{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447985"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3447985","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ενδοτραχειακή χορήγηση του επιφανειοδραστικού παράγοντα: Ο σπουδαιότερος σταθμός στην ιστορία της Νεογνολογίας","abstract":"Η ανακάλυψη του Επιφανειοδραστικού Παράγοντα ως αιτιολογία του Συνδρόμου Αναπνευστικής Δυσχέρειας και η επακόλουθη εισαγωγή της ενδοτραχειακής του χορήγησης αποτέλεσε το πιο καθοριστικό σημείο για την εξέλιξη της νεογνολογίας, επιτρέποντας την αποτελεσματική διαχείριση των πρόωρων νεογνών με αναπνευστική δυσχέρεια. Προ αυτής της θεραπείας η διαχείριση των πρόωρων νεογνών επικεντρωνόταν στην παροχή υποστηρικτικής φροντίδας, κυρίως της χορήγησης οξυγόνου και την μηχανική υποστήριξη της αναπνοής που σχετίζονταν με σημαντικούς κινδύνους. Η ενδοτραχειακή χορήγηση του επιφανειοδραστικού παράγοντα το 1980 οδήγησε στη βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας και μείωσε σημαντικά τα ποσοστά θνητότητας λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας. Η ίδια η θεραπεία αναδιαμόρφωσε με την πάροδο των χρόνων τις κλινικές πρακτικές μετατρέποντας τη διαχείριση του συνδρόμου σε μια προληπτική θεραπευτική επιλογή. Οι νεογνολόγοι άρχισαν να χορηγούν τον επιφανειοδραστικό παράγοντα επί εμφάνισης του συνδρόμου, κάτι που οδήγησε στη μείωση ανάγκης επεμβατικού μηχανισμού, των μακροπροθέσμων αναπνευστικών προβλημάτων αλλά και τη μείωση του χρόνου νοσηλείας. Με την πάροδο των χρόνων οι τεχνικές χορήγησης εξελίχθηκαν με αποτέλεσμα την εμφάνιση λιγότερο επεμβατικών τεχνικών και ως εκ τούτου, προέκυψαν νέες κλινικές πρακτικές και κατευθυντήριες οδηγίες τόσο για τον χρόνο χορήγησης του επιφανειοδραστικού παράγοντα που αποτέλεσε σημαντικό πρόβλημα όσο και της τεχνικής χορήγησής του. Η επιτυχία της ενδοτραχειακής χορήγησης επιφανειοδραστικού παράγοντα, όχι μόνο αύξησε τα ποσοστά επιβίωσης των πρόωρων βρεφών, αλλά είχε τη μεγαλύτερη επίδραση στην παροχή νεογνικής φροντίδας, η οποία πλέον μπόρεσε να επικεντρωθεί στην παροχή ολιστικής φροντίδας στα πρόωρα νεογνά εξασφαλίζοντας ακόμη περισσότερα ποσοστά επιβίωσης και ακόμη λιγότερους κινδύνους επιπλοκών.","abstract_html":"Η ανακάλυψη του Επιφανειοδραστικού Παράγοντα ως αιτιολογία του Συνδρόμου Αναπνευστικής Δυσχέρειας και η επακόλουθη εισαγωγή της ενδοτραχειακής του χορήγησης αποτέλεσε το πιο καθοριστικό σημείο για την εξέλιξη της νεογνολογίας, επιτρέποντας την αποτελεσματική διαχείριση των πρόωρων νεογνών με αναπνευστική δυσχέρεια. Προ αυτής της θεραπείας η διαχείριση των πρόωρων νεογνών επικεντρωνόταν στην παροχή υποστηρικτικής φροντίδας, κυρίως της χορήγησης οξυγόνου και την μηχανική υποστήριξη της αναπνοής που σχετίζονταν με σημαντικούς κινδύνους. Η ενδοτραχειακή χορήγηση του επιφανειοδραστικού παράγοντα το 1980 οδήγησε στη βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας και μείωσε σημαντικά τα ποσοστά θνητότητας λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας. Η ίδια η θεραπεία αναδιαμόρφωσε με την πάροδο των χρόνων τις κλινικές πρακτικές μετατρέποντας τη διαχείριση του συνδρόμου σε μια προληπτική θεραπευτική επιλογή. Οι νεογνολόγοι άρχισαν να χορηγούν τον επιφανειοδραστικό παράγοντα επί εμφάνισης του συνδρόμου, κάτι που οδήγησε στη μείωση ανάγκης επεμβατικού μηχανισμού, των μακροπροθέσμων αναπνευστικών προβλημάτων αλλά και τη μείωση του χρόνου νοσηλείας. Με την πάροδο των χρόνων οι τεχνικές χορήγησης εξελίχθηκαν με αποτέλεσμα την εμφάνιση λιγότερο επεμβατικών τεχνικών και ως εκ τούτου, προέκυψαν νέες κλινικές πρακτικές και κατευθυντήριες οδηγίες τόσο για τον χρόνο χορήγησης του επιφανειοδραστικού παράγοντα που αποτέλεσε σημαντικό πρόβλημα όσο και της τεχνικής χορήγησής του. Η επιτυχία της ενδοτραχειακής χορήγησης επιφανειοδραστικού παράγοντα, όχι μόνο αύξησε τα ποσοστά επιβίωσης των πρόωρων βρεφών, αλλά είχε τη μεγαλύτερη επίδραση στην παροχή νεογνικής φροντίδας, η οποία πλέον μπόρεσε να επικεντρωθεί στην παροχή ολιστικής φροντίδας στα πρόωρα νεογνά εξασφαλίζοντας ακόμη περισσότερα ποσοστά επιβίωσης και ακόμη λιγότερους κινδύνους επιπλοκών.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωστοπούλου Βασιλική","Kostopoulou Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:30Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447985"],"render_values":[{"text":"uoadl:3447985","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447985","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447985","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3447985","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωστοπούλου Βασιλική","Kostopoulou Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3447985","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447985"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ανακάλυψη του Επιφανειοδραστικού Παράγοντα ως αιτιολογία του Συνδρόμου Αναπνευστικής Δυσχέρειας και η επακόλουθη εισαγωγή της ενδοτραχειακής του χορήγησης αποτέλεσε το πιο καθοριστικό σημείο για την εξέλιξη της νεογνολογίας, επιτρέποντας την αποτελεσματική διαχείριση των πρόωρων νεογνών με αναπνευστική δυσχέρεια. Προ αυτής της θεραπείας η διαχείριση των πρόωρων νεογνών επικεντρωνόταν στην παροχή υποστηρικτικής φροντίδας, κυρίως της χορήγησης οξυγόνου και την μηχανική υποστήριξη της αναπνοής που σχετίζονταν με σημαντικούς κινδύνους. Η ενδοτραχειακή χορήγηση του επιφανειοδραστικού παράγοντα το 1980 οδήγησε στη βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας και μείωσε σημαντικά τα ποσοστά θνητότητας λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας. Η ίδια η θεραπεία αναδιαμόρφωσε με την πάροδο των χρόνων τις κλινικές πρακτικές μετατρέποντας τη διαχείριση του συνδρόμου σε μια προληπτική θεραπευτική επιλογή. Οι νεογνολόγοι άρχισαν να χορηγούν τον επιφανειοδραστικό παράγοντα επί εμφάνισης του συνδρόμου, κάτι που οδήγησε στη μείωση ανάγκης επεμβατικού μηχανισμού, των μακροπροθέσμων αναπνευστικών προβλημάτων αλλά και τη μείωση του χρόνου νοσηλείας. Με την πάροδο των χρόνων οι τεχνικές χορήγησης εξελίχθηκαν με αποτέλεσμα την εμφάνιση λιγότερο επεμβατικών τεχνικών και ως εκ τούτου, προέκυψαν νέες κλινικές πρακτικές και κατευθυντήριες οδηγίες τόσο για τον χρόνο χορήγησης του επιφανειοδραστικού παράγοντα που αποτέλεσε σημαντικό πρόβλημα όσο και της τεχνικής χορήγησής του. Η επιτυχία της ενδοτραχειακής χορήγησης επιφανειοδραστικού παράγοντα, όχι μόνο αύξησε τα ποσοστά επιβίωσης των πρόωρων βρεφών, αλλά είχε τη μεγαλύτερη επίδραση στην παροχή νεογνικής φροντίδας, η οποία πλέον μπόρεσε να επικεντρωθεί στην παροχή ολιστικής φροντίδας στα πρόωρα νεογνά εξασφαλίζοντας ακόμη περισσότερα ποσοστά επιβίωσης και ακόμη λιγότερους κινδύνους επιπλοκών.","The discovery of Surfactant as the etiology of Respiratory Distress Syndrome and the subsequent introduction of its intratracheal administration was the most decisive point in the evolution of neonatology, allowing the effective management of premature infants with respiratory distress. Before this therapy, the management of premature infants focused on providing subcritical care, mainly oxygen administration and mechanical ventilation, which were associated with significant risks and complications. The intratracheal administration of surfactant in 1980 led to an improvement in respiratory function and significantly reduced mortality rates due to respiratory failure. The therapy itself has reshaped clinical practices over the years, transforming the management of the syndrome into a preventive therapeutic option. Neonatologists began to administer surfactant upon the onset of the syndrome, which led to a reduction in the need for invasive procedures, long-term respiratory problems, and a reduction in hospitalization time. Over the years, administration techniques evolved, resulting in the emergence of less invasive techniques, and as a result, new clinical practices and guidelines emerged for both the timing of surfactant administration, which was a significant problem, and the technique of its administration. The success of endotracheal surfactant administration not only increased the survival rates of premature infants, but had the greatest impact on the provision of neonatal care, which was now able to focus on providing holistic care to premature infants, ensuring even higher survival rates and even lower risks of complications."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ενδοτραχειακή χορήγηση του επιφανειοδραστικού παράγοντα: Ο σπουδαιότερος σταθμός στην ιστορία της Νεογνολογίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωστοπούλου Βασιλική","Kostopoulou Vasiliki"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η ανακάλυψη του Επιφανειοδραστικού Παράγοντα ως αιτιολογία του Συνδρόμου Αναπνευστικής Δυσχέρειας και η επακόλουθη εισαγωγή της ενδοτραχειακής του χορήγησης αποτέλεσε το πιο καθοριστικό σημείο για την εξέλιξη της νεογνολογίας, επιτρέποντας την αποτελεσματική διαχείριση των πρόωρων νεογνών με αναπνευστική δυσχέρεια. Προ αυτής της θεραπείας η διαχείριση των πρόωρων νεογνών επικεντρωνόταν στην παροχή υποστηρικτικής φροντίδας, κυρίως της χορήγησης οξυγόνου και την μηχανική υποστήριξη της αναπνοής που σχετίζονταν με σημαντικούς κινδύνους. Η ενδοτραχειακή χορήγηση του επιφανειοδραστικού παράγοντα το 1980 οδήγησε στη βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας και μείωσε σημαντικά τα ποσοστά θνητότητας λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας. Η ίδια η θεραπεία αναδιαμόρφωσε με την πάροδο των χρόνων τις κλινικές πρακτικές μετατρέποντας τη διαχείριση του συνδρόμου σε μια προληπτική θεραπευτική επιλογή. Οι νεογνολόγοι άρχισαν να χορηγούν τον επιφανειοδραστικό παράγοντα επί εμφάνισης του συνδρόμου, κάτι που οδήγησε στη μείωση ανάγκης επεμβατικού μηχανισμού, των μακροπροθέσμων αναπνευστικών προβλημάτων αλλά και τη μείωση του χρόνου νοσηλείας. Με την πάροδο των χρόνων οι τεχνικές χορήγησης εξελίχθηκαν με αποτέλεσμα την εμφάνιση λιγότερο επεμβατικών τεχνικών και ως εκ τούτου, προέκυψαν νέες κλινικές πρακτικές και κατευθυντήριες οδηγίες τόσο για τον χρόνο χορήγησης του επιφανειοδραστικού παράγοντα που αποτέλεσε σημαντικό πρόβλημα όσο και της τεχνικής χορήγησής του. Η επιτυχία της ενδοτραχειακής χορήγησης επιφανειοδραστικού παράγοντα, όχι μόνο αύξησε τα ποσοστά επιβίωσης των πρόωρων βρεφών, αλλά είχε τη μεγαλύτερη επίδραση στην παροχή νεογνικής φροντίδας, η οποία πλέον μπόρεσε να επικεντρωθεί στην παροχή ολιστικής φροντίδας στα πρόωρα νεογνά εξασφαλίζοντας ακόμη περισσότερα ποσοστά επιβίωσης και ακόμη λιγότερους κινδύνους επιπλοκών.","The discovery of Surfactant as the etiology of Respiratory Distress Syndrome and the subsequent introduction of its intratracheal administration was the most decisive point in the evolution of neonatology, allowing the effective management of premature infants with respiratory distress. Before this therapy, the management of premature infants focused on providing subcritical care, mainly oxygen administration and mechanical ventilation, which were associated with significant risks and complications. The intratracheal administration of surfactant in 1980 led to an improvement in respiratory function and significantly reduced mortality rates due to respiratory failure. The therapy itself has reshaped clinical practices over the years, transforming the management of the syndrome into a preventive therapeutic option. Neonatologists began to administer surfactant upon the onset of the syndrome, which led to a reduction in the need for invasive procedures, long-term respiratory problems, and a reduction in hospitalization time. Over the years, administration techniques evolved, resulting in the emergence of less invasive techniques, and as a result, new clinical practices and guidelines emerged for both the timing of surfactant administration, which was a significant problem, and the technique of its administration. The success of endotracheal surfactant administration not only increased the survival rates of premature infants, but had the greatest impact on the provision of neonatal care, which was now able to focus on providing holistic care to premature infants, ensuring even higher survival rates and even lower risks of complications."],"dc:identifier":["uoadl:3447985","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3447985"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η ενδοτραχειακή χορήγηση του επιφανειοδραστικού παράγοντα: Ο σπουδαιότερος σταθμός στην ιστορία της Νεογνολογίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:30Z"}