{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447929"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447929","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Λέπρα και κοινωνικό στίγμα στην Ευρώπη κατά τον 20ό αιώνα","abstract":"Η παρούσα μελέτη αποτελεί μια βιβλιογραφική ανασκόπηση της ιστορικής, κοινωνικής και ιατρικής εξέλιξης της λέπρας (ή αλλιώς, της νόσου του Χάνσεν) από την αρχαιότητα έως τον 20ό αιώνα στην Ευρώπη με έμφαση στον ελλαδικό χώρο. Διερευνάται, ακόμη, η αντιμετώπιση των νοσούντων, σε επίπεδο ιατρικό-θεραπευτικό και κοινωνικό, ενώ, από την άλλη, αναδεικνύεται ο σημαντικότατος και ταυτόχρονα αμφιλεγόμενος ρόλος των λεπροκομείων, ως ιδρυμάτων απομόνωσης των ασθενών, με σκοπό την προστασία του υγιούς πληθυσμού. Παράλληλα, μελετάται η διασύνδεση της συμπτωματολογίας της νόσου με την περιθωριοποίηση και το κοινωνικό στίγμα. Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται μια προσπάθεια κατανόησης της νόσου με όρους ιατρικούς, με ταυτόχρονη παρουσίαση των συμπτωμάτων που εκδηλώνονται εξαιτίας αυτής. Αποτυπώνεται, επίσης, στο κεφάλαιο αυτό, η ρηξικέλευθη συνεισφορά του Νορβηγού ιατρού Gerhard Henrik Armauer Hansen (1841- 1912), ο οποίος, το 1873, επιβεβαιώνει τη μολυσματικότητα της λέπρας. Στη συνέχεια, θεωρήθηκε σκόπιμη μια σύντομη ιστορική αναδρομή στην εμφάνιση και εξέλιξη της νόσου από την προϊστορική περίοδο έως τη σημερινή εποχή. Στο δεύτερο κεφάλαιο περιγράφεται το σύνολο των θεολογικών και κοινωνικών αντιλήψεων κατά τη διάρκεια εμφάνισης και πορείας της λέπρας, οι οποίες αναδύονται μέσα από την προκατάληψη που γέννησε ο φόβος στη θέα των αποκρουστικών συμπτωμάτων της νόσου, κατά τη μεσαιωνική, κυρίως, περίοδο. Στο ίδιο κεφάλαιο μελετάται, επίσης, η πρώτη προσπάθεια της κοινωνίας να περιορίσει την εξάπλωση της νόσου οριοθετώντας περιοχές απομόνωσης και φροντίδας των λεπρών, όπως ήταν τα λεπροχώρια και τα λαζαρέττα. Το τρίτο κεφάλαιο περιγράφει την ανάγκη ίδρυσης συγκεκριμένων χώρων απομόνωσης του νοσούντος πληθυσμού, μέσα στους οποίους γίνεται επίσης προσπάθεια θεραπευτικής αντιμετώπισης της ασθένειας, κυρίως κατά τον 19ο και 20ό αιώνα. Συγκεκριμένα, μελετώνται τα λεπροκομεία της Σπιναλόγκα, της Σάμου και της Χίου ενώ από τον ευρωπαϊκό κορμό, το λεπροκομείο Metković, του Memel, το, Saint-Thomas d’Aizier και το λεπροκομείο Ospedale di San Lazzaro. Εξαιρετική περίπτωση για την Ελλάδα αποτελεί επίσης η ίδρυση του Αντιλεπρικού Σταθμού Αθηνών στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων στην Αγία Βαρβάρα. Στο κεφάλαιο αυτό εξυμνείται, επίσης, η σπουδαία συνεισφορά του Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη στη διεκδίκηση δικαιωμάτων των έγκλειστων στο λεπροκομείο της Σπιναλόγκας. Στο τέταρτο κεφάλαιο αποτυπώνεται η προσπάθεια της ιατρικής επιστημονικής κοινότητας προς αναζήτηση τρόπων περιορισμού και εξάλειψης της νόσου μέσα από την ανακάλυψη και εφαρμογή διαφόρων φαρμακευτικών θεραπευτικών μεθόδων, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του 20ού αιώνα με τη χρήση των αντιβιοτικών. Τέλος, με την ολοκλήρωση της μελέτης όλων των δεδομένων, τα οποία παρουσιάζονται και αναλύονται στα προαναφερθέντα κεφάλαια της παρούσας διπλωματικής εργασίας, εξάγονται συμπεράσματα για την επίδραση της λέπρας στη διαμόρφωση πρακτικών προστασίας της δημόσιας υγείας.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη αποτελεί μια βιβλιογραφική ανασκόπηση της ιστορικής, κοινωνικής και ιατρικής εξέλιξης της λέπρας (ή αλλιώς, της νόσου του Χάνσεν) από την αρχαιότητα έως τον 20ό αιώνα στην Ευρώπη με έμφαση στον ελλαδικό χώρο. Διερευνάται, ακόμη, η αντιμετώπιση των νοσούντων, σε επίπεδο ιατρικό-θεραπευτικό και κοινωνικό, ενώ, από την άλλη, αναδεικνύεται ο σημαντικότατος και ταυτόχρονα αμφιλεγόμενος ρόλος των λεπροκομείων, ως ιδρυμάτων απομόνωσης των ασθενών, με σκοπό την προστασία του υγιούς πληθυσμού. Παράλληλα, μελετάται η διασύνδεση της συμπτωματολογίας της νόσου με την περιθωριοποίηση και το κοινωνικό στίγμα. Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται μια προσπάθεια κατανόησης της νόσου με όρους ιατρικούς, με ταυτόχρονη παρουσίαση των συμπτωμάτων που εκδηλώνονται εξαιτίας αυτής. Αποτυπώνεται, επίσης, στο κεφάλαιο αυτό, η ρηξικέλευθη συνεισφορά του Νορβηγού ιατρού Gerhard Henrik Armauer Hansen (1841- 1912), ο οποίος, το 1873, επιβεβαιώνει τη μολυσματικότητα της λέπρας. Στη συνέχεια, θεωρήθηκε σκόπιμη μια σύντομη ιστορική αναδρομή στην εμφάνιση και εξέλιξη της νόσου από την προϊστορική περίοδο έως τη σημερινή εποχή. Στο δεύτερο κεφάλαιο περιγράφεται το σύνολο των θεολογικών και κοινωνικών αντιλήψεων κατά τη διάρκεια εμφάνισης και πορείας της λέπρας, οι οποίες αναδύονται μέσα από την προκατάληψη που γέννησε ο φόβος στη θέα των αποκρουστικών συμπτωμάτων της νόσου, κατά τη μεσαιωνική, κυρίως, περίοδο. Στο ίδιο κεφάλαιο μελετάται, επίσης, η πρώτη προσπάθεια της κοινωνίας να περιορίσει την εξάπλωση της νόσου οριοθετώντας περιοχές απομόνωσης και φροντίδας των λεπρών, όπως ήταν τα λεπροχώρια και τα λαζαρέττα. Το τρίτο κεφάλαιο περιγράφει την ανάγκη ίδρυσης συγκεκριμένων χώρων απομόνωσης του νοσούντος πληθυσμού, μέσα στους οποίους γίνεται επίσης προσπάθεια θεραπευτικής αντιμετώπισης της ασθένειας, κυρίως κατά τον 19ο και 20ό αιώνα. Συγκεκριμένα, μελετώνται τα λεπροκομεία της Σπιναλόγκα, της Σάμου και της Χίου ενώ από τον ευρωπαϊκό κορμό, το λεπροκομείο Metković, του Memel, το, Saint-Thomas d’Aizier και το λεπροκομείο Ospedale di San Lazzaro. Εξαιρετική περίπτωση για την Ελλάδα αποτελεί επίσης η ίδρυση του Αντιλεπρικού Σταθμού Αθηνών στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων στην Αγία Βαρβάρα. Στο κεφάλαιο αυτό εξυμνείται, επίσης, η σπουδαία συνεισφορά του Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη στη διεκδίκηση δικαιωμάτων των έγκλειστων στο λεπροκομείο της Σπιναλόγκας. Στο τέταρτο κεφάλαιο αποτυπώνεται η προσπάθεια της ιατρικής επιστημονικής κοινότητας προς αναζήτηση τρόπων περιορισμού και εξάλειψης της νόσου μέσα από την ανακάλυψη και εφαρμογή διαφόρων φαρμακευτικών θεραπευτικών μεθόδων, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του 20ού αιώνα με τη χρήση των αντιβιοτικών. Τέλος, με την ολοκλήρωση της μελέτης όλων των δεδομένων, τα οποία παρουσιάζονται και αναλύονται στα προαναφερθέντα κεφάλαια της παρούσας διπλωματικής εργασίας, εξάγονται συμπεράσματα για την επίδραση της λέπρας στη διαμόρφωση πρακτικών προστασίας της δημόσιας υγείας.","abstract_has_math":false,"creators":["Νυχάς Χαράλαμπος","Nychas Charalampos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:30Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447929"],"render_values":[{"text":"uoadl:3447929","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447929","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447929","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3447929","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νυχάς Χαράλαμπος","Nychas Charalampos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447929","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447929"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη αποτελεί μια βιβλιογραφική ανασκόπηση της ιστορικής, κοινωνικής και ιατρικής εξέλιξης της λέπρας (ή αλλιώς, της νόσου του Χάνσεν) από την αρχαιότητα έως τον 20ό αιώνα στην Ευρώπη με έμφαση στον ελλαδικό χώρο. Διερευνάται, ακόμη, η αντιμετώπιση των νοσούντων, σε επίπεδο ιατρικό-θεραπευτικό και κοινωνικό, ενώ, από την άλλη, αναδεικνύεται ο σημαντικότατος και ταυτόχρονα αμφιλεγόμενος ρόλος των λεπροκομείων, ως ιδρυμάτων απομόνωσης των ασθενών, με σκοπό την προστασία του υγιούς πληθυσμού. Παράλληλα, μελετάται η διασύνδεση της συμπτωματολογίας της νόσου με την περιθωριοποίηση και το κοινωνικό στίγμα. Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται μια προσπάθεια κατανόησης της νόσου με όρους ιατρικούς, με ταυτόχρονη παρουσίαση των συμπτωμάτων που εκδηλώνονται εξαιτίας αυτής. Αποτυπώνεται, επίσης, στο κεφάλαιο αυτό, η ρηξικέλευθη συνεισφορά του Νορβηγού ιατρού Gerhard Henrik Armauer Hansen (1841- 1912), ο οποίος, το 1873, επιβεβαιώνει τη μολυσματικότητα της λέπρας. Στη συνέχεια, θεωρήθηκε σκόπιμη μια σύντομη ιστορική αναδρομή στην εμφάνιση και εξέλιξη της νόσου από την προϊστορική περίοδο έως τη σημερινή εποχή. Στο δεύτερο κεφάλαιο περιγράφεται το σύνολο των θεολογικών και κοινωνικών αντιλήψεων κατά τη διάρκεια εμφάνισης και πορείας της λέπρας, οι οποίες αναδύονται μέσα από την προκατάληψη που γέννησε ο φόβος στη θέα των αποκρουστικών συμπτωμάτων της νόσου, κατά τη μεσαιωνική, κυρίως, περίοδο. Στο ίδιο κεφάλαιο μελετάται, επίσης, η πρώτη προσπάθεια της κοινωνίας να περιορίσει την εξάπλωση της νόσου οριοθετώντας περιοχές απομόνωσης και φροντίδας των λεπρών, όπως ήταν τα λεπροχώρια και τα λαζαρέττα. Το τρίτο κεφάλαιο περιγράφει την ανάγκη ίδρυσης συγκεκριμένων χώρων απομόνωσης του νοσούντος πληθυσμού, μέσα στους οποίους γίνεται επίσης προσπάθεια θεραπευτικής αντιμετώπισης της ασθένειας, κυρίως κατά τον 19ο και 20ό αιώνα. Συγκεκριμένα, μελετώνται τα λεπροκομεία της Σπιναλόγκα, της Σάμου και της Χίου ενώ από τον ευρωπαϊκό κορμό, το λεπροκομείο Metković, του Memel, το, Saint-Thomas d’Aizier και το λεπροκομείο Ospedale di San Lazzaro. Εξαιρετική περίπτωση για την Ελλάδα αποτελεί επίσης η ίδρυση του Αντιλεπρικού Σταθμού Αθηνών στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων στην Αγία Βαρβάρα. Στο κεφάλαιο αυτό εξυμνείται, επίσης, η σπουδαία συνεισφορά του Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη στη διεκδίκηση δικαιωμάτων των έγκλειστων στο λεπροκομείο της Σπιναλόγκας. Στο τέταρτο κεφάλαιο αποτυπώνεται η προσπάθεια της ιατρικής επιστημονικής κοινότητας προς αναζήτηση τρόπων περιορισμού και εξάλειψης της νόσου μέσα από την ανακάλυψη και εφαρμογή διαφόρων φαρμακευτικών θεραπευτικών μεθόδων, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του 20ού αιώνα με τη χρήση των αντιβιοτικών. Τέλος, με την ολοκλήρωση της μελέτης όλων των δεδομένων, τα οποία παρουσιάζονται και αναλύονται στα προαναφερθέντα κεφάλαια της παρούσας διπλωματικής εργασίας, εξάγονται συμπεράσματα για την επίδραση της λέπρας στη διαμόρφωση πρακτικών προστασίας της δημόσιας υγείας.","This study presents a comprehensive literature review of the historical, social, and medical evolution of leprosy (also known as Hansen’s disease) from antiquity to the 20th century in Europe, focusing on Greece. It explores the treatment of those affected by the disease, both medically and socially, while also highlighting the significant yet controversial role of leprosariums as institutions of isolation designed to protect the healthy population. Furthermore, the study examines the connection between the symptoms of the disease and the marginalization and social stigma experienced by patients. In the first chapter, an attempt is made to understand the disease from a medical perspective, accompanied by a presentation of its symptoms. This chapter also outlines the groundbreaking contribution of Norwegian physician Gerhard Henrik Armauer Hansen (1841–1912), who in 1873 confirmed the infectious nature of leprosy. Following this, a brief historical overview of the disease’s appearance and progression from prehistoric times to the modern era is provided. The second chapter describes the theological and social perceptions of leprosy during its emergence and course, primarily during the medieval period. These views arose from the fear provoked by the disease’s repulsive symptoms. The chapter also examines the first attempts by society to contain the spread of leprosy by establishing isolated areas for the care and containment of the afflicted, such as leper colonies and lazarettos. The third chapter discusses the necessity of founding specific isolation areas for the diseased population, where efforts to treat the illness were also made, particularly in the 19th and 20th centuries. It specifically examines the leprosariums of Spinalonga, Samos, and Chios, as well as European leprosariums like those in Metković, Memel, Saint-Thomas d’Aizier, and Ospedale di San Lazzaro. An exceptional case for Greece is also the establishment of the Antileprosy Station of Athens at the Infectious Diseases Hospital in Agia Varvara. In this chapter, the remarkable contribution of Epameinondas Remoundakis in advocating for the rights of those confined in the Spinalonga leprosarium is also praised. The fourth chapter highlights the efforts of the medical community to find methods for controlling and eradicating the disease through the discovery and application of various pharmaceutical treatments, particularly with the use of antibiotics during the 20th century. Finally, the study concludes by drawing insights on the impact of leprosy in shaping public health protection practices, based on the data presented and analysed in the chapters mentioned above of this dissertation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Λέπρα και κοινωνικό στίγμα στην Ευρώπη κατά τον 20ό αιώνα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νυχάς Χαράλαμπος","Nychas Charalampos"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη αποτελεί μια βιβλιογραφική ανασκόπηση της ιστορικής, κοινωνικής και ιατρικής εξέλιξης της λέπρας (ή αλλιώς, της νόσου του Χάνσεν) από την αρχαιότητα έως τον 20ό αιώνα στην Ευρώπη με έμφαση στον ελλαδικό χώρο. Διερευνάται, ακόμη, η αντιμετώπιση των νοσούντων, σε επίπεδο ιατρικό-θεραπευτικό και κοινωνικό, ενώ, από την άλλη, αναδεικνύεται ο σημαντικότατος και ταυτόχρονα αμφιλεγόμενος ρόλος των λεπροκομείων, ως ιδρυμάτων απομόνωσης των ασθενών, με σκοπό την προστασία του υγιούς πληθυσμού. Παράλληλα, μελετάται η διασύνδεση της συμπτωματολογίας της νόσου με την περιθωριοποίηση και το κοινωνικό στίγμα. Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται μια προσπάθεια κατανόησης της νόσου με όρους ιατρικούς, με ταυτόχρονη παρουσίαση των συμπτωμάτων που εκδηλώνονται εξαιτίας αυτής. Αποτυπώνεται, επίσης, στο κεφάλαιο αυτό, η ρηξικέλευθη συνεισφορά του Νορβηγού ιατρού Gerhard Henrik Armauer Hansen (1841- 1912), ο οποίος, το 1873, επιβεβαιώνει τη μολυσματικότητα της λέπρας. Στη συνέχεια, θεωρήθηκε σκόπιμη μια σύντομη ιστορική αναδρομή στην εμφάνιση και εξέλιξη της νόσου από την προϊστορική περίοδο έως τη σημερινή εποχή. Στο δεύτερο κεφάλαιο περιγράφεται το σύνολο των θεολογικών και κοινωνικών αντιλήψεων κατά τη διάρκεια εμφάνισης και πορείας της λέπρας, οι οποίες αναδύονται μέσα από την προκατάληψη που γέννησε ο φόβος στη θέα των αποκρουστικών συμπτωμάτων της νόσου, κατά τη μεσαιωνική, κυρίως, περίοδο. Στο ίδιο κεφάλαιο μελετάται, επίσης, η πρώτη προσπάθεια της κοινωνίας να περιορίσει την εξάπλωση της νόσου οριοθετώντας περιοχές απομόνωσης και φροντίδας των λεπρών, όπως ήταν τα λεπροχώρια και τα λαζαρέττα. Το τρίτο κεφάλαιο περιγράφει την ανάγκη ίδρυσης συγκεκριμένων χώρων απομόνωσης του νοσούντος πληθυσμού, μέσα στους οποίους γίνεται επίσης προσπάθεια θεραπευτικής αντιμετώπισης της ασθένειας, κυρίως κατά τον 19ο και 20ό αιώνα. Συγκεκριμένα, μελετώνται τα λεπροκομεία της Σπιναλόγκα, της Σάμου και της Χίου ενώ από τον ευρωπαϊκό κορμό, το λεπροκομείο Metković, του Memel, το, Saint-Thomas d’Aizier και το λεπροκομείο Ospedale di San Lazzaro. Εξαιρετική περίπτωση για την Ελλάδα αποτελεί επίσης η ίδρυση του Αντιλεπρικού Σταθμού Αθηνών στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων στην Αγία Βαρβάρα. Στο κεφάλαιο αυτό εξυμνείται, επίσης, η σπουδαία συνεισφορά του Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη στη διεκδίκηση δικαιωμάτων των έγκλειστων στο λεπροκομείο της Σπιναλόγκας. Στο τέταρτο κεφάλαιο αποτυπώνεται η προσπάθεια της ιατρικής επιστημονικής κοινότητας προς αναζήτηση τρόπων περιορισμού και εξάλειψης της νόσου μέσα από την ανακάλυψη και εφαρμογή διαφόρων φαρμακευτικών θεραπευτικών μεθόδων, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του 20ού αιώνα με τη χρήση των αντιβιοτικών. Τέλος, με την ολοκλήρωση της μελέτης όλων των δεδομένων, τα οποία παρουσιάζονται και αναλύονται στα προαναφερθέντα κεφάλαια της παρούσας διπλωματικής εργασίας, εξάγονται συμπεράσματα για την επίδραση της λέπρας στη διαμόρφωση πρακτικών προστασίας της δημόσιας υγείας.","This study presents a comprehensive literature review of the historical, social, and medical evolution of leprosy (also known as Hansen’s disease) from antiquity to the 20th century in Europe, focusing on Greece. It explores the treatment of those affected by the disease, both medically and socially, while also highlighting the significant yet controversial role of leprosariums as institutions of isolation designed to protect the healthy population. Furthermore, the study examines the connection between the symptoms of the disease and the marginalization and social stigma experienced by patients. In the first chapter, an attempt is made to understand the disease from a medical perspective, accompanied by a presentation of its symptoms. This chapter also outlines the groundbreaking contribution of Norwegian physician Gerhard Henrik Armauer Hansen (1841–1912), who in 1873 confirmed the infectious nature of leprosy. Following this, a brief historical overview of the disease’s appearance and progression from prehistoric times to the modern era is provided. The second chapter describes the theological and social perceptions of leprosy during its emergence and course, primarily during the medieval period. These views arose from the fear provoked by the disease’s repulsive symptoms. The chapter also examines the first attempts by society to contain the spread of leprosy by establishing isolated areas for the care and containment of the afflicted, such as leper colonies and lazarettos. The third chapter discusses the necessity of founding specific isolation areas for the diseased population, where efforts to treat the illness were also made, particularly in the 19th and 20th centuries. It specifically examines the leprosariums of Spinalonga, Samos, and Chios, as well as European leprosariums like those in Metković, Memel, Saint-Thomas d’Aizier, and Ospedale di San Lazzaro. An exceptional case for Greece is also the establishment of the Antileprosy Station of Athens at the Infectious Diseases Hospital in Agia Varvara. In this chapter, the remarkable contribution of Epameinondas Remoundakis in advocating for the rights of those confined in the Spinalonga leprosarium is also praised. The fourth chapter highlights the efforts of the medical community to find methods for controlling and eradicating the disease through the discovery and application of various pharmaceutical treatments, particularly with the use of antibiotics during the 20th century. Finally, the study concludes by drawing insights on the impact of leprosy in shaping public health protection practices, based on the data presented and analysed in the chapters mentioned above of this dissertation."],"dc:identifier":["uoadl:3447929","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447929"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Λέπρα και κοινωνικό στίγμα στην Ευρώπη κατά τον 20ό αιώνα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:30Z"}