{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3446492"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3446492","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η πρόσληψη των θρηνητικών λόγων της Ιλιάδας από τον Κόιντο Σμυρναίο στα Μεθ’ Ὅμηρον","abstract":"Ο Όμηρος είναι η κορυφαία, αλλά συγχρόνως αινιγματική μορφή της αρχαίας ελληνικής ποίησης και οι επικές συνθέσεις του παραμένουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ακόμα και στην αυτοκρατορική περίοδο, παρόλο που εκείνη την εποχή η ποίηση εν γένει υποχωρεί απέναντι στον πεζό λόγο. Το λαμπρό παράδειγμα του Ομήρου που κέρδισε την αθανασία χάρη στο έργο του ενέπνευσε πολλούς φιλόδοξους ποιητές να τον μιμηθούν και να συνθέσουν έπη αντίστοιχου επιπέδου. Ένας από τους επίδοξους μιμητές του είναι και ο Κόιντος Σμυρναίος, ο οποίος μεταξύ 3ου και 4ου αιώνα μ.Χ. συνέγραψε τους Μεθ’ Όμηρον Λόγους ή τα Μεθ’ Ὄμηρον (Μ.Ο.), το μόνο σωζόμενο εκτενές ελληνικό μυθολογικό έπος της περιόδου και το οποίο αφηγείται τα γεγονότα που μεσολαβούν ανάμεσα στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Ο Κόιντος εξαρτάται από την προγενέστερη παράδοση και δεσμεύεται από το ομηρικό κείμενο, το οποίο λειτουργεί ως κανόνας για όλες τις επικές συνθέσεις· συγχρόνως όμως, διαμορφώνει το δικό του προσωπικό ύφος και συνθέτει ένα ξεχωριστό ποιητικό δημιούργημα. Σημαντικό ρόλο στα Μ.Ο., όπως και στην επική ποίηση εν γένει, διαδραματίζουν οι θρήνοι και συγκεκριμένα οι γόοι των γυναικών, δηλαδή τα αυτοσχέδια θρηνητικά άσματα που εκτελούνται από τις συγγενείς του νεκρού. Ο γόος αποτελεί έναν τρόπο έκφρασης για τις γυναίκες, των οποίων η φωνή ακούγεται ελάχιστα στα έπη. Θέμα της παρούσας εργασίας είναι η εξέταση της πρόσληψης των γυναικείων θρηνητικών λόγων της Ιλιάδας από τον Κόιντο Σμυρναίο στα Μ.Ο. Η προσέγγιση του θέματος επικεντρώνεται στη συγκριτική παρουσίαση των γυναικείων γόων στα δύο έπη, των τυπικών μοτίβων που χρησιμοποιούν ο Όμηρος και ο Κόιντος και τη θεματολογία των θρηνητικών λόγων. Εξετάζονται οι γόοι γυναικών που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην Ιλιάδα, αλλά και χαρακτήρων που συναντώνται μόνο στα Μ.Ο., ενώ γίνεται περαιτέρω κατηγοριοποίηση των θρήνων με βάση την ιδιότητα της θρηνωδού. Αναλύονται πρώτα οι γόοι των συζύγων-συντρόφων των επιφανών ηρώων, όπως της Ανδρομάχη, της Τέκμησσας και της Οινώνης, και στη συνέχεια των μητέρων, όπως η θνητή Εκάβη και οι θεές Θέτιδα και Ηριγένεια. Ξεχωριστή κατηγορία αποτελούν οι γόοι της Βρισηΐδας και της Ελένης, οι οποίοι διαφοροποιούνται λόγω του ότι εμφανίζουν ομοιότητες μεταξύ τους και εξυπηρετούν με συγκεκριμένο τρόπο τις προθέσεις των γυναικών που τους εκτελούν.","abstract_html":"Ο Όμηρος είναι η κορυφαία, αλλά συγχρόνως αινιγματική μορφή της αρχαίας ελληνικής ποίησης και οι επικές συνθέσεις του παραμένουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ακόμα και στην αυτοκρατορική περίοδο, παρόλο που εκείνη την εποχή η ποίηση εν γένει υποχωρεί απέναντι στον πεζό λόγο. Το λαμπρό παράδειγμα του Ομήρου που κέρδισε την αθανασία χάρη στο έργο του ενέπνευσε πολλούς φιλόδοξους ποιητές να τον μιμηθούν και να συνθέσουν έπη αντίστοιχου επιπέδου. Ένας από τους επίδοξους μιμητές του είναι και ο Κόιντος Σμυρναίος, ο οποίος μεταξύ 3ου και 4ου αιώνα μ.Χ. συνέγραψε τους Μεθ’ Όμηρον Λόγους ή τα Μεθ’ Ὄμηρον (Μ.Ο.), το μόνο σωζόμενο εκτενές ελληνικό μυθολογικό έπος της περιόδου και το οποίο αφηγείται τα γεγονότα που μεσολαβούν ανάμεσα στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Ο Κόιντος εξαρτάται από την προγενέστερη παράδοση και δεσμεύεται από το ομηρικό κείμενο, το οποίο λειτουργεί ως κανόνας για όλες τις επικές συνθέσεις· συγχρόνως όμως, διαμορφώνει το δικό του προσωπικό ύφος και συνθέτει ένα ξεχωριστό ποιητικό δημιούργημα. Σημαντικό ρόλο στα Μ.Ο., όπως και στην επική ποίηση εν γένει, διαδραματίζουν οι θρήνοι και συγκεκριμένα οι γόοι των γυναικών, δηλαδή τα αυτοσχέδια θρηνητικά άσματα που εκτελούνται από τις συγγενείς του νεκρού. Ο γόος αποτελεί έναν τρόπο έκφρασης για τις γυναίκες, των οποίων η φωνή ακούγεται ελάχιστα στα έπη. Θέμα της παρούσας εργασίας είναι η εξέταση της πρόσληψης των γυναικείων θρηνητικών λόγων της Ιλιάδας από τον Κόιντο Σμυρναίο στα Μ.Ο. Η προσέγγιση του θέματος επικεντρώνεται στη συγκριτική παρουσίαση των γυναικείων γόων στα δύο έπη, των τυπικών μοτίβων που χρησιμοποιούν ο Όμηρος και ο Κόιντος και τη θεματολογία των θρηνητικών λόγων. Εξετάζονται οι γόοι γυναικών που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην Ιλιάδα, αλλά και χαρακτήρων που συναντώνται μόνο στα Μ.Ο., ενώ γίνεται περαιτέρω κατηγοριοποίηση των θρήνων με βάση την ιδιότητα της θρηνωδού. Αναλύονται πρώτα οι γόοι των συζύγων-συντρόφων των επιφανών ηρώων, όπως της Ανδρομάχη, της Τέκμησσας και της Οινώνης, και στη συνέχεια των μητέρων, όπως η θνητή Εκάβη και οι θεές Θέτιδα και Ηριγένεια. Ξεχωριστή κατηγορία αποτελούν οι γόοι της Βρισηΐδας και της Ελένης, οι οποίοι διαφοροποιούνται λόγω του ότι εμφανίζουν ομοιότητες μεταξύ τους και εξυπηρετούν με συγκεκριμένο τρόπο τις προθέσεις των γυναικών που τους εκτελούν.","abstract_has_math":false,"creators":["Καπράλου Αγγελική-Μαρία","Kapralou Angeliki-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:21Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3446492"],"render_values":[{"text":"uoadl:3446492","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446492","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446492","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3446492","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καπράλου Αγγελική-Μαρία","Kapralou Angeliki-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3446492","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446492"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Όμηρος είναι η κορυφαία, αλλά συγχρόνως αινιγματική μορφή της αρχαίας ελληνικής ποίησης και οι επικές συνθέσεις του παραμένουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ακόμα και στην αυτοκρατορική περίοδο, παρόλο που εκείνη την εποχή η ποίηση εν γένει υποχωρεί απέναντι στον πεζό λόγο. Το λαμπρό παράδειγμα του Ομήρου που κέρδισε την αθανασία χάρη στο έργο του ενέπνευσε πολλούς φιλόδοξους ποιητές να τον μιμηθούν και να συνθέσουν έπη αντίστοιχου επιπέδου. Ένας από τους επίδοξους μιμητές του είναι και ο Κόιντος Σμυρναίος, ο οποίος μεταξύ 3ου και 4ου αιώνα μ.Χ. συνέγραψε τους Μεθ’ Όμηρον Λόγους ή τα Μεθ’ Ὄμηρον (Μ.Ο.), το μόνο σωζόμενο εκτενές ελληνικό μυθολογικό έπος της περιόδου και το οποίο αφηγείται τα γεγονότα που μεσολαβούν ανάμεσα στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Ο Κόιντος εξαρτάται από την προγενέστερη παράδοση και δεσμεύεται από το ομηρικό κείμενο, το οποίο λειτουργεί ως κανόνας για όλες τις επικές συνθέσεις· συγχρόνως όμως, διαμορφώνει το δικό του προσωπικό ύφος και συνθέτει ένα ξεχωριστό ποιητικό δημιούργημα. Σημαντικό ρόλο στα Μ.Ο., όπως και στην επική ποίηση εν γένει, διαδραματίζουν οι θρήνοι και συγκεκριμένα οι γόοι των γυναικών, δηλαδή τα αυτοσχέδια θρηνητικά άσματα που εκτελούνται από τις συγγενείς του νεκρού. Ο γόος αποτελεί έναν τρόπο έκφρασης για τις γυναίκες, των οποίων η φωνή ακούγεται ελάχιστα στα έπη. Θέμα της παρούσας εργασίας είναι η εξέταση της πρόσληψης των γυναικείων θρηνητικών λόγων της Ιλιάδας από τον Κόιντο Σμυρναίο στα Μ.Ο. Η προσέγγιση του θέματος επικεντρώνεται στη συγκριτική παρουσίαση των γυναικείων γόων στα δύο έπη, των τυπικών μοτίβων που χρησιμοποιούν ο Όμηρος και ο Κόιντος και τη θεματολογία των θρηνητικών λόγων. Εξετάζονται οι γόοι γυναικών που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην Ιλιάδα, αλλά και χαρακτήρων που συναντώνται μόνο στα Μ.Ο., ενώ γίνεται περαιτέρω κατηγοριοποίηση των θρήνων με βάση την ιδιότητα της θρηνωδού. Αναλύονται πρώτα οι γόοι των συζύγων-συντρόφων των επιφανών ηρώων, όπως της Ανδρομάχη, της Τέκμησσας και της Οινώνης, και στη συνέχεια των μητέρων, όπως η θνητή Εκάβη και οι θεές Θέτιδα και Ηριγένεια. Ξεχωριστή κατηγορία αποτελούν οι γόοι της Βρισηΐδας και της Ελένης, οι οποίοι διαφοροποιούνται λόγω του ότι εμφανίζουν ομοιότητες μεταξύ τους και εξυπηρετούν με συγκεκριμένο τρόπο τις προθέσεις των γυναικών που τους εκτελούν.","Homer is the most important, but at the same time enigmatic, figure of ancient Greek poetry and his epic compositions remain at the center of interest even in the imperial period, although at that time poetry in general was inferior to prose. The brilliant example of Homer, who gained immortality through his work, inspired many ambitious poets to imitate him and compose epics of a similar standard. One of his imitators was Quintus Smyrnaeus, who between 3rd and 4th centuries AD wrote Posthomerica, the only surviving extensive Greek mythological epic of the period, which narrates the events that take place between the Iliad and the Odyssey. Quintus depends on the earlier tradition and is bound by the Homeric text, which serves as a \"κανόνας\" for all epic compositions; at the same time, however, he forms his own personal style and composes a unique poetic creation. Women's laments (γόοι) play an important role in Posthomerica, as in epic poetry in general. Lament is the only way for women, whose voices are rarely heard in epic poetry, to express their emotions. The subject of this paper is the examination of the reception of female Iliadic laments by Quintus Smyrnaeus in Posthomerica. The approach focuses on the comparative presentation of female laments in the two epics and the motifs used by Homer and Quintus. It examines the cases of women who play an important role in the Iliad, as well as characters found only in Posthmorica, and further categorizes the laments based on the status of the mourner, first the wives-partners of prominent heroes, such as Andromache, Tecmessa and Oenone, followed by heroes’ s mothers, such as the mortal Hecuba and goddesses Thetis and Eos. A separate category consists of Briseis and Helen because their laments display similarities and serve the intentions of the women who perform them."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η πρόσληψη των θρηνητικών λόγων της Ιλιάδας από τον Κόιντο Σμυρναίο στα Μεθ’ Ὅμηρον"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καπράλου Αγγελική-Μαρία","Kapralou Angeliki-Maria"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Ο Όμηρος είναι η κορυφαία, αλλά συγχρόνως αινιγματική μορφή της αρχαίας ελληνικής ποίησης και οι επικές συνθέσεις του παραμένουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ακόμα και στην αυτοκρατορική περίοδο, παρόλο που εκείνη την εποχή η ποίηση εν γένει υποχωρεί απέναντι στον πεζό λόγο. Το λαμπρό παράδειγμα του Ομήρου που κέρδισε την αθανασία χάρη στο έργο του ενέπνευσε πολλούς φιλόδοξους ποιητές να τον μιμηθούν και να συνθέσουν έπη αντίστοιχου επιπέδου. Ένας από τους επίδοξους μιμητές του είναι και ο Κόιντος Σμυρναίος, ο οποίος μεταξύ 3ου και 4ου αιώνα μ.Χ. συνέγραψε τους Μεθ’ Όμηρον Λόγους ή τα Μεθ’ Ὄμηρον (Μ.Ο.), το μόνο σωζόμενο εκτενές ελληνικό μυθολογικό έπος της περιόδου και το οποίο αφηγείται τα γεγονότα που μεσολαβούν ανάμεσα στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Ο Κόιντος εξαρτάται από την προγενέστερη παράδοση και δεσμεύεται από το ομηρικό κείμενο, το οποίο λειτουργεί ως κανόνας για όλες τις επικές συνθέσεις· συγχρόνως όμως, διαμορφώνει το δικό του προσωπικό ύφος και συνθέτει ένα ξεχωριστό ποιητικό δημιούργημα. Σημαντικό ρόλο στα Μ.Ο., όπως και στην επική ποίηση εν γένει, διαδραματίζουν οι θρήνοι και συγκεκριμένα οι γόοι των γυναικών, δηλαδή τα αυτοσχέδια θρηνητικά άσματα που εκτελούνται από τις συγγενείς του νεκρού. Ο γόος αποτελεί έναν τρόπο έκφρασης για τις γυναίκες, των οποίων η φωνή ακούγεται ελάχιστα στα έπη. Θέμα της παρούσας εργασίας είναι η εξέταση της πρόσληψης των γυναικείων θρηνητικών λόγων της Ιλιάδας από τον Κόιντο Σμυρναίο στα Μ.Ο. Η προσέγγιση του θέματος επικεντρώνεται στη συγκριτική παρουσίαση των γυναικείων γόων στα δύο έπη, των τυπικών μοτίβων που χρησιμοποιούν ο Όμηρος και ο Κόιντος και τη θεματολογία των θρηνητικών λόγων. Εξετάζονται οι γόοι γυναικών που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην Ιλιάδα, αλλά και χαρακτήρων που συναντώνται μόνο στα Μ.Ο., ενώ γίνεται περαιτέρω κατηγοριοποίηση των θρήνων με βάση την ιδιότητα της θρηνωδού. Αναλύονται πρώτα οι γόοι των συζύγων-συντρόφων των επιφανών ηρώων, όπως της Ανδρομάχη, της Τέκμησσας και της Οινώνης, και στη συνέχεια των μητέρων, όπως η θνητή Εκάβη και οι θεές Θέτιδα και Ηριγένεια. Ξεχωριστή κατηγορία αποτελούν οι γόοι της Βρισηΐδας και της Ελένης, οι οποίοι διαφοροποιούνται λόγω του ότι εμφανίζουν ομοιότητες μεταξύ τους και εξυπηρετούν με συγκεκριμένο τρόπο τις προθέσεις των γυναικών που τους εκτελούν.","Homer is the most important, but at the same time enigmatic, figure of ancient Greek poetry and his epic compositions remain at the center of interest even in the imperial period, although at that time poetry in general was inferior to prose. The brilliant example of Homer, who gained immortality through his work, inspired many ambitious poets to imitate him and compose epics of a similar standard. One of his imitators was Quintus Smyrnaeus, who between 3rd and 4th centuries AD wrote Posthomerica, the only surviving extensive Greek mythological epic of the period, which narrates the events that take place between the Iliad and the Odyssey. Quintus depends on the earlier tradition and is bound by the Homeric text, which serves as a \"κανόνας\" for all epic compositions; at the same time, however, he forms his own personal style and composes a unique poetic creation. Women's laments (γόοι) play an important role in Posthomerica, as in epic poetry in general. Lament is the only way for women, whose voices are rarely heard in epic poetry, to express their emotions. The subject of this paper is the examination of the reception of female Iliadic laments by Quintus Smyrnaeus in Posthomerica. The approach focuses on the comparative presentation of female laments in the two epics and the motifs used by Homer and Quintus. It examines the cases of women who play an important role in the Iliad, as well as characters found only in Posthmorica, and further categorizes the laments based on the status of the mourner, first the wives-partners of prominent heroes, such as Andromache, Tecmessa and Oenone, followed by heroes’ s mothers, such as the mortal Hecuba and goddesses Thetis and Eos. A separate category consists of Briseis and Helen because their laments display similarities and serve the intentions of the women who perform them."],"dc:identifier":["uoadl:3446492","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446492"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Η πρόσληψη των θρηνητικών λόγων της Ιλιάδας από τον Κόιντο Σμυρναίο στα Μεθ’ Ὅμηρον"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:21Z"}