{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3446947"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3446947","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της νανοτεχνολογίας στη διάγνωση και τη θεραπεία νευροεκφυλιστικών ασθενειών","abstract":"Η νόσος Αλτσχάιμερ (ΝΑ), μια προοδευτικά εξελισσόμενη νευροεκφυλιστική ασθένεια, είναι μια νόσος με υψηλή συχνότητα εμφάνισης στον ταχέως αυξανόμενο ηλικιωμένο πληθυσμό στον αναπτυσσόμενο κόσμο και χαρακτηρίζεται από σταδιακή μείωση των γνωστικών λειτουργιών. H NA χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση εξωκυττάριων πλακών αμυλοειδούς (Aβ), οδηγώντας σε εκφύλιση ευάλωτων περιοχών του εγκεφάλου. Οι τρέχουσες θεραπευτικές προσεγγίσεις περιλαμβάνουν κυρίως τη χορήγηση φαρμάκων από του στόματος, παρεντερικά και διαδερμικά, με στόχο τη βελτίωση της γνωστικής λειτουργίας και την ανακούφιση των συμπτωμάτων, αλλά όχι τη θεραπεία της. Ωστόσο, αυτές οι θεραπείες αντιμετωπίζουν περιορισμούς, όπως είναι η χαμηλή βιοδιαθεσιμότητα, οι περιορισμοί διαπερατότητας του αιματοεγκεφαλικού φραγμού (ΑΕΦ), η έκφραση μεταβολικών ενζύμων και η ανεπαρκής διείσδυση. Λόγω των γαστρεντερικών τους παρενεργειών και της έλλειψης στόχευσης στον εγκέφαλο, αυτά τα φάρμακα και τα σχήματα δοσολογίας εμποδίζουν τη συμμόρφωση των ασθενών και οδηγούν σε διακοπή της θεραπείας. Οι εναλλακτικές επεμβατικές μέθοδοι, ενώ διερευνώνται, συχνά συνεπάγονται δυσφορία και απαιτούν εξειδικευμένη βοήθεια. Ως εκ τούτου, η ανάπτυξη ενός μη επεμβατικού και αποτελεσματικού συστήματος παράδοσης είναι ζωτικής σημασίας. Τα συστήματα χορήγησης φαρμάκων που βασίζονται στη νανοτεχνολογία και χορηγούνται με διάφορες οδούς μπορούν να θεωρηθούν ως υποσχόμενα εργαλεία για τη βελτίωση της συμμόρφωσης των ασθενών και την επίτευξη καλύτερων θεραπευτικών αποτελεσμάτων. Η νανοτεχνολογία έχει προσελκύσει σημαντικό επιστημονικό ενδιαφέρον, προσφέροντας εναλλακτικές μεθόδους για τη βελτίωση των θεραπειών για τη ΝΑ. Αυτές περιλαμβάνουν την ενίσχυση της διείσδυσης των φαρμάκων μέσω του ΑΕΦ και την αύξηση της βιοδιαθεσιμότητας των φαρμάκων μέσω συστημάτων χορήγησης νανοσωματιδιίων, καθώς και τη μείωση των ανεπιθύμητων ενεργειών. Επιπρόσθετα, η ενδορρινική χορήγηση έχει αναδειχθεί ως πιθανή λύση, αν και περιορίζεται από τις μοναδικές συνθήκες της ρινικής κοιλότητας. Μια καινοτόμος προσέγγιση περιλαμβάνει τη χρήση νανο-φορέων που βασίζονται στη νανοτεχνολογία για ενδορινική χορήγηση. Αυτή η στρατηγική έχει τη δυνατότητα να ξεπεράσει τους τρέχοντες περιορισμούς παρέχοντας ενισχυμένη βιοδιαθεσιμότητα, βελτιωμένη διείσδυση, αποτελεσματική διέλευση του ΑΕΦ, εκτεταμένη κατακράτηση εντός του σώματος και ακριβή στόχευση του εγκεφάλου. Στην παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζονται οι τρέχουσες θεωρίες σχετικά με την ανάπτυξη, την παθογένεση και την εξέλιξη της ΝΑ, η συμβολή των μοντέλων ΝΑ με το C. elegans στην κατανόηση των μηχανισμών της νόσου, καθώς και η ανάλυση των παραγόντων που επηρεάζουν τις νευροεκφυλιστικές ασθένειες, όπως είναι τα λυσοσώματα και τα μιτοχόνδρια. Στη συνέχεια, συζητούνται οι πρόσφατες εξελίξεις της νανοτεχνολογίας στη θεραπεία της ΝΑ, με έμφαση στους διάφορους τύπους νανοφαρμάκων και νανοφορέων, συμπεριλαμβανομένων των πολυμερικών νανοσωματιδίων, των νανοσωματιδίων μετάλλων, των λιπιδικών νανοσωματιδίων, των λιποσωμάτων, των νανογαλακτωμάτων και των δενδριμερών. Τέλος, ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην ενδορινική χορήγηση νανοσωματιδίων για τη θεραπεία της νόσου Αλτσχάιμερ, τις κλινικές δοκιμές και τις μελλοντικές προοπτικές της νανοτεχνολογίας στη φαρμακευτική παράδοση στον εγκέφαλο.","abstract_html":"Η νόσος Αλτσχάιμερ (ΝΑ), μια προοδευτικά εξελισσόμενη νευροεκφυλιστική ασθένεια, είναι μια νόσος με υψηλή συχνότητα εμφάνισης στον ταχέως αυξανόμενο ηλικιωμένο πληθυσμό στον αναπτυσσόμενο κόσμο και χαρακτηρίζεται από σταδιακή μείωση των γνωστικών λειτουργιών. H NA χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση εξωκυττάριων πλακών αμυλοειδούς (Aβ), οδηγώντας σε εκφύλιση ευάλωτων περιοχών του εγκεφάλου. Οι τρέχουσες θεραπευτικές προσεγγίσεις περιλαμβάνουν κυρίως τη χορήγηση φαρμάκων από του στόματος, παρεντερικά και διαδερμικά, με στόχο τη βελτίωση της γνωστικής λειτουργίας και την ανακούφιση των συμπτωμάτων, αλλά όχι τη θεραπεία της. Ωστόσο, αυτές οι θεραπείες αντιμετωπίζουν περιορισμούς, όπως είναι η χαμηλή βιοδιαθεσιμότητα, οι περιορισμοί διαπερατότητας του αιματοεγκεφαλικού φραγμού (ΑΕΦ), η έκφραση μεταβολικών ενζύμων και η ανεπαρκής διείσδυση. Λόγω των γαστρεντερικών τους παρενεργειών και της έλλειψης στόχευσης στον εγκέφαλο, αυτά τα φάρμακα και τα σχήματα δοσολογίας εμποδίζουν τη συμμόρφωση των ασθενών και οδηγούν σε διακοπή της θεραπείας. Οι εναλλακτικές επεμβατικές μέθοδοι, ενώ διερευνώνται, συχνά συνεπάγονται δυσφορία και απαιτούν εξειδικευμένη βοήθεια. Ως εκ τούτου, η ανάπτυξη ενός μη επεμβατικού και αποτελεσματικού συστήματος παράδοσης είναι ζωτικής σημασίας. Τα συστήματα χορήγησης φαρμάκων που βασίζονται στη νανοτεχνολογία και χορηγούνται με διάφορες οδούς μπορούν να θεωρηθούν ως υποσχόμενα εργαλεία για τη βελτίωση της συμμόρφωσης των ασθενών και την επίτευξη καλύτερων θεραπευτικών αποτελεσμάτων. Η νανοτεχνολογία έχει προσελκύσει σημαντικό επιστημονικό ενδιαφέρον, προσφέροντας εναλλακτικές μεθόδους για τη βελτίωση των θεραπειών για τη ΝΑ. Αυτές περιλαμβάνουν την ενίσχυση της διείσδυσης των φαρμάκων μέσω του ΑΕΦ και την αύξηση της βιοδιαθεσιμότητας των φαρμάκων μέσω συστημάτων χορήγησης νανοσωματιδιίων, καθώς και τη μείωση των ανεπιθύμητων ενεργειών. Επιπρόσθετα, η ενδορρινική χορήγηση έχει αναδειχθεί ως πιθανή λύση, αν και περιορίζεται από τις μοναδικές συνθήκες της ρινικής κοιλότητας. Μια καινοτόμος προσέγγιση περιλαμβάνει τη χρήση νανο-φορέων που βασίζονται στη νανοτεχνολογία για ενδορινική χορήγηση. Αυτή η στρατηγική έχει τη δυνατότητα να ξεπεράσει τους τρέχοντες περιορισμούς παρέχοντας ενισχυμένη βιοδιαθεσιμότητα, βελτιωμένη διείσδυση, αποτελεσματική διέλευση του ΑΕΦ, εκτεταμένη κατακράτηση εντός του σώματος και ακριβή στόχευση του εγκεφάλου. Στην παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζονται οι τρέχουσες θεωρίες σχετικά με την ανάπτυξη, την παθογένεση και την εξέλιξη της ΝΑ, η συμβολή των μοντέλων ΝΑ με το C. elegans στην κατανόηση των μηχανισμών της νόσου, καθώς και η ανάλυση των παραγόντων που επηρεάζουν τις νευροεκφυλιστικές ασθένειες, όπως είναι τα λυσοσώματα και τα μιτοχόνδρια. Στη συνέχεια, συζητούνται οι πρόσφατες εξελίξεις της νανοτεχνολογίας στη θεραπεία της ΝΑ, με έμφαση στους διάφορους τύπους νανοφαρμάκων και νανοφορέων, συμπεριλαμβανομένων των πολυμερικών νανοσωματιδίων, των νανοσωματιδίων μετάλλων, των λιπιδικών νανοσωματιδίων, των λιποσωμάτων, των νανογαλακτωμάτων και των δενδριμερών. Τέλος, ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην ενδορινική χορήγηση νανοσωματιδίων για τη θεραπεία της νόσου Αλτσχάιμερ, τις κλινικές δοκιμές και τις μελλοντικές προοπτικές της νανοτεχνολογίας στη φαρμακευτική παράδοση στον εγκέφαλο.","abstract_has_math":false,"creators":["Ερεσσίου Γεωργία","Eressiou Georgia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3446947"],"render_values":[{"text":"uoadl:3446947","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446947","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446947","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3446947","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ερεσσίου Γεωργία","Eressiou Georgia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3446947","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446947"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νόσος Αλτσχάιμερ (ΝΑ), μια προοδευτικά εξελισσόμενη νευροεκφυλιστική ασθένεια, είναι μια νόσος με υψηλή συχνότητα εμφάνισης στον ταχέως αυξανόμενο ηλικιωμένο πληθυσμό στον αναπτυσσόμενο κόσμο και χαρακτηρίζεται από σταδιακή μείωση των γνωστικών λειτουργιών. H NA χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση εξωκυττάριων πλακών αμυλοειδούς (Aβ), οδηγώντας σε εκφύλιση ευάλωτων περιοχών του εγκεφάλου. Οι τρέχουσες θεραπευτικές προσεγγίσεις περιλαμβάνουν κυρίως τη χορήγηση φαρμάκων από του στόματος, παρεντερικά και διαδερμικά, με στόχο τη βελτίωση της γνωστικής λειτουργίας και την ανακούφιση των συμπτωμάτων, αλλά όχι τη θεραπεία της. Ωστόσο, αυτές οι θεραπείες αντιμετωπίζουν περιορισμούς, όπως είναι η χαμηλή βιοδιαθεσιμότητα, οι περιορισμοί διαπερατότητας του αιματοεγκεφαλικού φραγμού (ΑΕΦ), η έκφραση μεταβολικών ενζύμων και η ανεπαρκής διείσδυση. Λόγω των γαστρεντερικών τους παρενεργειών και της έλλειψης στόχευσης στον εγκέφαλο, αυτά τα φάρμακα και τα σχήματα δοσολογίας εμποδίζουν τη συμμόρφωση των ασθενών και οδηγούν σε διακοπή της θεραπείας. Οι εναλλακτικές επεμβατικές μέθοδοι, ενώ διερευνώνται, συχνά συνεπάγονται δυσφορία και απαιτούν εξειδικευμένη βοήθεια. Ως εκ τούτου, η ανάπτυξη ενός μη επεμβατικού και αποτελεσματικού συστήματος παράδοσης είναι ζωτικής σημασίας. Τα συστήματα χορήγησης φαρμάκων που βασίζονται στη νανοτεχνολογία και χορηγούνται με διάφορες οδούς μπορούν να θεωρηθούν ως υποσχόμενα εργαλεία για τη βελτίωση της συμμόρφωσης των ασθενών και την επίτευξη καλύτερων θεραπευτικών αποτελεσμάτων. Η νανοτεχνολογία έχει προσελκύσει σημαντικό επιστημονικό ενδιαφέρον, προσφέροντας εναλλακτικές μεθόδους για τη βελτίωση των θεραπειών για τη ΝΑ. Αυτές περιλαμβάνουν την ενίσχυση της διείσδυσης των φαρμάκων μέσω του ΑΕΦ και την αύξηση της βιοδιαθεσιμότητας των φαρμάκων μέσω συστημάτων χορήγησης νανοσωματιδιίων, καθώς και τη μείωση των ανεπιθύμητων ενεργειών. Επιπρόσθετα, η ενδορρινική χορήγηση έχει αναδειχθεί ως πιθανή λύση, αν και περιορίζεται από τις μοναδικές συνθήκες της ρινικής κοιλότητας. Μια καινοτόμος προσέγγιση περιλαμβάνει τη χρήση νανο-φορέων που βασίζονται στη νανοτεχνολογία για ενδορινική χορήγηση. Αυτή η στρατηγική έχει τη δυνατότητα να ξεπεράσει τους τρέχοντες περιορισμούς παρέχοντας ενισχυμένη βιοδιαθεσιμότητα, βελτιωμένη διείσδυση, αποτελεσματική διέλευση του ΑΕΦ, εκτεταμένη κατακράτηση εντός του σώματος και ακριβή στόχευση του εγκεφάλου. Στην παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζονται οι τρέχουσες θεωρίες σχετικά με την ανάπτυξη, την παθογένεση και την εξέλιξη της ΝΑ, η συμβολή των μοντέλων ΝΑ με το C. elegans στην κατανόηση των μηχανισμών της νόσου, καθώς και η ανάλυση των παραγόντων που επηρεάζουν τις νευροεκφυλιστικές ασθένειες, όπως είναι τα λυσοσώματα και τα μιτοχόνδρια. Στη συνέχεια, συζητούνται οι πρόσφατες εξελίξεις της νανοτεχνολογίας στη θεραπεία της ΝΑ, με έμφαση στους διάφορους τύπους νανοφαρμάκων και νανοφορέων, συμπεριλαμβανομένων των πολυμερικών νανοσωματιδίων, των νανοσωματιδίων μετάλλων, των λιπιδικών νανοσωματιδίων, των λιποσωμάτων, των νανογαλακτωμάτων και των δενδριμερών. Τέλος, ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην ενδορινική χορήγηση νανοσωματιδίων για τη θεραπεία της νόσου Αλτσχάιμερ, τις κλινικές δοκιμές και τις μελλοντικές προοπτικές της νανοτεχνολογίας στη φαρμακευτική παράδοση στον εγκέφαλο.","Alzheimer's Disease (AD), a progressive neurodegenerative disease, is highly prevalent among the rapidly increasing elderly population in the developing world and is characterized by a gradual decline in cognitive functions. AD is evidenced by the accumulation of extracellular amyloid plaques (Aβ), leading to the degeneration of vulnerable areas of the brain. Current therapeutic approaches primarily involve the administration of drugs via oral, parenteral, and transdermal routes to improve cognitive function and alleviate symptoms, but not to cure the disease. However, these therapies face limitations such as low bioavailability, blood-brain barrier (BBB) permeability constraints, expression of metabolic enzymes, and inadequate penetration. Due to their gastrointestinal side effects and lack of targeting to the brain, these drugs and dosage regimens hinder patient compliance and lead to treatment discontinuation. Alternative invasive methods, while being explored, often entail discomfort and require specialized assistance. Therefore, the development of a non-invasive and effective delivery system is crucial. Nanotechnology-based drug delivery systems administered through various routes can be considered promising tools to improve patient compliance and achieve better therapeutic outcomes. Nanotechnology has attracted significant scientific interest, offering alternative methods to enhance treatments for AD. These include enhancing drug penetration through the BBB and increasing drug bioavailability via nanoparticle delivery systems, as well as reducing side effects. Additionally, intranasal delivery has emerged as a potential solution, though it is limited by the unique conditions of the nasal cavity. An innovative approach involves the use of nanotechnology-based nanocarriers for intranasal delivery. This strategy has the potential to overcome current limitations by providing enhanced bioavailability, improved penetration, effective BBB crossing, extended retention within the body, and precise targeting of the brain. This thesis presents current theories regarding the development, pathogenesis, and progression of AD, the contribution of AD models using C. elegans to understanding the mechanisms of the disease, and an analysis of factors influencing neurodegenerative diseases, such as lysosomes and mitochondria. Furthermore, it discusses recent advancements in nanotechnology for the treatment of AD, with a focus on various types of nanodrugs and nanocarriers, including polymer nanoparticles, metal nanoparticles, lipid nanoparticles, liposomes, nanoemulsions, and dendrimers. Special attention is given to the intranasal delivery of nanoparticles for the treatment of Alzheimer's disease, clinical trials, and the prospects of nanotechnology in drug delivery to the brain."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της νανοτεχνολογίας στη διάγνωση και τη θεραπεία νευροεκφυλιστικών ασθενειών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ερεσσίου Γεωργία","Eressiou Georgia"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η νόσος Αλτσχάιμερ (ΝΑ), μια προοδευτικά εξελισσόμενη νευροεκφυλιστική ασθένεια, είναι μια νόσος με υψηλή συχνότητα εμφάνισης στον ταχέως αυξανόμενο ηλικιωμένο πληθυσμό στον αναπτυσσόμενο κόσμο και χαρακτηρίζεται από σταδιακή μείωση των γνωστικών λειτουργιών. H NA χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση εξωκυττάριων πλακών αμυλοειδούς (Aβ), οδηγώντας σε εκφύλιση ευάλωτων περιοχών του εγκεφάλου. Οι τρέχουσες θεραπευτικές προσεγγίσεις περιλαμβάνουν κυρίως τη χορήγηση φαρμάκων από του στόματος, παρεντερικά και διαδερμικά, με στόχο τη βελτίωση της γνωστικής λειτουργίας και την ανακούφιση των συμπτωμάτων, αλλά όχι τη θεραπεία της. Ωστόσο, αυτές οι θεραπείες αντιμετωπίζουν περιορισμούς, όπως είναι η χαμηλή βιοδιαθεσιμότητα, οι περιορισμοί διαπερατότητας του αιματοεγκεφαλικού φραγμού (ΑΕΦ), η έκφραση μεταβολικών ενζύμων και η ανεπαρκής διείσδυση. Λόγω των γαστρεντερικών τους παρενεργειών και της έλλειψης στόχευσης στον εγκέφαλο, αυτά τα φάρμακα και τα σχήματα δοσολογίας εμποδίζουν τη συμμόρφωση των ασθενών και οδηγούν σε διακοπή της θεραπείας. Οι εναλλακτικές επεμβατικές μέθοδοι, ενώ διερευνώνται, συχνά συνεπάγονται δυσφορία και απαιτούν εξειδικευμένη βοήθεια. Ως εκ τούτου, η ανάπτυξη ενός μη επεμβατικού και αποτελεσματικού συστήματος παράδοσης είναι ζωτικής σημασίας. Τα συστήματα χορήγησης φαρμάκων που βασίζονται στη νανοτεχνολογία και χορηγούνται με διάφορες οδούς μπορούν να θεωρηθούν ως υποσχόμενα εργαλεία για τη βελτίωση της συμμόρφωσης των ασθενών και την επίτευξη καλύτερων θεραπευτικών αποτελεσμάτων. Η νανοτεχνολογία έχει προσελκύσει σημαντικό επιστημονικό ενδιαφέρον, προσφέροντας εναλλακτικές μεθόδους για τη βελτίωση των θεραπειών για τη ΝΑ. Αυτές περιλαμβάνουν την ενίσχυση της διείσδυσης των φαρμάκων μέσω του ΑΕΦ και την αύξηση της βιοδιαθεσιμότητας των φαρμάκων μέσω συστημάτων χορήγησης νανοσωματιδιίων, καθώς και τη μείωση των ανεπιθύμητων ενεργειών. Επιπρόσθετα, η ενδορρινική χορήγηση έχει αναδειχθεί ως πιθανή λύση, αν και περιορίζεται από τις μοναδικές συνθήκες της ρινικής κοιλότητας. Μια καινοτόμος προσέγγιση περιλαμβάνει τη χρήση νανο-φορέων που βασίζονται στη νανοτεχνολογία για ενδορινική χορήγηση. Αυτή η στρατηγική έχει τη δυνατότητα να ξεπεράσει τους τρέχοντες περιορισμούς παρέχοντας ενισχυμένη βιοδιαθεσιμότητα, βελτιωμένη διείσδυση, αποτελεσματική διέλευση του ΑΕΦ, εκτεταμένη κατακράτηση εντός του σώματος και ακριβή στόχευση του εγκεφάλου. Στην παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζονται οι τρέχουσες θεωρίες σχετικά με την ανάπτυξη, την παθογένεση και την εξέλιξη της ΝΑ, η συμβολή των μοντέλων ΝΑ με το C. elegans στην κατανόηση των μηχανισμών της νόσου, καθώς και η ανάλυση των παραγόντων που επηρεάζουν τις νευροεκφυλιστικές ασθένειες, όπως είναι τα λυσοσώματα και τα μιτοχόνδρια. Στη συνέχεια, συζητούνται οι πρόσφατες εξελίξεις της νανοτεχνολογίας στη θεραπεία της ΝΑ, με έμφαση στους διάφορους τύπους νανοφαρμάκων και νανοφορέων, συμπεριλαμβανομένων των πολυμερικών νανοσωματιδίων, των νανοσωματιδίων μετάλλων, των λιπιδικών νανοσωματιδίων, των λιποσωμάτων, των νανογαλακτωμάτων και των δενδριμερών. Τέλος, ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην ενδορινική χορήγηση νανοσωματιδίων για τη θεραπεία της νόσου Αλτσχάιμερ, τις κλινικές δοκιμές και τις μελλοντικές προοπτικές της νανοτεχνολογίας στη φαρμακευτική παράδοση στον εγκέφαλο.","Alzheimer's Disease (AD), a progressive neurodegenerative disease, is highly prevalent among the rapidly increasing elderly population in the developing world and is characterized by a gradual decline in cognitive functions. AD is evidenced by the accumulation of extracellular amyloid plaques (Aβ), leading to the degeneration of vulnerable areas of the brain. Current therapeutic approaches primarily involve the administration of drugs via oral, parenteral, and transdermal routes to improve cognitive function and alleviate symptoms, but not to cure the disease. However, these therapies face limitations such as low bioavailability, blood-brain barrier (BBB) permeability constraints, expression of metabolic enzymes, and inadequate penetration. Due to their gastrointestinal side effects and lack of targeting to the brain, these drugs and dosage regimens hinder patient compliance and lead to treatment discontinuation. Alternative invasive methods, while being explored, often entail discomfort and require specialized assistance. Therefore, the development of a non-invasive and effective delivery system is crucial. Nanotechnology-based drug delivery systems administered through various routes can be considered promising tools to improve patient compliance and achieve better therapeutic outcomes. Nanotechnology has attracted significant scientific interest, offering alternative methods to enhance treatments for AD. These include enhancing drug penetration through the BBB and increasing drug bioavailability via nanoparticle delivery systems, as well as reducing side effects. Additionally, intranasal delivery has emerged as a potential solution, though it is limited by the unique conditions of the nasal cavity. An innovative approach involves the use of nanotechnology-based nanocarriers for intranasal delivery. This strategy has the potential to overcome current limitations by providing enhanced bioavailability, improved penetration, effective BBB crossing, extended retention within the body, and precise targeting of the brain. This thesis presents current theories regarding the development, pathogenesis, and progression of AD, the contribution of AD models using C. elegans to understanding the mechanisms of the disease, and an analysis of factors influencing neurodegenerative diseases, such as lysosomes and mitochondria. Furthermore, it discusses recent advancements in nanotechnology for the treatment of AD, with a focus on various types of nanodrugs and nanocarriers, including polymer nanoparticles, metal nanoparticles, lipid nanoparticles, liposomes, nanoemulsions, and dendrimers. Special attention is given to the intranasal delivery of nanoparticles for the treatment of Alzheimer's disease, clinical trials, and the prospects of nanotechnology in drug delivery to the brain."],"dc:identifier":["uoadl:3446947","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3446947"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος της νανοτεχνολογίας στη διάγνωση και τη θεραπεία νευροεκφυλιστικών ασθενειών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:23Z"}