{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3448000"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3448000","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η λέπρα στην Ελλάδα τον 20ο αιώνα : μια ιστορική και κοινωνική προσέγγιση","abstract":"Λοιμώδεις ασθένειες όπως η Νόσος του Χάνσεν (λέπρα), η φυματίωση το HIV, η ηπατίτιδα B και η ηπατίτιδα C, συνοδεύονται από έντονο στίγμα. Το στίγμα για την λέπρα επί παραδείγματι συνεχίζει να υφίσταται , παρά το γεγονός ότι υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία εδώ και περίπου 50 χρόνια. Η Νόσος του Χάνσεν, γνωστή ως λέπρα, είναι μία χρόνια κοκκιωματώδης νόσος οφειλόμενη στο Mycobacterium leprae που προσβάλλει κυρίως το δέρμα και τα περιφερικά νεύρα. Η αντιμετώπιση της νόσου τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο ήταν τελείως διαφορετική κάποιες δεκαετίες πριν σε σχέση με σήμερα. Από την υποψία κιόλας της ασθένειας ο στιγματισμός του ατόμου ήταν τέτοιος που έπαιρνε τη μορφή δημόσιας διαπόμπευσης. Η ακριβής χρονολογία εμφάνισής της λέπρας στον Ελλαδικό χώρο παραμένει άγνωστη, ωστόσο πιθανολογείται ότι μεταδόθηκε από τις ανατολικές περιοχές της Μεσογείου μέσω των Φοινίκων, στα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ., και μέσω των Περσών κατά τις εκστρατείες του Δαρείου και του Ξέρξη. Με τη διάγνωση της νόσου ξεκινούσε και το μαρτύριο του ασθενούς. Απομακρυνόταν ακόμη και δια της βίας κάποιες φορές , με τη συμβολή της αστυνομίας από τον τόπο του και τους οικείους του. Το κυριότερο νοσηλευτικό ίδρυμα για την λέπρα υπήρξε ο «Αντιλεπρικός Σταθμός» τμήμα του Νοσοκομείου Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα. Αξίζει να σημειωθεί πως προϋπήρχαν και τα Νοσηλευτήρια Χίου, Σάμου και Σπιναλόγκας. Με την έναρξη της λειτουργίας του Αντιλεπρικού Σταθμού, στην είσοδό του εγκαταστάθηκε και Σταθμός Χωροφυλακής, για να αστυνομεύεται ο χώρος και να αποτραπούν τυχόν αποδράσεις και εξεγέρσεις. Το 1957 καταργείται και επίσημα το Νοσηλευτήριο της Σπιναλόγκας. Τότε οι θετικοί της Σπιναλόγκας μεταφέρθηκαν στον «Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών». Από το 1903 έως το 1957, η Σπιναλόγκα λειτούργησε ως Λεπροκομείο, όπου εξορίστηκαν χιλιάδες ασθενείς από όλη την Ελλάδα. Μερικά από τα σωματεία των Λεπρών ήταν ο «Ιώβ», η «Ορθόδοξη Χριστιανική Γωνιά» και η «Χριστιανική Ένωση Νέων». Η επανένταξη των χανσενικών στην κοινωνία ήταν μια μακρά και επίπονη διαδικασία. Τα άτομα που έζησαν σε Λεπροκομεία έχουν υποστεί βαθιές ψυχολογικές επιπτώσεις, όπως τραύμα, κατάθλιψη και κοινωνικό αποκλεισμό.","abstract_html":"Λοιμώδεις ασθένειες όπως η Νόσος του Χάνσεν (λέπρα), η φυματίωση το HIV, η ηπατίτιδα B και η ηπατίτιδα C, συνοδεύονται από έντονο στίγμα. Το στίγμα για την λέπρα επί παραδείγματι συνεχίζει να υφίσταται , παρά το γεγονός ότι υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία εδώ και περίπου 50 χρόνια. Η Νόσος του Χάνσεν, γνωστή ως λέπρα, είναι μία χρόνια κοκκιωματώδης νόσος οφειλόμενη στο Mycobacterium leprae που προσβάλλει κυρίως το δέρμα και τα περιφερικά νεύρα. Η αντιμετώπιση της νόσου τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο ήταν τελείως διαφορετική κάποιες δεκαετίες πριν σε σχέση με σήμερα. Από την υποψία κιόλας της ασθένειας ο στιγματισμός του ατόμου ήταν τέτοιος που έπαιρνε τη μορφή δημόσιας διαπόμπευσης. Η ακριβής χρονολογία εμφάνισής της λέπρας στον Ελλαδικό χώρο παραμένει άγνωστη, ωστόσο πιθανολογείται ότι μεταδόθηκε από τις ανατολικές περιοχές της Μεσογείου μέσω των Φοινίκων, στα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ., και μέσω των Περσών κατά τις εκστρατείες του Δαρείου και του Ξέρξη. Με τη διάγνωση της νόσου ξεκινούσε και το μαρτύριο του ασθενούς. Απομακρυνόταν ακόμη και δια της βίας κάποιες φορές , με τη συμβολή της αστυνομίας από τον τόπο του και τους οικείους του. Το κυριότερο νοσηλευτικό ίδρυμα για την λέπρα υπήρξε ο «Αντιλεπρικός Σταθμός» τμήμα του Νοσοκομείου Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα. Αξίζει να σημειωθεί πως προϋπήρχαν και τα Νοσηλευτήρια Χίου, Σάμου και Σπιναλόγκας. Με την έναρξη της λειτουργίας του Αντιλεπρικού Σταθμού, στην είσοδό του εγκαταστάθηκε και Σταθμός Χωροφυλακής, για να αστυνομεύεται ο χώρος και να αποτραπούν τυχόν αποδράσεις και εξεγέρσεις. Το 1957 καταργείται και επίσημα το Νοσηλευτήριο της Σπιναλόγκας. Τότε οι θετικοί της Σπιναλόγκας μεταφέρθηκαν στον «Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών». Από το 1903 έως το 1957, η Σπιναλόγκα λειτούργησε ως Λεπροκομείο, όπου εξορίστηκαν χιλιάδες ασθενείς από όλη την Ελλάδα. Μερικά από τα σωματεία των Λεπρών ήταν ο «Ιώβ», η «Ορθόδοξη Χριστιανική Γωνιά» και η «Χριστιανική Ένωση Νέων». Η επανένταξη των χανσενικών στην κοινωνία ήταν μια μακρά και επίπονη διαδικασία. Τα άτομα που έζησαν σε Λεπροκομεία έχουν υποστεί βαθιές ψυχολογικές επιπτώσεις, όπως τραύμα, κατάθλιψη και κοινωνικό αποκλεισμό.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδοπούλου Ελένη","Papadopoulou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:31:30Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3448000"],"render_values":[{"text":"uoadl:3448000","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3448000","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3448000","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3448000","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδοπούλου Ελένη","Papadopoulou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3448000","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3448000"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Λοιμώδεις ασθένειες όπως η Νόσος του Χάνσεν (λέπρα), η φυματίωση το HIV, η ηπατίτιδα B και η ηπατίτιδα C, συνοδεύονται από έντονο στίγμα. Το στίγμα για την λέπρα επί παραδείγματι συνεχίζει να υφίσταται , παρά το γεγονός ότι υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία εδώ και περίπου 50 χρόνια. Η Νόσος του Χάνσεν, γνωστή ως λέπρα, είναι μία χρόνια κοκκιωματώδης νόσος οφειλόμενη στο Mycobacterium leprae που προσβάλλει κυρίως το δέρμα και τα περιφερικά νεύρα. Η αντιμετώπιση της νόσου τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο ήταν τελείως διαφορετική κάποιες δεκαετίες πριν σε σχέση με σήμερα. Από την υποψία κιόλας της ασθένειας ο στιγματισμός του ατόμου ήταν τέτοιος που έπαιρνε τη μορφή δημόσιας διαπόμπευσης. Η ακριβής χρονολογία εμφάνισής της λέπρας στον Ελλαδικό χώρο παραμένει άγνωστη, ωστόσο πιθανολογείται ότι μεταδόθηκε από τις ανατολικές περιοχές της Μεσογείου μέσω των Φοινίκων, στα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ., και μέσω των Περσών κατά τις εκστρατείες του Δαρείου και του Ξέρξη. Με τη διάγνωση της νόσου ξεκινούσε και το μαρτύριο του ασθενούς. Απομακρυνόταν ακόμη και δια της βίας κάποιες φορές , με τη συμβολή της αστυνομίας από τον τόπο του και τους οικείους του. Το κυριότερο νοσηλευτικό ίδρυμα για την λέπρα υπήρξε ο «Αντιλεπρικός Σταθμός» τμήμα του Νοσοκομείου Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα. Αξίζει να σημειωθεί πως προϋπήρχαν και τα Νοσηλευτήρια Χίου, Σάμου και Σπιναλόγκας. Με την έναρξη της λειτουργίας του Αντιλεπρικού Σταθμού, στην είσοδό του εγκαταστάθηκε και Σταθμός Χωροφυλακής, για να αστυνομεύεται ο χώρος και να αποτραπούν τυχόν αποδράσεις και εξεγέρσεις. Το 1957 καταργείται και επίσημα το Νοσηλευτήριο της Σπιναλόγκας. Τότε οι θετικοί της Σπιναλόγκας μεταφέρθηκαν στον «Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών». Από το 1903 έως το 1957, η Σπιναλόγκα λειτούργησε ως Λεπροκομείο, όπου εξορίστηκαν χιλιάδες ασθενείς από όλη την Ελλάδα. Μερικά από τα σωματεία των Λεπρών ήταν ο «Ιώβ», η «Ορθόδοξη Χριστιανική Γωνιά» και η «Χριστιανική Ένωση Νέων». Η επανένταξη των χανσενικών στην κοινωνία ήταν μια μακρά και επίπονη διαδικασία. Τα άτομα που έζησαν σε Λεπροκομεία έχουν υποστεί βαθιές ψυχολογικές επιπτώσεις, όπως τραύμα, κατάθλιψη και κοινωνικό αποκλεισμό.","Infectious diseases such as Hansen’s disease (leprosy), tuberculosis, HIV, hepatitis B, and hepatitis C are often accompanied by significant stigma. For instance, the stigma associated with leprosy persists even though effective treatment has been available for nearly 50 years. Hansen’s disease, also known as leprosy, is a chronic granulomatous condition caused by *Mycobacterium leprae*, primarily affecting the skin and peripheral nerves. The approach to managing the disease in Greece and globally has changed dramatically over the decades. In the past, even the suspicion of the disease led to severe stigmatization of individuals, often manifesting as public shaming. The exact date of leprosy’s emergence in Greece remains unknown, but it is believed to have been introduced from the eastern Mediterranean via the Phoenicians in the mid-2nd millennium BCE and through the Persians during the campaigns of Darius and Xerxes. Upon diagnosis, the ordeal of the patient began, as they were often forcibly removed from their homes and communities, sometimes with police intervention. The most prominent institution for the care of leprosy patients was the \"Antileprosy Station,\" part of the Infectious Diseases Hospital in Agia Varvara. It is worth noting that there were also earlier facilities in Chios, Samos, and Spinalonga. When the Antileprosy Station opened, a Gendarmerie post was set up at its entrance to police the area and prevent escapes or revolts. In 1957, the Spinalonga Leprosarium was officially closed, and its remaining patients were transferred to the Athens Antileprosy Station. From 1903 to 1957, Spinalonga operated as a leprosarium, where thousands of patients from across Greece were exiled. Some of the leprosy patients’ associations included “Job,” the “Orthodox Christian Corner,” and the “Christian Youth Union.” The reintegration of leprosy patients into society was a long and challenging process. Those who lived in leprosariums endured profound psychological impacts, such as trauma, depression, and social exclusion."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η λέπρα στην Ελλάδα τον 20ο αιώνα : μια ιστορική και κοινωνική προσέγγιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδοπούλου Ελένη","Papadopoulou Eleni"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Λοιμώδεις ασθένειες όπως η Νόσος του Χάνσεν (λέπρα), η φυματίωση το HIV, η ηπατίτιδα B και η ηπατίτιδα C, συνοδεύονται από έντονο στίγμα. Το στίγμα για την λέπρα επί παραδείγματι συνεχίζει να υφίσταται , παρά το γεγονός ότι υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία εδώ και περίπου 50 χρόνια. Η Νόσος του Χάνσεν, γνωστή ως λέπρα, είναι μία χρόνια κοκκιωματώδης νόσος οφειλόμενη στο Mycobacterium leprae που προσβάλλει κυρίως το δέρμα και τα περιφερικά νεύρα. Η αντιμετώπιση της νόσου τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο ήταν τελείως διαφορετική κάποιες δεκαετίες πριν σε σχέση με σήμερα. Από την υποψία κιόλας της ασθένειας ο στιγματισμός του ατόμου ήταν τέτοιος που έπαιρνε τη μορφή δημόσιας διαπόμπευσης. Η ακριβής χρονολογία εμφάνισής της λέπρας στον Ελλαδικό χώρο παραμένει άγνωστη, ωστόσο πιθανολογείται ότι μεταδόθηκε από τις ανατολικές περιοχές της Μεσογείου μέσω των Φοινίκων, στα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ., και μέσω των Περσών κατά τις εκστρατείες του Δαρείου και του Ξέρξη. Με τη διάγνωση της νόσου ξεκινούσε και το μαρτύριο του ασθενούς. Απομακρυνόταν ακόμη και δια της βίας κάποιες φορές , με τη συμβολή της αστυνομίας από τον τόπο του και τους οικείους του. Το κυριότερο νοσηλευτικό ίδρυμα για την λέπρα υπήρξε ο «Αντιλεπρικός Σταθμός» τμήμα του Νοσοκομείου Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα. Αξίζει να σημειωθεί πως προϋπήρχαν και τα Νοσηλευτήρια Χίου, Σάμου και Σπιναλόγκας. Με την έναρξη της λειτουργίας του Αντιλεπρικού Σταθμού, στην είσοδό του εγκαταστάθηκε και Σταθμός Χωροφυλακής, για να αστυνομεύεται ο χώρος και να αποτραπούν τυχόν αποδράσεις και εξεγέρσεις. Το 1957 καταργείται και επίσημα το Νοσηλευτήριο της Σπιναλόγκας. Τότε οι θετικοί της Σπιναλόγκας μεταφέρθηκαν στον «Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών». Από το 1903 έως το 1957, η Σπιναλόγκα λειτούργησε ως Λεπροκομείο, όπου εξορίστηκαν χιλιάδες ασθενείς από όλη την Ελλάδα. Μερικά από τα σωματεία των Λεπρών ήταν ο «Ιώβ», η «Ορθόδοξη Χριστιανική Γωνιά» και η «Χριστιανική Ένωση Νέων». Η επανένταξη των χανσενικών στην κοινωνία ήταν μια μακρά και επίπονη διαδικασία. Τα άτομα που έζησαν σε Λεπροκομεία έχουν υποστεί βαθιές ψυχολογικές επιπτώσεις, όπως τραύμα, κατάθλιψη και κοινωνικό αποκλεισμό.","Infectious diseases such as Hansen’s disease (leprosy), tuberculosis, HIV, hepatitis B, and hepatitis C are often accompanied by significant stigma. For instance, the stigma associated with leprosy persists even though effective treatment has been available for nearly 50 years. Hansen’s disease, also known as leprosy, is a chronic granulomatous condition caused by *Mycobacterium leprae*, primarily affecting the skin and peripheral nerves. The approach to managing the disease in Greece and globally has changed dramatically over the decades. In the past, even the suspicion of the disease led to severe stigmatization of individuals, often manifesting as public shaming. The exact date of leprosy’s emergence in Greece remains unknown, but it is believed to have been introduced from the eastern Mediterranean via the Phoenicians in the mid-2nd millennium BCE and through the Persians during the campaigns of Darius and Xerxes. Upon diagnosis, the ordeal of the patient began, as they were often forcibly removed from their homes and communities, sometimes with police intervention. The most prominent institution for the care of leprosy patients was the \"Antileprosy Station,\" part of the Infectious Diseases Hospital in Agia Varvara. It is worth noting that there were also earlier facilities in Chios, Samos, and Spinalonga. When the Antileprosy Station opened, a Gendarmerie post was set up at its entrance to police the area and prevent escapes or revolts. In 1957, the Spinalonga Leprosarium was officially closed, and its remaining patients were transferred to the Athens Antileprosy Station. From 1903 to 1957, Spinalonga operated as a leprosarium, where thousands of patients from across Greece were exiled. Some of the leprosy patients’ associations included “Job,” the “Orthodox Christian Corner,” and the “Christian Youth Union.” The reintegration of leprosy patients into society was a long and challenging process. Those who lived in leprosariums endured profound psychological impacts, such as trauma, depression, and social exclusion."],"dc:identifier":["uoadl:3448000","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3448000"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η λέπρα στην Ελλάδα τον 20ο αιώνα : μια ιστορική και κοινωνική προσέγγιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:30Z"}