their short-term effectiveness in reducing tinnitus severity and loudness, but also pertaining to their long-term effectiveness and safety. Methods: A systematic review was conducted in EMBASE and Pubmed databases, including randomized controlled trials published in English from 2015 to September 2024. The review compared adults with chronic tinnitus receiving active neuromodulation treatment modalities, or different protocols of these treatments, to their counterparts receiving sham, placebo or acoustic treatment. The patients did not simultaneously receive any other type of therapy for tinnitus and their results were measured with either of the following standardized questionnaires: a) Tinnitus Handicap Inventory, b) Tinnitus Functional Index, or c) Tinnitus Questionnaire. The risk of bias was also assessed and where appropriate (three or above studies with similar protocol of the same technique), meta-analyses were performed. Results: Twenty-six randomized controlled trials employing five different neuromodulation techniques were included in the study, with a total of 1576 tinnitus patients. Meta-analysis of pre- and post-treatment efficacy of eight transcranial direct current stimulation (tDCS) studies revealed a standardized mean difference (SMD) final outcome of -0,36 (95% CIs -0,75 to +0.02), while modified meta-analyses were performed in subgroups of the same technique, by target area. The corresponding meta-analysis result including five studies of repetitive transcranial magnetic stimulation (rTMS) was -0.15 (95% CIs -0,37 to +0,07). In terms of safety, only one serious adverse event related to permanent vocal cord paralysis in a vagus nerve stimulation study was reported across all studies. Discussion: With the increasing recent interest for neuromodulation treatment in tinnitus, the present study sought to extract the best therapy protocol with synchronous elimination of factors causing high heterogeneity between studies. Taking the confirmed safety and promising effectiveness of these techniques into account, as well as the fact that they can be easily replicated, future research should focus on the right parameterization, aiming at finding a holistic treatment for tinnitus. Bimodal stimulation appears promising in this respect. Conclusions: Neuromodulation was found to be sufficiently safe, especially regarding non-invasive techniques with minimal transient adverse events reported. The meta-analysis for post treatment effect of tDCS compared with placebo/sham treatment, showed significant improvement in reducing tinnitus severity, approaching borderline statistical significance (p=0,05); the corresponding outcome for rTMS was non statistically significant. Nevertheless, rTMS showed better long-term effect in some studies compared to the immediately post-treatment. Finally, bimodal stimulation shows highly promising positive results both in the short- and long-term. However, these data need to be further confirmed in randomized placebo-controlled studies in the future."],"dc:identifier":["uoadl:3442892","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3442892"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Τεχνικές νευροτροποποίησης και διτροπικής διέγερσης για τη θεραπεία των υποκειμενικών εμβοών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:17Z"}