{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447729"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447729","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας","abstract":"Εισαγωγή/ Σκοπός: Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο είναι μια συστηματική αυτοάνοση διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από αγγειακή θρόμβωση ή/και νοσηρότητα της κύησης, που συνοδεύονται από εμμένουσα θετικότητα των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Οι περιπτώσεις, που πληρούν τα κριτήρια του Σύδνεϋ για μαιευτική νοσηρότητα χωρίς προηγούμενη θρόμβωση, χαρακτηρίζονται ως μαιευτικό αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (obstetric antiphospholipid syndrome-OAPS). Το OAPS είναι η πιο αναγνωρισμένη αιτία καθ’έξιν αποβολών καθώς και νοσηρότητας όψιμα κατά την διάρκεια της κύησης, που σχετίζεται με βλάβη του πλακούντα. Περιστατικά, που δεν πληρούν τα κλινικά ή τα εργαστηριακά κριτήρια, ταξινομούνται ως APS σχετιζόμενο με μαιευτική νοσηρότητα (OMAPS) και non-criteria OAPS (NC-OAPS), αντίστοιχα. Στην παθοφυσιολογία εμπλέκονται φλεγμονώδεις και θρομβωτικοί μηχανισμοί Οι τροφοβλάστες, το ενδοθήλιο, τα αιμοπετάλια και τα κύτταρα του ανοσοποιητικού, παίζουν κυρίαρχο ρόλο, καθώς και η ενεργοποίηση του συμπληρώματος. H θεραπευτική αντιμετώπιση αποτελείται από χαμηλή δόση ασπιρίνης (Low Dose Aspirine-LDA), προφυλακτική δόση ηπαρίνης χαμηλού μοριακού βάρους (lOW Molecular Weight Heparine-LMWH), υδροξυχλωροκίνης, χαμηλής δόσης πρεδνιζόνης ή ενδοφλέβια γ-σφαιρίνη. Οι στατίνες και το eculizumab δοκιμάζονται επί του παρόντος για τη θεραπεία επιλεγμένων γυναικών με OAPS. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η καταγραφή της παρουσίας αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, με ιστορικό υπογονιμότητας ή/και επαναλαμβανόμενων αποβολών και η συσχέτισή τους με κλινικοεργαστηριακές παραμέτρους και την πιθανότητα μαιευτικών επιπλοκών. Υλικό και μέθοδοι: πραγματοποιήσαμε μια αναδρομική μελέτη σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, που απευθύνθηκαν στο Ιατρείο Ελέγχου Αποβολών του νοσοκομείου Έλενα Βενιζέλου και του Αιματολογικού εργαστηρίου του νοσοκομείου Αρεταίειο, από τον 7ο/2016 έως τον 9ο/2023. Μετρήθηκαν οι τιμές των αντισωμάτων IgG και IgM έναντι της καρδιολιπίνης (ACA), β2GPI, φωσφατιδυλοσερίνης (PS), φωσφατιδυλοαιθανολαμίνης (PE), φωσφατιδικού οξέος (PA), φωσφατιδιλοϊνοσιτόλης (PI) και φωσφατιδυλοχολίνης (PCH), καθώς και το αντιπηκτικό του Λύκου. Επιπρόσθετα, εκτιμήθηκαν τα γονίδια της κληρονομικής θρομβοφιλίας και οι φυσικοί ανασταλτές της πήξης και καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Αποτελέσματα: Εκτιμήθηκαν τα αποτελέσματα 431 μετρήσεων, που αντιστοιχούν σε 409 ασθενείς, 21 εκ των οποίων υποβλήθηκαν σε περισσότερες από 1 μετρήσεις, Η μέση ηλικία ήταν 37.01±4.85 έτη, ελάχιστη: 21 έτη, μέγιστη: 51 έτη , διάμεση ηλικίας 37 έτη. Δύο στις τρεις γυναίκες (66,8%) δεν είχαν κανένα τέκνο εν ζωή ενώ το 72.8% είχαν μία αποβολή ή και περισσότερες. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό (40%) είχαν τουλάχιστον ένα κύκλο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Θετικά βρέθηκαν τα αντισώματα IgM έναντι: της καρδιολιπίνης σε 12 γυναίκες (2.8%), της β2GPI σε 14 (3.2%), της φωσφατιδυλοσερίνης σε 18(7.1%), της φωσφατιδυλοϊνοσιτόλης σε 1(1.8%), του φωσφατιδικού οξέος σε 2(3.6%) και της φωσφατιδυλοχολίνης σε 1(1.8%). Θετικά αντισώματα IgG βρέθηκαν σε πολύ μικρά ποσοστά. Θετικό αντιπηκτικό του Λύκου βρέθηκε σε 3 γυναίκες (1%). Ετεροζυγωτία στον παράγοντα V Leiden και στο γονίδιο της προθρομβίνης, βρέθηκε σε 27 γυναίκες (9.8%) και 11 γυναίκες (4%) αντίστοιχα, Συμπεράσματα: Γενικά τα ποσοστά θετικότητας των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων είναι χαμηλά. Το υψηλότερο ποσοστό (7.09%) παρατηρείται στο IgM αντίσωμα για την φωσφατιδυλοσερίνη, για το οποίο 18 περιστατικά από τα 254 για τα οποία υπήρχαν δεδομένα ήταν θετικό. Από τις 409 γυναίκες, που συμμετείχαν στην μελέτη, 314 είχαν ιστορικό αποβολών. Από αυτές το 35.8% εμφάνισε έστω και ένα θετικό αντιφωσφολιπιδικό αντίσωμα, το οποίο σε ποσοστό 6.5%, ήταν αντίσωμα IgM έναντι της φωσφατιδυλοσερίνης, ενώ δεν αποδείχθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην συχνότητα εμφάνισης κανενός από τα αντισώματα, μεταξύ αυτών με λιγότερες ή περισσότερες από 2 αποβολές. Από τις 173 γυναίκες, που υπεβλήθησαν σε υποβοηθούμενη αναπραγωγή (IVF), θετικά αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα εμφάνισε το 47.5%, με το IgM έναντι της φωσφατιδυλοσερίνης να ανευρίσκεται σε ποσοστό 9.7%. Οι γυναίκες, που δεν έλαβαν καμία θεραπεία κατά την διάρκεια της κύησης, είχαν σημαντικά μικρότερα ποσοστά γέννησης ζωντανού τέκνου (19.6% vs 88.6%), εμφάνιζαν σε μεγαλύτερο ποσοστό αποβολές (75.6% vs 60.8%), ενώ σε μεγαλύτερο ποσοστό (89,7%) εμφάνισαν έστω και ένα θετικό αντιφωσφολιπιδικό αντίσωμα, οι γυναίκες, που έλαβαν θεραπεία. Σε ό,τι αφορά το είδος της θεραπείας, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο ιστορικό αποβολών ή στην παρουσία θετικών αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων, μεταξύ των γυναικών, που έλαβαν μονοθεραπεία με LDA και εκείνων, που έλαβαν τον κλασικό συνδυασμό LDA+LMWH. Φαίνεται ότι χρειάζονται περισσότερες μελέτες για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, ως προς αυτην την πολύ ευαίσθητη ομάδα γυναικών.","abstract_html":"Εισαγωγή/ Σκοπός: Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο είναι μια συστηματική αυτοάνοση διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από αγγειακή θρόμβωση ή/και νοσηρότητα της κύησης, που συνοδεύονται από εμμένουσα θετικότητα των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Οι περιπτώσεις, που πληρούν τα κριτήρια του Σύδνεϋ για μαιευτική νοσηρότητα χωρίς προηγούμενη θρόμβωση, χαρακτηρίζονται ως μαιευτικό αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (obstetric antiphospholipid syndrome-OAPS). Το OAPS είναι η πιο αναγνωρισμένη αιτία καθ’έξιν αποβολών καθώς και νοσηρότητας όψιμα κατά την διάρκεια της κύησης, που σχετίζεται με βλάβη του πλακούντα. Περιστατικά, που δεν πληρούν τα κλινικά ή τα εργαστηριακά κριτήρια, ταξινομούνται ως APS σχετιζόμενο με μαιευτική νοσηρότητα (OMAPS) και non-criteria OAPS (NC-OAPS), αντίστοιχα. Στην παθοφυσιολογία εμπλέκονται φλεγμονώδεις και θρομβωτικοί μηχανισμοί Οι τροφοβλάστες, το ενδοθήλιο, τα αιμοπετάλια και τα κύτταρα του ανοσοποιητικού, παίζουν κυρίαρχο ρόλο, καθώς και η ενεργοποίηση του συμπληρώματος. H θεραπευτική αντιμετώπιση αποτελείται από χαμηλή δόση ασπιρίνης (Low Dose Aspirine-LDA), προφυλακτική δόση ηπαρίνης χαμηλού μοριακού βάρους (lOW Molecular Weight Heparine-LMWH), υδροξυχλωροκίνης, χαμηλής δόσης πρεδνιζόνης ή ενδοφλέβια γ-σφαιρίνη. Οι στατίνες και το eculizumab δοκιμάζονται επί του παρόντος για τη θεραπεία επιλεγμένων γυναικών με OAPS. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η καταγραφή της παρουσίας αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, με ιστορικό υπογονιμότητας ή/και επαναλαμβανόμενων αποβολών και η συσχέτισή τους με κλινικοεργαστηριακές παραμέτρους και την πιθανότητα μαιευτικών επιπλοκών. Υλικό και μέθοδοι: πραγματοποιήσαμε μια αναδρομική μελέτη σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, που απευθύνθηκαν στο Ιατρείο Ελέγχου Αποβολών του νοσοκομείου Έλενα Βενιζέλου και του Αιματολογικού εργαστηρίου του νοσοκομείου Αρεταίειο, από τον 7ο/2016 έως τον 9ο/2023. Μετρήθηκαν οι τιμές των αντισωμάτων IgG και IgM έναντι της καρδιολιπίνης (ACA), β2GPI, φωσφατιδυλοσερίνης (PS), φωσφατιδυλοαιθανολαμίνης (PE), φωσφατιδικού οξέος (PA), φωσφατιδιλοϊνοσιτόλης (PI) και φωσφατιδυλοχολίνης (PCH), καθώς και το αντιπηκτικό του Λύκου. Επιπρόσθετα, εκτιμήθηκαν τα γονίδια της κληρονομικής θρομβοφιλίας και οι φυσικοί ανασταλτές της πήξης και καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Αποτελέσματα: Εκτιμήθηκαν τα αποτελέσματα 431 μετρήσεων, που αντιστοιχούν σε 409 ασθενείς, 21 εκ των οποίων υποβλήθηκαν σε περισσότερες από 1 μετρήσεις, Η μέση ηλικία ήταν 37.01±4.85 έτη, ελάχιστη: 21 έτη, μέγιστη: 51 έτη , διάμεση ηλικίας 37 έτη. Δύο στις τρεις γυναίκες (66,8%) δεν είχαν κανένα τέκνο εν ζωή ενώ το 72.8% είχαν μία αποβολή ή και περισσότερες. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό (40%) είχαν τουλάχιστον ένα κύκλο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Θετικά βρέθηκαν τα αντισώματα IgM έναντι: της καρδιολιπίνης σε 12 γυναίκες (2.8%), της β2GPI σε 14 (3.2%), της φωσφατιδυλοσερίνης σε 18(7.1%), της φωσφατιδυλοϊνοσιτόλης σε 1(1.8%), του φωσφατιδικού οξέος σε 2(3.6%) και της φωσφατιδυλοχολίνης σε 1(1.8%). Θετικά αντισώματα IgG βρέθηκαν σε πολύ μικρά ποσοστά. Θετικό αντιπηκτικό του Λύκου βρέθηκε σε 3 γυναίκες (1%). Ετεροζυγωτία στον παράγοντα V Leiden και στο γονίδιο της προθρομβίνης, βρέθηκε σε 27 γυναίκες (9.8%) και 11 γυναίκες (4%) αντίστοιχα, Συμπεράσματα: Γενικά τα ποσοστά θετικότητας των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων είναι χαμηλά. Το υψηλότερο ποσοστό (7.09%) παρατηρείται στο IgM αντίσωμα για την φωσφατιδυλοσερίνη, για το οποίο 18 περιστατικά από τα 254 για τα οποία υπήρχαν δεδομένα ήταν θετικό. Από τις 409 γυναίκες, που συμμετείχαν στην μελέτη, 314 είχαν ιστορικό αποβολών. Από αυτές το 35.8% εμφάνισε έστω και ένα θετικό αντιφωσφολιπιδικό αντίσωμα, το οποίο σε ποσοστό 6.5%, ήταν αντίσωμα IgM έναντι της φωσφατιδυλοσερίνης, ενώ δεν αποδείχθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην συχνότητα εμφάνισης κανενός από τα αντισώματα, μεταξύ αυτών με λιγότερες ή περισσότερες από 2 αποβολές. Από τις 173 γυναίκες, που υπεβλήθησαν σε υποβοηθούμενη αναπραγωγή (IVF), θετικά αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα εμφάνισε το 47.5%, με το IgM έναντι της φωσφατιδυλοσερίνης να ανευρίσκεται σε ποσοστό 9.7%. Οι γυναίκες, που δεν έλαβαν καμία θεραπεία κατά την διάρκεια της κύησης, είχαν σημαντικά μικρότερα ποσοστά γέννησης ζωντανού τέκνου (19.6% vs 88.6%), εμφάνιζαν σε μεγαλύτερο ποσοστό αποβολές (75.6% vs 60.8%), ενώ σε μεγαλύτερο ποσοστό (89,7%) εμφάνισαν έστω και ένα θετικό αντιφωσφολιπιδικό αντίσωμα, οι γυναίκες, που έλαβαν θεραπεία. Σε ό,τι αφορά το είδος της θεραπείας, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο ιστορικό αποβολών ή στην παρουσία θετικών αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων, μεταξύ των γυναικών, που έλαβαν μονοθεραπεία με LDA και εκείνων, που έλαβαν τον κλασικό συνδυασμό LDA+LMWH. Φαίνεται ότι χρειάζονται περισσότερες μελέτες για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, ως προς αυτην την πολύ ευαίσθητη ομάδα γυναικών.","abstract_has_math":false,"creators":["Οικονομοπούλου Δήμητρα","Oikonomopoulou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:27Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447729"],"render_values":[{"text":"uoadl:3447729","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447729","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447729","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3447729","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Οικονομοπούλου Δήμητρα","Oikonomopoulou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447729","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447729"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή/ Σκοπός: Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο είναι μια συστηματική αυτοάνοση διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από αγγειακή θρόμβωση ή/και νοσηρότητα της κύησης, που συνοδεύονται από εμμένουσα θετικότητα των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Οι περιπτώσεις, που πληρούν τα κριτήρια του Σύδνεϋ για μαιευτική νοσηρότητα χωρίς προηγούμενη θρόμβωση, χαρακτηρίζονται ως μαιευτικό αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (obstetric antiphospholipid syndrome-OAPS). Το OAPS είναι η πιο αναγνωρισμένη αιτία καθ’έξιν αποβολών καθώς και νοσηρότητας όψιμα κατά την διάρκεια της κύησης, που σχετίζεται με βλάβη του πλακούντα. Περιστατικά, που δεν πληρούν τα κλινικά ή τα εργαστηριακά κριτήρια, ταξινομούνται ως APS σχετιζόμενο με μαιευτική νοσηρότητα (OMAPS) και non-criteria OAPS (NC-OAPS), αντίστοιχα. Στην παθοφυσιολογία εμπλέκονται φλεγμονώδεις και θρομβωτικοί μηχανισμοί Οι τροφοβλάστες, το ενδοθήλιο, τα αιμοπετάλια και τα κύτταρα του ανοσοποιητικού, παίζουν κυρίαρχο ρόλο, καθώς και η ενεργοποίηση του συμπληρώματος. H θεραπευτική αντιμετώπιση αποτελείται από χαμηλή δόση ασπιρίνης (Low Dose Aspirine-LDA), προφυλακτική δόση ηπαρίνης χαμηλού μοριακού βάρους (lOW Molecular Weight Heparine-LMWH), υδροξυχλωροκίνης, χαμηλής δόσης πρεδνιζόνης ή ενδοφλέβια γ-σφαιρίνη. Οι στατίνες και το eculizumab δοκιμάζονται επί του παρόντος για τη θεραπεία επιλεγμένων γυναικών με OAPS. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η καταγραφή της παρουσίας αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, με ιστορικό υπογονιμότητας ή/και επαναλαμβανόμενων αποβολών και η συσχέτισή τους με κλινικοεργαστηριακές παραμέτρους και την πιθανότητα μαιευτικών επιπλοκών. Υλικό και μέθοδοι: πραγματοποιήσαμε μια αναδρομική μελέτη σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, που απευθύνθηκαν στο Ιατρείο Ελέγχου Αποβολών του νοσοκομείου Έλενα Βενιζέλου και του Αιματολογικού εργαστηρίου του νοσοκομείου Αρεταίειο, από τον 7ο/2016 έως τον 9ο/2023. Μετρήθηκαν οι τιμές των αντισωμάτων IgG και IgM έναντι της καρδιολιπίνης (ACA), β2GPI, φωσφατιδυλοσερίνης (PS), φωσφατιδυλοαιθανολαμίνης (PE), φωσφατιδικού οξέος (PA), φωσφατιδιλοϊνοσιτόλης (PI) και φωσφατιδυλοχολίνης (PCH), καθώς και το αντιπηκτικό του Λύκου. Επιπρόσθετα, εκτιμήθηκαν τα γονίδια της κληρονομικής θρομβοφιλίας και οι φυσικοί ανασταλτές της πήξης και καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Αποτελέσματα: Εκτιμήθηκαν τα αποτελέσματα 431 μετρήσεων, που αντιστοιχούν σε 409 ασθενείς, 21 εκ των οποίων υποβλήθηκαν σε περισσότερες από 1 μετρήσεις, Η μέση ηλικία ήταν 37.01±4.85 έτη, ελάχιστη: 21 έτη, μέγιστη: 51 έτη , διάμεση ηλικίας 37 έτη. Δύο στις τρεις γυναίκες (66,8%) δεν είχαν κανένα τέκνο εν ζωή ενώ το 72.8% είχαν μία αποβολή ή και περισσότερες. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό (40%) είχαν τουλάχιστον ένα κύκλο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Θετικά βρέθηκαν τα αντισώματα IgM έναντι: της καρδιολιπίνης σε 12 γυναίκες (2.8%), της β2GPI σε 14 (3.2%), της φωσφατιδυλοσερίνης σε 18(7.1%), της φωσφατιδυλοϊνοσιτόλης σε 1(1.8%), του φωσφατιδικού οξέος σε 2(3.6%) και της φωσφατιδυλοχολίνης σε 1(1.8%). Θετικά αντισώματα IgG βρέθηκαν σε πολύ μικρά ποσοστά. Θετικό αντιπηκτικό του Λύκου βρέθηκε σε 3 γυναίκες (1%). Ετεροζυγωτία στον παράγοντα V Leiden και στο γονίδιο της προθρομβίνης, βρέθηκε σε 27 γυναίκες (9.8%) και 11 γυναίκες (4%) αντίστοιχα, Συμπεράσματα: Γενικά τα ποσοστά θετικότητας των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων είναι χαμηλά. Το υψηλότερο ποσοστό (7.09%) παρατηρείται στο IgM αντίσωμα για την φωσφατιδυλοσερίνη, για το οποίο 18 περιστατικά από τα 254 για τα οποία υπήρχαν δεδομένα ήταν θετικό. Από τις 409 γυναίκες, που συμμετείχαν στην μελέτη, 314 είχαν ιστορικό αποβολών. Από αυτές το 35.8% εμφάνισε έστω και ένα θετικό αντιφωσφολιπιδικό αντίσωμα, το οποίο σε ποσοστό 6.5%, ήταν αντίσωμα IgM έναντι της φωσφατιδυλοσερίνης, ενώ δεν αποδείχθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην συχνότητα εμφάνισης κανενός από τα αντισώματα, μεταξύ αυτών με λιγότερες ή περισσότερες από 2 αποβολές. Από τις 173 γυναίκες, που υπεβλήθησαν σε υποβοηθούμενη αναπραγωγή (IVF), θετικά αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα εμφάνισε το 47.5%, με το IgM έναντι της φωσφατιδυλοσερίνης να ανευρίσκεται σε ποσοστό 9.7%. Οι γυναίκες, που δεν έλαβαν καμία θεραπεία κατά την διάρκεια της κύησης, είχαν σημαντικά μικρότερα ποσοστά γέννησης ζωντανού τέκνου (19.6% vs 88.6%), εμφάνιζαν σε μεγαλύτερο ποσοστό αποβολές (75.6% vs 60.8%), ενώ σε μεγαλύτερο ποσοστό (89,7%) εμφάνισαν έστω και ένα θετικό αντιφωσφολιπιδικό αντίσωμα, οι γυναίκες, που έλαβαν θεραπεία. Σε ό,τι αφορά το είδος της θεραπείας, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο ιστορικό αποβολών ή στην παρουσία θετικών αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων, μεταξύ των γυναικών, που έλαβαν μονοθεραπεία με LDA και εκείνων, που έλαβαν τον κλασικό συνδυασμό LDA+LMWH. Φαίνεται ότι χρειάζονται περισσότερες μελέτες για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, ως προς αυτην την πολύ ευαίσθητη ομάδα γυναικών.","Introduction/Purpose: Antiphospholipid syndrome is a systemic autoimmune disorder, characterized by vascular thrombosis and/or pregnancy morbidity, accompanied by persistent antiphospholipid antibody positivity.Cases meeting the Sydney criteria for obstetric morbidity without prior thrombosis are characterized as obstetric antiphospholipid syndrome (OAPS). OAPS is the most recognized cause of miscarriage as well as late pregnancy morbidity related to placental damage. Cases, which do not meet the clinical or laboratory criteria, are classified as APS associated with obstetric morbidity (OMAPS) and non-criteria OAPS (NC-OAPS), respectively. Inflammatory and thrombotic mechanisms are involved in the pathophysiology. Trophoblasts, endothelium, platelets and immune cells play a dominant role, as well as complement activation. Treatment consists of low-dose aspirin (LDA), prophylactic low-molecular-weight heparin (LMWH), hydroxychloroquine, low-dose prednisone, or intravenous γ-globulin. Statins and eculizumab are currently being tested for the treatment of selected women with OAPS. The aim of the present study was to record the presence of antiphospholipid antibodies in women of reproductive age, with a history of infertility and/or repeated miscarriages and to correlate them with clinical laboratory parameters and the possibility of obstetric complications. Material and methods: we performed a retrospective study on women of reproductive age, referred to the Miscarriage Control Clinic of Elena Venizelou Hospital and the Hematology Laboratory of Aretaiio Hospital, from 7th/2016 to 9th/2023. IgG and IgM antibody levels against cardiolipin (ACA), β2GPI, phosphatidylserine (PS), phosphatidylethanolamine (PE), phosphatidic acid (PA), phosphatidylinositol (PI) and phosphatidylcholine (PCH), as well as Lupus anticoagulant were measured. In addition, hereditary thrombophilia genes and natural inhibitors of coagulation were assessed, and demographic and clinical characteristics of the patients were recorded. Results: The results of 431 measurements were evaluated, corresponding to 409 patients, 21 of which underwent more than 1 measurement, The mean age was 37.01±4.85 years, minimum: 21 years, maximum: 51 years, median age 37 years. Two out of three women (66.8%) had no child alive while 72.8% had one or more miscarriages.A very large proportion (40%) had at least one cycle of assisted reproduction. Positive IgM antibodies were found against: cardiolipin in 12 women (2.8%), β2GPI in 14 (3.2%), phosphatidylserine in 18 (7.1%), phosphatidylinositol in 1 (1.8%), phosphatidic acid in 2 ( 3.6%) and phosphatidylcholine in 1(1.8%). Positive IgG antibodies were found in very small percentages. Positive lupus anticoagulant was found in 3 women (1%). Heterozygosity in factor V Leiden and the prothrombin gene was found in 27 women (9.8%) and 11 women (4%) respectively, Conclusions: In general, the positivity rates of antiphospholipid antibodies are low. The highest percentage (7.09%) is seen in IgM antibody to phosphatidylserine, for which 18 cases out of 254 for which data were available were positive. Of the 409 women who participated in the study, 314 had a history of miscarriage. Of these, 35.8% showed at least one positive antiphospholipid antibody, which in 6.5%, was an IgM antibody against phosphatidylserine, while no statistically significant difference was demonstrated in the incidence of any of the antibodies, among those with fewer or more than 2 miscarriages .Of the 173 women who underwent assisted reproduction (IVF), 47.5% showed positive antiphospholipid antibodies, with IgM against phosphatidylserine being found in 9.7%. Women who did not receive any treatment during pregnancy had significantly lower live birth rates (19.6% vs 88.6%), had a higher percentage of miscarriages (75.6% vs 60.8%), while a higher percentage (89.7 %) showed even one positive antiphospholipid antibody, treated women. Regarding the type of treatment, no statistically significant difference was found in the history of miscarriage or the presence of positive antiphospholipid antibodies between women who received LDA monotherapy and those who received the classic LDA+LMWH combination. More studies are needed to draw safe conclusions regarding this very sensitive group of women."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Οικονομοπούλου Δήμητρα","Oikonomopoulou Dimitra"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή/ Σκοπός: Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο είναι μια συστηματική αυτοάνοση διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από αγγειακή θρόμβωση ή/και νοσηρότητα της κύησης, που συνοδεύονται από εμμένουσα θετικότητα των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Οι περιπτώσεις, που πληρούν τα κριτήρια του Σύδνεϋ για μαιευτική νοσηρότητα χωρίς προηγούμενη θρόμβωση, χαρακτηρίζονται ως μαιευτικό αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (obstetric antiphospholipid syndrome-OAPS). Το OAPS είναι η πιο αναγνωρισμένη αιτία καθ’έξιν αποβολών καθώς και νοσηρότητας όψιμα κατά την διάρκεια της κύησης, που σχετίζεται με βλάβη του πλακούντα. Περιστατικά, που δεν πληρούν τα κλινικά ή τα εργαστηριακά κριτήρια, ταξινομούνται ως APS σχετιζόμενο με μαιευτική νοσηρότητα (OMAPS) και non-criteria OAPS (NC-OAPS), αντίστοιχα. Στην παθοφυσιολογία εμπλέκονται φλεγμονώδεις και θρομβωτικοί μηχανισμοί Οι τροφοβλάστες, το ενδοθήλιο, τα αιμοπετάλια και τα κύτταρα του ανοσοποιητικού, παίζουν κυρίαρχο ρόλο, καθώς και η ενεργοποίηση του συμπληρώματος. H θεραπευτική αντιμετώπιση αποτελείται από χαμηλή δόση ασπιρίνης (Low Dose Aspirine-LDA), προφυλακτική δόση ηπαρίνης χαμηλού μοριακού βάρους (lOW Molecular Weight Heparine-LMWH), υδροξυχλωροκίνης, χαμηλής δόσης πρεδνιζόνης ή ενδοφλέβια γ-σφαιρίνη. Οι στατίνες και το eculizumab δοκιμάζονται επί του παρόντος για τη θεραπεία επιλεγμένων γυναικών με OAPS. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η καταγραφή της παρουσίας αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, με ιστορικό υπογονιμότητας ή/και επαναλαμβανόμενων αποβολών και η συσχέτισή τους με κλινικοεργαστηριακές παραμέτρους και την πιθανότητα μαιευτικών επιπλοκών. Υλικό και μέθοδοι: πραγματοποιήσαμε μια αναδρομική μελέτη σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, που απευθύνθηκαν στο Ιατρείο Ελέγχου Αποβολών του νοσοκομείου Έλενα Βενιζέλου και του Αιματολογικού εργαστηρίου του νοσοκομείου Αρεταίειο, από τον 7ο/2016 έως τον 9ο/2023. Μετρήθηκαν οι τιμές των αντισωμάτων IgG και IgM έναντι της καρδιολιπίνης (ACA), β2GPI, φωσφατιδυλοσερίνης (PS), φωσφατιδυλοαιθανολαμίνης (PE), φωσφατιδικού οξέος (PA), φωσφατιδιλοϊνοσιτόλης (PI) και φωσφατιδυλοχολίνης (PCH), καθώς και το αντιπηκτικό του Λύκου. Επιπρόσθετα, εκτιμήθηκαν τα γονίδια της κληρονομικής θρομβοφιλίας και οι φυσικοί ανασταλτές της πήξης και καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Αποτελέσματα: Εκτιμήθηκαν τα αποτελέσματα 431 μετρήσεων, που αντιστοιχούν σε 409 ασθενείς, 21 εκ των οποίων υποβλήθηκαν σε περισσότερες από 1 μετρήσεις, Η μέση ηλικία ήταν 37.01±4.85 έτη, ελάχιστη: 21 έτη, μέγιστη: 51 έτη , διάμεση ηλικίας 37 έτη. Δύο στις τρεις γυναίκες (66,8%) δεν είχαν κανένα τέκνο εν ζωή ενώ το 72.8% είχαν μία αποβολή ή και περισσότερες. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό (40%) είχαν τουλάχιστον ένα κύκλο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Θετικά βρέθηκαν τα αντισώματα IgM έναντι: της καρδιολιπίνης σε 12 γυναίκες (2.8%), της β2GPI σε 14 (3.2%), της φωσφατιδυλοσερίνης σε 18(7.1%), της φωσφατιδυλοϊνοσιτόλης σε 1(1.8%), του φωσφατιδικού οξέος σε 2(3.6%) και της φωσφατιδυλοχολίνης σε 1(1.8%). Θετικά αντισώματα IgG βρέθηκαν σε πολύ μικρά ποσοστά. Θετικό αντιπηκτικό του Λύκου βρέθηκε σε 3 γυναίκες (1%). Ετεροζυγωτία στον παράγοντα V Leiden και στο γονίδιο της προθρομβίνης, βρέθηκε σε 27 γυναίκες (9.8%) και 11 γυναίκες (4%) αντίστοιχα, Συμπεράσματα: Γενικά τα ποσοστά θετικότητας των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων είναι χαμηλά. Το υψηλότερο ποσοστό (7.09%) παρατηρείται στο IgM αντίσωμα για την φωσφατιδυλοσερίνη, για το οποίο 18 περιστατικά από τα 254 για τα οποία υπήρχαν δεδομένα ήταν θετικό. Από τις 409 γυναίκες, που συμμετείχαν στην μελέτη, 314 είχαν ιστορικό αποβολών. Από αυτές το 35.8% εμφάνισε έστω και ένα θετικό αντιφωσφολιπιδικό αντίσωμα, το οποίο σε ποσοστό 6.5%, ήταν αντίσωμα IgM έναντι της φωσφατιδυλοσερίνης, ενώ δεν αποδείχθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην συχνότητα εμφάνισης κανενός από τα αντισώματα, μεταξύ αυτών με λιγότερες ή περισσότερες από 2 αποβολές. Από τις 173 γυναίκες, που υπεβλήθησαν σε υποβοηθούμενη αναπραγωγή (IVF), θετικά αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα εμφάνισε το 47.5%, με το IgM έναντι της φωσφατιδυλοσερίνης να ανευρίσκεται σε ποσοστό 9.7%. Οι γυναίκες, που δεν έλαβαν καμία θεραπεία κατά την διάρκεια της κύησης, είχαν σημαντικά μικρότερα ποσοστά γέννησης ζωντανού τέκνου (19.6% vs 88.6%), εμφάνιζαν σε μεγαλύτερο ποσοστό αποβολές (75.6% vs 60.8%), ενώ σε μεγαλύτερο ποσοστό (89,7%) εμφάνισαν έστω και ένα θετικό αντιφωσφολιπιδικό αντίσωμα, οι γυναίκες, που έλαβαν θεραπεία. Σε ό,τι αφορά το είδος της θεραπείας, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο ιστορικό αποβολών ή στην παρουσία θετικών αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων, μεταξύ των γυναικών, που έλαβαν μονοθεραπεία με LDA και εκείνων, που έλαβαν τον κλασικό συνδυασμό LDA+LMWH. Φαίνεται ότι χρειάζονται περισσότερες μελέτες για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, ως προς αυτην την πολύ ευαίσθητη ομάδα γυναικών.","Introduction/Purpose: Antiphospholipid syndrome is a systemic autoimmune disorder, characterized by vascular thrombosis and/or pregnancy morbidity, accompanied by persistent antiphospholipid antibody positivity.Cases meeting the Sydney criteria for obstetric morbidity without prior thrombosis are characterized as obstetric antiphospholipid syndrome (OAPS). OAPS is the most recognized cause of miscarriage as well as late pregnancy morbidity related to placental damage. Cases, which do not meet the clinical or laboratory criteria, are classified as APS associated with obstetric morbidity (OMAPS) and non-criteria OAPS (NC-OAPS), respectively. Inflammatory and thrombotic mechanisms are involved in the pathophysiology. Trophoblasts, endothelium, platelets and immune cells play a dominant role, as well as complement activation. Treatment consists of low-dose aspirin (LDA), prophylactic low-molecular-weight heparin (LMWH), hydroxychloroquine, low-dose prednisone, or intravenous γ-globulin. Statins and eculizumab are currently being tested for the treatment of selected women with OAPS. The aim of the present study was to record the presence of antiphospholipid antibodies in women of reproductive age, with a history of infertility and/or repeated miscarriages and to correlate them with clinical laboratory parameters and the possibility of obstetric complications. Material and methods: we performed a retrospective study on women of reproductive age, referred to the Miscarriage Control Clinic of Elena Venizelou Hospital and the Hematology Laboratory of Aretaiio Hospital, from 7th/2016 to 9th/2023. IgG and IgM antibody levels against cardiolipin (ACA), β2GPI, phosphatidylserine (PS), phosphatidylethanolamine (PE), phosphatidic acid (PA), phosphatidylinositol (PI) and phosphatidylcholine (PCH), as well as Lupus anticoagulant were measured. In addition, hereditary thrombophilia genes and natural inhibitors of coagulation were assessed, and demographic and clinical characteristics of the patients were recorded. Results: The results of 431 measurements were evaluated, corresponding to 409 patients, 21 of which underwent more than 1 measurement, The mean age was 37.01±4.85 years, minimum: 21 years, maximum: 51 years, median age 37 years. Two out of three women (66.8%) had no child alive while 72.8% had one or more miscarriages.A very large proportion (40%) had at least one cycle of assisted reproduction. Positive IgM antibodies were found against: cardiolipin in 12 women (2.8%), β2GPI in 14 (3.2%), phosphatidylserine in 18 (7.1%), phosphatidylinositol in 1 (1.8%), phosphatidic acid in 2 ( 3.6%) and phosphatidylcholine in 1(1.8%). Positive IgG antibodies were found in very small percentages. Positive lupus anticoagulant was found in 3 women (1%). Heterozygosity in factor V Leiden and the prothrombin gene was found in 27 women (9.8%) and 11 women (4%) respectively, Conclusions: In general, the positivity rates of antiphospholipid antibodies are low. The highest percentage (7.09%) is seen in IgM antibody to phosphatidylserine, for which 18 cases out of 254 for which data were available were positive. Of the 409 women who participated in the study, 314 had a history of miscarriage. Of these, 35.8% showed at least one positive antiphospholipid antibody, which in 6.5%, was an IgM antibody against phosphatidylserine, while no statistically significant difference was demonstrated in the incidence of any of the antibodies, among those with fewer or more than 2 miscarriages .Of the 173 women who underwent assisted reproduction (IVF), 47.5% showed positive antiphospholipid antibodies, with IgM against phosphatidylserine being found in 9.7%. Women who did not receive any treatment during pregnancy had significantly lower live birth rates (19.6% vs 88.6%), had a higher percentage of miscarriages (75.6% vs 60.8%), while a higher percentage (89.7 %) showed even one positive antiphospholipid antibody, treated women. Regarding the type of treatment, no statistically significant difference was found in the history of miscarriage or the presence of positive antiphospholipid antibodies between women who received LDA monotherapy and those who received the classic LDA+LMWH combination. More studies are needed to draw safe conclusions regarding this very sensitive group of women."],"dc:identifier":["uoadl:3447729","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447729"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:27Z"}