{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3446863"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3446863","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φαρμακευτικές προσεγγίσεις στην διαχείριση του αντι-φωσφολιπιδικού συνδρόμου κατά την κύηση","abstract":"Η παρούσα ανασκόπηση της βιβλιογραφίας επικεντρώνεται στις φαρμακευτικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση του αντι-φωσφολιπιδικού συνδρόμου κατά την κύηση. Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (ΑΦΣ) είναι μια αυτοάνοση διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε αυξημένο κίνδυνο θρόμβωσης και δυσμενών εκβάσεων κύησης. Το μαιευτικό ΑΦΣ αναφέρεται σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου το ΑΦΣ οδηγεί σε δυσμενείς εκβάσεις κύησης. Οι κύριες εκδηλώσεις του μαιευτικού ΑΦΣ περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες αποβολές, εμβρυϊκή καθυστέρηση ανάπτυξης, πρόωρη αποκόλληση πλακούντα και προεκλαμψία/εκλαμψία. Το ΑΦΣ είναι σημαντική αιτία μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνησιμότητας και ευθύνεται για έως και 20% των επαναλαμβανόμενων αποβολών και έως 5% των πρόωρων τοκετών. Η διαχείριση του ΑΦΣ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης επικεντρώνεται σε δύο κύριους στόχους: την πρόληψη της θρόμβωσης και τη βελτίωση των εκβάσεων της κύησης. Χαμηλή δόση ασπιρίνης και προφυλακτική ηπαρίνη (μη κλασματοποιημένη ή χαμηλού μοριακού βάρους) είναι οι τυπικές θεραπείες για την πρόληψη της θρόμβωσης σε εγκυμοσύνες με ΑΦΣ. Η βέλτιστη διάρκεια και δοσολογία της θεραπείας με ηπαρίνη αμφισβητείται, αλλά οι κατευθυντήριες οδηγίες συνιστο ύν να συνεχίζεται καθ 'όλη τη διάρκεια της κύησης και της λοχείας. Σε γυναίκες με ιστορικό αποβολων λόγω ΑΦΣ (ιστορικό δυσμενών εκβάσεων κύησης), συνιστάται η συνδυαστική θεραπεία με ηπαρίνη και χαμηλή δόση ασπιρίνης για τη βελτίωση των γεννήσεων ζώντων νεογνών. Εναλλακτικές θεραπείες όπως η υδροξυχλωροκίνη, η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIG), η κορτιζόνη ή η πραβαστατίνη μπορεί να ληφθούν υπόψη σε ανθεκτικές περιπτώσεις ή σε περίπτωση κακής ανοχής στη συνήθη θεραπεία. Η στενή παρακολούθηση και η πολυεπιστημονική φροντίδα που περιλαμβάνει μαιευτήρες-γυναικολόγους, ρευματολόγους και άλλους ειδικούς για την βέλτιστη διαχείριση είναι ζωτικής σημασίας. Σημαντικό είναι να τονιστεί η σημασία εξατομικευμένων σχεδίων θεραπείας, λαμβάνοντας υπόψη τους κινδύνους και τα οφέλη κάθε θεραπείας, καθώς και την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα για τη βελτίωση της διαχείρισης του ΑΦΣ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Παρά τη συνδυαστική θεραπεία, το 20-40% των γυναικών με μαιευτικό ΑΦΣ εξακολουθούν να έχουν δυσμενείς εκβάσεις κύησης, γεγονός που προβληματίζει την επιστημονική κοινότητα που υπογραμμίζει την ανάγκη για πιο αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές .","abstract_html":"Η παρούσα ανασκόπηση της βιβλιογραφίας επικεντρώνεται στις φαρμακευτικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση του αντι-φωσφολιπιδικού συνδρόμου κατά την κύηση. Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (ΑΦΣ) είναι μια αυτοάνοση διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε αυξημένο κίνδυνο θρόμβωσης και δυσμενών εκβάσεων κύησης. Το μαιευτικό ΑΦΣ αναφέρεται σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου το ΑΦΣ οδηγεί σε δυσμενείς εκβάσεις κύησης. Οι κύριες εκδηλώσεις του μαιευτικού ΑΦΣ περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες αποβολές, εμβρυϊκή καθυστέρηση ανάπτυξης, πρόωρη αποκόλληση πλακούντα και προεκλαμψία/εκλαμψία. Το ΑΦΣ είναι σημαντική αιτία μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνησιμότητας και ευθύνεται για έως και 20% των επαναλαμβανόμενων αποβολών και έως 5% των πρόωρων τοκετών. Η διαχείριση του ΑΦΣ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης επικεντρώνεται σε δύο κύριους στόχους: την πρόληψη της θρόμβωσης και τη βελτίωση των εκβάσεων της κύησης. Χαμηλή δόση ασπιρίνης και προφυλακτική ηπαρίνη (μη κλασματοποιημένη ή χαμηλού μοριακού βάρους) είναι οι τυπικές θεραπείες για την πρόληψη της θρόμβωσης σε εγκυμοσύνες με ΑΦΣ. Η βέλτιστη διάρκεια και δοσολογία της θεραπείας με ηπαρίνη αμφισβητείται, αλλά οι κατευθυντήριες οδηγίες συνιστο ύν να συνεχίζεται καθ &#x27;όλη τη διάρκεια της κύησης και της λοχείας. Σε γυναίκες με ιστορικό αποβολων λόγω ΑΦΣ (ιστορικό δυσμενών εκβάσεων κύησης), συνιστάται η συνδυαστική θεραπεία με ηπαρίνη και χαμηλή δόση ασπιρίνης για τη βελτίωση των γεννήσεων ζώντων νεογνών. Εναλλακτικές θεραπείες όπως η υδροξυχλωροκίνη, η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIG), η κορτιζόνη ή η πραβαστατίνη μπορεί να ληφθούν υπόψη σε ανθεκτικές περιπτώσεις ή σε περίπτωση κακής ανοχής στη συνήθη θεραπεία. Η στενή παρακολούθηση και η πολυεπιστημονική φροντίδα που περιλαμβάνει μαιευτήρες-γυναικολόγους, ρευματολόγους και άλλους ειδικούς για την βέλτιστη διαχείριση είναι ζωτικής σημασίας. Σημαντικό είναι να τονιστεί η σημασία εξατομικευμένων σχεδίων θεραπείας, λαμβάνοντας υπόψη τους κινδύνους και τα οφέλη κάθε θεραπείας, καθώς και την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα για τη βελτίωση της διαχείρισης του ΑΦΣ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Παρά τη συνδυαστική θεραπεία, το 20-40% των γυναικών με μαιευτικό ΑΦΣ εξακολουθούν να έχουν δυσμενείς εκβάσεις κύησης, γεγονός που προβληματίζει την επιστημονική κοινότητα που υπογραμμίζει την ανάγκη για πιο αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές .","abstract_has_math":false,"creators":["Κρικέλλη Ειρήνη","Krikelli Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3446863"],"render_values":[{"text":"uoadl:3446863","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446863","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446863","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3446863","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κρικέλλη Ειρήνη","Krikelli Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3446863","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446863"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα ανασκόπηση της βιβλιογραφίας επικεντρώνεται στις φαρμακευτικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση του αντι-φωσφολιπιδικού συνδρόμου κατά την κύηση. Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (ΑΦΣ) είναι μια αυτοάνοση διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε αυξημένο κίνδυνο θρόμβωσης και δυσμενών εκβάσεων κύησης. Το μαιευτικό ΑΦΣ αναφέρεται σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου το ΑΦΣ οδηγεί σε δυσμενείς εκβάσεις κύησης. Οι κύριες εκδηλώσεις του μαιευτικού ΑΦΣ περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες αποβολές, εμβρυϊκή καθυστέρηση ανάπτυξης, πρόωρη αποκόλληση πλακούντα και προεκλαμψία/εκλαμψία. Το ΑΦΣ είναι σημαντική αιτία μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνησιμότητας και ευθύνεται για έως και 20% των επαναλαμβανόμενων αποβολών και έως 5% των πρόωρων τοκετών. Η διαχείριση του ΑΦΣ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης επικεντρώνεται σε δύο κύριους στόχους: την πρόληψη της θρόμβωσης και τη βελτίωση των εκβάσεων της κύησης. Χαμηλή δόση ασπιρίνης και προφυλακτική ηπαρίνη (μη κλασματοποιημένη ή χαμηλού μοριακού βάρους) είναι οι τυπικές θεραπείες για την πρόληψη της θρόμβωσης σε εγκυμοσύνες με ΑΦΣ. Η βέλτιστη διάρκεια και δοσολογία της θεραπείας με ηπαρίνη αμφισβητείται, αλλά οι κατευθυντήριες οδηγίες συνιστο ύν να συνεχίζεται καθ 'όλη τη διάρκεια της κύησης και της λοχείας. Σε γυναίκες με ιστορικό αποβολων λόγω ΑΦΣ (ιστορικό δυσμενών εκβάσεων κύησης), συνιστάται η συνδυαστική θεραπεία με ηπαρίνη και χαμηλή δόση ασπιρίνης για τη βελτίωση των γεννήσεων ζώντων νεογνών. Εναλλακτικές θεραπείες όπως η υδροξυχλωροκίνη, η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIG), η κορτιζόνη ή η πραβαστατίνη μπορεί να ληφθούν υπόψη σε ανθεκτικές περιπτώσεις ή σε περίπτωση κακής ανοχής στη συνήθη θεραπεία. Η στενή παρακολούθηση και η πολυεπιστημονική φροντίδα που περιλαμβάνει μαιευτήρες-γυναικολόγους, ρευματολόγους και άλλους ειδικούς για την βέλτιστη διαχείριση είναι ζωτικής σημασίας. Σημαντικό είναι να τονιστεί η σημασία εξατομικευμένων σχεδίων θεραπείας, λαμβάνοντας υπόψη τους κινδύνους και τα οφέλη κάθε θεραπείας, καθώς και την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα για τη βελτίωση της διαχείρισης του ΑΦΣ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Παρά τη συνδυαστική θεραπεία, το 20-40% των γυναικών με μαιευτικό ΑΦΣ εξακολουθούν να έχουν δυσμενείς εκβάσεις κύησης, γεγονός που προβληματίζει την επιστημονική κοινότητα που υπογραμμίζει την ανάγκη για πιο αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές .","This literature review focuses on pharmacological approaches for managing antiphospholipid syndrome (APS) during pregnancy. APS is an autoimmune disorder characterized by the presence of antiphospholipid antibodies, which can lead to an increased risk of thrombosis and adverse pregnancy outcomes. Obstetric APS refers to cases where APS results in adverse pregnancy outcomes. The main manifestations of obstetric APS include recurrent miscarriages, fetal growth restriction, premature placental abruption, and preeclampsia/eclampsia. APS is a significant cause of maternal and fetal morbidity and mortality, accounting for up to 20% of recurrent miscarriages and up to 5% of preterm deliveries. Management of APS during pregnancy focuses on two primary goals: preventing thrombosis and improving pregnancy outcomes. Low-dose aspirin and prophylactic heparin (unfractionated or low molecular weight) are the standard treatments for thrombosis prevention in pregnancies affected by APS. The optimal duration and dosage of heparin therapy are debated, but guidelines recommend its continuation throughout pregnancy and the postpartum period. For women with a history of pregnancy loss due to APS (adverse pregnancy outcomes), combined therapy with heparin and low-dose aspirin is recommended to improve live birth rates. Alternative treatments, such as hydroxychloroquine, intravenous immunoglobulin (IVIG), corticosteroids, or pravastatin, may be considered in resistant cases or when standard therapy is poorly tolerated. Close monitoring and multidisciplinary care involving obstetricians-gynecologists, rheumatologists, and other specialists are crucial for optimal management. The importance of individualized treatment plans, taking into account the risks and benefits of each therapy, is emphasized, along with the need for further research to improve APS management during pregnancy. Despite combined therapy, 20-40% of women with obstetric APS continue to experience adverse pregnancy outcomes, highlighting the need for more effective therapeutic options."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φαρμακευτικές προσεγγίσεις στην διαχείριση του αντι-φωσφολιπιδικού συνδρόμου κατά την κύηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κρικέλλη Ειρήνη","Krikelli Eirini"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η παρούσα ανασκόπηση της βιβλιογραφίας επικεντρώνεται στις φαρμακευτικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση του αντι-φωσφολιπιδικού συνδρόμου κατά την κύηση. Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (ΑΦΣ) είναι μια αυτοάνοση διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε αυξημένο κίνδυνο θρόμβωσης και δυσμενών εκβάσεων κύησης. Το μαιευτικό ΑΦΣ αναφέρεται σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου το ΑΦΣ οδηγεί σε δυσμενείς εκβάσεις κύησης. Οι κύριες εκδηλώσεις του μαιευτικού ΑΦΣ περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες αποβολές, εμβρυϊκή καθυστέρηση ανάπτυξης, πρόωρη αποκόλληση πλακούντα και προεκλαμψία/εκλαμψία. Το ΑΦΣ είναι σημαντική αιτία μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνησιμότητας και ευθύνεται για έως και 20% των επαναλαμβανόμενων αποβολών και έως 5% των πρόωρων τοκετών. Η διαχείριση του ΑΦΣ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης επικεντρώνεται σε δύο κύριους στόχους: την πρόληψη της θρόμβωσης και τη βελτίωση των εκβάσεων της κύησης. Χαμηλή δόση ασπιρίνης και προφυλακτική ηπαρίνη (μη κλασματοποιημένη ή χαμηλού μοριακού βάρους) είναι οι τυπικές θεραπείες για την πρόληψη της θρόμβωσης σε εγκυμοσύνες με ΑΦΣ. Η βέλτιστη διάρκεια και δοσολογία της θεραπείας με ηπαρίνη αμφισβητείται, αλλά οι κατευθυντήριες οδηγίες συνιστο ύν να συνεχίζεται καθ 'όλη τη διάρκεια της κύησης και της λοχείας. Σε γυναίκες με ιστορικό αποβολων λόγω ΑΦΣ (ιστορικό δυσμενών εκβάσεων κύησης), συνιστάται η συνδυαστική θεραπεία με ηπαρίνη και χαμηλή δόση ασπιρίνης για τη βελτίωση των γεννήσεων ζώντων νεογνών. Εναλλακτικές θεραπείες όπως η υδροξυχλωροκίνη, η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIG), η κορτιζόνη ή η πραβαστατίνη μπορεί να ληφθούν υπόψη σε ανθεκτικές περιπτώσεις ή σε περίπτωση κακής ανοχής στη συνήθη θεραπεία. Η στενή παρακολούθηση και η πολυεπιστημονική φροντίδα που περιλαμβάνει μαιευτήρες-γυναικολόγους, ρευματολόγους και άλλους ειδικούς για την βέλτιστη διαχείριση είναι ζωτικής σημασίας. Σημαντικό είναι να τονιστεί η σημασία εξατομικευμένων σχεδίων θεραπείας, λαμβάνοντας υπόψη τους κινδύνους και τα οφέλη κάθε θεραπείας, καθώς και την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα για τη βελτίωση της διαχείρισης του ΑΦΣ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Παρά τη συνδυαστική θεραπεία, το 20-40% των γυναικών με μαιευτικό ΑΦΣ εξακολουθούν να έχουν δυσμενείς εκβάσεις κύησης, γεγονός που προβληματίζει την επιστημονική κοινότητα που υπογραμμίζει την ανάγκη για πιο αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές .","This literature review focuses on pharmacological approaches for managing antiphospholipid syndrome (APS) during pregnancy. APS is an autoimmune disorder characterized by the presence of antiphospholipid antibodies, which can lead to an increased risk of thrombosis and adverse pregnancy outcomes. Obstetric APS refers to cases where APS results in adverse pregnancy outcomes. The main manifestations of obstetric APS include recurrent miscarriages, fetal growth restriction, premature placental abruption, and preeclampsia/eclampsia. APS is a significant cause of maternal and fetal morbidity and mortality, accounting for up to 20% of recurrent miscarriages and up to 5% of preterm deliveries. Management of APS during pregnancy focuses on two primary goals: preventing thrombosis and improving pregnancy outcomes. Low-dose aspirin and prophylactic heparin (unfractionated or low molecular weight) are the standard treatments for thrombosis prevention in pregnancies affected by APS. The optimal duration and dosage of heparin therapy are debated, but guidelines recommend its continuation throughout pregnancy and the postpartum period. For women with a history of pregnancy loss due to APS (adverse pregnancy outcomes), combined therapy with heparin and low-dose aspirin is recommended to improve live birth rates. Alternative treatments, such as hydroxychloroquine, intravenous immunoglobulin (IVIG), corticosteroids, or pravastatin, may be considered in resistant cases or when standard therapy is poorly tolerated. Close monitoring and multidisciplinary care involving obstetricians-gynecologists, rheumatologists, and other specialists are crucial for optimal management. The importance of individualized treatment plans, taking into account the risks and benefits of each therapy, is emphasized, along with the need for further research to improve APS management during pregnancy. Despite combined therapy, 20-40% of women with obstetric APS continue to experience adverse pregnancy outcomes, highlighting the need for more effective therapeutic options."],"dc:identifier":["uoadl:3446863","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446863"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Φαρμακευτικές προσεγγίσεις στην διαχείριση του αντι-φωσφολιπιδικού συνδρόμου κατά την κύηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:23Z"}