{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3450257"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3450257","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κατά παραγγελία συμβάσεις εργασίας","abstract":"Η εξαρτημένη εργασία αορίστου χρόνου πλήρους απασχόλησης εξελίχθηκε σταδιακά ως η κυρίαρχη μορφή παροχής εργασίας και το θεμέλιο του σύγχρονου εργατικού δικαίου, το οποίο περιβάλλει με τους προστατευτικούς του κανόνες τον εργαζόμενο και αποκαθιστά τη δομική ανισότητα των μερών της εργασιακής σχέσης. Οι σύγχρονες συνθήκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχουν εντείνει τον ανταγωνισμό και έχουν οδηγήσει σε μία στροφή προς νέες, ευέλικτες μορφές εργασίας που διαφέρουν από αυτό το παραδοσιακό μοντέλο, σε χαλάρωση της προστασίας του εργατικού δικαίου και στη συμμετοχή των εργαζομένων στον εργοδοτικό κίνδυνο. Η «κατά παραγγελία» απασχόληση, παρά το γεγονός ότι δεν αποτελεί ένα νέο φαινόμενο, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη τις τελευταίες δεκαετίες, καθώς εξασφαλίζει σημαντική ευελιξία στον εργοδότη, επιτρέποντάς του να απασχολεί το εργατικό του δυναμικό αν και όποτε το χρειάζεται, προσαρμόζοντας την προσφορά εργασίας στις κυμαινόμενες ανάγκες της επιχείρησής του. Παράλληλα, όμως, αυτή η μορφή εργασίας και ειδικότερα η υποπερίπτωσή της, η σύμβαση «μηδενικών ωρών», αποτελεί μία ατυπική μορφή απασχόλησης, η οποία προκαλεί μεγάλη ανασφάλεια στον εργαζόμενο, έλλειψη προβλεψιμότητας και αδυναμία εξασφάλισης ενός σταθερού εισοδήματος, ενώ έχει και έντονες επιπτώσεις στην υγεία του και τελικά, υπονομεύει την αξιοπρέπεια της εργασίας. Με αφορμή τη μεταφορά μίας ευρωπαϊκής οδηγίας, η οποία στόχο έχει την καθιέρωση στοιχείων διαφάνειας και προβλεψιμότητας στην απασχόληση, θεσμοθετήθηκε στην Ελληνική νομοθεσία, η «κατά παραγγελία» εργασία. Αντίθετα, όμως, με την επικρατούσα ευρωπαϊκή τάση για ενίσχυση της ασφάλειας των εργαζομένων, ο Έλληνας νομοθέτης προχώρησε στην θεσμοθέτηση μίας μορφής εργασίας ακραίας ευελιξίας, με αφορμή μία ευρωπαϊκή οδηγία που είχε τον ακριβώς αντίθετο σκοπό. Μπορεί, τυπικά, η σύμβαση «μηδενικών ωρών» να αποκλείεται στο Ελληνικό δίκαιο, ωστόσο, η «κατά παραγγελία» σύμβαση εργασίας, με τον τρόπο που ρυθμίστηκε, πρακτικά αποτελεί ένα είδος σύμβασης «μηδενικών ωρών», η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με θεμελιώδης αρχές και αξίες του νομικού μας συστήματος και εμπορευματοποιεί υπέρμετρα το αγαθό της εργασίας. Στην παρούσα εργασία παρουσιάζεται ο τρόπος λειτουργίας, τα βασικά χαρακτηριστικά και τα πλεονεκτήματα της «κατά παραγγελία» απασχόλησης και της υποπερίπτωσής της, της σύμβασης «μηδενικών ωρών», αλλά και των στρεβλώσεων που προκαλούν στις εργασιακές σχέσεις, ενώ γίνεται αναφορά και στον τρόπο που έχει θεσμοθετηθεί σε επιμέρους Ευρωπαϊκά κράτη. Στη συνέχεια, αναλύονται οι επί μέρους ρυθμίσεις αυτής της νέας μορφής εργασίας στο Ελληνικό δίκαιο συγκριτικά με τις διατάξεις της οδηγίας 2019/1152 για διαφανείς και προβλέψιμους όρους εργασίας, η μεταφορά της οποίας αποτέλεσε την αφορμή για τη θεσμοθέτηση «κατά παραγγελία» απασχόλησης στην Ελληνική νομοθεσία, η παράθεση των προβληματικών της σημείων και των ζητημάτων που παραμένουν ανοιχτά, ενώ προτείνονται και κατάλληλα διορθωτικά μέτρα, τα οποία εκτιμάται ότι θα μειώσουν την ανασφάλεια που ανακύπτει για αυτή την κατηγορία εργαζομένων. Η εργασία ολοκληρώνεται, παρουσιάζοντας τη συνολική εκτίμηση σχετικά με τη μεταβολή που επήλθε στο επίπεδο προστασίας των εργαζομένων από τη θεσμοθέτηση της συγκεκριμένης μορφής εργασίας, καθώς και κατά πόσο η θεσμοθέτηση αυτή, αποτελεί ένα σημείο καμπής στη λειτουργία και το ρόλο του εργατικού δικαίου στην Ελλάδα.","abstract_html":"Η εξαρτημένη εργασία αορίστου χρόνου πλήρους απασχόλησης εξελίχθηκε σταδιακά ως η κυρίαρχη μορφή παροχής εργασίας και το θεμέλιο του σύγχρονου εργατικού δικαίου, το οποίο περιβάλλει με τους προστατευτικούς του κανόνες τον εργαζόμενο και αποκαθιστά τη δομική ανισότητα των μερών της εργασιακής σχέσης. Οι σύγχρονες συνθήκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχουν εντείνει τον ανταγωνισμό και έχουν οδηγήσει σε μία στροφή προς νέες, ευέλικτες μορφές εργασίας που διαφέρουν από αυτό το παραδοσιακό μοντέλο, σε χαλάρωση της προστασίας του εργατικού δικαίου και στη συμμετοχή των εργαζομένων στον εργοδοτικό κίνδυνο. Η «κατά παραγγελία» απασχόληση, παρά το γεγονός ότι δεν αποτελεί ένα νέο φαινόμενο, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη τις τελευταίες δεκαετίες, καθώς εξασφαλίζει σημαντική ευελιξία στον εργοδότη, επιτρέποντάς του να απασχολεί το εργατικό του δυναμικό αν και όποτε το χρειάζεται, προσαρμόζοντας την προσφορά εργασίας στις κυμαινόμενες ανάγκες της επιχείρησής του. Παράλληλα, όμως, αυτή η μορφή εργασίας και ειδικότερα η υποπερίπτωσή της, η σύμβαση «μηδενικών ωρών», αποτελεί μία ατυπική μορφή απασχόλησης, η οποία προκαλεί μεγάλη ανασφάλεια στον εργαζόμενο, έλλειψη προβλεψιμότητας και αδυναμία εξασφάλισης ενός σταθερού εισοδήματος, ενώ έχει και έντονες επιπτώσεις στην υγεία του και τελικά, υπονομεύει την αξιοπρέπεια της εργασίας. Με αφορμή τη μεταφορά μίας ευρωπαϊκής οδηγίας, η οποία στόχο έχει την καθιέρωση στοιχείων διαφάνειας και προβλεψιμότητας στην απασχόληση, θεσμοθετήθηκε στην Ελληνική νομοθεσία, η «κατά παραγγελία» εργασία. Αντίθετα, όμως, με την επικρατούσα ευρωπαϊκή τάση για ενίσχυση της ασφάλειας των εργαζομένων, ο Έλληνας νομοθέτης προχώρησε στην θεσμοθέτηση μίας μορφής εργασίας ακραίας ευελιξίας, με αφορμή μία ευρωπαϊκή οδηγία που είχε τον ακριβώς αντίθετο σκοπό. Μπορεί, τυπικά, η σύμβαση «μηδενικών ωρών» να αποκλείεται στο Ελληνικό δίκαιο, ωστόσο, η «κατά παραγγελία» σύμβαση εργασίας, με τον τρόπο που ρυθμίστηκε, πρακτικά αποτελεί ένα είδος σύμβασης «μηδενικών ωρών», η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με θεμελιώδης αρχές και αξίες του νομικού μας συστήματος και εμπορευματοποιεί υπέρμετρα το αγαθό της εργασίας. Στην παρούσα εργασία παρουσιάζεται ο τρόπος λειτουργίας, τα βασικά χαρακτηριστικά και τα πλεονεκτήματα της «κατά παραγγελία» απασχόλησης και της υποπερίπτωσής της, της σύμβασης «μηδενικών ωρών», αλλά και των στρεβλώσεων που προκαλούν στις εργασιακές σχέσεις, ενώ γίνεται αναφορά και στον τρόπο που έχει θεσμοθετηθεί σε επιμέρους Ευρωπαϊκά κράτη. Στη συνέχεια, αναλύονται οι επί μέρους ρυθμίσεις αυτής της νέας μορφής εργασίας στο Ελληνικό δίκαιο συγκριτικά με τις διατάξεις της οδηγίας 2019/1152 για διαφανείς και προβλέψιμους όρους εργασίας, η μεταφορά της οποίας αποτέλεσε την αφορμή για τη θεσμοθέτηση «κατά παραγγελία» απασχόλησης στην Ελληνική νομοθεσία, η παράθεση των προβληματικών της σημείων και των ζητημάτων που παραμένουν ανοιχτά, ενώ προτείνονται και κατάλληλα διορθωτικά μέτρα, τα οποία εκτιμάται ότι θα μειώσουν την ανασφάλεια που ανακύπτει για αυτή την κατηγορία εργαζομένων. Η εργασία ολοκληρώνεται, παρουσιάζοντας τη συνολική εκτίμηση σχετικά με τη μεταβολή που επήλθε στο επίπεδο προστασίας των εργαζομένων από τη θεσμοθέτηση της συγκεκριμένης μορφής εργασίας, καθώς και κατά πόσο η θεσμοθέτηση αυτή, αποτελεί ένα σημείο καμπής στη λειτουργία και το ρόλο του εργατικού δικαίου στην Ελλάδα.","abstract_has_math":false,"creators":["Φρούντζος Χρήστος","Frountzos Christos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:34Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3450257"],"render_values":[{"text":"uoadl:3450257","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450257","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450257","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3450257","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φρούντζος Χρήστος","Frountzos Christos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3450257","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450257"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εξαρτημένη εργασία αορίστου χρόνου πλήρους απασχόλησης εξελίχθηκε σταδιακά ως η κυρίαρχη μορφή παροχής εργασίας και το θεμέλιο του σύγχρονου εργατικού δικαίου, το οποίο περιβάλλει με τους προστατευτικούς του κανόνες τον εργαζόμενο και αποκαθιστά τη δομική ανισότητα των μερών της εργασιακής σχέσης. Οι σύγχρονες συνθήκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχουν εντείνει τον ανταγωνισμό και έχουν οδηγήσει σε μία στροφή προς νέες, ευέλικτες μορφές εργασίας που διαφέρουν από αυτό το παραδοσιακό μοντέλο, σε χαλάρωση της προστασίας του εργατικού δικαίου και στη συμμετοχή των εργαζομένων στον εργοδοτικό κίνδυνο. Η «κατά παραγγελία» απασχόληση, παρά το γεγονός ότι δεν αποτελεί ένα νέο φαινόμενο, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη τις τελευταίες δεκαετίες, καθώς εξασφαλίζει σημαντική ευελιξία στον εργοδότη, επιτρέποντάς του να απασχολεί το εργατικό του δυναμικό αν και όποτε το χρειάζεται, προσαρμόζοντας την προσφορά εργασίας στις κυμαινόμενες ανάγκες της επιχείρησής του. Παράλληλα, όμως, αυτή η μορφή εργασίας και ειδικότερα η υποπερίπτωσή της, η σύμβαση «μηδενικών ωρών», αποτελεί μία ατυπική μορφή απασχόλησης, η οποία προκαλεί μεγάλη ανασφάλεια στον εργαζόμενο, έλλειψη προβλεψιμότητας και αδυναμία εξασφάλισης ενός σταθερού εισοδήματος, ενώ έχει και έντονες επιπτώσεις στην υγεία του και τελικά, υπονομεύει την αξιοπρέπεια της εργασίας. Με αφορμή τη μεταφορά μίας ευρωπαϊκής οδηγίας, η οποία στόχο έχει την καθιέρωση στοιχείων διαφάνειας και προβλεψιμότητας στην απασχόληση, θεσμοθετήθηκε στην Ελληνική νομοθεσία, η «κατά παραγγελία» εργασία. Αντίθετα, όμως, με την επικρατούσα ευρωπαϊκή τάση για ενίσχυση της ασφάλειας των εργαζομένων, ο Έλληνας νομοθέτης προχώρησε στην θεσμοθέτηση μίας μορφής εργασίας ακραίας ευελιξίας, με αφορμή μία ευρωπαϊκή οδηγία που είχε τον ακριβώς αντίθετο σκοπό. Μπορεί, τυπικά, η σύμβαση «μηδενικών ωρών» να αποκλείεται στο Ελληνικό δίκαιο, ωστόσο, η «κατά παραγγελία» σύμβαση εργασίας, με τον τρόπο που ρυθμίστηκε, πρακτικά αποτελεί ένα είδος σύμβασης «μηδενικών ωρών», η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με θεμελιώδης αρχές και αξίες του νομικού μας συστήματος και εμπορευματοποιεί υπέρμετρα το αγαθό της εργασίας. Στην παρούσα εργασία παρουσιάζεται ο τρόπος λειτουργίας, τα βασικά χαρακτηριστικά και τα πλεονεκτήματα της «κατά παραγγελία» απασχόλησης και της υποπερίπτωσής της, της σύμβασης «μηδενικών ωρών», αλλά και των στρεβλώσεων που προκαλούν στις εργασιακές σχέσεις, ενώ γίνεται αναφορά και στον τρόπο που έχει θεσμοθετηθεί σε επιμέρους Ευρωπαϊκά κράτη. Στη συνέχεια, αναλύονται οι επί μέρους ρυθμίσεις αυτής της νέας μορφής εργασίας στο Ελληνικό δίκαιο συγκριτικά με τις διατάξεις της οδηγίας 2019/1152 για διαφανείς και προβλέψιμους όρους εργασίας, η μεταφορά της οποίας αποτέλεσε την αφορμή για τη θεσμοθέτηση «κατά παραγγελία» απασχόλησης στην Ελληνική νομοθεσία, η παράθεση των προβληματικών της σημείων και των ζητημάτων που παραμένουν ανοιχτά, ενώ προτείνονται και κατάλληλα διορθωτικά μέτρα, τα οποία εκτιμάται ότι θα μειώσουν την ανασφάλεια που ανακύπτει για αυτή την κατηγορία εργαζομένων. Η εργασία ολοκληρώνεται, παρουσιάζοντας τη συνολική εκτίμηση σχετικά με τη μεταβολή που επήλθε στο επίπεδο προστασίας των εργαζομένων από τη θεσμοθέτηση της συγκεκριμένης μορφής εργασίας, καθώς και κατά πόσο η θεσμοθέτηση αυτή, αποτελεί ένα σημείο καμπής στη λειτουργία και το ρόλο του εργατικού δικαίου στην Ελλάδα.","Full-time employment has gradually evolved as the dominant form of labor provision and the foundation of modern labor law, which surrounds the worker with its protective regulations and restores the structural inequality of the parties in the employment relationship. Modern conditions of the globalized economy and the development of technology have intensified competition and led to a shift towards new, flexible forms of work that differ from this traditional model, a relaxation of labor law protection, and the participation of employees in the employer's risk. Work \"on-demand\", despite not being a new phenomenon, has seen significant growth in recent decades, as it provides substantial flexibility to the employer, allowing them to employ their workforce if and when needed, adapting the supply of labor to the fluctuating needs of their business. However, this form of work and specifically its subset, the \"zero-hours\" contract, constitutes an atypical form of employment, which causes great insecurity for the worker, a lack of predictability and the inability to secure a stable income, while having significant impacts on their health and ultimately, undermining the dignity of work. Prompted by the transposition of a European directive, aimed at establishing elements of transparency and predictability in employment, \"on-demand\" work was legislated in Greek law. However, contrary to the prevailing European trend to strengthen worker security, the Greek legislator proceeded with the establishment of an extremely flexible form of work, inspired by a European directive that had the exact opposite intention. Although, in principle, the \"zero-hours\" contract is excluded in Greek law, the \"on-demand\" employment contract, as regulated, practically constitutes a form of \"zero-hours\" contract, which is in complete contradiction to fundamental principles and values of our legal system and excessively commercializes labor. This paper presents the function, basic characteristics, and advantages of \"on-demand\" employment and its subset, the \"zero-hours\" contract, as well as the distortions they cause in labor relations, while referencing the way it has been legislated in various European countries. Subsequently, it analyzes the specific regulations of this new form of employment in Greek law compared to the provisions of directive 2019/1152 for transparent and predictable working conditions, the transposition of which was the occasion for the establishment of \"on-demand\" employment in Greek legislation, presenting its problematic points and the issues that still remain open, while also proposing appropriate corrective measures that are estimated to reduce the insecurity arising for this category of employees. The paper concludes, by presenting an overall assessment of the change that occurred in the level of worker protection from the establishment of this specific form of employment and to what extent this legislation represents a turning point in the function and role of labor law in Greece."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κατά παραγγελία συμβάσεις εργασίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φρούντζος Χρήστος","Frountzos Christos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η εξαρτημένη εργασία αορίστου χρόνου πλήρους απασχόλησης εξελίχθηκε σταδιακά ως η κυρίαρχη μορφή παροχής εργασίας και το θεμέλιο του σύγχρονου εργατικού δικαίου, το οποίο περιβάλλει με τους προστατευτικούς του κανόνες τον εργαζόμενο και αποκαθιστά τη δομική ανισότητα των μερών της εργασιακής σχέσης. Οι σύγχρονες συνθήκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχουν εντείνει τον ανταγωνισμό και έχουν οδηγήσει σε μία στροφή προς νέες, ευέλικτες μορφές εργασίας που διαφέρουν από αυτό το παραδοσιακό μοντέλο, σε χαλάρωση της προστασίας του εργατικού δικαίου και στη συμμετοχή των εργαζομένων στον εργοδοτικό κίνδυνο. Η «κατά παραγγελία» απασχόληση, παρά το γεγονός ότι δεν αποτελεί ένα νέο φαινόμενο, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη τις τελευταίες δεκαετίες, καθώς εξασφαλίζει σημαντική ευελιξία στον εργοδότη, επιτρέποντάς του να απασχολεί το εργατικό του δυναμικό αν και όποτε το χρειάζεται, προσαρμόζοντας την προσφορά εργασίας στις κυμαινόμενες ανάγκες της επιχείρησής του. Παράλληλα, όμως, αυτή η μορφή εργασίας και ειδικότερα η υποπερίπτωσή της, η σύμβαση «μηδενικών ωρών», αποτελεί μία ατυπική μορφή απασχόλησης, η οποία προκαλεί μεγάλη ανασφάλεια στον εργαζόμενο, έλλειψη προβλεψιμότητας και αδυναμία εξασφάλισης ενός σταθερού εισοδήματος, ενώ έχει και έντονες επιπτώσεις στην υγεία του και τελικά, υπονομεύει την αξιοπρέπεια της εργασίας. Με αφορμή τη μεταφορά μίας ευρωπαϊκής οδηγίας, η οποία στόχο έχει την καθιέρωση στοιχείων διαφάνειας και προβλεψιμότητας στην απασχόληση, θεσμοθετήθηκε στην Ελληνική νομοθεσία, η «κατά παραγγελία» εργασία. Αντίθετα, όμως, με την επικρατούσα ευρωπαϊκή τάση για ενίσχυση της ασφάλειας των εργαζομένων, ο Έλληνας νομοθέτης προχώρησε στην θεσμοθέτηση μίας μορφής εργασίας ακραίας ευελιξίας, με αφορμή μία ευρωπαϊκή οδηγία που είχε τον ακριβώς αντίθετο σκοπό. Μπορεί, τυπικά, η σύμβαση «μηδενικών ωρών» να αποκλείεται στο Ελληνικό δίκαιο, ωστόσο, η «κατά παραγγελία» σύμβαση εργασίας, με τον τρόπο που ρυθμίστηκε, πρακτικά αποτελεί ένα είδος σύμβασης «μηδενικών ωρών», η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με θεμελιώδης αρχές και αξίες του νομικού μας συστήματος και εμπορευματοποιεί υπέρμετρα το αγαθό της εργασίας. Στην παρούσα εργασία παρουσιάζεται ο τρόπος λειτουργίας, τα βασικά χαρακτηριστικά και τα πλεονεκτήματα της «κατά παραγγελία» απασχόλησης και της υποπερίπτωσής της, της σύμβασης «μηδενικών ωρών», αλλά και των στρεβλώσεων που προκαλούν στις εργασιακές σχέσεις, ενώ γίνεται αναφορά και στον τρόπο που έχει θεσμοθετηθεί σε επιμέρους Ευρωπαϊκά κράτη. Στη συνέχεια, αναλύονται οι επί μέρους ρυθμίσεις αυτής της νέας μορφής εργασίας στο Ελληνικό δίκαιο συγκριτικά με τις διατάξεις της οδηγίας 2019/1152 για διαφανείς και προβλέψιμους όρους εργασίας, η μεταφορά της οποίας αποτέλεσε την αφορμή για τη θεσμοθέτηση «κατά παραγγελία» απασχόλησης στην Ελληνική νομοθεσία, η παράθεση των προβληματικών της σημείων και των ζητημάτων που παραμένουν ανοιχτά, ενώ προτείνονται και κατάλληλα διορθωτικά μέτρα, τα οποία εκτιμάται ότι θα μειώσουν την ανασφάλεια που ανακύπτει για αυτή την κατηγορία εργαζομένων. Η εργασία ολοκληρώνεται, παρουσιάζοντας τη συνολική εκτίμηση σχετικά με τη μεταβολή που επήλθε στο επίπεδο προστασίας των εργαζομένων από τη θεσμοθέτηση της συγκεκριμένης μορφής εργασίας, καθώς και κατά πόσο η θεσμοθέτηση αυτή, αποτελεί ένα σημείο καμπής στη λειτουργία και το ρόλο του εργατικού δικαίου στην Ελλάδα.","Full-time employment has gradually evolved as the dominant form of labor provision and the foundation of modern labor law, which surrounds the worker with its protective regulations and restores the structural inequality of the parties in the employment relationship. Modern conditions of the globalized economy and the development of technology have intensified competition and led to a shift towards new, flexible forms of work that differ from this traditional model, a relaxation of labor law protection, and the participation of employees in the employer's risk. Work \"on-demand\", despite not being a new phenomenon, has seen significant growth in recent decades, as it provides substantial flexibility to the employer, allowing them to employ their workforce if and when needed, adapting the supply of labor to the fluctuating needs of their business. However, this form of work and specifically its subset, the \"zero-hours\" contract, constitutes an atypical form of employment, which causes great insecurity for the worker, a lack of predictability and the inability to secure a stable income, while having significant impacts on their health and ultimately, undermining the dignity of work. Prompted by the transposition of a European directive, aimed at establishing elements of transparency and predictability in employment, \"on-demand\" work was legislated in Greek law. However, contrary to the prevailing European trend to strengthen worker security, the Greek legislator proceeded with the establishment of an extremely flexible form of work, inspired by a European directive that had the exact opposite intention. Although, in principle, the \"zero-hours\" contract is excluded in Greek law, the \"on-demand\" employment contract, as regulated, practically constitutes a form of \"zero-hours\" contract, which is in complete contradiction to fundamental principles and values of our legal system and excessively commercializes labor. This paper presents the function, basic characteristics, and advantages of \"on-demand\" employment and its subset, the \"zero-hours\" contract, as well as the distortions they cause in labor relations, while referencing the way it has been legislated in various European countries. Subsequently, it analyzes the specific regulations of this new form of employment in Greek law compared to the provisions of directive 2019/1152 for transparent and predictable working conditions, the transposition of which was the occasion for the establishment of \"on-demand\" employment in Greek legislation, presenting its problematic points and the issues that still remain open, while also proposing appropriate corrective measures that are estimated to reduce the insecurity arising for this category of employees. The paper concludes, by presenting an overall assessment of the change that occurred in the level of worker protection from the establishment of this specific form of employment and to what extent this legislation represents a turning point in the function and role of labor law in Greece."],"dc:identifier":["uoadl:3450257","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450257"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Κατά παραγγελία συμβάσεις εργασίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:34Z"}