{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3446514"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3446514","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση χειρουργικών τεχνικών στην ωτοσκλήρυνση-αποτελέσματα","abstract":"Εισαγωγή: Η χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης αποτελεί τη χειρουργική λύση της βαρηκοΐας αγωγιμότητας που συνοδεύει την πάθηση. Έχει περιγραφεί αριθμός τεχνικών οι κυριότερες των οποίων θα καταγραφούν και θα κατηγοριοποιηθούν στην παρούσα. Θα επιχειρήσουμε επίσης να συγκρίνουμε αυτές για τις οποίες υπάρχουν αρκετά δεδομένα εστιάζοντας στην αποτελεσματικότητα τους (βελτίωση βαρηκοΐας) και το προφίλ ασφαλείας τους (επιπλοκές που σχετίζονται με τις τεχνικές). Μεθοδολογία: Αναζήτηση της βιβλιογραφίας σε άρθρα που έχουν γραφεί στην αγγλική γλώσσα. Αναζητήθηκαν οι φράσεις «θεραπεία ωτοσκλήρυνσης» και «αντιμετώπιση ωτοσκλήρυνσης» , στα αγγλικά “otosclerosis treatment” και “otosclerosis management” στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubΜed, Web of Science και Cochrane Library. Στις δημοσιεύσεις που προέκυψαν, αποκλείστηκαν όσες δεν περιείχαν χειρουργικούς τρόπους αντιμετώπισης ή σαφή περιγραφή της χειρουργικής τεχνικής. Επιπρόσθετα έπρεπε να υπάρχει με σαφήνεια περιγραφή του κριτηρίου βελτίωσης της ακοής και ιδανικά περιγραφή των επιπλοκών. Επειδή η ταξινόμηση των διαφόρων παραλλαγών/ υποπαραλλαγών των βασικών τεχνικών ως ξεχωριστών τεχνικών θα οδηγούσε σε ευρεία κατηγοριοποίηση που θα έκανε την ανάγνωση των αποτελεσμάτων και την ερμηνεία τους δυσδιάκριτη, αποφασίστηκε οι μικρές διαφοροποιήσεις στην περιγραφείσα τεχνική να μην οδηγήσουν σε περαιτέρω κατηγοριοποίηση. Αποτελέσματα: Οι τεχνικές της αναβολοτομής, αναβολεκτομής, υποβοηθούμενης με laser χειρουργικής της ωτοσκλήρυνσης και ενδοσκοπικής αναβολοτομής ήταν εκείνες με αρκετές δημοσιεύσεις για τις οποίες μπόρεσαν να εξαχθούν συμπεράσματα. Προέκυψαν 46 δημοσιεύσεις που αναλύονται εκτενώς και παρουσιάζονται για διευκόλυνση του αναγνώστη σε 3 διαφορετικούς πίνακες. Συζήτηση και Συμπεράσματα: Η αναβολοτομή και αναβολεκτομή είναι οι χειρουργικές θεραπείες εκλογής για τη βαρηκοΐα αγωγιμότητας που προκαλεί η ωτοσκλήρυνση. Έχουν επιδείξει διαχρονικά εξαιρετικά ποσοστά επιτυχίας με αποτελέσματα που παραμένουν σταθερά σε βάθος δεκαετιών βελτιώνοντας δραματικά την ποιότητα ζωής των ασθενών παρουσιάζοντας ταυτόχρονα εξαιρετικό προφίλ ασφάλειας με ελάχιστες επιπλοκές. Το ποσοστό των ασθενών στους οποίους επιτεύχθηκε μετεγχειρητικά μέσος όρος σύγκλεισης του χάσματος αέρινης-οστέινης κάτω από 10 dΒ, κυμαίνεται σχεδόν σε όλες τις μελέτες μεταξύ 75% και 90%. Τα επιμέρους ποσοστά σύγκλεισης για τις συχνότητες έως 2 kHz είναι επίσης αντίστοιχα. Όταν όμως γίνεται αναφορά στο αντίστοιχο ποσοστό για τις υψηλές συχνότητες (3,4 kHz) τότε η διαφορά γίνεται εμφανής με απόκλιση της σύγκλεισης 10-20% υπέρ της ομάδας της αναβολοτομής. Όταν χρησιμοποιείται ως κριτήριο βελτίωσης της ακοής το μετεγχειρητικό χάσμα αέρινης οστέινης παρατηρείται αντιστοίχως μία διαφορά της τάξης των 5-15 dΒ στη συχνότητα 4 kHz ανάμεσα στις δύο ομάδες προς όφελος της αναβολοτομής. Στις συχνότητες 0.5-2 kHz, οι διαφορές είναι μικρότερες έως αμελητέες και ενίοτε ευνοούν την αναβολεκτομή. Τέλος εάν κριτήριο βελτίωσης της ακοής είναι η βελτίωση της αέρινης αγωγής μετεγχειρητικά, στις μετρήσεις που αφορούν τις συχνότητες 4 kHz, 8 kHz υπάρχουν διαφορές που κυμαίνονται μεταξύ 10-15 dΒ προς όφελος της αναβολοτομής. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μετεγχειρητικοί οστέινοι ουδοί παρουσιάζουν συχνά επιδείνωση στις 8 kHz στην αναβολεκτομή. Με όρους ασφάλειας, η νευροαισθητήρια βαρηκοΐα ή και κώφωση παρατηρείται 2-3 φορές πιο συχνά σε σύγκριση με την αναβολοτομή. Ο ίδιος σχετικός κίνδυνος εμφανίζεται και στα μετεγχειρητικά ποσοστά ζάλης/ίλιγγου με την αναβολεκτομή και πάλι να υπολείπεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι έχει πολλά χρόνια να εμφανιστεί μελέτη που να συγκρίνει τις δύο χειρουργικές τεχνικές θυριδοποίησης στη βιβλιογραφία. Η αναβολοτομή έχει ήδη καθιερωθεί ως η κύρια χειρουργική τεχνική που εφαρμόζεται στην ωτοσκλήρυνση , ενώ σχεδόν το σύνολο της βιβλιογραφίας αφορά τρόπους βελτίωσης της αναβολοτομής ή μικρές παραλλαγές της. Πολλοί τύποι laser έχουν χρησιμοποιηθεί για τη χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης και έχουν επιδείξει εξαιρετικά προφίλ ασφαλείας αλλά ταυτόχρονα καθιστούν λόγω της ποικιλίας αυτών, την εξαγωγή συμπερασμάτων πιο δυσχερή. Το CO₂ laser κυριαρχεί στη χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης. Σε κάθε δημοσίευση, είτε το συγκρίνει με άλλο τύπο laser, είτε με οστεογλύφανο (microdrill-skeeter), παρουσιάζει λιγότερες επιπλοκές από το έσω ους ή από το προσωπικό νεύρο. Το diode laser ακολουθεί σε αριθμό δημοσιεύσεων και έχει εξαιρετικό προφίλ ασφάλειας με ελάχιστες επιπλοκές. Για το Thulium laser υπάρχει αναφορά σε προοπτική σειρά που αποθαρρύνει τη χρήση του εξαιτίας σκεπτικισμού για την ασφάλεια του. Τα laser KTP, Argon, Er-YAG, YSGG φαίνονται ασφαλή αλλά οι δημοσιεύσεις στην χειρουργική του αναβολέα είναι ελάχιστες. Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα των διαφόρων τύπων laser, το ποσοστό των περιστατικών στο οποίο επιτεύχθηκε σύγκλειση του χάσματος κάτω των 10 dΒ κυμαίνεται μεταξύ 81% και 96.8% για τις μεμονωμένες μελέτες με την πλειοψηφία των ποσοστών μεταξύ 84% και 89%. Όταν η μέτρηση γίνεται με τη μετεγχειρητική σύγκλειση του χάσματος αέρινης οστέινης, αυτή κυμαίνεται μεταξύ 3.1 και 14.86 dΒ στις μεμονωμένες μετρήσεις (όχι ανασκοπήσεις ή μετα-αναλύσεις). Τα νούμερα αυτά είναι επίσης συγκρίσιμα με τα αντίστοιχα της συμβατικής αναβολοτομής. Το CO₂ laser σε όλες τις συγκριτικές μελέτες υπερείχε της συμβατικής αναβολοτομής κατά 1-4 dB στη σύγκλειση του μετεγχειρητικού χάσματος αέρινης οστέινης και κατά 4-14% στο ποσοστό των περιστατικών στο οποίο επιτεύχθηκε σύγκλειση του χάσματος κάτω των 10 dΒ. Το CO₂ laser υπερείχε και στις επιμέρους συγκρίσεις του Thulium laser, το laser KTP και του Er-Yag laser, χωρίς πάντως η διαφορά να είναι πάντοτε στατιστικά σημαντική. Το diode laser από την άλλη σε σύγκριση με τη συμβατική αναβολοτομή εμφανίζει πρακτικά ίδια αποτελεσματικότητα (υπερέχει στη σύγκλειση του μετεγχειρητικού χάσματος αέρινης-οστέινης κατά 0.4 και 1.4 dΒ σε δύο δημοσιεύσεις και υπολείπεται 0.2 dB σε μία τρίτη) αλλά έχει λιγότερες επιπλοκές από το έσω ους (ζάλη, εμβοές, βαρηκοΐα) σε σχέση με τη συμβατική. Στις μετα-αναλύσεις που συγκρίνουν τη laser αναβολοτομή (με διάφορους τύπους laser) και τη συμβατική φαίνεται στατιστικώς σημαντική διαφορά στο ποσοστό σύγκλεισης του χάσματος κάτω των 10 dΒ υπέρ της laser (84.48% έναντι 74.51%) στη μία εξ αυτών, ενώ στην άλλη υπερέχει οριακά η συμβατική με ποσοστό σύγκλεισης του χάσματος κάτω των 10 dΒ στο 74%, έναντι 72.3% της laser υποβοηθούμενης, χωρίς να υπάρχει στατιστικώς τουλάχιστο σημαντική διαφορά. Και στις δύο μετα-αναλύσεις προκύπτει όπως και στις επιμέρους αναλύσεις ότι η laser υποβοηθούμενη χειρουργική του αναβολέα παρουσιάζει καλύτερο προφίλ ασφάλειας σε σχέση με τη συμβατική όσον αφορά τις σχετιζόμενες με το έσω ους επιπλοκές (ζάλη-ίλιγγο, εμβοές, νευροαισθητήρια βαρηκοΐα). Τα ποσοστά των συγκεκριμένων επιπλοκών για την μετα-ανάλυση είναι 4.28% στην ομάδα της συμβατικής και 3% στην ομάδα του laser. Εξαιτίας των εγγενών περιορισμών, οι μετα-αναλύσεις δεν μπορούν να οδηγηθούν με σιγουριά στο συγκεκριμένο εκείνο είδος του laser που υπερτερεί έναντι των άλλων. Η βιβλιογραφία για την ενδοσκοπική αναβολοτομή ήταν πιο εύκολο να οδηγήσει σε συμπεράσματα σε σχέση με τη βιβλιογραφία της laser υποβοηθούμενης αναβολοτομής καθώς απαιτεί μόνο δύο συμπαγείς ομάδες, στην προκειμένη την ίδια τεχνική-αναβολοτομή- με τον ένα (μικροσκόπιο) ή τον άλλο τρόπο (ενδοσκόπιο). Το μεγάλο ευρυγώνιο πεδίο θέασης και η δυνατότητα να βλέπει κανείς πέρα από την άκρη του εργαλείου συνιστούν τα μεγάλα πλεονεκτήματα της μεθόδου ενώ οι χειρισμοί με το ένα χέρι σε ένα εξορισμού στενό πεδίο, η έλλειψη αίσθησης βάθους και οι δυσκολίες στην εκπαίδευση των νεότερων Ωτοχειρουργών αποτελούν τα βασικά μειονεκτήματα. Στο σύνολο των πολλών διαφορετικών μελετών φαινόταν εξαιρετικό προφίλ ασφαλείας και συγκρίσιμα αποτελέσματα με τη συμβατική αναβολοτομή. Στην πλέον ποιοτική διαθέσιμη μετα-ανάλυση διαπιστώνεται ότι η ενδοσκοπική αναβολοτομή υπερέχει κατά 2.6 dΒ της συμβατικής αναβολοτομής στη μετεγχειρητική σύγκλειση του χάσματος αέρινης-οστέινης. Επιπλέον η διαφορά της αέρινης πριν και μετά την αναβολοτομή είναι στην ενδοσκοπική 1.33 dΒ υπέρτερη σε σχέση με συμβατική. Οι χειρισμοί στη χορδή του τυμπάνου, διατομή της χορδής και δυσγευσία έχουν καλύτερο προφίλ στην ενδοσκοπική με 15.2% λιγότερες πιθανότητες για δυσγευσία. Δεν υπήρχαν διαφορές στο χειρουργικό χρόνο (μέση διαφορά 0.64 λεπτά) και στην πιθανότητα εμφάνισης ζάλης. Σε δύο ακόμη μετα-αναλύσεις τα αποτελέσματα ήταν αντίστοιχα αλλά ευνοούσαν ακόμη περισσότερο την ενδοσκοπική αναβολοτομή. Εν κατακλείδι, η ενδοσκοπική αναβολοτομή ήρθε για να μείνει και μπορεί να αποτελεί βασική επιλογή των χειρουργών για τη χειρουργική αντιμετώπιση της ωτοσκλήρυνσης, εφόσον υπάρχει η αντίστοιχη εξοικείωση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης αποτελεί τη χειρουργική λύση της βαρηκοΐας αγωγιμότητας που συνοδεύει την πάθηση. Έχει περιγραφεί αριθμός τεχνικών οι κυριότερες των οποίων θα καταγραφούν και θα κατηγοριοποιηθούν στην παρούσα. Θα επιχειρήσουμε επίσης να συγκρίνουμε αυτές για τις οποίες υπάρχουν αρκετά δεδομένα εστιάζοντας στην αποτελεσματικότητα τους (βελτίωση βαρηκοΐας) και το προφίλ ασφαλείας τους (επιπλοκές που σχετίζονται με τις τεχνικές). Μεθοδολογία: Αναζήτηση της βιβλιογραφίας σε άρθρα που έχουν γραφεί στην αγγλική γλώσσα. Αναζητήθηκαν οι φράσεις «θεραπεία ωτοσκλήρυνσης» και «αντιμετώπιση ωτοσκλήρυνσης» , στα αγγλικά “otosclerosis treatment” και “otosclerosis management” στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubΜed, Web of Science και Cochrane Library. Στις δημοσιεύσεις που προέκυψαν, αποκλείστηκαν όσες δεν περιείχαν χειρουργικούς τρόπους αντιμετώπισης ή σαφή περιγραφή της χειρουργικής τεχνικής. Επιπρόσθετα έπρεπε να υπάρχει με σαφήνεια περιγραφή του κριτηρίου βελτίωσης της ακοής και ιδανικά περιγραφή των επιπλοκών. Επειδή η ταξινόμηση των διαφόρων παραλλαγών/ υποπαραλλαγών των βασικών τεχνικών ως ξεχωριστών τεχνικών θα οδηγούσε σε ευρεία κατηγοριοποίηση που θα έκανε την ανάγνωση των αποτελεσμάτων και την ερμηνεία τους δυσδιάκριτη, αποφασίστηκε οι μικρές διαφοροποιήσεις στην περιγραφείσα τεχνική να μην οδηγήσουν σε περαιτέρω κατηγοριοποίηση. Αποτελέσματα: Οι τεχνικές της αναβολοτομής, αναβολεκτομής, υποβοηθούμενης με laser χειρουργικής της ωτοσκλήρυνσης και ενδοσκοπικής αναβολοτομής ήταν εκείνες με αρκετές δημοσιεύσεις για τις οποίες μπόρεσαν να εξαχθούν συμπεράσματα. Προέκυψαν 46 δημοσιεύσεις που αναλύονται εκτενώς και παρουσιάζονται για διευκόλυνση του αναγνώστη σε 3 διαφορετικούς πίνακες. Συζήτηση και Συμπεράσματα: Η αναβολοτομή και αναβολεκτομή είναι οι χειρουργικές θεραπείες εκλογής για τη βαρηκοΐα αγωγιμότητας που προκαλεί η ωτοσκλήρυνση. Έχουν επιδείξει διαχρονικά εξαιρετικά ποσοστά επιτυχίας με αποτελέσματα που παραμένουν σταθερά σε βάθος δεκαετιών βελτιώνοντας δραματικά την ποιότητα ζωής των ασθενών παρουσιάζοντας ταυτόχρονα εξαιρετικό προφίλ ασφάλειας με ελάχιστες επιπλοκές. Το ποσοστό των ασθενών στους οποίους επιτεύχθηκε μετεγχειρητικά μέσος όρος σύγκλεισης του χάσματος αέρινης-οστέινης κάτω από 10 dΒ, κυμαίνεται σχεδόν σε όλες τις μελέτες μεταξύ 75% και 90%. Τα επιμέρους ποσοστά σύγκλεισης για τις συχνότητες έως 2 kHz είναι επίσης αντίστοιχα. Όταν όμως γίνεται αναφορά στο αντίστοιχο ποσοστό για τις υψηλές συχνότητες (3,4 kHz) τότε η διαφορά γίνεται εμφανής με απόκλιση της σύγκλεισης 10-20% υπέρ της ομάδας της αναβολοτομής. Όταν χρησιμοποιείται ως κριτήριο βελτίωσης της ακοής το μετεγχειρητικό χάσμα αέρινης οστέινης παρατηρείται αντιστοίχως μία διαφορά της τάξης των 5-15 dΒ στη συχνότητα 4 kHz ανάμεσα στις δύο ομάδες προς όφελος της αναβολοτομής. Στις συχνότητες 0.5-2 kHz, οι διαφορές είναι μικρότερες έως αμελητέες και ενίοτε ευνοούν την αναβολεκτομή. Τέλος εάν κριτήριο βελτίωσης της ακοής είναι η βελτίωση της αέρινης αγωγής μετεγχειρητικά, στις μετρήσεις που αφορούν τις συχνότητες 4 kHz, 8 kHz υπάρχουν διαφορές που κυμαίνονται μεταξύ 10-15 dΒ προς όφελος της αναβολοτομής. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μετεγχειρητικοί οστέινοι ουδοί παρουσιάζουν συχνά επιδείνωση στις 8 kHz στην αναβολεκτομή. Με όρους ασφάλειας, η νευροαισθητήρια βαρηκοΐα ή και κώφωση παρατηρείται 2-3 φορές πιο συχνά σε σύγκριση με την αναβολοτομή. Ο ίδιος σχετικός κίνδυνος εμφανίζεται και στα μετεγχειρητικά ποσοστά ζάλης/ίλιγγου με την αναβολεκτομή και πάλι να υπολείπεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι έχει πολλά χρόνια να εμφανιστεί μελέτη που να συγκρίνει τις δύο χειρουργικές τεχνικές θυριδοποίησης στη βιβλιογραφία. Η αναβολοτομή έχει ήδη καθιερωθεί ως η κύρια χειρουργική τεχνική που εφαρμόζεται στην ωτοσκλήρυνση , ενώ σχεδόν το σύνολο της βιβλιογραφίας αφορά τρόπους βελτίωσης της αναβολοτομής ή μικρές παραλλαγές της. Πολλοί τύποι laser έχουν χρησιμοποιηθεί για τη χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης και έχουν επιδείξει εξαιρετικά προφίλ ασφαλείας αλλά ταυτόχρονα καθιστούν λόγω της ποικιλίας αυτών, την εξαγωγή συμπερασμάτων πιο δυσχερή. Το CO₂ laser κυριαρχεί στη χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης. Σε κάθε δημοσίευση, είτε το συγκρίνει με άλλο τύπο laser, είτε με οστεογλύφανο (microdrill-skeeter), παρουσιάζει λιγότερες επιπλοκές από το έσω ους ή από το προσωπικό νεύρο. Το diode laser ακολουθεί σε αριθμό δημοσιεύσεων και έχει εξαιρετικό προφίλ ασφάλειας με ελάχιστες επιπλοκές. Για το Thulium laser υπάρχει αναφορά σε προοπτική σειρά που αποθαρρύνει τη χρήση του εξαιτίας σκεπτικισμού για την ασφάλεια του. Τα laser KTP, Argon, Er-YAG, YSGG φαίνονται ασφαλή αλλά οι δημοσιεύσεις στην χειρουργική του αναβολέα είναι ελάχιστες. Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα των διαφόρων τύπων laser, το ποσοστό των περιστατικών στο οποίο επιτεύχθηκε σύγκλειση του χάσματος κάτω των 10 dΒ κυμαίνεται μεταξύ 81% και 96.8% για τις μεμονωμένες μελέτες με την πλειοψηφία των ποσοστών μεταξύ 84% και 89%. Όταν η μέτρηση γίνεται με τη μετεγχειρητική σύγκλειση του χάσματος αέρινης οστέινης, αυτή κυμαίνεται μεταξύ 3.1 και 14.86 dΒ στις μεμονωμένες μετρήσεις (όχι ανασκοπήσεις ή μετα-αναλύσεις). Τα νούμερα αυτά είναι επίσης συγκρίσιμα με τα αντίστοιχα της συμβατικής αναβολοτομής. Το CO₂ laser σε όλες τις συγκριτικές μελέτες υπερείχε της συμβατικής αναβολοτομής κατά 1-4 dB στη σύγκλειση του μετεγχειρητικού χάσματος αέρινης οστέινης και κατά 4-14% στο ποσοστό των περιστατικών στο οποίο επιτεύχθηκε σύγκλειση του χάσματος κάτω των 10 dΒ. Το CO₂ laser υπερείχε και στις επιμέρους συγκρίσεις του Thulium laser, το laser KTP και του Er-Yag laser, χωρίς πάντως η διαφορά να είναι πάντοτε στατιστικά σημαντική. Το diode laser από την άλλη σε σύγκριση με τη συμβατική αναβολοτομή εμφανίζει πρακτικά ίδια αποτελεσματικότητα (υπερέχει στη σύγκλειση του μετεγχειρητικού χάσματος αέρινης-οστέινης κατά 0.4 και 1.4 dΒ σε δύο δημοσιεύσεις και υπολείπεται 0.2 dB σε μία τρίτη) αλλά έχει λιγότερες επιπλοκές από το έσω ους (ζάλη, εμβοές, βαρηκοΐα) σε σχέση με τη συμβατική. Στις μετα-αναλύσεις που συγκρίνουν τη laser αναβολοτομή (με διάφορους τύπους laser) και τη συμβατική φαίνεται στατιστικώς σημαντική διαφορά στο ποσοστό σύγκλεισης του χάσματος κάτω των 10 dΒ υπέρ της laser (84.48% έναντι 74.51%) στη μία εξ αυτών, ενώ στην άλλη υπερέχει οριακά η συμβατική με ποσοστό σύγκλεισης του χάσματος κάτω των 10 dΒ στο 74%, έναντι 72.3% της laser υποβοηθούμενης, χωρίς να υπάρχει στατιστικώς τουλάχιστο σημαντική διαφορά. Και στις δύο μετα-αναλύσεις προκύπτει όπως και στις επιμέρους αναλύσεις ότι η laser υποβοηθούμενη χειρουργική του αναβολέα παρουσιάζει καλύτερο προφίλ ασφάλειας σε σχέση με τη συμβατική όσον αφορά τις σχετιζόμενες με το έσω ους επιπλοκές (ζάλη-ίλιγγο, εμβοές, νευροαισθητήρια βαρηκοΐα). Τα ποσοστά των συγκεκριμένων επιπλοκών για την μετα-ανάλυση είναι 4.28% στην ομάδα της συμβατικής και 3% στην ομάδα του laser. Εξαιτίας των εγγενών περιορισμών, οι μετα-αναλύσεις δεν μπορούν να οδηγηθούν με σιγουριά στο συγκεκριμένο εκείνο είδος του laser που υπερτερεί έναντι των άλλων. Η βιβλιογραφία για την ενδοσκοπική αναβολοτομή ήταν πιο εύκολο να οδηγήσει σε συμπεράσματα σε σχέση με τη βιβλιογραφία της laser υποβοηθούμενης αναβολοτομής καθώς απαιτεί μόνο δύο συμπαγείς ομάδες, στην προκειμένη την ίδια τεχνική-αναβολοτομή- με τον ένα (μικροσκόπιο) ή τον άλλο τρόπο (ενδοσκόπιο). Το μεγάλο ευρυγώνιο πεδίο θέασης και η δυνατότητα να βλέπει κανείς πέρα από την άκρη του εργαλείου συνιστούν τα μεγάλα πλεονεκτήματα της μεθόδου ενώ οι χειρισμοί με το ένα χέρι σε ένα εξορισμού στενό πεδίο, η έλλειψη αίσθησης βάθους και οι δυσκολίες στην εκπαίδευση των νεότερων Ωτοχειρουργών αποτελούν τα βασικά μειονεκτήματα. Στο σύνολο των πολλών διαφορετικών μελετών φαινόταν εξαιρετικό προφίλ ασφαλείας και συγκρίσιμα αποτελέσματα με τη συμβατική αναβολοτομή. Στην πλέον ποιοτική διαθέσιμη μετα-ανάλυση διαπιστώνεται ότι η ενδοσκοπική αναβολοτομή υπερέχει κατά 2.6 dΒ της συμβατικής αναβολοτομής στη μετεγχειρητική σύγκλειση του χάσματος αέρινης-οστέινης. Επιπλέον η διαφορά της αέρινης πριν και μετά την αναβολοτομή είναι στην ενδοσκοπική 1.33 dΒ υπέρτερη σε σχέση με συμβατική. Οι χειρισμοί στη χορδή του τυμπάνου, διατομή της χορδής και δυσγευσία έχουν καλύτερο προφίλ στην ενδοσκοπική με 15.2% λιγότερες πιθανότητες για δυσγευσία. Δεν υπήρχαν διαφορές στο χειρουργικό χρόνο (μέση διαφορά 0.64 λεπτά) και στην πιθανότητα εμφάνισης ζάλης. Σε δύο ακόμη μετα-αναλύσεις τα αποτελέσματα ήταν αντίστοιχα αλλά ευνοούσαν ακόμη περισσότερο την ενδοσκοπική αναβολοτομή. Εν κατακλείδι, η ενδοσκοπική αναβολοτομή ήρθε για να μείνει και μπορεί να αποτελεί βασική επιλογή των χειρουργών για τη χειρουργική αντιμετώπιση της ωτοσκλήρυνσης, εφόσον υπάρχει η αντίστοιχη εξοικείωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Σακαγιάννης Γεώργιος","Sakagiannis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3446514"],"render_values":[{"text":"uoadl:3446514","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446514","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446514","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3446514","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σακαγιάννης Γεώργιος","Sakagiannis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3446514","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446514"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης αποτελεί τη χειρουργική λύση της βαρηκοΐας αγωγιμότητας που συνοδεύει την πάθηση. Έχει περιγραφεί αριθμός τεχνικών οι κυριότερες των οποίων θα καταγραφούν και θα κατηγοριοποιηθούν στην παρούσα. Θα επιχειρήσουμε επίσης να συγκρίνουμε αυτές για τις οποίες υπάρχουν αρκετά δεδομένα εστιάζοντας στην αποτελεσματικότητα τους (βελτίωση βαρηκοΐας) και το προφίλ ασφαλείας τους (επιπλοκές που σχετίζονται με τις τεχνικές). Μεθοδολογία: Αναζήτηση της βιβλιογραφίας σε άρθρα που έχουν γραφεί στην αγγλική γλώσσα. Αναζητήθηκαν οι φράσεις «θεραπεία ωτοσκλήρυνσης» και «αντιμετώπιση ωτοσκλήρυνσης» , στα αγγλικά “otosclerosis treatment” και “otosclerosis management” στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubΜed, Web of Science και Cochrane Library. Στις δημοσιεύσεις που προέκυψαν, αποκλείστηκαν όσες δεν περιείχαν χειρουργικούς τρόπους αντιμετώπισης ή σαφή περιγραφή της χειρουργικής τεχνικής. Επιπρόσθετα έπρεπε να υπάρχει με σαφήνεια περιγραφή του κριτηρίου βελτίωσης της ακοής και ιδανικά περιγραφή των επιπλοκών. Επειδή η ταξινόμηση των διαφόρων παραλλαγών/ υποπαραλλαγών των βασικών τεχνικών ως ξεχωριστών τεχνικών θα οδηγούσε σε ευρεία κατηγοριοποίηση που θα έκανε την ανάγνωση των αποτελεσμάτων και την ερμηνεία τους δυσδιάκριτη, αποφασίστηκε οι μικρές διαφοροποιήσεις στην περιγραφείσα τεχνική να μην οδηγήσουν σε περαιτέρω κατηγοριοποίηση. Αποτελέσματα: Οι τεχνικές της αναβολοτομής, αναβολεκτομής, υποβοηθούμενης με laser χειρουργικής της ωτοσκλήρυνσης και ενδοσκοπικής αναβολοτομής ήταν εκείνες με αρκετές δημοσιεύσεις για τις οποίες μπόρεσαν να εξαχθούν συμπεράσματα. Προέκυψαν 46 δημοσιεύσεις που αναλύονται εκτενώς και παρουσιάζονται για διευκόλυνση του αναγνώστη σε 3 διαφορετικούς πίνακες. Συζήτηση και Συμπεράσματα: Η αναβολοτομή και αναβολεκτομή είναι οι χειρουργικές θεραπείες εκλογής για τη βαρηκοΐα αγωγιμότητας που προκαλεί η ωτοσκλήρυνση. Έχουν επιδείξει διαχρονικά εξαιρετικά ποσοστά επιτυχίας με αποτελέσματα που παραμένουν σταθερά σε βάθος δεκαετιών βελτιώνοντας δραματικά την ποιότητα ζωής των ασθενών παρουσιάζοντας ταυτόχρονα εξαιρετικό προφίλ ασφάλειας με ελάχιστες επιπλοκές. Το ποσοστό των ασθενών στους οποίους επιτεύχθηκε μετεγχειρητικά μέσος όρος σύγκλεισης του χάσματος αέρινης-οστέινης κάτω από 10 dΒ, κυμαίνεται σχεδόν σε όλες τις μελέτες μεταξύ 75% και 90%. Τα επιμέρους ποσοστά σύγκλεισης για τις συχνότητες έως 2 kHz είναι επίσης αντίστοιχα. Όταν όμως γίνεται αναφορά στο αντίστοιχο ποσοστό για τις υψηλές συχνότητες (3,4 kHz) τότε η διαφορά γίνεται εμφανής με απόκλιση της σύγκλεισης 10-20% υπέρ της ομάδας της αναβολοτομής. Όταν χρησιμοποιείται ως κριτήριο βελτίωσης της ακοής το μετεγχειρητικό χάσμα αέρινης οστέινης παρατηρείται αντιστοίχως μία διαφορά της τάξης των 5-15 dΒ στη συχνότητα 4 kHz ανάμεσα στις δύο ομάδες προς όφελος της αναβολοτομής. Στις συχνότητες 0.5-2 kHz, οι διαφορές είναι μικρότερες έως αμελητέες και ενίοτε ευνοούν την αναβολεκτομή. Τέλος εάν κριτήριο βελτίωσης της ακοής είναι η βελτίωση της αέρινης αγωγής μετεγχειρητικά, στις μετρήσεις που αφορούν τις συχνότητες 4 kHz, 8 kHz υπάρχουν διαφορές που κυμαίνονται μεταξύ 10-15 dΒ προς όφελος της αναβολοτομής. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μετεγχειρητικοί οστέινοι ουδοί παρουσιάζουν συχνά επιδείνωση στις 8 kHz στην αναβολεκτομή. Με όρους ασφάλειας, η νευροαισθητήρια βαρηκοΐα ή και κώφωση παρατηρείται 2-3 φορές πιο συχνά σε σύγκριση με την αναβολοτομή. Ο ίδιος σχετικός κίνδυνος εμφανίζεται και στα μετεγχειρητικά ποσοστά ζάλης/ίλιγγου με την αναβολεκτομή και πάλι να υπολείπεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι έχει πολλά χρόνια να εμφανιστεί μελέτη που να συγκρίνει τις δύο χειρουργικές τεχνικές θυριδοποίησης στη βιβλιογραφία. Η αναβολοτομή έχει ήδη καθιερωθεί ως η κύρια χειρουργική τεχνική που εφαρμόζεται στην ωτοσκλήρυνση , ενώ σχεδόν το σύνολο της βιβλιογραφίας αφορά τρόπους βελτίωσης της αναβολοτομής ή μικρές παραλλαγές της. Πολλοί τύποι laser έχουν χρησιμοποιηθεί για τη χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης και έχουν επιδείξει εξαιρετικά προφίλ ασφαλείας αλλά ταυτόχρονα καθιστούν λόγω της ποικιλίας αυτών, την εξαγωγή συμπερασμάτων πιο δυσχερή. Το CO₂ laser κυριαρχεί στη χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης. Σε κάθε δημοσίευση, είτε το συγκρίνει με άλλο τύπο laser, είτε με οστεογλύφανο (microdrill-skeeter), παρουσιάζει λιγότερες επιπλοκές από το έσω ους ή από το προσωπικό νεύρο. Το diode laser ακολουθεί σε αριθμό δημοσιεύσεων και έχει εξαιρετικό προφίλ ασφάλειας με ελάχιστες επιπλοκές. Για το Thulium laser υπάρχει αναφορά σε προοπτική σειρά που αποθαρρύνει τη χρήση του εξαιτίας σκεπτικισμού για την ασφάλεια του. Τα laser KTP, Argon, Er-YAG, YSGG φαίνονται ασφαλή αλλά οι δημοσιεύσεις στην χειρουργική του αναβολέα είναι ελάχιστες. Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα των διαφόρων τύπων laser, το ποσοστό των περιστατικών στο οποίο επιτεύχθηκε σύγκλειση του χάσματος κάτω των 10 dΒ κυμαίνεται μεταξύ 81% και 96.8% για τις μεμονωμένες μελέτες με την πλειοψηφία των ποσοστών μεταξύ 84% και 89%. Όταν η μέτρηση γίνεται με τη μετεγχειρητική σύγκλειση του χάσματος αέρινης οστέινης, αυτή κυμαίνεται μεταξύ 3.1 και 14.86 dΒ στις μεμονωμένες μετρήσεις (όχι ανασκοπήσεις ή μετα-αναλύσεις). Τα νούμερα αυτά είναι επίσης συγκρίσιμα με τα αντίστοιχα της συμβατικής αναβολοτομής. Το CO₂ laser σε όλες τις συγκριτικές μελέτες υπερείχε της συμβατικής αναβολοτομής κατά 1-4 dB στη σύγκλειση του μετεγχειρητικού χάσματος αέρινης οστέινης και κατά 4-14% στο ποσοστό των περιστατικών στο οποίο επιτεύχθηκε σύγκλειση του χάσματος κάτω των 10 dΒ. Το CO₂ laser υπερείχε και στις επιμέρους συγκρίσεις του Thulium laser, το laser KTP και του Er-Yag laser, χωρίς πάντως η διαφορά να είναι πάντοτε στατιστικά σημαντική. Το diode laser από την άλλη σε σύγκριση με τη συμβατική αναβολοτομή εμφανίζει πρακτικά ίδια αποτελεσματικότητα (υπερέχει στη σύγκλειση του μετεγχειρητικού χάσματος αέρινης-οστέινης κατά 0.4 και 1.4 dΒ σε δύο δημοσιεύσεις και υπολείπεται 0.2 dB σε μία τρίτη) αλλά έχει λιγότερες επιπλοκές από το έσω ους (ζάλη, εμβοές, βαρηκοΐα) σε σχέση με τη συμβατική. Στις μετα-αναλύσεις που συγκρίνουν τη laser αναβολοτομή (με διάφορους τύπους laser) και τη συμβατική φαίνεται στατιστικώς σημαντική διαφορά στο ποσοστό σύγκλεισης του χάσματος κάτω των 10 dΒ υπέρ της laser (84.48% έναντι 74.51%) στη μία εξ αυτών, ενώ στην άλλη υπερέχει οριακά η συμβατική με ποσοστό σύγκλεισης του χάσματος κάτω των 10 dΒ στο 74%, έναντι 72.3% της laser υποβοηθούμενης, χωρίς να υπάρχει στατιστικώς τουλάχιστο σημαντική διαφορά. Και στις δύο μετα-αναλύσεις προκύπτει όπως και στις επιμέρους αναλύσεις ότι η laser υποβοηθούμενη χειρουργική του αναβολέα παρουσιάζει καλύτερο προφίλ ασφάλειας σε σχέση με τη συμβατική όσον αφορά τις σχετιζόμενες με το έσω ους επιπλοκές (ζάλη-ίλιγγο, εμβοές, νευροαισθητήρια βαρηκοΐα). Τα ποσοστά των συγκεκριμένων επιπλοκών για την μετα-ανάλυση είναι 4.28% στην ομάδα της συμβατικής και 3% στην ομάδα του laser. Εξαιτίας των εγγενών περιορισμών, οι μετα-αναλύσεις δεν μπορούν να οδηγηθούν με σιγουριά στο συγκεκριμένο εκείνο είδος του laser που υπερτερεί έναντι των άλλων. Η βιβλιογραφία για την ενδοσκοπική αναβολοτομή ήταν πιο εύκολο να οδηγήσει σε συμπεράσματα σε σχέση με τη βιβλιογραφία της laser υποβοηθούμενης αναβολοτομής καθώς απαιτεί μόνο δύο συμπαγείς ομάδες, στην προκειμένη την ίδια τεχνική-αναβολοτομή- με τον ένα (μικροσκόπιο) ή τον άλλο τρόπο (ενδοσκόπιο). Το μεγάλο ευρυγώνιο πεδίο θέασης και η δυνατότητα να βλέπει κανείς πέρα από την άκρη του εργαλείου συνιστούν τα μεγάλα πλεονεκτήματα της μεθόδου ενώ οι χειρισμοί με το ένα χέρι σε ένα εξορισμού στενό πεδίο, η έλλειψη αίσθησης βάθους και οι δυσκολίες στην εκπαίδευση των νεότερων Ωτοχειρουργών αποτελούν τα βασικά μειονεκτήματα. Στο σύνολο των πολλών διαφορετικών μελετών φαινόταν εξαιρετικό προφίλ ασφαλείας και συγκρίσιμα αποτελέσματα με τη συμβατική αναβολοτομή. Στην πλέον ποιοτική διαθέσιμη μετα-ανάλυση διαπιστώνεται ότι η ενδοσκοπική αναβολοτομή υπερέχει κατά 2.6 dΒ της συμβατικής αναβολοτομής στη μετεγχειρητική σύγκλειση του χάσματος αέρινης-οστέινης. Επιπλέον η διαφορά της αέρινης πριν και μετά την αναβολοτομή είναι στην ενδοσκοπική 1.33 dΒ υπέρτερη σε σχέση με συμβατική. Οι χειρισμοί στη χορδή του τυμπάνου, διατομή της χορδής και δυσγευσία έχουν καλύτερο προφίλ στην ενδοσκοπική με 15.2% λιγότερες πιθανότητες για δυσγευσία. Δεν υπήρχαν διαφορές στο χειρουργικό χρόνο (μέση διαφορά 0.64 λεπτά) και στην πιθανότητα εμφάνισης ζάλης. Σε δύο ακόμη μετα-αναλύσεις τα αποτελέσματα ήταν αντίστοιχα αλλά ευνοούσαν ακόμη περισσότερο την ενδοσκοπική αναβολοτομή. Εν κατακλείδι, η ενδοσκοπική αναβολοτομή ήρθε για να μείνει και μπορεί να αποτελεί βασική επιλογή των χειρουργών για τη χειρουργική αντιμετώπιση της ωτοσκλήρυνσης, εφόσον υπάρχει η αντίστοιχη εξοικείωση.","Introduction: Otosclerosis related procedures provide the surgical solution for the conductive hearing loss associated with the condition. A number of different techniques has been described in the literature. Our aim is to record and classify the described techniques. We will also attempt to compare the ones with available sufficient date for their effectiveness and safety profile. Methodology: Literature research in the electronic databases PubΜed, Web of Science και Cochrane Library was conducted by using the terms “otosclerosis treatment” and “otosclerosis management”. Exclusion criteria included non-surgical treatment, non-clear description of the surgical technique to allow classification of the treatment modality and non- measurable criterion of the postoperative hearing difference. Ideally description of complications should be mentioned in the publication. It was decided that slight modifications of the described technique would not result to sub classifications to as this would lead into numerous variations making results interpretation extremely difficult or impossible. Results: The techniques of stapedotomy, stapedectomy, laser assisted otosclerosis treatment and endoscopic assisted otosclerosis treatment were the distinct ones for which enough data were available and could potentially lead to conclusions. 46 publications were included in the study and their results are presented in three different tables for reader’s convenience. Discussion and Conclusions: Stapedectomy and stapedotomy are the surgical treatments of choice for the conductive hearing loss associated with the condition. They have demonstrated repeatedly excellent success rates with their results remaining stable postoperatively even after decades and significantly improving patients’ quality of life while maintaining an excellent safety profile. The percentage of patients for which a mean postoperative air- bone gap (ABG) closure of less than 10 dΒ has been achieved, lies between 75% and 90% in almost all publications for both stapedotomy and stapedectomy. For frequencies up to 2 kHz, there are comparable results between the two techniques. For higher frequencies (3,4 kHz) differences in favor of stapedotomy are observed. Stapedotomy patients reach a difference of 10-20% in percentage of ABG closure when compared with stapedectomy for high frequencies. Similar results are obtained if the postoperative ABG is used as measurement of improvement. Comparable results, sometimes in favor of stapedectomy, are present for frequencies up to 2 kHz. ABG closure which is better between 5 and 15 dΒ is observed in 4 kHz in favor of stapedotomy. Some studies use as a criterion the absolute difference of air conduction thresholds before and after the operation. Again in frequencies 4 kHz, 8 kHz the measurements are better between 10-15 dΒ for stapedotomy. It is quite interesting that bone conduction thresholds usually deteriorate in high frequencies in stapedectomy patients. In terms of safety, results are also in favor of stapedotomy with sensorineural hearing loss or even deafness having a 2-3 times less relative risk to occur in comparison to stapedectomy. The same relative risk is present in postoperative vertigo/dizziness with stapedotomy being again superior. It is worth mentioning that there is no relative literature comparing the two techniques over the last two decades. Stapedotomy is considered now the main technique for the surgical treatment of otosclerosis. Current literature mainly explores how stapedotomy could be improved in terms of effectiveness and safety by using sophisticated technology tools. A number of different lasers has been used successfully in the surgical management of otosclerosis demonstrating at the same time, an excellent safety profile. However, due to the variety of laser types options, it is extremely difficult to compare them in order to reach to specific conclusions with their use in otosclerosis. In terms of safety, CO₂ laser is dominant in the otosclerosis related literature. CO₂ laser is superior to any other type of laser and to conventional instruments (microdrill-skeeter) as it presents less complications from inner ear (dizziness, hearing loss) and facial nerve. Diode laser follows in numbers of publications and it is also characterized by an excellent safety profile. Concerns regarding Thulium laser safety have been expressed in a prospective case series when compared with CO₂ laser. KTP laser, Argon, Er-YAG and YSGG laser share also an excellent safety profile but the number of publications on otosclerosis are minimal. When it comes to effectiveness of the different types of lasers, the percentage of the patients in which an ABG closure less than 10% was achieved, this varied between 81% και 96.8%. Most publications however ranged between 84 and 89%. If the ABG closure was used as the main outcome measurement, this varied between 3.1 and 14.86 dΒ in isolated series for all different types of laser (not including reviews or meta-analysis). These numbers are comparable to conventional stapedotomy. CO₂ laser was superior to conventional stapedotomy in all series comparing the two methods by 1-4 dB in ABG closure and by 4-14% to the percentage of patients for which ABG closure <10 dΒ was achieved. CO₂ laser was also superior to isolated series versus Thulium laser, KTP laser and Er-Yag laser without the difference however to be statistically significant. Diode laser gives practically the same comparable results with conventional stapedotomy (sυperior in ABG closure to conventional by 0.4 and 1.4 dΒ in two publications and inferior by 0.2 dB in a third publication) bearing however in mind that it seems more safe in complications from inner ear (dizziness, hearing loss). There are two meta-analysis comparing laser stapedotomy (different types have been included) with conventional stapedotomy. ABG closure <10 dΒ was achieved in 84.48% of laser patients versus 74.51% in patients with conventional stapedotomy in the first one reaching statistical significance while in the second, results were marginally in favor of conventional (74% versus 72.3%) with no statistically significant difference. In both meta-analyses however laser assisted stapedotomy provides better safety profile when compared to conventional inner ear complications (tinnitus, dizziness, sensorineural hearing loss). These complications occurred in 4.28% of patients undergoing conventional versus 3% of patients undergoing laser assisted stapedotomy. Due to the limitations mentioned before, no conclusion of the specific preferable laser type could be extracted. Endoscopic stapedotomy literature research could reach more definite conclusions as it requires only two groups – a conventional (microscope) stapes surgery group and an endoscopic stapes surgery group. The enhanced field visualization and the possibility for the surgeon to see beyond the tip of the instrument are the main advantages of endoscopic stapes surgery while one hand instrumentation, lack of depth perception and difficulties in training junior otologists are the main disadvantages. Results from different case series suggested an excellent safety profile and comparable results with conventional (microscopic) stapedotomy. In the highest quality available meta-analysis endoscopic stapedotomy seems to be superior to conventional by 2.6 dΒ in the mean ABG closure and by 1.33 dΒ when comparing mean air conduction postoperative thresholds. The clearest advantage however relates with the reduction of chorda tympani manipulations that result in 15.2% less possibility for dysgeusia. There were no differences to the mean operative time and postoperative dizziness. In two more meta-analyses the conclusions were similar and again in favor of the endoscopic stapedotomy. Endoscopic assisted stapes surgery is here to stay and could be the main option for the surgical treatment of the conductive hearing loss associated with otosclerosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση χειρουργικών τεχνικών στην ωτοσκλήρυνση-αποτελέσματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σακαγιάννης Γεώργιος","Sakagiannis Georgios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης αποτελεί τη χειρουργική λύση της βαρηκοΐας αγωγιμότητας που συνοδεύει την πάθηση. Έχει περιγραφεί αριθμός τεχνικών οι κυριότερες των οποίων θα καταγραφούν και θα κατηγοριοποιηθούν στην παρούσα. Θα επιχειρήσουμε επίσης να συγκρίνουμε αυτές για τις οποίες υπάρχουν αρκετά δεδομένα εστιάζοντας στην αποτελεσματικότητα τους (βελτίωση βαρηκοΐας) και το προφίλ ασφαλείας τους (επιπλοκές που σχετίζονται με τις τεχνικές). Μεθοδολογία: Αναζήτηση της βιβλιογραφίας σε άρθρα που έχουν γραφεί στην αγγλική γλώσσα. Αναζητήθηκαν οι φράσεις «θεραπεία ωτοσκλήρυνσης» και «αντιμετώπιση ωτοσκλήρυνσης» , στα αγγλικά “otosclerosis treatment” και “otosclerosis management” στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubΜed, Web of Science και Cochrane Library. Στις δημοσιεύσεις που προέκυψαν, αποκλείστηκαν όσες δεν περιείχαν χειρουργικούς τρόπους αντιμετώπισης ή σαφή περιγραφή της χειρουργικής τεχνικής. Επιπρόσθετα έπρεπε να υπάρχει με σαφήνεια περιγραφή του κριτηρίου βελτίωσης της ακοής και ιδανικά περιγραφή των επιπλοκών. Επειδή η ταξινόμηση των διαφόρων παραλλαγών/ υποπαραλλαγών των βασικών τεχνικών ως ξεχωριστών τεχνικών θα οδηγούσε σε ευρεία κατηγοριοποίηση που θα έκανε την ανάγνωση των αποτελεσμάτων και την ερμηνεία τους δυσδιάκριτη, αποφασίστηκε οι μικρές διαφοροποιήσεις στην περιγραφείσα τεχνική να μην οδηγήσουν σε περαιτέρω κατηγοριοποίηση. Αποτελέσματα: Οι τεχνικές της αναβολοτομής, αναβολεκτομής, υποβοηθούμενης με laser χειρουργικής της ωτοσκλήρυνσης και ενδοσκοπικής αναβολοτομής ήταν εκείνες με αρκετές δημοσιεύσεις για τις οποίες μπόρεσαν να εξαχθούν συμπεράσματα. Προέκυψαν 46 δημοσιεύσεις που αναλύονται εκτενώς και παρουσιάζονται για διευκόλυνση του αναγνώστη σε 3 διαφορετικούς πίνακες. Συζήτηση και Συμπεράσματα: Η αναβολοτομή και αναβολεκτομή είναι οι χειρουργικές θεραπείες εκλογής για τη βαρηκοΐα αγωγιμότητας που προκαλεί η ωτοσκλήρυνση. Έχουν επιδείξει διαχρονικά εξαιρετικά ποσοστά επιτυχίας με αποτελέσματα που παραμένουν σταθερά σε βάθος δεκαετιών βελτιώνοντας δραματικά την ποιότητα ζωής των ασθενών παρουσιάζοντας ταυτόχρονα εξαιρετικό προφίλ ασφάλειας με ελάχιστες επιπλοκές. Το ποσοστό των ασθενών στους οποίους επιτεύχθηκε μετεγχειρητικά μέσος όρος σύγκλεισης του χάσματος αέρινης-οστέινης κάτω από 10 dΒ, κυμαίνεται σχεδόν σε όλες τις μελέτες μεταξύ 75% και 90%. Τα επιμέρους ποσοστά σύγκλεισης για τις συχνότητες έως 2 kHz είναι επίσης αντίστοιχα. Όταν όμως γίνεται αναφορά στο αντίστοιχο ποσοστό για τις υψηλές συχνότητες (3,4 kHz) τότε η διαφορά γίνεται εμφανής με απόκλιση της σύγκλεισης 10-20% υπέρ της ομάδας της αναβολοτομής. Όταν χρησιμοποιείται ως κριτήριο βελτίωσης της ακοής το μετεγχειρητικό χάσμα αέρινης οστέινης παρατηρείται αντιστοίχως μία διαφορά της τάξης των 5-15 dΒ στη συχνότητα 4 kHz ανάμεσα στις δύο ομάδες προς όφελος της αναβολοτομής. Στις συχνότητες 0.5-2 kHz, οι διαφορές είναι μικρότερες έως αμελητέες και ενίοτε ευνοούν την αναβολεκτομή. Τέλος εάν κριτήριο βελτίωσης της ακοής είναι η βελτίωση της αέρινης αγωγής μετεγχειρητικά, στις μετρήσεις που αφορούν τις συχνότητες 4 kHz, 8 kHz υπάρχουν διαφορές που κυμαίνονται μεταξύ 10-15 dΒ προς όφελος της αναβολοτομής. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μετεγχειρητικοί οστέινοι ουδοί παρουσιάζουν συχνά επιδείνωση στις 8 kHz στην αναβολεκτομή. Με όρους ασφάλειας, η νευροαισθητήρια βαρηκοΐα ή και κώφωση παρατηρείται 2-3 φορές πιο συχνά σε σύγκριση με την αναβολοτομή. Ο ίδιος σχετικός κίνδυνος εμφανίζεται και στα μετεγχειρητικά ποσοστά ζάλης/ίλιγγου με την αναβολεκτομή και πάλι να υπολείπεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι έχει πολλά χρόνια να εμφανιστεί μελέτη που να συγκρίνει τις δύο χειρουργικές τεχνικές θυριδοποίησης στη βιβλιογραφία. Η αναβολοτομή έχει ήδη καθιερωθεί ως η κύρια χειρουργική τεχνική που εφαρμόζεται στην ωτοσκλήρυνση , ενώ σχεδόν το σύνολο της βιβλιογραφίας αφορά τρόπους βελτίωσης της αναβολοτομής ή μικρές παραλλαγές της. Πολλοί τύποι laser έχουν χρησιμοποιηθεί για τη χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης και έχουν επιδείξει εξαιρετικά προφίλ ασφαλείας αλλά ταυτόχρονα καθιστούν λόγω της ποικιλίας αυτών, την εξαγωγή συμπερασμάτων πιο δυσχερή. Το CO₂ laser κυριαρχεί στη χειρουργική της ωτοσκλήρυνσης. Σε κάθε δημοσίευση, είτε το συγκρίνει με άλλο τύπο laser, είτε με οστεογλύφανο (microdrill-skeeter), παρουσιάζει λιγότερες επιπλοκές από το έσω ους ή από το προσωπικό νεύρο. Το diode laser ακολουθεί σε αριθμό δημοσιεύσεων και έχει εξαιρετικό προφίλ ασφάλειας με ελάχιστες επιπλοκές. Για το Thulium laser υπάρχει αναφορά σε προοπτική σειρά που αποθαρρύνει τη χρήση του εξαιτίας σκεπτικισμού για την ασφάλεια του. Τα laser KTP, Argon, Er-YAG, YSGG φαίνονται ασφαλή αλλά οι δημοσιεύσεις στην χειρουργική του αναβολέα είναι ελάχιστες. Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα των διαφόρων τύπων laser, το ποσοστό των περιστατικών στο οποίο επιτεύχθηκε σύγκλειση του χάσματος κάτω των 10 dΒ κυμαίνεται μεταξύ 81% και 96.8% για τις μεμονωμένες μελέτες με την πλειοψηφία των ποσοστών μεταξύ 84% και 89%. Όταν η μέτρηση γίνεται με τη μετεγχειρητική σύγκλειση του χάσματος αέρινης οστέινης, αυτή κυμαίνεται μεταξύ 3.1 και 14.86 dΒ στις μεμονωμένες μετρήσεις (όχι ανασκοπήσεις ή μετα-αναλύσεις). Τα νούμερα αυτά είναι επίσης συγκρίσιμα με τα αντίστοιχα της συμβατικής αναβολοτομής. Το CO₂ laser σε όλες τις συγκριτικές μελέτες υπερείχε της συμβατικής αναβολοτομής κατά 1-4 dB στη σύγκλειση του μετεγχειρητικού χάσματος αέρινης οστέινης και κατά 4-14% στο ποσοστό των περιστατικών στο οποίο επιτεύχθηκε σύγκλειση του χάσματος κάτω των 10 dΒ. Το CO₂ laser υπερείχε και στις επιμέρους συγκρίσεις του Thulium laser, το laser KTP και του Er-Yag laser, χωρίς πάντως η διαφορά να είναι πάντοτε στατιστικά σημαντική. Το diode laser από την άλλη σε σύγκριση με τη συμβατική αναβολοτομή εμφανίζει πρακτικά ίδια αποτελεσματικότητα (υπερέχει στη σύγκλειση του μετεγχειρητικού χάσματος αέρινης-οστέινης κατά 0.4 και 1.4 dΒ σε δύο δημοσιεύσεις και υπολείπεται 0.2 dB σε μία τρίτη) αλλά έχει λιγότερες επιπλοκές από το έσω ους (ζάλη, εμβοές, βαρηκοΐα) σε σχέση με τη συμβατική. Στις μετα-αναλύσεις που συγκρίνουν τη laser αναβολοτομή (με διάφορους τύπους laser) και τη συμβατική φαίνεται στατιστικώς σημαντική διαφορά στο ποσοστό σύγκλεισης του χάσματος κάτω των 10 dΒ υπέρ της laser (84.48% έναντι 74.51%) στη μία εξ αυτών, ενώ στην άλλη υπερέχει οριακά η συμβατική με ποσοστό σύγκλεισης του χάσματος κάτω των 10 dΒ στο 74%, έναντι 72.3% της laser υποβοηθούμενης, χωρίς να υπάρχει στατιστικώς τουλάχιστο σημαντική διαφορά. Και στις δύο μετα-αναλύσεις προκύπτει όπως και στις επιμέρους αναλύσεις ότι η laser υποβοηθούμενη χειρουργική του αναβολέα παρουσιάζει καλύτερο προφίλ ασφάλειας σε σχέση με τη συμβατική όσον αφορά τις σχετιζόμενες με το έσω ους επιπλοκές (ζάλη-ίλιγγο, εμβοές, νευροαισθητήρια βαρηκοΐα). Τα ποσοστά των συγκεκριμένων επιπλοκών για την μετα-ανάλυση είναι 4.28% στην ομάδα της συμβατικής και 3% στην ομάδα του laser. Εξαιτίας των εγγενών περιορισμών, οι μετα-αναλύσεις δεν μπορούν να οδηγηθούν με σιγουριά στο συγκεκριμένο εκείνο είδος του laser που υπερτερεί έναντι των άλλων. Η βιβλιογραφία για την ενδοσκοπική αναβολοτομή ήταν πιο εύκολο να οδηγήσει σε συμπεράσματα σε σχέση με τη βιβλιογραφία της laser υποβοηθούμενης αναβολοτομής καθώς απαιτεί μόνο δύο συμπαγείς ομάδες, στην προκειμένη την ίδια τεχνική-αναβολοτομή- με τον ένα (μικροσκόπιο) ή τον άλλο τρόπο (ενδοσκόπιο). Το μεγάλο ευρυγώνιο πεδίο θέασης και η δυνατότητα να βλέπει κανείς πέρα από την άκρη του εργαλείου συνιστούν τα μεγάλα πλεονεκτήματα της μεθόδου ενώ οι χειρισμοί με το ένα χέρι σε ένα εξορισμού στενό πεδίο, η έλλειψη αίσθησης βάθους και οι δυσκολίες στην εκπαίδευση των νεότερων Ωτοχειρουργών αποτελούν τα βασικά μειονεκτήματα. Στο σύνολο των πολλών διαφορετικών μελετών φαινόταν εξαιρετικό προφίλ ασφαλείας και συγκρίσιμα αποτελέσματα με τη συμβατική αναβολοτομή. Στην πλέον ποιοτική διαθέσιμη μετα-ανάλυση διαπιστώνεται ότι η ενδοσκοπική αναβολοτομή υπερέχει κατά 2.6 dΒ της συμβατικής αναβολοτομής στη μετεγχειρητική σύγκλειση του χάσματος αέρινης-οστέινης. Επιπλέον η διαφορά της αέρινης πριν και μετά την αναβολοτομή είναι στην ενδοσκοπική 1.33 dΒ υπέρτερη σε σχέση με συμβατική. Οι χειρισμοί στη χορδή του τυμπάνου, διατομή της χορδής και δυσγευσία έχουν καλύτερο προφίλ στην ενδοσκοπική με 15.2% λιγότερες πιθανότητες για δυσγευσία. Δεν υπήρχαν διαφορές στο χειρουργικό χρόνο (μέση διαφορά 0.64 λεπτά) και στην πιθανότητα εμφάνισης ζάλης. Σε δύο ακόμη μετα-αναλύσεις τα αποτελέσματα ήταν αντίστοιχα αλλά ευνοούσαν ακόμη περισσότερο την ενδοσκοπική αναβολοτομή. Εν κατακλείδι, η ενδοσκοπική αναβολοτομή ήρθε για να μείνει και μπορεί να αποτελεί βασική επιλογή των χειρουργών για τη χειρουργική αντιμετώπιση της ωτοσκλήρυνσης, εφόσον υπάρχει η αντίστοιχη εξοικείωση.","Introduction: Otosclerosis related procedures provide the surgical solution for the conductive hearing loss associated with the condition. A number of different techniques has been described in the literature. Our aim is to record and classify the described techniques. We will also attempt to compare the ones with available sufficient date for their effectiveness and safety profile. Methodology: Literature research in the electronic databases PubΜed, Web of Science και Cochrane Library was conducted by using the terms “otosclerosis treatment” and “otosclerosis management”. Exclusion criteria included non-surgical treatment, non-clear description of the surgical technique to allow classification of the treatment modality and non- measurable criterion of the postoperative hearing difference. Ideally description of complications should be mentioned in the publication. It was decided that slight modifications of the described technique would not result to sub classifications to as this would lead into numerous variations making results interpretation extremely difficult or impossible. Results: The techniques of stapedotomy, stapedectomy, laser assisted otosclerosis treatment and endoscopic assisted otosclerosis treatment were the distinct ones for which enough data were available and could potentially lead to conclusions. 46 publications were included in the study and their results are presented in three different tables for reader’s convenience. Discussion and Conclusions: Stapedectomy and stapedotomy are the surgical treatments of choice for the conductive hearing loss associated with the condition. They have demonstrated repeatedly excellent success rates with their results remaining stable postoperatively even after decades and significantly improving patients’ quality of life while maintaining an excellent safety profile. The percentage of patients for which a mean postoperative air- bone gap (ABG) closure of less than 10 dΒ has been achieved, lies between 75% and 90% in almost all publications for both stapedotomy and stapedectomy. For frequencies up to 2 kHz, there are comparable results between the two techniques. For higher frequencies (3,4 kHz) differences in favor of stapedotomy are observed. Stapedotomy patients reach a difference of 10-20% in percentage of ABG closure when compared with stapedectomy for high frequencies. Similar results are obtained if the postoperative ABG is used as measurement of improvement. Comparable results, sometimes in favor of stapedectomy, are present for frequencies up to 2 kHz. ABG closure which is better between 5 and 15 dΒ is observed in 4 kHz in favor of stapedotomy. Some studies use as a criterion the absolute difference of air conduction thresholds before and after the operation. Again in frequencies 4 kHz, 8 kHz the measurements are better between 10-15 dΒ for stapedotomy. It is quite interesting that bone conduction thresholds usually deteriorate in high frequencies in stapedectomy patients. In terms of safety, results are also in favor of stapedotomy with sensorineural hearing loss or even deafness having a 2-3 times less relative risk to occur in comparison to stapedectomy. The same relative risk is present in postoperative vertigo/dizziness with stapedotomy being again superior. It is worth mentioning that there is no relative literature comparing the two techniques over the last two decades. Stapedotomy is considered now the main technique for the surgical treatment of otosclerosis. Current literature mainly explores how stapedotomy could be improved in terms of effectiveness and safety by using sophisticated technology tools. A number of different lasers has been used successfully in the surgical management of otosclerosis demonstrating at the same time, an excellent safety profile. However, due to the variety of laser types options, it is extremely difficult to compare them in order to reach to specific conclusions with their use in otosclerosis. In terms of safety, CO₂ laser is dominant in the otosclerosis related literature. CO₂ laser is superior to any other type of laser and to conventional instruments (microdrill-skeeter) as it presents less complications from inner ear (dizziness, hearing loss) and facial nerve. Diode laser follows in numbers of publications and it is also characterized by an excellent safety profile. Concerns regarding Thulium laser safety have been expressed in a prospective case series when compared with CO₂ laser. KTP laser, Argon, Er-YAG and YSGG laser share also an excellent safety profile but the number of publications on otosclerosis are minimal. When it comes to effectiveness of the different types of lasers, the percentage of the patients in which an ABG closure less than 10% was achieved, this varied between 81% και 96.8%. Most publications however ranged between 84 and 89%. If the ABG closure was used as the main outcome measurement, this varied between 3.1 and 14.86 dΒ in isolated series for all different types of laser (not including reviews or meta-analysis). These numbers are comparable to conventional stapedotomy. CO₂ laser was superior to conventional stapedotomy in all series comparing the two methods by 1-4 dB in ABG closure and by 4-14% to the percentage of patients for which ABG closure <10 dΒ was achieved. CO₂ laser was also superior to isolated series versus Thulium laser, KTP laser and Er-Yag laser without the difference however to be statistically significant. Diode laser gives practically the same comparable results with conventional stapedotomy (sυperior in ABG closure to conventional by 0.4 and 1.4 dΒ in two publications and inferior by 0.2 dB in a third publication) bearing however in mind that it seems more safe in complications from inner ear (dizziness, hearing loss). There are two meta-analysis comparing laser stapedotomy (different types have been included) with conventional stapedotomy. ABG closure <10 dΒ was achieved in 84.48% of laser patients versus 74.51% in patients with conventional stapedotomy in the first one reaching statistical significance while in the second, results were marginally in favor of conventional (74% versus 72.3%) with no statistically significant difference. In both meta-analyses however laser assisted stapedotomy provides better safety profile when compared to conventional inner ear complications (tinnitus, dizziness, sensorineural hearing loss). These complications occurred in 4.28% of patients undergoing conventional versus 3% of patients undergoing laser assisted stapedotomy. Due to the limitations mentioned before, no conclusion of the specific preferable laser type could be extracted. Endoscopic stapedotomy literature research could reach more definite conclusions as it requires only two groups – a conventional (microscope) stapes surgery group and an endoscopic stapes surgery group. The enhanced field visualization and the possibility for the surgeon to see beyond the tip of the instrument are the main advantages of endoscopic stapes surgery while one hand instrumentation, lack of depth perception and difficulties in training junior otologists are the main disadvantages. Results from different case series suggested an excellent safety profile and comparable results with conventional (microscopic) stapedotomy. In the highest quality available meta-analysis endoscopic stapedotomy seems to be superior to conventional by 2.6 dΒ in the mean ABG closure and by 1.33 dΒ when comparing mean air conduction postoperative thresholds. The clearest advantage however relates with the reduction of chorda tympani manipulations that result in 15.2% less possibility for dysgeusia. There were no differences to the mean operative time and postoperative dizziness. In two more meta-analyses the conclusions were similar and again in favor of the endoscopic stapedotomy. Endoscopic assisted stapes surgery is here to stay and could be the main option for the surgical treatment of the conductive hearing loss associated with otosclerosis."],"dc:identifier":["uoadl:3446514","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446514"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύγκριση χειρουργικών τεχνικών στην ωτοσκλήρυνση-αποτελέσματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:21Z"}