{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447635"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447635","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"La protection juridictionnelle en matière environnementale, le rôle de la Convention d’Aarhus et sa mise en oeuvre en Grèce","abstract":"Η διπλωματική αυτή εργασία επικεντρώνεται στην αποτελεσματική δικαστική προστασία στον τομέα του περιβάλλοντος. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι η περιβαλλοντική προστασία εν γένει, απαιτεί να διασφαλίζεται η πρόσβαση στη δικαιοσύνη, και μάλιστα, η πρόσβαση αυτή να είναι αποτελεσματική, εξεταστέα τυγχάνει στην παρούσα εργασία η Σύμβαση του Άαρχους, η διεθνής μικτή συμφωνία, η οποία συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της δικαστικής προστασίας σε ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον. Ειδικότερα, προσεγγίζεται, σε αδρές γραμμές, το περιεχόμενο της εν λόγω Σύμβασης, η οποία δεν σκοπεί αποκλειστικά στη διασφάλιση της πρόσβασης στη δικαιοσύνη, αλλά ταυτοχρόνως, στην πρόσβαση του κοινού στις περιβαλλοντικές πληροφορίες και τη συμμετοχή του στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Εν συνεχεία, αναλύεται το ζήτημα του μικτού χαρακτήρα της Σύμβασης, δεδομένου ότι έχει υπογραφεί τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και από κράτη μέλη αυτής, ή ακόμα και από τρίτα κράτη. Ο μικτός χαρακτήρας της έχει απασχολήσει το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε πολλές αποφάσεις του, οι οποίες αφορούν την αρμοδιότητά του να την ερμηνεύει και το άμεσο αποτέλεσμα του άρθρου 9 αυτής, το οποίο ρυθμίζει την πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Παράλληλα, αναλύεται η σχέση της Σύμβασης του Άαρχους με το άρθρο 47 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και την αρχή της αποτελεσματικότητας. Ωστόσο, πώς επηρεάζει την διαδικαστική αυτονομία των κρατών μελών, η απαίτηση για αποτελεσματική δικαστική προστασία, ως υποχρέωση αποτελέσματος; Μπορεί να γίνει λόγος για διαδικαστική αυτονομία, τη στιγμή που οι σχετικές απαιτήσεις είναι τόσο αυστηρές; Αναλύεται, εξίσου, η προβληματική των κενών που έχουν δημιουργηθεί αναφορικά με την μεταφορά των διατάξεων της Σύμβασης του Άαρχους στην έννομη τάξη των κρατών μελών, διότι, ο Κανονισμός 1367/2006, όπως τροποποιήθηκε από τον Κανονισμό 2021/1767, αφορά αποκλειστικά τα όργανα και τους οργανισμούς της ΕΕ. Τέλος, προσεγγίζονται οι ειδικότερες απαιτήσεις που απορρέουν από τη Σύμβαση του Άαρχους, όπως η ύπαρξη επαρκών και αποτελεσματικών ένδικων βοηθημάτων και μέσων, η εδραίωση ενός συστήματος ευρείας πρόσβασης στη δικαιοσύνη, παράγοντας ο οποίος επηρεάζει την ερμηνεία του εννόμου συμφέροντος των φυσικών προσώπων και κυρίως των ΜΚΟ και η απαγόρευση του υπερβολικού κόστους πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Η οπτική που υιοθετείται στην παρούσα εργασία, δεν περιορίζεται στην έρευνα της δικαστικής προστασίας σε ενωσιακό επίπεδο, αλλά επεκτείνεται και σε εθνικό επίπεδο, καθώς εξετάζονται μερικά καίρια ζητήματα αυτής, υπό το πρίσμα της ελληνικής νομοθεσίας και νομολογίας, δοθέντος ότι η Ελλάδα αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης και δεσμεύεται από αυτήν. Εν ολίγοις, παρατηρείται ότι, παρά τις ερμηνευτικές δυσχέρειες που προκύπτουν εξαιτίας του μικτού χαρακτήρα της Σύμβασης, ο ρόλος που διαδραματίζει στον ενωσιακό περιβαλλοντικό τομέα, είναι μοναδικός.","abstract_html":"Η διπλωματική αυτή εργασία επικεντρώνεται στην αποτελεσματική δικαστική προστασία στον τομέα του περιβάλλοντος. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι η περιβαλλοντική προστασία εν γένει, απαιτεί να διασφαλίζεται η πρόσβαση στη δικαιοσύνη, και μάλιστα, η πρόσβαση αυτή να είναι αποτελεσματική, εξεταστέα τυγχάνει στην παρούσα εργασία η Σύμβαση του Άαρχους, η διεθνής μικτή συμφωνία, η οποία συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της δικαστικής προστασίας σε ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον. Ειδικότερα, προσεγγίζεται, σε αδρές γραμμές, το περιεχόμενο της εν λόγω Σύμβασης, η οποία δεν σκοπεί αποκλειστικά στη διασφάλιση της πρόσβασης στη δικαιοσύνη, αλλά ταυτοχρόνως, στην πρόσβαση του κοινού στις περιβαλλοντικές πληροφορίες και τη συμμετοχή του στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Εν συνεχεία, αναλύεται το ζήτημα του μικτού χαρακτήρα της Σύμβασης, δεδομένου ότι έχει υπογραφεί τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και από κράτη μέλη αυτής, ή ακόμα και από τρίτα κράτη. Ο μικτός χαρακτήρας της έχει απασχολήσει το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε πολλές αποφάσεις του, οι οποίες αφορούν την αρμοδιότητά του να την ερμηνεύει και το άμεσο αποτέλεσμα του άρθρου 9 αυτής, το οποίο ρυθμίζει την πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Παράλληλα, αναλύεται η σχέση της Σύμβασης του Άαρχους με το άρθρο 47 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και την αρχή της αποτελεσματικότητας. Ωστόσο, πώς επηρεάζει την διαδικαστική αυτονομία των κρατών μελών, η απαίτηση για αποτελεσματική δικαστική προστασία, ως υποχρέωση αποτελέσματος; Μπορεί να γίνει λόγος για διαδικαστική αυτονομία, τη στιγμή που οι σχετικές απαιτήσεις είναι τόσο αυστηρές; Αναλύεται, εξίσου, η προβληματική των κενών που έχουν δημιουργηθεί αναφορικά με την μεταφορά των διατάξεων της Σύμβασης του Άαρχους στην έννομη τάξη των κρατών μελών, διότι, ο Κανονισμός 1367/2006, όπως τροποποιήθηκε από τον Κανονισμό 2021/1767, αφορά αποκλειστικά τα όργανα και τους οργανισμούς της ΕΕ. Τέλος, προσεγγίζονται οι ειδικότερες απαιτήσεις που απορρέουν από τη Σύμβαση του Άαρχους, όπως η ύπαρξη επαρκών και αποτελεσματικών ένδικων βοηθημάτων και μέσων, η εδραίωση ενός συστήματος ευρείας πρόσβασης στη δικαιοσύνη, παράγοντας ο οποίος επηρεάζει την ερμηνεία του εννόμου συμφέροντος των φυσικών προσώπων και κυρίως των ΜΚΟ και η απαγόρευση του υπερβολικού κόστους πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Η οπτική που υιοθετείται στην παρούσα εργασία, δεν περιορίζεται στην έρευνα της δικαστικής προστασίας σε ενωσιακό επίπεδο, αλλά επεκτείνεται και σε εθνικό επίπεδο, καθώς εξετάζονται μερικά καίρια ζητήματα αυτής, υπό το πρίσμα της ελληνικής νομοθεσίας και νομολογίας, δοθέντος ότι η Ελλάδα αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης και δεσμεύεται από αυτήν. Εν ολίγοις, παρατηρείται ότι, παρά τις ερμηνευτικές δυσχέρειες που προκύπτουν εξαιτίας του μικτού χαρακτήρα της Σύμβασης, ο ρόλος που διαδραματίζει στον ενωσιακό περιβαλλοντικό τομέα, είναι μοναδικός.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζιάμπα Μάρθα-Ειρήνη","Ziampa Martha-Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:27Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Γαλλικά","French"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447635"],"render_values":[{"text":"uoadl:3447635","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447635","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447635","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3447635","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζιάμπα Μάρθα-Ειρήνη","Ziampa Martha-Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Γαλλικά","French"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447635","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447635"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διπλωματική αυτή εργασία επικεντρώνεται στην αποτελεσματική δικαστική προστασία στον τομέα του περιβάλλοντος. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι η περιβαλλοντική προστασία εν γένει, απαιτεί να διασφαλίζεται η πρόσβαση στη δικαιοσύνη, και μάλιστα, η πρόσβαση αυτή να είναι αποτελεσματική, εξεταστέα τυγχάνει στην παρούσα εργασία η Σύμβαση του Άαρχους, η διεθνής μικτή συμφωνία, η οποία συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της δικαστικής προστασίας σε ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον. Ειδικότερα, προσεγγίζεται, σε αδρές γραμμές, το περιεχόμενο της εν λόγω Σύμβασης, η οποία δεν σκοπεί αποκλειστικά στη διασφάλιση της πρόσβασης στη δικαιοσύνη, αλλά ταυτοχρόνως, στην πρόσβαση του κοινού στις περιβαλλοντικές πληροφορίες και τη συμμετοχή του στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Εν συνεχεία, αναλύεται το ζήτημα του μικτού χαρακτήρα της Σύμβασης, δεδομένου ότι έχει υπογραφεί τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και από κράτη μέλη αυτής, ή ακόμα και από τρίτα κράτη. Ο μικτός χαρακτήρας της έχει απασχολήσει το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε πολλές αποφάσεις του, οι οποίες αφορούν την αρμοδιότητά του να την ερμηνεύει και το άμεσο αποτέλεσμα του άρθρου 9 αυτής, το οποίο ρυθμίζει την πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Παράλληλα, αναλύεται η σχέση της Σύμβασης του Άαρχους με το άρθρο 47 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και την αρχή της αποτελεσματικότητας. Ωστόσο, πώς επηρεάζει την διαδικαστική αυτονομία των κρατών μελών, η απαίτηση για αποτελεσματική δικαστική προστασία, ως υποχρέωση αποτελέσματος; Μπορεί να γίνει λόγος για διαδικαστική αυτονομία, τη στιγμή που οι σχετικές απαιτήσεις είναι τόσο αυστηρές; Αναλύεται, εξίσου, η προβληματική των κενών που έχουν δημιουργηθεί αναφορικά με την μεταφορά των διατάξεων της Σύμβασης του Άαρχους στην έννομη τάξη των κρατών μελών, διότι, ο Κανονισμός 1367/2006, όπως τροποποιήθηκε από τον Κανονισμό 2021/1767, αφορά αποκλειστικά τα όργανα και τους οργανισμούς της ΕΕ. Τέλος, προσεγγίζονται οι ειδικότερες απαιτήσεις που απορρέουν από τη Σύμβαση του Άαρχους, όπως η ύπαρξη επαρκών και αποτελεσματικών ένδικων βοηθημάτων και μέσων, η εδραίωση ενός συστήματος ευρείας πρόσβασης στη δικαιοσύνη, παράγοντας ο οποίος επηρεάζει την ερμηνεία του εννόμου συμφέροντος των φυσικών προσώπων και κυρίως των ΜΚΟ και η απαγόρευση του υπερβολικού κόστους πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Η οπτική που υιοθετείται στην παρούσα εργασία, δεν περιορίζεται στην έρευνα της δικαστικής προστασίας σε ενωσιακό επίπεδο, αλλά επεκτείνεται και σε εθνικό επίπεδο, καθώς εξετάζονται μερικά καίρια ζητήματα αυτής, υπό το πρίσμα της ελληνικής νομοθεσίας και νομολογίας, δοθέντος ότι η Ελλάδα αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης και δεσμεύεται από αυτήν. Εν ολίγοις, παρατηρείται ότι, παρά τις ερμηνευτικές δυσχέρειες που προκύπτουν εξαιτίας του μικτού χαρακτήρα της Σύμβασης, ο ρόλος που διαδραματίζει στον ενωσιακό περιβαλλοντικό τομέα, είναι μοναδικός.","Ce mémoire se focalise sur la protection juridictionnelle effective en matière environnementale. En prenant en compte que la protection environnementale en général, nécessite que l’accès à la justice soit garanti et que la protection juridictionnelle offerte soit effective, on examine la Convention d’Aarhus, l’accord international mixte qui constitue la clé de voûte quant à la protection juridictionnelle aux sujets touchant l’environnement. Plus précisément, on approche le contenu, en grandes lignes, de ladite convention, qui ne vise pas exclusivement à la garantie de l’accès à la justice, mais en même temps, l’accès aux informations environnementales et la participation au processus décisionnel. Par la suite, on aborde le sujet de la mixité de cette convention, étant donné qu’elle est signée tant par l’UE, que par les Etats membres ou tiers. La mixité a provoqué l’intérêt de la Cour de l’UE, dans plusieurs arrêts, qui concernent la compétence d’interprétation de la dernière et l’effet direct de son neuvième article, prévoyant l’accès à la justice. Parallèlement, on analyse la relation de la Convention d’Aarhus avec l’article 47 de la Charte et le principe d’effectivité. Cependant, quelle est l’influence de cette exigence de protection juridictionnelle effective, comme obligation de résultat, à l’autonomie procédurale des Etats membres ? Peut-on parler d’autonomie procédurale lorsque les exigences se présentent si fortes ? On est problématisé également, par les lacunes créées quant à l’implémentation des dispositions de la Convention d’Aarhus à l’ordre juridique interne des Etats membres, puisque le règlement 1367/2006, modifié par le règlement 2021/1767, ne concerne que les institutions et organes de l’UE. Enfin, on s’intéresse à l’analyse des exigences concrètes découlant de la Convention d’Aarhus, comme l’existence de recours suffisants et effectifs, l’établissement d’un système de large accès à la justice, ce qui influence l’interprétation de l’intérêt légitime des personnes physiques et surtout des ONGs et l’interdiction du coût prohibitif. La perspective adoptée par rapport aux exigences concrètes ne se limite pas à la recherche de la protection juridictionnelle au niveau de l’UE, mais s’élargit à la fois, au niveau national, car on examine quelques questions primordiales sous le prisme de la législation et jurisprudence grecque, en tant qu’Etat partie à la Convention d’Aarhus, se liant par ses dispositions. En somme, on constate que, malgré les problèmes interprétatifs à cause de la mixité de la Convention d’Aarhus, son rôle à l’enjeu environnemental européen est unique."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["La protection juridictionnelle en matière environnementale, le rôle de la Convention d’Aarhus et sa mise en oeuvre en Grèce"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζιάμπα Μάρθα-Ειρήνη","Ziampa Martha-Eirini"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η διπλωματική αυτή εργασία επικεντρώνεται στην αποτελεσματική δικαστική προστασία στον τομέα του περιβάλλοντος. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι η περιβαλλοντική προστασία εν γένει, απαιτεί να διασφαλίζεται η πρόσβαση στη δικαιοσύνη, και μάλιστα, η πρόσβαση αυτή να είναι αποτελεσματική, εξεταστέα τυγχάνει στην παρούσα εργασία η Σύμβαση του Άαρχους, η διεθνής μικτή συμφωνία, η οποία συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της δικαστικής προστασίας σε ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον. Ειδικότερα, προσεγγίζεται, σε αδρές γραμμές, το περιεχόμενο της εν λόγω Σύμβασης, η οποία δεν σκοπεί αποκλειστικά στη διασφάλιση της πρόσβασης στη δικαιοσύνη, αλλά ταυτοχρόνως, στην πρόσβαση του κοινού στις περιβαλλοντικές πληροφορίες και τη συμμετοχή του στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Εν συνεχεία, αναλύεται το ζήτημα του μικτού χαρακτήρα της Σύμβασης, δεδομένου ότι έχει υπογραφεί τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και από κράτη μέλη αυτής, ή ακόμα και από τρίτα κράτη. Ο μικτός χαρακτήρας της έχει απασχολήσει το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε πολλές αποφάσεις του, οι οποίες αφορούν την αρμοδιότητά του να την ερμηνεύει και το άμεσο αποτέλεσμα του άρθρου 9 αυτής, το οποίο ρυθμίζει την πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Παράλληλα, αναλύεται η σχέση της Σύμβασης του Άαρχους με το άρθρο 47 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και την αρχή της αποτελεσματικότητας. Ωστόσο, πώς επηρεάζει την διαδικαστική αυτονομία των κρατών μελών, η απαίτηση για αποτελεσματική δικαστική προστασία, ως υποχρέωση αποτελέσματος; Μπορεί να γίνει λόγος για διαδικαστική αυτονομία, τη στιγμή που οι σχετικές απαιτήσεις είναι τόσο αυστηρές; Αναλύεται, εξίσου, η προβληματική των κενών που έχουν δημιουργηθεί αναφορικά με την μεταφορά των διατάξεων της Σύμβασης του Άαρχους στην έννομη τάξη των κρατών μελών, διότι, ο Κανονισμός 1367/2006, όπως τροποποιήθηκε από τον Κανονισμό 2021/1767, αφορά αποκλειστικά τα όργανα και τους οργανισμούς της ΕΕ. Τέλος, προσεγγίζονται οι ειδικότερες απαιτήσεις που απορρέουν από τη Σύμβαση του Άαρχους, όπως η ύπαρξη επαρκών και αποτελεσματικών ένδικων βοηθημάτων και μέσων, η εδραίωση ενός συστήματος ευρείας πρόσβασης στη δικαιοσύνη, παράγοντας ο οποίος επηρεάζει την ερμηνεία του εννόμου συμφέροντος των φυσικών προσώπων και κυρίως των ΜΚΟ και η απαγόρευση του υπερβολικού κόστους πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Η οπτική που υιοθετείται στην παρούσα εργασία, δεν περιορίζεται στην έρευνα της δικαστικής προστασίας σε ενωσιακό επίπεδο, αλλά επεκτείνεται και σε εθνικό επίπεδο, καθώς εξετάζονται μερικά καίρια ζητήματα αυτής, υπό το πρίσμα της ελληνικής νομοθεσίας και νομολογίας, δοθέντος ότι η Ελλάδα αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης και δεσμεύεται από αυτήν. Εν ολίγοις, παρατηρείται ότι, παρά τις ερμηνευτικές δυσχέρειες που προκύπτουν εξαιτίας του μικτού χαρακτήρα της Σύμβασης, ο ρόλος που διαδραματίζει στον ενωσιακό περιβαλλοντικό τομέα, είναι μοναδικός.","Ce mémoire se focalise sur la protection juridictionnelle effective en matière environnementale. En prenant en compte que la protection environnementale en général, nécessite que l’accès à la justice soit garanti et que la protection juridictionnelle offerte soit effective, on examine la Convention d’Aarhus, l’accord international mixte qui constitue la clé de voûte quant à la protection juridictionnelle aux sujets touchant l’environnement. Plus précisément, on approche le contenu, en grandes lignes, de ladite convention, qui ne vise pas exclusivement à la garantie de l’accès à la justice, mais en même temps, l’accès aux informations environnementales et la participation au processus décisionnel. Par la suite, on aborde le sujet de la mixité de cette convention, étant donné qu’elle est signée tant par l’UE, que par les Etats membres ou tiers. La mixité a provoqué l’intérêt de la Cour de l’UE, dans plusieurs arrêts, qui concernent la compétence d’interprétation de la dernière et l’effet direct de son neuvième article, prévoyant l’accès à la justice. Parallèlement, on analyse la relation de la Convention d’Aarhus avec l’article 47 de la Charte et le principe d’effectivité. Cependant, quelle est l’influence de cette exigence de protection juridictionnelle effective, comme obligation de résultat, à l’autonomie procédurale des Etats membres ? Peut-on parler d’autonomie procédurale lorsque les exigences se présentent si fortes ? On est problématisé également, par les lacunes créées quant à l’implémentation des dispositions de la Convention d’Aarhus à l’ordre juridique interne des Etats membres, puisque le règlement 1367/2006, modifié par le règlement 2021/1767, ne concerne que les institutions et organes de l’UE. Enfin, on s’intéresse à l’analyse des exigences concrètes découlant de la Convention d’Aarhus, comme l’existence de recours suffisants et effectifs, l’établissement d’un système de large accès à la justice, ce qui influence l’interprétation de l’intérêt légitime des personnes physiques et surtout des ONGs et l’interdiction du coût prohibitif. La perspective adoptée par rapport aux exigences concrètes ne se limite pas à la recherche de la protection juridictionnelle au niveau de l’UE, mais s’élargit à la fois, au niveau national, car on examine quelques questions primordiales sous le prisme de la législation et jurisprudence grecque, en tant qu’Etat partie à la Convention d’Aarhus, se liant par ses dispositions. En somme, on constate que, malgré les problèmes interprétatifs à cause de la mixité de la Convention d’Aarhus, son rôle à l’enjeu environnemental européen est unique."],"dc:identifier":["uoadl:3447635","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447635"],"dc:language":["Γαλλικά","French"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["La protection juridictionnelle en matière environnementale, le rôle de la Convention d’Aarhus et sa mise en oeuvre en Grèce"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:27Z"}