{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447899"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447899","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της αγγειούμενης περόνης ως αυτομόσχευμα στην αποκατάσταση οστικών ελλειμμάτων μετά από αφαίρεση όγκων του μυοσκελετικού συστήματος","abstract":"Τα σαρκώματα είναι κακοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται από τον συνδετικό ιστό του σώματος, επηρεάζοντας τόσο τα μαλακά μόρια (μύες, νεύρα, αγγεία) όσο και τα οστά. Αν και αντιστοιχούν σε μικρό ποσοστό των συνολικών κακοήθων όγκων, εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά, ειδικά στα άκρα, και έχουν χαμηλά ποσοστά επιβίωσης. Στο παρελθόν, η αντιμετώπιση γινόταν κυρίως με ακρωτηριασμό, αλλά οι σύγχρονες θεραπείες (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, χειρουργικές τεχνικές) έχουν βελτιώσει σημαντικά την επιβίωση και τη λειτουργικότητα των ασθενών, οδηγώντας σε επεμβάσεις διάσωσης άκρων με χρήση ογκολογικών προθέσεων, αλλομοσχευμάτων και αυτομοσχευμάτων. Οι ογκολογικές προθέσεις είναι ιδιαίτερα χρήσιμες σε περιοχές κοντά στις αρθρώσεις, με τη δεκαετή επιβίωσή τους να φτάνει το 70%. Ωστόσο, συνοδεύονται από αυξημένα ποσοστά επιπλοκών, όπως λοιμώξεις και περιπροθετικά κατάγματα. Στον παιδιατρικό πληθυσμό, έχουν αναπτυχθεί προθέσεις που επιτρέπουν την επιμήκυνση του οστού χωρίς επαναλαμβανόμενες επεμβάσεις. Τα αλλομοσχεύματα χρησιμοποιούνται κυρίως σε περιπτώσεις μεγάλων οστικών ελλειμμάτων, ενώ αν και παρουσιάζουν καλά αποτελέσματα, συνδέονται με επιπλοκές, όπως ψευδάρθρωση και λοιμώξεις. Τα αυτομοσχεύματα, από την άλλη, αποτελούν μια βιολογική επιλογή με χαμηλότερο κόστος και λιγότερες επιπλοκές, ειδικά με τη χρήση της περόνης, η οποία διαθέτει ιδανικά χαρακτηριστικά για την αποκατάσταση οστών. Η αποκατάσταση οστικών ελλειμμάτων μετά από αφαίρεση κακοήθων όγκων του μυοσκελετικού αποτελεί ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία, με δύο βασικούς παράγοντες που δυσχεραίνουν την επιτυχή έκβαση: η διαταραγμένη αιμάτωση στην περιοχή της βλάβης και οι αρνητικές επιπτώσεις της χημειοθεραπείας ή ακτινοθεραπείας που συχνά ακολουθούν την εξαίρεση του όγκου. Το αγγειούμενο οστικό μόσχευμα περόνης έχει αναδειχθεί ως μια αποτελεσματική επιλογή για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων. Ένα από τα κύρια πλεονεκτήματα του αγγειούμενου μοσχεύματος περόνης είναι η διατήρηση της αιμάτωσης του μοσχεύματος, η οποία βελτιώνει την ικανότητα πώρωσης και μειώνει τα ποσοστά επιπλοκών, όπως η ψευδάρθρωση και οι λοιμώξεις. Η αντοχή της περόνης στις μηχανικές φορτίσεις επιτρέπει την υπερτροφία του μοσχεύματος και τη φυσική ενίσχυσή του με την πάροδο του χρόνου. Αυτό το χαρακτηριστικό την καθιστά ιδανική για την αποκατάσταση μεγάλων οστικών ελλειμμάτων, ειδικά σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία. Η χειρουργική διαδικασία περιλαμβάνει την απομόνωση του οστού με τη διατήρηση της αιμάτωσής του από την περονιαία αρτηρία. Στη συνέχεια, γίνεται η μεταφορά του στη δέκτρια περιοχή, όπου συνδέεται με τα αγγεία της περιοχής μέσω μικροχειρουργικών τεχνικών, εξασφαλίζοντας έτσι την αιμάτωση του μοσχεύματος. Με την πάροδο του χρόνου, το μόσχευμα περόνης μπορεί να ενσωματωθεί πλήρως στο σώμα του ασθενούς, με θετικά αποτελέσματα στην αντοχή και τη λειτουργικότητα του άκρου. Παράλληλα, έχει διαπιστωθεί ότι οι επιπλοκές στη δότρια περιοχή είναι σχετικά περιορισμένες, με σπάνιες περιπτώσεις τραυματισμών νεύρων ή αστάθειας της ποδοκνημικής. Ανάλογα με το είδος του όγκου που αφαιρείται σε κάθε περίπτωση, το μέγεθος του οστικού ελλείμματος και την ανατομική περιοχή που αφορά, υπάχει ποικιλλία επιλογών για τον τρόπο χρήση του αυτόμοσχεύματος της αγγειούμενης περόνης και της διαμόρφωσής του. Σε κάθε περίπτωση φαίνεται ότι με την κατάλληλη χειρουργική τεχνική, τη σωστή επιλογή των ασθενών και την τακτική παρακολούθηση αυτών, εξασφαλίζεται ένα αποδεκτό και ικανοποιητικό λειτουργικό αποτέλεσμα. Φυσικά, υπάρχουν και επιπλοκές οι οποίες είναι σημαντικό να αναγνωρίζονται εγκαίρως και να αντιμετωπίζονται ανάλογα. Συνολικά, το αγγειούμενο οστικό μόσχευμα περόνης είναι μια χρήσιμη και αποτελεσματική μέθοδος για την αποκατάσταση οστικών ελλειμμάτων, με αυξημένα ποσοστά επιτυχίας και διαχειρίσιμες επιπλοκές.","abstract_html":"Τα σαρκώματα είναι κακοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται από τον συνδετικό ιστό του σώματος, επηρεάζοντας τόσο τα μαλακά μόρια (μύες, νεύρα, αγγεία) όσο και τα οστά. Αν και αντιστοιχούν σε μικρό ποσοστό των συνολικών κακοήθων όγκων, εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά, ειδικά στα άκρα, και έχουν χαμηλά ποσοστά επιβίωσης. Στο παρελθόν, η αντιμετώπιση γινόταν κυρίως με ακρωτηριασμό, αλλά οι σύγχρονες θεραπείες (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, χειρουργικές τεχνικές) έχουν βελτιώσει σημαντικά την επιβίωση και τη λειτουργικότητα των ασθενών, οδηγώντας σε επεμβάσεις διάσωσης άκρων με χρήση ογκολογικών προθέσεων, αλλομοσχευμάτων και αυτομοσχευμάτων. Οι ογκολογικές προθέσεις είναι ιδιαίτερα χρήσιμες σε περιοχές κοντά στις αρθρώσεις, με τη δεκαετή επιβίωσή τους να φτάνει το 70%. Ωστόσο, συνοδεύονται από αυξημένα ποσοστά επιπλοκών, όπως λοιμώξεις και περιπροθετικά κατάγματα. Στον παιδιατρικό πληθυσμό, έχουν αναπτυχθεί προθέσεις που επιτρέπουν την επιμήκυνση του οστού χωρίς επαναλαμβανόμενες επεμβάσεις. Τα αλλομοσχεύματα χρησιμοποιούνται κυρίως σε περιπτώσεις μεγάλων οστικών ελλειμμάτων, ενώ αν και παρουσιάζουν καλά αποτελέσματα, συνδέονται με επιπλοκές, όπως ψευδάρθρωση και λοιμώξεις. Τα αυτομοσχεύματα, από την άλλη, αποτελούν μια βιολογική επιλογή με χαμηλότερο κόστος και λιγότερες επιπλοκές, ειδικά με τη χρήση της περόνης, η οποία διαθέτει ιδανικά χαρακτηριστικά για την αποκατάσταση οστών. Η αποκατάσταση οστικών ελλειμμάτων μετά από αφαίρεση κακοήθων όγκων του μυοσκελετικού αποτελεί ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία, με δύο βασικούς παράγοντες που δυσχεραίνουν την επιτυχή έκβαση: η διαταραγμένη αιμάτωση στην περιοχή της βλάβης και οι αρνητικές επιπτώσεις της χημειοθεραπείας ή ακτινοθεραπείας που συχνά ακολουθούν την εξαίρεση του όγκου. Το αγγειούμενο οστικό μόσχευμα περόνης έχει αναδειχθεί ως μια αποτελεσματική επιλογή για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων. Ένα από τα κύρια πλεονεκτήματα του αγγειούμενου μοσχεύματος περόνης είναι η διατήρηση της αιμάτωσης του μοσχεύματος, η οποία βελτιώνει την ικανότητα πώρωσης και μειώνει τα ποσοστά επιπλοκών, όπως η ψευδάρθρωση και οι λοιμώξεις. Η αντοχή της περόνης στις μηχανικές φορτίσεις επιτρέπει την υπερτροφία του μοσχεύματος και τη φυσική ενίσχυσή του με την πάροδο του χρόνου. Αυτό το χαρακτηριστικό την καθιστά ιδανική για την αποκατάσταση μεγάλων οστικών ελλειμμάτων, ειδικά σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία. Η χειρουργική διαδικασία περιλαμβάνει την απομόνωση του οστού με τη διατήρηση της αιμάτωσής του από την περονιαία αρτηρία. Στη συνέχεια, γίνεται η μεταφορά του στη δέκτρια περιοχή, όπου συνδέεται με τα αγγεία της περιοχής μέσω μικροχειρουργικών τεχνικών, εξασφαλίζοντας έτσι την αιμάτωση του μοσχεύματος. Με την πάροδο του χρόνου, το μόσχευμα περόνης μπορεί να ενσωματωθεί πλήρως στο σώμα του ασθενούς, με θετικά αποτελέσματα στην αντοχή και τη λειτουργικότητα του άκρου. Παράλληλα, έχει διαπιστωθεί ότι οι επιπλοκές στη δότρια περιοχή είναι σχετικά περιορισμένες, με σπάνιες περιπτώσεις τραυματισμών νεύρων ή αστάθειας της ποδοκνημικής. Ανάλογα με το είδος του όγκου που αφαιρείται σε κάθε περίπτωση, το μέγεθος του οστικού ελλείμματος και την ανατομική περιοχή που αφορά, υπάχει ποικιλλία επιλογών για τον τρόπο χρήση του αυτόμοσχεύματος της αγγειούμενης περόνης και της διαμόρφωσής του. Σε κάθε περίπτωση φαίνεται ότι με την κατάλληλη χειρουργική τεχνική, τη σωστή επιλογή των ασθενών και την τακτική παρακολούθηση αυτών, εξασφαλίζεται ένα αποδεκτό και ικανοποιητικό λειτουργικό αποτέλεσμα. Φυσικά, υπάρχουν και επιπλοκές οι οποίες είναι σημαντικό να αναγνωρίζονται εγκαίρως και να αντιμετωπίζονται ανάλογα. Συνολικά, το αγγειούμενο οστικό μόσχευμα περόνης είναι μια χρήσιμη και αποτελεσματική μέθοδος για την αποκατάσταση οστικών ελλειμμάτων, με αυξημένα ποσοστά επιτυχίας και διαχειρίσιμες επιπλοκές.","abstract_has_math":false,"creators":["Μυλωνάς Θεόδωρος","Mylonas Theodoros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:30Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447899"],"render_values":[{"text":"uoadl:3447899","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447899","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447899","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3447899","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μυλωνάς Θεόδωρος","Mylonas Theodoros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447899","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447899"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα σαρκώματα είναι κακοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται από τον συνδετικό ιστό του σώματος, επηρεάζοντας τόσο τα μαλακά μόρια (μύες, νεύρα, αγγεία) όσο και τα οστά. Αν και αντιστοιχούν σε μικρό ποσοστό των συνολικών κακοήθων όγκων, εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά, ειδικά στα άκρα, και έχουν χαμηλά ποσοστά επιβίωσης. Στο παρελθόν, η αντιμετώπιση γινόταν κυρίως με ακρωτηριασμό, αλλά οι σύγχρονες θεραπείες (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, χειρουργικές τεχνικές) έχουν βελτιώσει σημαντικά την επιβίωση και τη λειτουργικότητα των ασθενών, οδηγώντας σε επεμβάσεις διάσωσης άκρων με χρήση ογκολογικών προθέσεων, αλλομοσχευμάτων και αυτομοσχευμάτων. Οι ογκολογικές προθέσεις είναι ιδιαίτερα χρήσιμες σε περιοχές κοντά στις αρθρώσεις, με τη δεκαετή επιβίωσή τους να φτάνει το 70%. Ωστόσο, συνοδεύονται από αυξημένα ποσοστά επιπλοκών, όπως λοιμώξεις και περιπροθετικά κατάγματα. Στον παιδιατρικό πληθυσμό, έχουν αναπτυχθεί προθέσεις που επιτρέπουν την επιμήκυνση του οστού χωρίς επαναλαμβανόμενες επεμβάσεις. Τα αλλομοσχεύματα χρησιμοποιούνται κυρίως σε περιπτώσεις μεγάλων οστικών ελλειμμάτων, ενώ αν και παρουσιάζουν καλά αποτελέσματα, συνδέονται με επιπλοκές, όπως ψευδάρθρωση και λοιμώξεις. Τα αυτομοσχεύματα, από την άλλη, αποτελούν μια βιολογική επιλογή με χαμηλότερο κόστος και λιγότερες επιπλοκές, ειδικά με τη χρήση της περόνης, η οποία διαθέτει ιδανικά χαρακτηριστικά για την αποκατάσταση οστών. Η αποκατάσταση οστικών ελλειμμάτων μετά από αφαίρεση κακοήθων όγκων του μυοσκελετικού αποτελεί ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία, με δύο βασικούς παράγοντες που δυσχεραίνουν την επιτυχή έκβαση: η διαταραγμένη αιμάτωση στην περιοχή της βλάβης και οι αρνητικές επιπτώσεις της χημειοθεραπείας ή ακτινοθεραπείας που συχνά ακολουθούν την εξαίρεση του όγκου. Το αγγειούμενο οστικό μόσχευμα περόνης έχει αναδειχθεί ως μια αποτελεσματική επιλογή για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων. Ένα από τα κύρια πλεονεκτήματα του αγγειούμενου μοσχεύματος περόνης είναι η διατήρηση της αιμάτωσης του μοσχεύματος, η οποία βελτιώνει την ικανότητα πώρωσης και μειώνει τα ποσοστά επιπλοκών, όπως η ψευδάρθρωση και οι λοιμώξεις. Η αντοχή της περόνης στις μηχανικές φορτίσεις επιτρέπει την υπερτροφία του μοσχεύματος και τη φυσική ενίσχυσή του με την πάροδο του χρόνου. Αυτό το χαρακτηριστικό την καθιστά ιδανική για την αποκατάσταση μεγάλων οστικών ελλειμμάτων, ειδικά σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία. Η χειρουργική διαδικασία περιλαμβάνει την απομόνωση του οστού με τη διατήρηση της αιμάτωσής του από την περονιαία αρτηρία. Στη συνέχεια, γίνεται η μεταφορά του στη δέκτρια περιοχή, όπου συνδέεται με τα αγγεία της περιοχής μέσω μικροχειρουργικών τεχνικών, εξασφαλίζοντας έτσι την αιμάτωση του μοσχεύματος. Με την πάροδο του χρόνου, το μόσχευμα περόνης μπορεί να ενσωματωθεί πλήρως στο σώμα του ασθενούς, με θετικά αποτελέσματα στην αντοχή και τη λειτουργικότητα του άκρου. Παράλληλα, έχει διαπιστωθεί ότι οι επιπλοκές στη δότρια περιοχή είναι σχετικά περιορισμένες, με σπάνιες περιπτώσεις τραυματισμών νεύρων ή αστάθειας της ποδοκνημικής. Ανάλογα με το είδος του όγκου που αφαιρείται σε κάθε περίπτωση, το μέγεθος του οστικού ελλείμματος και την ανατομική περιοχή που αφορά, υπάχει ποικιλλία επιλογών για τον τρόπο χρήση του αυτόμοσχεύματος της αγγειούμενης περόνης και της διαμόρφωσής του. Σε κάθε περίπτωση φαίνεται ότι με την κατάλληλη χειρουργική τεχνική, τη σωστή επιλογή των ασθενών και την τακτική παρακολούθηση αυτών, εξασφαλίζεται ένα αποδεκτό και ικανοποιητικό λειτουργικό αποτέλεσμα. Φυσικά, υπάρχουν και επιπλοκές οι οποίες είναι σημαντικό να αναγνωρίζονται εγκαίρως και να αντιμετωπίζονται ανάλογα. Συνολικά, το αγγειούμενο οστικό μόσχευμα περόνης είναι μια χρήσιμη και αποτελεσματική μέθοδος για την αποκατάσταση οστικών ελλειμμάτων, με αυξημένα ποσοστά επιτυχίας και διαχειρίσιμες επιπλοκές.","Sarcomas are malignant tumors that develop from the body's connective tissue, affecting both soft tissues (muscles, nerves, blood vessels) and bones. Although they account for a small percentage of all malignant tumors, they exhibit aggressive behavior, particularly in the limbs, and are associated with low survival rates. In the past, treatment primarily involved amputation, but modern therapies (chemotherapy, radiotherapy, surgical techniques) have significantly improved patient survival and functionality, leading to limb-sparing surgeries using oncologic prostheses, allografts, and autografts. Oncologic prostheses are particularly useful in areas near joints, with a 10-year survival rate of up to 70%. However, they are associated with high complication rates, such as infections and periprosthetic fractures. In pediatric patients, prostheses have been developed that allow bone lengthening without repeated surgeries. Allografts are primarily used in cases of large bone defects. Despite yielding good outcomes, they are associated with complications such as nonunion and infections. Autografts, on the other hand, represent a biological option with lower costs and fewer complications, especially when using the fibula, which possesses ideal characteristics for bone reconstruction. The reconstruction of bone defects following the resection of malignant musculoskeletal tumors is a particularly demanding process, complicated by two main factors: the disrupted vascularity in the affected area and the adverse effects of chemotherapy or radiotherapy often administered post-tumor resection. The vascularized fibular graft has emerged as an effective option to address these challenges. One of the main advantages of the vascularized fibular graft is the preservation of its blood supply, which enhances healing potential and reduces the rates of complications, such as nonunion and infections. The fibula’s mechanical strength allows the graft to undergo hypertrophy and naturally strengthen over time. This characteristic makes it ideal for reconstructing large bone defects, especially in patients undergoing radiotherapy or chemotherapy. The surgical procedure involves isolating the fibula while maintaining its blood supply through the peroneal artery. The graft is then transferred to the recipient site, where it is connected to the local vessels using microsurgical techniques to ensure its vascularization. Over time, the fibular graft can fully integrate into the patient’s body, resulting in improved strength and functionality of the limb. Additionally, complications in the donor site are relatively minimal, with rare occurrences of nerve injuries or ankle instability. Depending on the type of tumor being removed, the size of the bone defect, and the anatomical area involved, there is a variety of approaches for using and shaping the vascularized fibular autograft. In all cases, it appears that with the appropriate surgical technique, proper patient selection, and regular follow-up, a satisfactory functional outcome can be achieved. Of course, complications can occur, and it is essential to recognize and address them promptly. Overall, the vascularized fibular graft is a valuable and effective method for reconstructing bone defects, offering high success rates and manageable complications."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της αγγειούμενης περόνης ως αυτομόσχευμα στην αποκατάσταση οστικών ελλειμμάτων μετά από αφαίρεση όγκων του μυοσκελετικού συστήματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μυλωνάς Θεόδωρος","Mylonas Theodoros"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Τα σαρκώματα είναι κακοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται από τον συνδετικό ιστό του σώματος, επηρεάζοντας τόσο τα μαλακά μόρια (μύες, νεύρα, αγγεία) όσο και τα οστά. Αν και αντιστοιχούν σε μικρό ποσοστό των συνολικών κακοήθων όγκων, εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά, ειδικά στα άκρα, και έχουν χαμηλά ποσοστά επιβίωσης. Στο παρελθόν, η αντιμετώπιση γινόταν κυρίως με ακρωτηριασμό, αλλά οι σύγχρονες θεραπείες (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, χειρουργικές τεχνικές) έχουν βελτιώσει σημαντικά την επιβίωση και τη λειτουργικότητα των ασθενών, οδηγώντας σε επεμβάσεις διάσωσης άκρων με χρήση ογκολογικών προθέσεων, αλλομοσχευμάτων και αυτομοσχευμάτων. Οι ογκολογικές προθέσεις είναι ιδιαίτερα χρήσιμες σε περιοχές κοντά στις αρθρώσεις, με τη δεκαετή επιβίωσή τους να φτάνει το 70%. Ωστόσο, συνοδεύονται από αυξημένα ποσοστά επιπλοκών, όπως λοιμώξεις και περιπροθετικά κατάγματα. Στον παιδιατρικό πληθυσμό, έχουν αναπτυχθεί προθέσεις που επιτρέπουν την επιμήκυνση του οστού χωρίς επαναλαμβανόμενες επεμβάσεις. Τα αλλομοσχεύματα χρησιμοποιούνται κυρίως σε περιπτώσεις μεγάλων οστικών ελλειμμάτων, ενώ αν και παρουσιάζουν καλά αποτελέσματα, συνδέονται με επιπλοκές, όπως ψευδάρθρωση και λοιμώξεις. Τα αυτομοσχεύματα, από την άλλη, αποτελούν μια βιολογική επιλογή με χαμηλότερο κόστος και λιγότερες επιπλοκές, ειδικά με τη χρήση της περόνης, η οποία διαθέτει ιδανικά χαρακτηριστικά για την αποκατάσταση οστών. Η αποκατάσταση οστικών ελλειμμάτων μετά από αφαίρεση κακοήθων όγκων του μυοσκελετικού αποτελεί ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία, με δύο βασικούς παράγοντες που δυσχεραίνουν την επιτυχή έκβαση: η διαταραγμένη αιμάτωση στην περιοχή της βλάβης και οι αρνητικές επιπτώσεις της χημειοθεραπείας ή ακτινοθεραπείας που συχνά ακολουθούν την εξαίρεση του όγκου. Το αγγειούμενο οστικό μόσχευμα περόνης έχει αναδειχθεί ως μια αποτελεσματική επιλογή για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων. Ένα από τα κύρια πλεονεκτήματα του αγγειούμενου μοσχεύματος περόνης είναι η διατήρηση της αιμάτωσης του μοσχεύματος, η οποία βελτιώνει την ικανότητα πώρωσης και μειώνει τα ποσοστά επιπλοκών, όπως η ψευδάρθρωση και οι λοιμώξεις. Η αντοχή της περόνης στις μηχανικές φορτίσεις επιτρέπει την υπερτροφία του μοσχεύματος και τη φυσική ενίσχυσή του με την πάροδο του χρόνου. Αυτό το χαρακτηριστικό την καθιστά ιδανική για την αποκατάσταση μεγάλων οστικών ελλειμμάτων, ειδικά σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία. Η χειρουργική διαδικασία περιλαμβάνει την απομόνωση του οστού με τη διατήρηση της αιμάτωσής του από την περονιαία αρτηρία. Στη συνέχεια, γίνεται η μεταφορά του στη δέκτρια περιοχή, όπου συνδέεται με τα αγγεία της περιοχής μέσω μικροχειρουργικών τεχνικών, εξασφαλίζοντας έτσι την αιμάτωση του μοσχεύματος. Με την πάροδο του χρόνου, το μόσχευμα περόνης μπορεί να ενσωματωθεί πλήρως στο σώμα του ασθενούς, με θετικά αποτελέσματα στην αντοχή και τη λειτουργικότητα του άκρου. Παράλληλα, έχει διαπιστωθεί ότι οι επιπλοκές στη δότρια περιοχή είναι σχετικά περιορισμένες, με σπάνιες περιπτώσεις τραυματισμών νεύρων ή αστάθειας της ποδοκνημικής. Ανάλογα με το είδος του όγκου που αφαιρείται σε κάθε περίπτωση, το μέγεθος του οστικού ελλείμματος και την ανατομική περιοχή που αφορά, υπάχει ποικιλλία επιλογών για τον τρόπο χρήση του αυτόμοσχεύματος της αγγειούμενης περόνης και της διαμόρφωσής του. Σε κάθε περίπτωση φαίνεται ότι με την κατάλληλη χειρουργική τεχνική, τη σωστή επιλογή των ασθενών και την τακτική παρακολούθηση αυτών, εξασφαλίζεται ένα αποδεκτό και ικανοποιητικό λειτουργικό αποτέλεσμα. Φυσικά, υπάρχουν και επιπλοκές οι οποίες είναι σημαντικό να αναγνωρίζονται εγκαίρως και να αντιμετωπίζονται ανάλογα. Συνολικά, το αγγειούμενο οστικό μόσχευμα περόνης είναι μια χρήσιμη και αποτελεσματική μέθοδος για την αποκατάσταση οστικών ελλειμμάτων, με αυξημένα ποσοστά επιτυχίας και διαχειρίσιμες επιπλοκές.","Sarcomas are malignant tumors that develop from the body's connective tissue, affecting both soft tissues (muscles, nerves, blood vessels) and bones. Although they account for a small percentage of all malignant tumors, they exhibit aggressive behavior, particularly in the limbs, and are associated with low survival rates. In the past, treatment primarily involved amputation, but modern therapies (chemotherapy, radiotherapy, surgical techniques) have significantly improved patient survival and functionality, leading to limb-sparing surgeries using oncologic prostheses, allografts, and autografts. Oncologic prostheses are particularly useful in areas near joints, with a 10-year survival rate of up to 70%. However, they are associated with high complication rates, such as infections and periprosthetic fractures. In pediatric patients, prostheses have been developed that allow bone lengthening without repeated surgeries. Allografts are primarily used in cases of large bone defects. Despite yielding good outcomes, they are associated with complications such as nonunion and infections. Autografts, on the other hand, represent a biological option with lower costs and fewer complications, especially when using the fibula, which possesses ideal characteristics for bone reconstruction. The reconstruction of bone defects following the resection of malignant musculoskeletal tumors is a particularly demanding process, complicated by two main factors: the disrupted vascularity in the affected area and the adverse effects of chemotherapy or radiotherapy often administered post-tumor resection. The vascularized fibular graft has emerged as an effective option to address these challenges. One of the main advantages of the vascularized fibular graft is the preservation of its blood supply, which enhances healing potential and reduces the rates of complications, such as nonunion and infections. The fibula’s mechanical strength allows the graft to undergo hypertrophy and naturally strengthen over time. This characteristic makes it ideal for reconstructing large bone defects, especially in patients undergoing radiotherapy or chemotherapy. The surgical procedure involves isolating the fibula while maintaining its blood supply through the peroneal artery. The graft is then transferred to the recipient site, where it is connected to the local vessels using microsurgical techniques to ensure its vascularization. Over time, the fibular graft can fully integrate into the patient’s body, resulting in improved strength and functionality of the limb. Additionally, complications in the donor site are relatively minimal, with rare occurrences of nerve injuries or ankle instability. Depending on the type of tumor being removed, the size of the bone defect, and the anatomical area involved, there is a variety of approaches for using and shaping the vascularized fibular autograft. In all cases, it appears that with the appropriate surgical technique, proper patient selection, and regular follow-up, a satisfactory functional outcome can be achieved. Of course, complications can occur, and it is essential to recognize and address them promptly. Overall, the vascularized fibular graft is a valuable and effective method for reconstructing bone defects, offering high success rates and manageable complications."],"dc:identifier":["uoadl:3447899","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447899"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος της αγγειούμενης περόνης ως αυτομόσχευμα στην αποκατάσταση οστικών ελλειμμάτων μετά από αφαίρεση όγκων του μυοσκελετικού συστήματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:30Z"}