{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447843"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447843","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ιδιωτική αυτονομία στο πεδίο του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου υπό το πρίσμα των σύγχρονων τεχνολογικών εξελίξεων: Το παράδειγμα των ατομικών συμβάσεων εργασίας","abstract":"Η αρχή της ιδιωτικής αυτονομίας στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο αποτελεί μία «οικουμενικά αναγνωρισμένη αρχή», η επικράτηση της οποίας αποτελεί το αναγκαίο επακόλουθο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και των καταιγιστικών τεχνολογικών εξελίξεων. Μέσω της έκφρασης της αυτονομίας της βουλήσεως, τα συμβαλλόμενα μέρη αποκτούν τη δυνατότητα να καθορίζουν τα ίδια από κοινού τόσο το εφαρμοστέο στη μεταξύ τους σχέση δίκαιο όσο και το αρμόδιο για την εκδίκαση των μεταξύ τους διαφορών δικαστήριο, χωρίς να εξαρτώνται από γενικευμένους κανόνες με ετερόνομες ρυθμίσεις, οι οποίες είναι δυνατό να οδηγούν συχνά σε καταστάσεις μη συμβατές προς τη βούληση των μερών. Ωστόσο, η ως άνω ελευθερία επιλογής ενέχει κινδύνους όσον αφορά στα ασθενέστερα διαπραγματευτικά μέρη, καθώς τα τελευταία γίνονται έρμαια του εκάστοτε ισχυρού διαπραγματευτικά μέρους, που εφαρμόζει την εν λόγω αρχή, εκμεταλλευόμενο την οικονομική και διαπραγματευτική δύναμή του αφενός και τις ελλιπείς γνώσεις και διαπραγματευτικές ικανότητες του αντισυμβαλλομένου του αφετέρου, προς όφελός του και με σκοπό την ικανοποίηση των ατομικών του συμφερόντων. Η αποπροσωποποίηση των σχέσεων, μάλιστα, που συνιστά μία ακόμη απόρροια της σύγχρονης εποχής, έχει ως αποτέλεσμα τη χρήση στις ενοχικές συμβάσεις όρων προδιατυπωμένων, γνωστών ως «Γενικοί Όροι των Συναλλαγών», στους οποίους το αδύνατο μέρος έχει την ελευθερία να επιλέξει απλώς εάν θα προσχωρήσει στη σύμβαση αποδεχόμενός τους ή εάν δεν θα συμβληθεί απορρίπτοντάς τους, χάνοντας στην πραγματικότητα τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης αυτών και ουσιαστικής επιλογής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα προνόμια της ελεύθερης επιλογής συναντώνται στο πρόσωπο του ενός εκ των δύο αντισυμβαλλομένων, ο οποίος στην πραγματικότητα έχει τη δυνατότητα να καθορίσει μονομερώς το εφαρμοστέο δίκαιο και τη διεθνή δικαιοδοσία κατάλληλα προσαρμοσμένα στα προσωπικά του συμφέροντα και ανάγκες, επιλέγοντας είτε τυχαίως είτε ακόμα και σκοπίμως νομικά συστήματα, τα οποία στερούνται ρυθμίσεων σχετικών με την παροχή επαρκούς προστασίας των αδυνάτων αντισυμβαλλομένων τους. Εξ αυτού του λόγου, έχουν προβλεφθεί τόσο σε εθνικό όσο και σε ενωσιακό επίπεδο προστατευτικές ρυθμίσεις, που λειτουργούν εξισορροπητικά όσον αφορά στην ως άνω περιγραφείσα κατάσταση. Το πρόβλημα που ανακύπτει, ωστόσο, είναι ότι με την εξέλιξη της τεχνολογίας και τη χρήση του διαδικτύου εμφανίζονται διαρκώς νέα μορφώματα σχέσεων, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται και πάντως να χρήζει συζήτησης και ανάλυσης το κατά πόσο τα νέα μορφώματα εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των υφιστάμενων ρυθμίσεων και σε επόμενο στάδιο εάν οι ήδη υπάρχουσες ρυθμίσεις είναι ικανές να ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα. Ως εκ τούτου, σκοπό της παρούσας μελέτης με τίτλο: «Η ιδιωτική αυτονομία στο πεδίο του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου υπό το πρίσμα των σύγχρονων τεχνολογικών εξελίξεων: Το παράδειγμα των ατομικών συμβάσεων εργασίας» αποτελεί η εξέταση της δυνατότητας του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου να ανταποκριθεί στη σύγχρονη πραγματικότητα όσον αφορά στις νέες μορφές ψηφιακής εργασίας. Πιο συγκεκριμένα, η παρούσα εργασία αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο μέρος επικεντρώνεται στην ιδιωτική αυτονομία και στις ατομικές συμβάσεις εργασίας υπό το πρίσμα του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου. Επομένως, περιλαμβάνει μία συνοπτική παρουσίαση της έννοιας της ιδιωτικής αυτονομίας στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο, ούτως ώστε να γίνει αντιληπτή η σημασία της στον εν λόγω κλάδο, των εκφάνσεών της στις διεθνείς συμβατικές ενοχές τόσο εν σχέσει με το εφαρμοστέο δίκαιο όσο και με τη διεθνή δικαιοδοσία, καθώς και των ορίων που τίθενται επ’ αυτής με σκοπό την προστασία των ασθενέστερων διαπραγματευτικά συμβαλλομένων μερών μιας σύμβασης. Στη συνέχεια, γίνεται αναφορά στις υφιστάμενες ειδικές προστατευτικές ρυθμίσεις σε επίπεδο εφαρμοστέου δικαίου και διεθνούς δικαιοδοσίας στο πλαίσιο των Κανονισμών Ρώμη Ι και Βρυξέλλες Ια, όπως ισχύουν αναφορικά με τις συμβάσεις εργασίας εν γένει, με σκοπό να αποτελέσει τη βάση για το δεύτερο μέρος, που έρχεται να εξειδικεύσει το πρώτο , όντως αφιερωμένο στις νέες μορφές συμβάσεων εργασίας στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή υπό το πρίσμα του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου. Ως εκ τούτου, στο δεύτερο μέρος, που αποτελεί επακόλουθο της προηγηθείσας επισκόπησης των υφιστάμενων ρυθμίσεων, σε ένα προκαταρκτικό στάδιο, προκειμένου γίνει αντιληπτός ο βαθμός επιρροής της παγκοσμιοποίησης και των τεχνολογικών εξελίξεων στον κλάδο του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου εν γένει, λαμβάνει χώρα μία σύντομη ανάλυση των ιδιαιτέρως σημαντικών εννοιών της αρχής της εγγύτητας και του νομικού χαρακτηρισμού, καθώς και του πώς αυτές διαμορφώνονται υπό το πρίσμα των νέων τεχνολογιών. Στη συνέχεια, κρίνεται απαραίτητο να ακολουθήσει η διασαφήνιση των εννοιών της τηλεργασίας, της απόσπασης των εργαζομένων, της εργασίας σε ψηφιακές πλατφόρμες και της νομαδικής ψηφιακής εργασίας, οι οποίες αποτελούν ορισμένες από τις νεοεμφανιζόμενες εντός των τελευταίων δεκαετιών μορφών εργασίας, προκειμένου να αντιληφθούμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, εν σχέσει με την κλασική μορφή της εργασιακής σχέσεως, και τον λόγο που έχουν οδηγήσει στην ανάγκη για θέσπιση ειδικών ρυθμίσεων τόσο σε εθνικό όσο και σε ενωσιακό επίπεδο. Αφότου θα έχει λάβει χώρα η επεξήγηση ορισμένων κεντρικών τόσο στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο όσο και στο πλαίσιο της παρούσας εργασίας εννοιών, στο επόμενο κεφάλαιο θα αναλυθεί το κυρίως θέμα του δεύτερου μέρους, ήτοι η εξέταση του κατά πόσο ο κλάδος του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου δύναται να ανταποκριθεί στις σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις όσον αφορά στον τομέα των εργασιακών σχέσεων. Η εν λόγω εξέταση θα πραγματοποιηθεί μέσω της διερεύνησης σε πρώτο στάδιο της δυνατότητας ένταξης των νέων μορφών ψηφιακής εργασίας - μέσα από την εξέταση της απόδοσης στις νέες συμβάσεις του κατάλληλου νομικού χαρακτηρισμού - στο σύστημα προστασίας των ατομικών συμβάσεων εργασίας των Κανονισμών 593/2008 και 1215/2012 και περαιτέρω, μέσω της εξέτασης εξασφάλισης της προστασίας των διασυνοριακών ψηφιακά εργαζομένων – μέσα από την εφαρμογή και την αξιοποίησης και άλλων μεθόδων του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου – αλλά και διά της αναφοράς ενδεικτικών προτάσεων προς αναθεώρηση του ήδη υπάρχοντος προστατευτικού πλαισίου. Συμπερασματικά, μετά το πέρας της ανάλυσης των επιμέρους ζητημάτων θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ακόλουθα ερωτήματα: Είναι οι Κανονισμοί Ρώμη Ι και Βρυξέλλες Ια επαρκώς εκσυγχρονισμένοι για να μπορέσουν να ρυθμίσουν ικανώς τα θέματα εφαρμοστέου δικαίου και διεθνούς δικαιοδοσίας που ανακύπτουν στις νέες μορφές ψηφιακής εργασίας; Με ποιους τρόπους δύνανται τελικά να προστατευτούν συστηματικά οι ψηφιακά εργαζόμενοι; Τι ρόλο διαδραματίζει η εφαρμογή της αρχής της ιδιωτικής αυτονομίας στο εν λόγω εγχείρημα; Λειτουργεί ευεργετικά προς το πρόσωπο του εργαζομένου ή τελικά ενισχύει τη θέση του εργοδότη; Είναι δυνατό οι κανόνες σύγκρουσης «να ξεφύγουν» από την κατεύθυνση που προτάσσει η αρχή της εγγύτητας και να οδηγηθούν προς την επιδίωξη αποτελεσμάτων ουσιαστικού δικαίου;","abstract_html":"Η αρχή της ιδιωτικής αυτονομίας στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο αποτελεί μία «οικουμενικά αναγνωρισμένη αρχή», η επικράτηση της οποίας αποτελεί το αναγκαίο επακόλουθο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και των καταιγιστικών τεχνολογικών εξελίξεων. Μέσω της έκφρασης της αυτονομίας της βουλήσεως, τα συμβαλλόμενα μέρη αποκτούν τη δυνατότητα να καθορίζουν τα ίδια από κοινού τόσο το εφαρμοστέο στη μεταξύ τους σχέση δίκαιο όσο και το αρμόδιο για την εκδίκαση των μεταξύ τους διαφορών δικαστήριο, χωρίς να εξαρτώνται από γενικευμένους κανόνες με ετερόνομες ρυθμίσεις, οι οποίες είναι δυνατό να οδηγούν συχνά σε καταστάσεις μη συμβατές προς τη βούληση των μερών. Ωστόσο, η ως άνω ελευθερία επιλογής ενέχει κινδύνους όσον αφορά στα ασθενέστερα διαπραγματευτικά μέρη, καθώς τα τελευταία γίνονται έρμαια του εκάστοτε ισχυρού διαπραγματευτικά μέρους, που εφαρμόζει την εν λόγω αρχή, εκμεταλλευόμενο την οικονομική και διαπραγματευτική δύναμή του αφενός και τις ελλιπείς γνώσεις και διαπραγματευτικές ικανότητες του αντισυμβαλλομένου του αφετέρου, προς όφελός του και με σκοπό την ικανοποίηση των ατομικών του συμφερόντων. Η αποπροσωποποίηση των σχέσεων, μάλιστα, που συνιστά μία ακόμη απόρροια της σύγχρονης εποχής, έχει ως αποτέλεσμα τη χρήση στις ενοχικές συμβάσεις όρων προδιατυπωμένων, γνωστών ως «Γενικοί Όροι των Συναλλαγών», στους οποίους το αδύνατο μέρος έχει την ελευθερία να επιλέξει απλώς εάν θα προσχωρήσει στη σύμβαση αποδεχόμενός τους ή εάν δεν θα συμβληθεί απορρίπτοντάς τους, χάνοντας στην πραγματικότητα τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης αυτών και ουσιαστικής επιλογής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα προνόμια της ελεύθερης επιλογής συναντώνται στο πρόσωπο του ενός εκ των δύο αντισυμβαλλομένων, ο οποίος στην πραγματικότητα έχει τη δυνατότητα να καθορίσει μονομερώς το εφαρμοστέο δίκαιο και τη διεθνή δικαιοδοσία κατάλληλα προσαρμοσμένα στα προσωπικά του συμφέροντα και ανάγκες, επιλέγοντας είτε τυχαίως είτε ακόμα και σκοπίμως νομικά συστήματα, τα οποία στερούνται ρυθμίσεων σχετικών με την παροχή επαρκούς προστασίας των αδυνάτων αντισυμβαλλομένων τους. Εξ αυτού του λόγου, έχουν προβλεφθεί τόσο σε εθνικό όσο και σε ενωσιακό επίπεδο προστατευτικές ρυθμίσεις, που λειτουργούν εξισορροπητικά όσον αφορά στην ως άνω περιγραφείσα κατάσταση. Το πρόβλημα που ανακύπτει, ωστόσο, είναι ότι με την εξέλιξη της τεχνολογίας και τη χρήση του διαδικτύου εμφανίζονται διαρκώς νέα μορφώματα σχέσεων, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται και πάντως να χρήζει συζήτησης και ανάλυσης το κατά πόσο τα νέα μορφώματα εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των υφιστάμενων ρυθμίσεων και σε επόμενο στάδιο εάν οι ήδη υπάρχουσες ρυθμίσεις είναι ικανές να ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα. Ως εκ τούτου, σκοπό της παρούσας μελέτης με τίτλο: «Η ιδιωτική αυτονομία στο πεδίο του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου υπό το πρίσμα των σύγχρονων τεχνολογικών εξελίξεων: Το παράδειγμα των ατομικών συμβάσεων εργασίας» αποτελεί η εξέταση της δυνατότητας του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου να ανταποκριθεί στη σύγχρονη πραγματικότητα όσον αφορά στις νέες μορφές ψηφιακής εργασίας. Πιο συγκεκριμένα, η παρούσα εργασία αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο μέρος επικεντρώνεται στην ιδιωτική αυτονομία και στις ατομικές συμβάσεις εργασίας υπό το πρίσμα του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου. Επομένως, περιλαμβάνει μία συνοπτική παρουσίαση της έννοιας της ιδιωτικής αυτονομίας στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο, ούτως ώστε να γίνει αντιληπτή η σημασία της στον εν λόγω κλάδο, των εκφάνσεών της στις διεθνείς συμβατικές ενοχές τόσο εν σχέσει με το εφαρμοστέο δίκαιο όσο και με τη διεθνή δικαιοδοσία, καθώς και των ορίων που τίθενται επ’ αυτής με σκοπό την προστασία των ασθενέστερων διαπραγματευτικά συμβαλλομένων μερών μιας σύμβασης. Στη συνέχεια, γίνεται αναφορά στις υφιστάμενες ειδικές προστατευτικές ρυθμίσεις σε επίπεδο εφαρμοστέου δικαίου και διεθνούς δικαιοδοσίας στο πλαίσιο των Κανονισμών Ρώμη Ι και Βρυξέλλες Ια, όπως ισχύουν αναφορικά με τις συμβάσεις εργασίας εν γένει, με σκοπό να αποτελέσει τη βάση για το δεύτερο μέρος, που έρχεται να εξειδικεύσει το πρώτο , όντως αφιερωμένο στις νέες μορφές συμβάσεων εργασίας στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή υπό το πρίσμα του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου. Ως εκ τούτου, στο δεύτερο μέρος, που αποτελεί επακόλουθο της προηγηθείσας επισκόπησης των υφιστάμενων ρυθμίσεων, σε ένα προκαταρκτικό στάδιο, προκειμένου γίνει αντιληπτός ο βαθμός επιρροής της παγκοσμιοποίησης και των τεχνολογικών εξελίξεων στον κλάδο του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου εν γένει, λαμβάνει χώρα μία σύντομη ανάλυση των ιδιαιτέρως σημαντικών εννοιών της αρχής της εγγύτητας και του νομικού χαρακτηρισμού, καθώς και του πώς αυτές διαμορφώνονται υπό το πρίσμα των νέων τεχνολογιών. Στη συνέχεια, κρίνεται απαραίτητο να ακολουθήσει η διασαφήνιση των εννοιών της τηλεργασίας, της απόσπασης των εργαζομένων, της εργασίας σε ψηφιακές πλατφόρμες και της νομαδικής ψηφιακής εργασίας, οι οποίες αποτελούν ορισμένες από τις νεοεμφανιζόμενες εντός των τελευταίων δεκαετιών μορφών εργασίας, προκειμένου να αντιληφθούμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, εν σχέσει με την κλασική μορφή της εργασιακής σχέσεως, και τον λόγο που έχουν οδηγήσει στην ανάγκη για θέσπιση ειδικών ρυθμίσεων τόσο σε εθνικό όσο και σε ενωσιακό επίπεδο. Αφότου θα έχει λάβει χώρα η επεξήγηση ορισμένων κεντρικών τόσο στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο όσο και στο πλαίσιο της παρούσας εργασίας εννοιών, στο επόμενο κεφάλαιο θα αναλυθεί το κυρίως θέμα του δεύτερου μέρους, ήτοι η εξέταση του κατά πόσο ο κλάδος του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου δύναται να ανταποκριθεί στις σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις όσον αφορά στον τομέα των εργασιακών σχέσεων. Η εν λόγω εξέταση θα πραγματοποιηθεί μέσω της διερεύνησης σε πρώτο στάδιο της δυνατότητας ένταξης των νέων μορφών ψηφιακής εργασίας - μέσα από την εξέταση της απόδοσης στις νέες συμβάσεις του κατάλληλου νομικού χαρακτηρισμού - στο σύστημα προστασίας των ατομικών συμβάσεων εργασίας των Κανονισμών 593/2008 και 1215/2012 και περαιτέρω, μέσω της εξέτασης εξασφάλισης της προστασίας των διασυνοριακών ψηφιακά εργαζομένων – μέσα από την εφαρμογή και την αξιοποίησης και άλλων μεθόδων του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου – αλλά και διά της αναφοράς ενδεικτικών προτάσεων προς αναθεώρηση του ήδη υπάρχοντος προστατευτικού πλαισίου. Συμπερασματικά, μετά το πέρας της ανάλυσης των επιμέρους ζητημάτων θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ακόλουθα ερωτήματα: Είναι οι Κανονισμοί Ρώμη Ι και Βρυξέλλες Ια επαρκώς εκσυγχρονισμένοι για να μπορέσουν να ρυθμίσουν ικανώς τα θέματα εφαρμοστέου δικαίου και διεθνούς δικαιοδοσίας που ανακύπτουν στις νέες μορφές ψηφιακής εργασίας; Με ποιους τρόπους δύνανται τελικά να προστατευτούν συστηματικά οι ψηφιακά εργαζόμενοι; Τι ρόλο διαδραματίζει η εφαρμογή της αρχής της ιδιωτικής αυτονομίας στο εν λόγω εγχείρημα; Λειτουργεί ευεργετικά προς το πρόσωπο του εργαζομένου ή τελικά ενισχύει τη θέση του εργοδότη; Είναι δυνατό οι κανόνες σύγκρουσης «να ξεφύγουν» από την κατεύθυνση που προτάσσει η αρχή της εγγύτητας και να οδηγηθούν προς την επιδίωξη αποτελεσμάτων ουσιαστικού δικαίου;","abstract_has_math":false,"creators":["Παπακωνσταντίνου Θεώνη","Papakonstantinou Theoni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:30Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447843"],"render_values":[{"text":"uoadl:3447843","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447843","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447843","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3447843","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπακωνσταντίνου Θεώνη","Papakonstantinou Theoni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447843","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447843"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αρχή της ιδιωτικής αυτονομίας στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο αποτελεί μία «οικουμενικά αναγνωρισμένη αρχή», η επικράτηση της οποίας αποτελεί το αναγκαίο επακόλουθο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και των καταιγιστικών τεχνολογικών εξελίξεων. Μέσω της έκφρασης της αυτονομίας της βουλήσεως, τα συμβαλλόμενα μέρη αποκτούν τη δυνατότητα να καθορίζουν τα ίδια από κοινού τόσο το εφαρμοστέο στη μεταξύ τους σχέση δίκαιο όσο και το αρμόδιο για την εκδίκαση των μεταξύ τους διαφορών δικαστήριο, χωρίς να εξαρτώνται από γενικευμένους κανόνες με ετερόνομες ρυθμίσεις, οι οποίες είναι δυνατό να οδηγούν συχνά σε καταστάσεις μη συμβατές προς τη βούληση των μερών. Ωστόσο, η ως άνω ελευθερία επιλογής ενέχει κινδύνους όσον αφορά στα ασθενέστερα διαπραγματευτικά μέρη, καθώς τα τελευταία γίνονται έρμαια του εκάστοτε ισχυρού διαπραγματευτικά μέρους, που εφαρμόζει την εν λόγω αρχή, εκμεταλλευόμενο την οικονομική και διαπραγματευτική δύναμή του αφενός και τις ελλιπείς γνώσεις και διαπραγματευτικές ικανότητες του αντισυμβαλλομένου του αφετέρου, προς όφελός του και με σκοπό την ικανοποίηση των ατομικών του συμφερόντων. Η αποπροσωποποίηση των σχέσεων, μάλιστα, που συνιστά μία ακόμη απόρροια της σύγχρονης εποχής, έχει ως αποτέλεσμα τη χρήση στις ενοχικές συμβάσεις όρων προδιατυπωμένων, γνωστών ως «Γενικοί Όροι των Συναλλαγών», στους οποίους το αδύνατο μέρος έχει την ελευθερία να επιλέξει απλώς εάν θα προσχωρήσει στη σύμβαση αποδεχόμενός τους ή εάν δεν θα συμβληθεί απορρίπτοντάς τους, χάνοντας στην πραγματικότητα τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης αυτών και ουσιαστικής επιλογής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα προνόμια της ελεύθερης επιλογής συναντώνται στο πρόσωπο του ενός εκ των δύο αντισυμβαλλομένων, ο οποίος στην πραγματικότητα έχει τη δυνατότητα να καθορίσει μονομερώς το εφαρμοστέο δίκαιο και τη διεθνή δικαιοδοσία κατάλληλα προσαρμοσμένα στα προσωπικά του συμφέροντα και ανάγκες, επιλέγοντας είτε τυχαίως είτε ακόμα και σκοπίμως νομικά συστήματα, τα οποία στερούνται ρυθμίσεων σχετικών με την παροχή επαρκούς προστασίας των αδυνάτων αντισυμβαλλομένων τους. Εξ αυτού του λόγου, έχουν προβλεφθεί τόσο σε εθνικό όσο και σε ενωσιακό επίπεδο προστατευτικές ρυθμίσεις, που λειτουργούν εξισορροπητικά όσον αφορά στην ως άνω περιγραφείσα κατάσταση. Το πρόβλημα που ανακύπτει, ωστόσο, είναι ότι με την εξέλιξη της τεχνολογίας και τη χρήση του διαδικτύου εμφανίζονται διαρκώς νέα μορφώματα σχέσεων, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται και πάντως να χρήζει συζήτησης και ανάλυσης το κατά πόσο τα νέα μορφώματα εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των υφιστάμενων ρυθμίσεων και σε επόμενο στάδιο εάν οι ήδη υπάρχουσες ρυθμίσεις είναι ικανές να ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα. Ως εκ τούτου, σκοπό της παρούσας μελέτης με τίτλο: «Η ιδιωτική αυτονομία στο πεδίο του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου υπό το πρίσμα των σύγχρονων τεχνολογικών εξελίξεων: Το παράδειγμα των ατομικών συμβάσεων εργασίας» αποτελεί η εξέταση της δυνατότητας του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου να ανταποκριθεί στη σύγχρονη πραγματικότητα όσον αφορά στις νέες μορφές ψηφιακής εργασίας. Πιο συγκεκριμένα, η παρούσα εργασία αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο μέρος επικεντρώνεται στην ιδιωτική αυτονομία και στις ατομικές συμβάσεις εργασίας υπό το πρίσμα του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου. Επομένως, περιλαμβάνει μία συνοπτική παρουσίαση της έννοιας της ιδιωτικής αυτονομίας στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο, ούτως ώστε να γίνει αντιληπτή η σημασία της στον εν λόγω κλάδο, των εκφάνσεών της στις διεθνείς συμβατικές ενοχές τόσο εν σχέσει με το εφαρμοστέο δίκαιο όσο και με τη διεθνή δικαιοδοσία, καθώς και των ορίων που τίθενται επ’ αυτής με σκοπό την προστασία των ασθενέστερων διαπραγματευτικά συμβαλλομένων μερών μιας σύμβασης. Στη συνέχεια, γίνεται αναφορά στις υφιστάμενες ειδικές προστατευτικές ρυθμίσεις σε επίπεδο εφαρμοστέου δικαίου και διεθνούς δικαιοδοσίας στο πλαίσιο των Κανονισμών Ρώμη Ι και Βρυξέλλες Ια, όπως ισχύουν αναφορικά με τις συμβάσεις εργασίας εν γένει, με σκοπό να αποτελέσει τη βάση για το δεύτερο μέρος, που έρχεται να εξειδικεύσει το πρώτο , όντως αφιερωμένο στις νέες μορφές συμβάσεων εργασίας στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή υπό το πρίσμα του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου. Ως εκ τούτου, στο δεύτερο μέρος, που αποτελεί επακόλουθο της προηγηθείσας επισκόπησης των υφιστάμενων ρυθμίσεων, σε ένα προκαταρκτικό στάδιο, προκειμένου γίνει αντιληπτός ο βαθμός επιρροής της παγκοσμιοποίησης και των τεχνολογικών εξελίξεων στον κλάδο του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου εν γένει, λαμβάνει χώρα μία σύντομη ανάλυση των ιδιαιτέρως σημαντικών εννοιών της αρχής της εγγύτητας και του νομικού χαρακτηρισμού, καθώς και του πώς αυτές διαμορφώνονται υπό το πρίσμα των νέων τεχνολογιών. Στη συνέχεια, κρίνεται απαραίτητο να ακολουθήσει η διασαφήνιση των εννοιών της τηλεργασίας, της απόσπασης των εργαζομένων, της εργασίας σε ψηφιακές πλατφόρμες και της νομαδικής ψηφιακής εργασίας, οι οποίες αποτελούν ορισμένες από τις νεοεμφανιζόμενες εντός των τελευταίων δεκαετιών μορφών εργασίας, προκειμένου να αντιληφθούμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, εν σχέσει με την κλασική μορφή της εργασιακής σχέσεως, και τον λόγο που έχουν οδηγήσει στην ανάγκη για θέσπιση ειδικών ρυθμίσεων τόσο σε εθνικό όσο και σε ενωσιακό επίπεδο. Αφότου θα έχει λάβει χώρα η επεξήγηση ορισμένων κεντρικών τόσο στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο όσο και στο πλαίσιο της παρούσας εργασίας εννοιών, στο επόμενο κεφάλαιο θα αναλυθεί το κυρίως θέμα του δεύτερου μέρους, ήτοι η εξέταση του κατά πόσο ο κλάδος του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου δύναται να ανταποκριθεί στις σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις όσον αφορά στον τομέα των εργασιακών σχέσεων. Η εν λόγω εξέταση θα πραγματοποιηθεί μέσω της διερεύνησης σε πρώτο στάδιο της δυνατότητας ένταξης των νέων μορφών ψηφιακής εργασίας - μέσα από την εξέταση της απόδοσης στις νέες συμβάσεις του κατάλληλου νομικού χαρακτηρισμού - στο σύστημα προστασίας των ατομικών συμβάσεων εργασίας των Κανονισμών 593/2008 και 1215/2012 και περαιτέρω, μέσω της εξέτασης εξασφάλισης της προστασίας των διασυνοριακών ψηφιακά εργαζομένων – μέσα από την εφαρμογή και την αξιοποίησης και άλλων μεθόδων του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου – αλλά και διά της αναφοράς ενδεικτικών προτάσεων προς αναθεώρηση του ήδη υπάρχοντος προστατευτικού πλαισίου. Συμπερασματικά, μετά το πέρας της ανάλυσης των επιμέρους ζητημάτων θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ακόλουθα ερωτήματα: Είναι οι Κανονισμοί Ρώμη Ι και Βρυξέλλες Ια επαρκώς εκσυγχρονισμένοι για να μπορέσουν να ρυθμίσουν ικανώς τα θέματα εφαρμοστέου δικαίου και διεθνούς δικαιοδοσίας που ανακύπτουν στις νέες μορφές ψηφιακής εργασίας; Με ποιους τρόπους δύνανται τελικά να προστατευτούν συστηματικά οι ψηφιακά εργαζόμενοι; Τι ρόλο διαδραματίζει η εφαρμογή της αρχής της ιδιωτικής αυτονομίας στο εν λόγω εγχείρημα; Λειτουργεί ευεργετικά προς το πρόσωπο του εργαζομένου ή τελικά ενισχύει τη θέση του εργοδότη; Είναι δυνατό οι κανόνες σύγκρουσης «να ξεφύγουν» από την κατεύθυνση που προτάσσει η αρχή της εγγύτητας και να οδηγηθούν προς την επιδίωξη αποτελεσμάτων ουσιαστικού δικαίου;","The principle of private autonomy in International Private Law is a \"universally acknowledged principle\", the prevalence of which is a necessary consequence of the globalised economy and the rapid technological developments. Through the expression of the autonomy of will, the parties to a contract are able to determine jointly both the law applicable to their relationship and the competent court for the settlement of their disputes, without being bound by generalised rules with heteronomous provisions, which can often lead to situations that are incompatible with the will of the parties. However, this freedom of choice entails risks for the weaker negotiating parties, as the latter become at the mercy of the dominant negotiating party, which applies this principle, exploiting its economic and bargaining power on the one hand and the lack of knowledge and negotiating skills of its counterpart on the other, to its own benefit and in order to satisfy its own interests. The depersonalisation of relationships, which is another consequence of the modern era, has resulted in the use in contractual obligations of predetermined terms, known as \"general terms of the contract\", which the weak party is free to choose whether to accept or reject, and in fact loses the possibility of negotiating them and of having a genuine choice. In this way, the privileges of freedom of choice meet in the person of one of the two contracting parties, who in fact has the possibility of unilaterally determining the applicable law and jurisdiction suited to his personal interests and needs, choosing, either by accident or even deliberately, legal systems which lack provisions to provide adequate protection for their weaker counterparts. For this reason, protective provisions have been introduced at both national and EU level, which act as a counterbalance to the situation described above. The problem that arises, however, is that with the development of technology and the use of the Internet, new forms of relationships are constantly emerging, with the result that it is questionable, and in any case needs to be discussed and analysed, whether the new forms fall within the scope of the current provisions and, at a later stage, whether the current provisions are capable of responding to the new circumstances. Therefore, the purpose of this study entitled: “Private autonomy in the field of International Private Law in the light of modern technological developments - The example of individual employment contracts” is to examine the ability of Private International Law to respond to the contemporary reality with regard to new forms of digital labour. More specifically, this paper consists of two parts. The first part focuses on private autonomy and individual labour contracts in the light of private international law. It therefore includes a brief presentation of the concept of private autonomy in Private International Law, in order to understand its importance in this field, its implications in international contractual obligations in relation to both applicable law and jurisdiction, as well as the limits imposed on it in order to protect the weaker negotiating parties to a contract. It then refers to the current protective rules to applicable law and jurisdiction under the Rome I and Brussels IA Regulations, as they apply to employment contracts in general, in order to form the basis for the second part, which is intended to elaborate on the first part, which is devoted to the new forms of labour contracts in the modern digital age in the light of Private International Law. Therefore, in the second part, which is a follow-up to the previous review of the current provisions, in a preliminary stage, in order to understand the impact of globalisation and technological developments in the field of Private International Law in general, a brief analysis of the particularly crucial concepts of the principle of proximity and legal characterisation, as well as of how they are shaped in the light of new technologies, takes place. It is then necessary to clarify the concepts of teleworking, posting of workers, work on digital platforms and nomadic digital work, which are some of the new forms of work that have emerged in recent decades, in order to understand their specific characteristics in relation to the traditional form of employment relationship and why they have led to the need for specific regulations at both national and EU level. Once some of the concepts central to both private international law and the present study have been explained, the next chapter will analyse the main theme of the second part, namely the examination of the extent to which the field of private international law can respond to modern technological developments in the field of labour relations. Having explained certain core ideas both in the field of private international law and in the context of this thesis, the next chapter will analyse the main topic of the second part, namely, the examination of whether the field of private international law can respond to modern technological developments in the field of labour relations. This examination will be carried out by exploring firstly the possibility of integrating the new forms of digital work - through the examination of giving the new employment contracts the appropriate legal characterisation - into the system of protection of individual employment contracts of Regulations 593/2008 and 1215/2012 and further, by examining the protection of cross-border digital workers - through the application and use of other methods of Private International Law - and also by making indicative proposals for the protection of digital workers. In conclusion, after the end of the analysis of the individual issues, we will try to answer the following questions: Are the Rome I and Brussels Ia Regulations sufficiently modernised to be able to adequately regulate the issues of applicable law and jurisdiction that arise in new forms of digital work? In what ways can digital workers finally be systematically protected? What role does the application of the principle of private autonomy play in this project? Does it work to the benefit of the worker or does it ultimately strengthen the position of the employer? Is it possible for the conflict rules to \"break away\" from the direction advocated by the proximity principle and be driven towards the pursuit of substantive law outcomes?"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ιδιωτική αυτονομία στο πεδίο του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου υπό το πρίσμα των σύγχρονων τεχνολογικών εξελίξεων: Το παράδειγμα των ατομικών συμβάσεων εργασίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπακωνσταντίνου Θεώνη","Papakonstantinou Theoni"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η αρχή της ιδιωτικής αυτονομίας στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο αποτελεί μία «οικουμενικά αναγνωρισμένη αρχή», η επικράτηση της οποίας αποτελεί το αναγκαίο επακόλουθο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και των καταιγιστικών τεχνολογικών εξελίξεων. Μέσω της έκφρασης της αυτονομίας της βουλήσεως, τα συμβαλλόμενα μέρη αποκτούν τη δυνατότητα να καθορίζουν τα ίδια από κοινού τόσο το εφαρμοστέο στη μεταξύ τους σχέση δίκαιο όσο και το αρμόδιο για την εκδίκαση των μεταξύ τους διαφορών δικαστήριο, χωρίς να εξαρτώνται από γενικευμένους κανόνες με ετερόνομες ρυθμίσεις, οι οποίες είναι δυνατό να οδηγούν συχνά σε καταστάσεις μη συμβατές προς τη βούληση των μερών. Ωστόσο, η ως άνω ελευθερία επιλογής ενέχει κινδύνους όσον αφορά στα ασθενέστερα διαπραγματευτικά μέρη, καθώς τα τελευταία γίνονται έρμαια του εκάστοτε ισχυρού διαπραγματευτικά μέρους, που εφαρμόζει την εν λόγω αρχή, εκμεταλλευόμενο την οικονομική και διαπραγματευτική δύναμή του αφενός και τις ελλιπείς γνώσεις και διαπραγματευτικές ικανότητες του αντισυμβαλλομένου του αφετέρου, προς όφελός του και με σκοπό την ικανοποίηση των ατομικών του συμφερόντων. Η αποπροσωποποίηση των σχέσεων, μάλιστα, που συνιστά μία ακόμη απόρροια της σύγχρονης εποχής, έχει ως αποτέλεσμα τη χρήση στις ενοχικές συμβάσεις όρων προδιατυπωμένων, γνωστών ως «Γενικοί Όροι των Συναλλαγών», στους οποίους το αδύνατο μέρος έχει την ελευθερία να επιλέξει απλώς εάν θα προσχωρήσει στη σύμβαση αποδεχόμενός τους ή εάν δεν θα συμβληθεί απορρίπτοντάς τους, χάνοντας στην πραγματικότητα τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης αυτών και ουσιαστικής επιλογής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα προνόμια της ελεύθερης επιλογής συναντώνται στο πρόσωπο του ενός εκ των δύο αντισυμβαλλομένων, ο οποίος στην πραγματικότητα έχει τη δυνατότητα να καθορίσει μονομερώς το εφαρμοστέο δίκαιο και τη διεθνή δικαιοδοσία κατάλληλα προσαρμοσμένα στα προσωπικά του συμφέροντα και ανάγκες, επιλέγοντας είτε τυχαίως είτε ακόμα και σκοπίμως νομικά συστήματα, τα οποία στερούνται ρυθμίσεων σχετικών με την παροχή επαρκούς προστασίας των αδυνάτων αντισυμβαλλομένων τους. Εξ αυτού του λόγου, έχουν προβλεφθεί τόσο σε εθνικό όσο και σε ενωσιακό επίπεδο προστατευτικές ρυθμίσεις, που λειτουργούν εξισορροπητικά όσον αφορά στην ως άνω περιγραφείσα κατάσταση. Το πρόβλημα που ανακύπτει, ωστόσο, είναι ότι με την εξέλιξη της τεχνολογίας και τη χρήση του διαδικτύου εμφανίζονται διαρκώς νέα μορφώματα σχέσεων, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται και πάντως να χρήζει συζήτησης και ανάλυσης το κατά πόσο τα νέα μορφώματα εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των υφιστάμενων ρυθμίσεων και σε επόμενο στάδιο εάν οι ήδη υπάρχουσες ρυθμίσεις είναι ικανές να ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα. Ως εκ τούτου, σκοπό της παρούσας μελέτης με τίτλο: «Η ιδιωτική αυτονομία στο πεδίο του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου υπό το πρίσμα των σύγχρονων τεχνολογικών εξελίξεων: Το παράδειγμα των ατομικών συμβάσεων εργασίας» αποτελεί η εξέταση της δυνατότητας του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου να ανταποκριθεί στη σύγχρονη πραγματικότητα όσον αφορά στις νέες μορφές ψηφιακής εργασίας. Πιο συγκεκριμένα, η παρούσα εργασία αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο μέρος επικεντρώνεται στην ιδιωτική αυτονομία και στις ατομικές συμβάσεις εργασίας υπό το πρίσμα του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου. Επομένως, περιλαμβάνει μία συνοπτική παρουσίαση της έννοιας της ιδιωτικής αυτονομίας στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο, ούτως ώστε να γίνει αντιληπτή η σημασία της στον εν λόγω κλάδο, των εκφάνσεών της στις διεθνείς συμβατικές ενοχές τόσο εν σχέσει με το εφαρμοστέο δίκαιο όσο και με τη διεθνή δικαιοδοσία, καθώς και των ορίων που τίθενται επ’ αυτής με σκοπό την προστασία των ασθενέστερων διαπραγματευτικά συμβαλλομένων μερών μιας σύμβασης. Στη συνέχεια, γίνεται αναφορά στις υφιστάμενες ειδικές προστατευτικές ρυθμίσεις σε επίπεδο εφαρμοστέου δικαίου και διεθνούς δικαιοδοσίας στο πλαίσιο των Κανονισμών Ρώμη Ι και Βρυξέλλες Ια, όπως ισχύουν αναφορικά με τις συμβάσεις εργασίας εν γένει, με σκοπό να αποτελέσει τη βάση για το δεύτερο μέρος, που έρχεται να εξειδικεύσει το πρώτο , όντως αφιερωμένο στις νέες μορφές συμβάσεων εργασίας στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή υπό το πρίσμα του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου. Ως εκ τούτου, στο δεύτερο μέρος, που αποτελεί επακόλουθο της προηγηθείσας επισκόπησης των υφιστάμενων ρυθμίσεων, σε ένα προκαταρκτικό στάδιο, προκειμένου γίνει αντιληπτός ο βαθμός επιρροής της παγκοσμιοποίησης και των τεχνολογικών εξελίξεων στον κλάδο του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου εν γένει, λαμβάνει χώρα μία σύντομη ανάλυση των ιδιαιτέρως σημαντικών εννοιών της αρχής της εγγύτητας και του νομικού χαρακτηρισμού, καθώς και του πώς αυτές διαμορφώνονται υπό το πρίσμα των νέων τεχνολογιών. Στη συνέχεια, κρίνεται απαραίτητο να ακολουθήσει η διασαφήνιση των εννοιών της τηλεργασίας, της απόσπασης των εργαζομένων, της εργασίας σε ψηφιακές πλατφόρμες και της νομαδικής ψηφιακής εργασίας, οι οποίες αποτελούν ορισμένες από τις νεοεμφανιζόμενες εντός των τελευταίων δεκαετιών μορφών εργασίας, προκειμένου να αντιληφθούμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, εν σχέσει με την κλασική μορφή της εργασιακής σχέσεως, και τον λόγο που έχουν οδηγήσει στην ανάγκη για θέσπιση ειδικών ρυθμίσεων τόσο σε εθνικό όσο και σε ενωσιακό επίπεδο. Αφότου θα έχει λάβει χώρα η επεξήγηση ορισμένων κεντρικών τόσο στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο όσο και στο πλαίσιο της παρούσας εργασίας εννοιών, στο επόμενο κεφάλαιο θα αναλυθεί το κυρίως θέμα του δεύτερου μέρους, ήτοι η εξέταση του κατά πόσο ο κλάδος του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου δύναται να ανταποκριθεί στις σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις όσον αφορά στον τομέα των εργασιακών σχέσεων. Η εν λόγω εξέταση θα πραγματοποιηθεί μέσω της διερεύνησης σε πρώτο στάδιο της δυνατότητας ένταξης των νέων μορφών ψηφιακής εργασίας - μέσα από την εξέταση της απόδοσης στις νέες συμβάσεις του κατάλληλου νομικού χαρακτηρισμού - στο σύστημα προστασίας των ατομικών συμβάσεων εργασίας των Κανονισμών 593/2008 και 1215/2012 και περαιτέρω, μέσω της εξέτασης εξασφάλισης της προστασίας των διασυνοριακών ψηφιακά εργαζομένων – μέσα από την εφαρμογή και την αξιοποίησης και άλλων μεθόδων του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου – αλλά και διά της αναφοράς ενδεικτικών προτάσεων προς αναθεώρηση του ήδη υπάρχοντος προστατευτικού πλαισίου. Συμπερασματικά, μετά το πέρας της ανάλυσης των επιμέρους ζητημάτων θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ακόλουθα ερωτήματα: Είναι οι Κανονισμοί Ρώμη Ι και Βρυξέλλες Ια επαρκώς εκσυγχρονισμένοι για να μπορέσουν να ρυθμίσουν ικανώς τα θέματα εφαρμοστέου δικαίου και διεθνούς δικαιοδοσίας που ανακύπτουν στις νέες μορφές ψηφιακής εργασίας; Με ποιους τρόπους δύνανται τελικά να προστατευτούν συστηματικά οι ψηφιακά εργαζόμενοι; Τι ρόλο διαδραματίζει η εφαρμογή της αρχής της ιδιωτικής αυτονομίας στο εν λόγω εγχείρημα; Λειτουργεί ευεργετικά προς το πρόσωπο του εργαζομένου ή τελικά ενισχύει τη θέση του εργοδότη; Είναι δυνατό οι κανόνες σύγκρουσης «να ξεφύγουν» από την κατεύθυνση που προτάσσει η αρχή της εγγύτητας και να οδηγηθούν προς την επιδίωξη αποτελεσμάτων ουσιαστικού δικαίου;","The principle of private autonomy in International Private Law is a \"universally acknowledged principle\", the prevalence of which is a necessary consequence of the globalised economy and the rapid technological developments. Through the expression of the autonomy of will, the parties to a contract are able to determine jointly both the law applicable to their relationship and the competent court for the settlement of their disputes, without being bound by generalised rules with heteronomous provisions, which can often lead to situations that are incompatible with the will of the parties. However, this freedom of choice entails risks for the weaker negotiating parties, as the latter become at the mercy of the dominant negotiating party, which applies this principle, exploiting its economic and bargaining power on the one hand and the lack of knowledge and negotiating skills of its counterpart on the other, to its own benefit and in order to satisfy its own interests. The depersonalisation of relationships, which is another consequence of the modern era, has resulted in the use in contractual obligations of predetermined terms, known as \"general terms of the contract\", which the weak party is free to choose whether to accept or reject, and in fact loses the possibility of negotiating them and of having a genuine choice. In this way, the privileges of freedom of choice meet in the person of one of the two contracting parties, who in fact has the possibility of unilaterally determining the applicable law and jurisdiction suited to his personal interests and needs, choosing, either by accident or even deliberately, legal systems which lack provisions to provide adequate protection for their weaker counterparts. For this reason, protective provisions have been introduced at both national and EU level, which act as a counterbalance to the situation described above. The problem that arises, however, is that with the development of technology and the use of the Internet, new forms of relationships are constantly emerging, with the result that it is questionable, and in any case needs to be discussed and analysed, whether the new forms fall within the scope of the current provisions and, at a later stage, whether the current provisions are capable of responding to the new circumstances. Therefore, the purpose of this study entitled: “Private autonomy in the field of International Private Law in the light of modern technological developments - The example of individual employment contracts” is to examine the ability of Private International Law to respond to the contemporary reality with regard to new forms of digital labour. More specifically, this paper consists of two parts. The first part focuses on private autonomy and individual labour contracts in the light of private international law. It therefore includes a brief presentation of the concept of private autonomy in Private International Law, in order to understand its importance in this field, its implications in international contractual obligations in relation to both applicable law and jurisdiction, as well as the limits imposed on it in order to protect the weaker negotiating parties to a contract. It then refers to the current protective rules to applicable law and jurisdiction under the Rome I and Brussels IA Regulations, as they apply to employment contracts in general, in order to form the basis for the second part, which is intended to elaborate on the first part, which is devoted to the new forms of labour contracts in the modern digital age in the light of Private International Law. Therefore, in the second part, which is a follow-up to the previous review of the current provisions, in a preliminary stage, in order to understand the impact of globalisation and technological developments in the field of Private International Law in general, a brief analysis of the particularly crucial concepts of the principle of proximity and legal characterisation, as well as of how they are shaped in the light of new technologies, takes place. It is then necessary to clarify the concepts of teleworking, posting of workers, work on digital platforms and nomadic digital work, which are some of the new forms of work that have emerged in recent decades, in order to understand their specific characteristics in relation to the traditional form of employment relationship and why they have led to the need for specific regulations at both national and EU level. Once some of the concepts central to both private international law and the present study have been explained, the next chapter will analyse the main theme of the second part, namely the examination of the extent to which the field of private international law can respond to modern technological developments in the field of labour relations. Having explained certain core ideas both in the field of private international law and in the context of this thesis, the next chapter will analyse the main topic of the second part, namely, the examination of whether the field of private international law can respond to modern technological developments in the field of labour relations. This examination will be carried out by exploring firstly the possibility of integrating the new forms of digital work - through the examination of giving the new employment contracts the appropriate legal characterisation - into the system of protection of individual employment contracts of Regulations 593/2008 and 1215/2012 and further, by examining the protection of cross-border digital workers - through the application and use of other methods of Private International Law - and also by making indicative proposals for the protection of digital workers. In conclusion, after the end of the analysis of the individual issues, we will try to answer the following questions: Are the Rome I and Brussels Ia Regulations sufficiently modernised to be able to adequately regulate the issues of applicable law and jurisdiction that arise in new forms of digital work? In what ways can digital workers finally be systematically protected? What role does the application of the principle of private autonomy play in this project? Does it work to the benefit of the worker or does it ultimately strengthen the position of the employer? Is it possible for the conflict rules to \"break away\" from the direction advocated by the proximity principle and be driven towards the pursuit of substantive law outcomes?"],"dc:identifier":["uoadl:3447843","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447843"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η ιδιωτική αυτονομία στο πεδίο του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου υπό το πρίσμα των σύγχρονων τεχνολογικών εξελίξεων: Το παράδειγμα των ατομικών συμβάσεων εργασίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:30Z"}