{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3450690"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3450690","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι συνέπειες της λήξεως μίας διοικητικής πράξης στη συνέχιση της διοικητικής δίκης","abstract":"Αντικείμενο της εργασίας συνιστά η λήξη της ισχύος της διοικητικής πράξης και η επιρροή της στη ανοιγείσα διοικητική δίκη. Πρώτα εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο μια διοικητική πράξη απεμπολεί τη νομική ισχύ της αφού η ρύθμιση του νόμου διαφοροποιείται ανάλογα με τον αναδρομικό ή μη χαρακτήρα της εξαφάνισης. Δια τούτου αναλύονται οι περιπτώσεις που απαντώνται στη διοικητική πρακτική και επιφέρουν την παύση ισχύος της διοικητικής πράξης. Μετά ταύτα ερευνάται το νομοθετικό καθεστώς, ήτοι το άρθρο 32 του π.δ 18/1989 για τις ακυρωτικές διαφορές, αναφορικά με την συνέχιση της δίκης σε περίπτωση του εκλείπει το αντικείμενο του διαπλαστικού ενδίκου βοηθήματος, Επιπρόσθετα καταδεικνύεται ότι καθ’ ο μέρος η κατάργηση της διοικητικής δίκης συνδέεται με την επέμβαση της νομοθετικής στη δικαστική εξουσία, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη ψήφιση κυρωτικών νόμων, αποτελεί και ζήτημα δικαιοκρατικής υφής. Περεταίρω τονίζεται ότι η πρακτική αυτή πέρα από το γεγονός ότι πλήττει τον πυρήνα της δικαστικής προστασίας , αντίκειται στην αρχή του Κράτους δικαίου και στη σύμφυτη προς αυτό αρχή της νομιμότητας, αφού σκοπείται η εξασφάλιση του ανέλεγκτου της διοικητικής δράσης μέσα από νομικά τεχνάσματα. Επίσης αναλύεται η κεφαλαιώδους σημασίας έννοια του ιδιαίτερου εννόμου συμφέροντος για τη συνέχιση της δίκης, όπου καθίσταται εμφανές ότι η ομόλογη διάταξη του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας( άρθρο 142) δεν εμπεριέχει ρητή ρύθμιση αναφορικά με τη δυνατότητα προβολής του. Παρά το γεγονός ότι αφορούν το ίδιο νομικό ζήτημα, οι διατάξεις αυτές δεν εμπερικλείουν ταυτόσημες ρυθμίσεις, αποτελώντας χαρακτηριστικό παράδειγμα έλλειψης συνοχής στο πεδίο του διοικητικού δικονομικού δικαίου. Δια τούτο έντονο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεταστροφή της νομολογίας του ΣτΕ, η οποία απέστη από τη προγενέστερη γραμματική ερμηνεία διαπλάθοντας γενική δικαιική αρχή κατά την οποία είναι δυνατή η προβολή ιδιαιτέρου εννόμου συμφέροντος και στις διαφορές ουσίας Επιπλέον μέσα από τους θεωρητικούς προβληματισμούς για το ελλειπτικό, εν συγκρίσει προς την αντίστοιχη διάταξη του π.δ, άρθρο 142 του ΚΔΔικ, αλλά και γενικότερα από τον όλο μηχανισμό της κατάργησης της διοικητικής δίκης καθίσταται ευκρινές, ότι αυτός πρέπει να εναρμονίζεται με τις επιταγές που τίθενται από τα κείμενα υπέρτερης νομοθετικής ισχύος σχετικά με το δικαίωμα δικαστικής προστασίας, χωρίς ο καταρχήν θεμιτός σκοπός που επιδιώκεται με την κατάργηση της δίκης( εύρυθμη λειτουργία και αποσυμφόρηση δικαστηρίων) να φαλκιδεύει τον πυρήνα του δικαιώματος. Τα διαλαμβανόμενα στην παρούσα συντείνουν στο συμπέρασμα, ότι η κατάργηση της διοικητικής δίκης, για τον αντικειμενικό λόγο της εκβολής της διοικητικής πράξης από τον νομικό κόσμο δεν αποτελεί ένα ακραιφνώς τεχνικό δικονομικό ζήτημα, αλλά αντίθετα συνυφαίνεται με το συνταγματικής υφής δικαίωμα της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Συνεπώς αναδεικνύεται μέσα και από την εξέταση του εν λόγω ζητήματος η διοικητική δικονομία ως ένα πλέγμα κανόνων που θέτει εντός ενός νομικού πλαισίου την άσκηση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας υπηρετώντας συνάμα τους συνταγματικά ανεκτούς σκοπούς της εύρυθμης διάρθρωσης της δικαιοσύνης. Τέλος από την αντιπαραβολή αποφάσεων του Supreme Court και του ΔΕΕ με αυτές των ελληνικών διοικητικών δικαστηρίων σχετικά με τη συνέχιση της διοικητική δίκης συμπεραίνεται η συσταλτική ερμηνεία του ιδιαίτερου εννόμου συμφέροντος από τα τελευταία.","abstract_html":"Αντικείμενο της εργασίας συνιστά η λήξη της ισχύος της διοικητικής πράξης και η επιρροή της στη ανοιγείσα διοικητική δίκη. Πρώτα εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο μια διοικητική πράξη απεμπολεί τη νομική ισχύ της αφού η ρύθμιση του νόμου διαφοροποιείται ανάλογα με τον αναδρομικό ή μη χαρακτήρα της εξαφάνισης. Δια τούτου αναλύονται οι περιπτώσεις που απαντώνται στη διοικητική πρακτική και επιφέρουν την παύση ισχύος της διοικητικής πράξης. Μετά ταύτα ερευνάται το νομοθετικό καθεστώς, ήτοι το άρθρο 32 του π.δ 18/1989 για τις ακυρωτικές διαφορές, αναφορικά με την συνέχιση της δίκης σε περίπτωση του εκλείπει το αντικείμενο του διαπλαστικού ενδίκου βοηθήματος, Επιπρόσθετα καταδεικνύεται ότι καθ’ ο μέρος η κατάργηση της διοικητικής δίκης συνδέεται με την επέμβαση της νομοθετικής στη δικαστική εξουσία, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη ψήφιση κυρωτικών νόμων, αποτελεί και ζήτημα δικαιοκρατικής υφής. Περεταίρω τονίζεται ότι η πρακτική αυτή πέρα από το γεγονός ότι πλήττει τον πυρήνα της δικαστικής προστασίας , αντίκειται στην αρχή του Κράτους δικαίου και στη σύμφυτη προς αυτό αρχή της νομιμότητας, αφού σκοπείται η εξασφάλιση του ανέλεγκτου της διοικητικής δράσης μέσα από νομικά τεχνάσματα. Επίσης αναλύεται η κεφαλαιώδους σημασίας έννοια του ιδιαίτερου εννόμου συμφέροντος για τη συνέχιση της δίκης, όπου καθίσταται εμφανές ότι η ομόλογη διάταξη του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας( άρθρο 142) δεν εμπεριέχει ρητή ρύθμιση αναφορικά με τη δυνατότητα προβολής του. Παρά το γεγονός ότι αφορούν το ίδιο νομικό ζήτημα, οι διατάξεις αυτές δεν εμπερικλείουν ταυτόσημες ρυθμίσεις, αποτελώντας χαρακτηριστικό παράδειγμα έλλειψης συνοχής στο πεδίο του διοικητικού δικονομικού δικαίου. Δια τούτο έντονο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεταστροφή της νομολογίας του ΣτΕ, η οποία απέστη από τη προγενέστερη γραμματική ερμηνεία διαπλάθοντας γενική δικαιική αρχή κατά την οποία είναι δυνατή η προβολή ιδιαιτέρου εννόμου συμφέροντος και στις διαφορές ουσίας Επιπλέον μέσα από τους θεωρητικούς προβληματισμούς για το ελλειπτικό, εν συγκρίσει προς την αντίστοιχη διάταξη του π.δ, άρθρο 142 του ΚΔΔικ, αλλά και γενικότερα από τον όλο μηχανισμό της κατάργησης της διοικητικής δίκης καθίσταται ευκρινές, ότι αυτός πρέπει να εναρμονίζεται με τις επιταγές που τίθενται από τα κείμενα υπέρτερης νομοθετικής ισχύος σχετικά με το δικαίωμα δικαστικής προστασίας, χωρίς ο καταρχήν θεμιτός σκοπός που επιδιώκεται με την κατάργηση της δίκης( εύρυθμη λειτουργία και αποσυμφόρηση δικαστηρίων) να φαλκιδεύει τον πυρήνα του δικαιώματος. Τα διαλαμβανόμενα στην παρούσα συντείνουν στο συμπέρασμα, ότι η κατάργηση της διοικητικής δίκης, για τον αντικειμενικό λόγο της εκβολής της διοικητικής πράξης από τον νομικό κόσμο δεν αποτελεί ένα ακραιφνώς τεχνικό δικονομικό ζήτημα, αλλά αντίθετα συνυφαίνεται με το συνταγματικής υφής δικαίωμα της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Συνεπώς αναδεικνύεται μέσα και από την εξέταση του εν λόγω ζητήματος η διοικητική δικονομία ως ένα πλέγμα κανόνων που θέτει εντός ενός νομικού πλαισίου την άσκηση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας υπηρετώντας συνάμα τους συνταγματικά ανεκτούς σκοπούς της εύρυθμης διάρθρωσης της δικαιοσύνης. Τέλος από την αντιπαραβολή αποφάσεων του Supreme Court και του ΔΕΕ με αυτές των ελληνικών διοικητικών δικαστηρίων σχετικά με τη συνέχιση της διοικητική δίκης συμπεραίνεται η συσταλτική ερμηνεία του ιδιαίτερου εννόμου συμφέροντος από τα τελευταία.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοτζαρίδης Αλέξανδρος-Μιλτιάδης","Kotzaridis Alexandros-Miltiadis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:37Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3450690"],"render_values":[{"text":"uoadl:3450690","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450690","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450690","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3450690","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοτζαρίδης Αλέξανδρος-Μιλτιάδης","Kotzaridis Alexandros-Miltiadis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3450690","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450690"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της εργασίας συνιστά η λήξη της ισχύος της διοικητικής πράξης και η επιρροή της στη ανοιγείσα διοικητική δίκη. Πρώτα εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο μια διοικητική πράξη απεμπολεί τη νομική ισχύ της αφού η ρύθμιση του νόμου διαφοροποιείται ανάλογα με τον αναδρομικό ή μη χαρακτήρα της εξαφάνισης. Δια τούτου αναλύονται οι περιπτώσεις που απαντώνται στη διοικητική πρακτική και επιφέρουν την παύση ισχύος της διοικητικής πράξης. Μετά ταύτα ερευνάται το νομοθετικό καθεστώς, ήτοι το άρθρο 32 του π.δ 18/1989 για τις ακυρωτικές διαφορές, αναφορικά με την συνέχιση της δίκης σε περίπτωση του εκλείπει το αντικείμενο του διαπλαστικού ενδίκου βοηθήματος, Επιπρόσθετα καταδεικνύεται ότι καθ’ ο μέρος η κατάργηση της διοικητικής δίκης συνδέεται με την επέμβαση της νομοθετικής στη δικαστική εξουσία, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη ψήφιση κυρωτικών νόμων, αποτελεί και ζήτημα δικαιοκρατικής υφής. Περεταίρω τονίζεται ότι η πρακτική αυτή πέρα από το γεγονός ότι πλήττει τον πυρήνα της δικαστικής προστασίας , αντίκειται στην αρχή του Κράτους δικαίου και στη σύμφυτη προς αυτό αρχή της νομιμότητας, αφού σκοπείται η εξασφάλιση του ανέλεγκτου της διοικητικής δράσης μέσα από νομικά τεχνάσματα. Επίσης αναλύεται η κεφαλαιώδους σημασίας έννοια του ιδιαίτερου εννόμου συμφέροντος για τη συνέχιση της δίκης, όπου καθίσταται εμφανές ότι η ομόλογη διάταξη του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας( άρθρο 142) δεν εμπεριέχει ρητή ρύθμιση αναφορικά με τη δυνατότητα προβολής του. Παρά το γεγονός ότι αφορούν το ίδιο νομικό ζήτημα, οι διατάξεις αυτές δεν εμπερικλείουν ταυτόσημες ρυθμίσεις, αποτελώντας χαρακτηριστικό παράδειγμα έλλειψης συνοχής στο πεδίο του διοικητικού δικονομικού δικαίου. Δια τούτο έντονο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεταστροφή της νομολογίας του ΣτΕ, η οποία απέστη από τη προγενέστερη γραμματική ερμηνεία διαπλάθοντας γενική δικαιική αρχή κατά την οποία είναι δυνατή η προβολή ιδιαιτέρου εννόμου συμφέροντος και στις διαφορές ουσίας Επιπλέον μέσα από τους θεωρητικούς προβληματισμούς για το ελλειπτικό, εν συγκρίσει προς την αντίστοιχη διάταξη του π.δ, άρθρο 142 του ΚΔΔικ, αλλά και γενικότερα από τον όλο μηχανισμό της κατάργησης της διοικητικής δίκης καθίσταται ευκρινές, ότι αυτός πρέπει να εναρμονίζεται με τις επιταγές που τίθενται από τα κείμενα υπέρτερης νομοθετικής ισχύος σχετικά με το δικαίωμα δικαστικής προστασίας, χωρίς ο καταρχήν θεμιτός σκοπός που επιδιώκεται με την κατάργηση της δίκης( εύρυθμη λειτουργία και αποσυμφόρηση δικαστηρίων) να φαλκιδεύει τον πυρήνα του δικαιώματος. Τα διαλαμβανόμενα στην παρούσα συντείνουν στο συμπέρασμα, ότι η κατάργηση της διοικητικής δίκης, για τον αντικειμενικό λόγο της εκβολής της διοικητικής πράξης από τον νομικό κόσμο δεν αποτελεί ένα ακραιφνώς τεχνικό δικονομικό ζήτημα, αλλά αντίθετα συνυφαίνεται με το συνταγματικής υφής δικαίωμα της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Συνεπώς αναδεικνύεται μέσα και από την εξέταση του εν λόγω ζητήματος η διοικητική δικονομία ως ένα πλέγμα κανόνων που θέτει εντός ενός νομικού πλαισίου την άσκηση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας υπηρετώντας συνάμα τους συνταγματικά ανεκτούς σκοπούς της εύρυθμης διάρθρωσης της δικαιοσύνης. Τέλος από την αντιπαραβολή αποφάσεων του Supreme Court και του ΔΕΕ με αυτές των ελληνικών διοικητικών δικαστηρίων σχετικά με τη συνέχιση της διοικητική δίκης συμπεραίνεται η συσταλτική ερμηνεία του ιδιαίτερου εννόμου συμφέροντος από τα τελευταία.","The subject of the paper is the termination of the validity of the administrative act and its influence on the opened administrative trial. Firstly, the way in which an administrative act loses its legal force is examined, since the regulation of the law differs depending on the retroactive or non-retroactive nature of the disappearance. Therefore, the cases encountered in administrative practice and resulting in the termination of the validity of the administrative act are analyzed. After this, the legislative regime is analyzed , in particular the article 32 of the Presidential Decree 18/1989, regarding the continuation of the administrative court case in the event that the subject of the legal remedy disappears. In addition, it is demonstrated that in part the abolition of the administrative trial is linked to the intervention of the legislative in thejudicial power, with the most typical example being the passing of ratifying laws, is also a matter of the rule of law. It is further emphasized that this practice, in addition to the fact that it affects the core of judicial protection, is contrary to the principle of the rule of law and the inherent principle of legality, since the aim is to ensure the uncontrollability of administrative action through legal tricks. The crucial concept of the special legal interest in continuing the trial is also analyzed, where it becomes apparent that the provision of the Code of Administrative Procedure (article 142) does not contain an explicit regulation regarding it. Despite the fact that they concern the same legal issue, these provisions( article 32 of the Presidental Decree and article 142 ) do not include identical regulations, constituting a typical example of a lack of coherence in the field of administrative procedural law. For this reason, the shift in the case law of the Council of State is of great interest, which departed from the previous literal interpretation, creating a general legal principle according to which it is possible to make a claim about a special legal interest for the continuation of the trial in disputes of full jurisdiction.Furthermore, through the theoretical concerns on the elliptical article 142 of the Code of Administrative Procedure, in comparison to the corresponding provision of the Presidential Decree, but also generally from the entire mechanism of the abolition of administrative trial, it becomes clear that this must be harmonized with the requirements set by the texts of higher legislative force regarding the right to judicial protection, without the in principle legitimate purpose pursued by the abolition of the trial (proper operation and decongestion of courts) undermining essential fundamental rights . This paper confirms the conclusion that the abolition of the administrative trial, for the objective reason of the annulment of the administrative act, is not purely a procedural issue of a technical nature , but on the contrary is intertwined with the constitutional right to effective judicial protection. Therefore, the examination of this issue reveals the administrative procedure a set of rules that places the exercise of the right to judicial protection within a legal framework, while serving the constitutionally permissible purposes of the orderly structure of justice. Finally, the comparison of the decisions of the Supreme Court and the European Court of Justice with those of the Greek administrative courts regarding the continuation of administrative proceedings leads to the conclusion of the restrictive interpretation of the special legal interest by the latter."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι συνέπειες της λήξεως μίας διοικητικής πράξης στη συνέχιση της διοικητικής δίκης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοτζαρίδης Αλέξανδρος-Μιλτιάδης","Kotzaridis Alexandros-Miltiadis"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Αντικείμενο της εργασίας συνιστά η λήξη της ισχύος της διοικητικής πράξης και η επιρροή της στη ανοιγείσα διοικητική δίκη. Πρώτα εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο μια διοικητική πράξη απεμπολεί τη νομική ισχύ της αφού η ρύθμιση του νόμου διαφοροποιείται ανάλογα με τον αναδρομικό ή μη χαρακτήρα της εξαφάνισης. Δια τούτου αναλύονται οι περιπτώσεις που απαντώνται στη διοικητική πρακτική και επιφέρουν την παύση ισχύος της διοικητικής πράξης. Μετά ταύτα ερευνάται το νομοθετικό καθεστώς, ήτοι το άρθρο 32 του π.δ 18/1989 για τις ακυρωτικές διαφορές, αναφορικά με την συνέχιση της δίκης σε περίπτωση του εκλείπει το αντικείμενο του διαπλαστικού ενδίκου βοηθήματος, Επιπρόσθετα καταδεικνύεται ότι καθ’ ο μέρος η κατάργηση της διοικητικής δίκης συνδέεται με την επέμβαση της νομοθετικής στη δικαστική εξουσία, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη ψήφιση κυρωτικών νόμων, αποτελεί και ζήτημα δικαιοκρατικής υφής. Περεταίρω τονίζεται ότι η πρακτική αυτή πέρα από το γεγονός ότι πλήττει τον πυρήνα της δικαστικής προστασίας , αντίκειται στην αρχή του Κράτους δικαίου και στη σύμφυτη προς αυτό αρχή της νομιμότητας, αφού σκοπείται η εξασφάλιση του ανέλεγκτου της διοικητικής δράσης μέσα από νομικά τεχνάσματα. Επίσης αναλύεται η κεφαλαιώδους σημασίας έννοια του ιδιαίτερου εννόμου συμφέροντος για τη συνέχιση της δίκης, όπου καθίσταται εμφανές ότι η ομόλογη διάταξη του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας( άρθρο 142) δεν εμπεριέχει ρητή ρύθμιση αναφορικά με τη δυνατότητα προβολής του. Παρά το γεγονός ότι αφορούν το ίδιο νομικό ζήτημα, οι διατάξεις αυτές δεν εμπερικλείουν ταυτόσημες ρυθμίσεις, αποτελώντας χαρακτηριστικό παράδειγμα έλλειψης συνοχής στο πεδίο του διοικητικού δικονομικού δικαίου. Δια τούτο έντονο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεταστροφή της νομολογίας του ΣτΕ, η οποία απέστη από τη προγενέστερη γραμματική ερμηνεία διαπλάθοντας γενική δικαιική αρχή κατά την οποία είναι δυνατή η προβολή ιδιαιτέρου εννόμου συμφέροντος και στις διαφορές ουσίας Επιπλέον μέσα από τους θεωρητικούς προβληματισμούς για το ελλειπτικό, εν συγκρίσει προς την αντίστοιχη διάταξη του π.δ, άρθρο 142 του ΚΔΔικ, αλλά και γενικότερα από τον όλο μηχανισμό της κατάργησης της διοικητικής δίκης καθίσταται ευκρινές, ότι αυτός πρέπει να εναρμονίζεται με τις επιταγές που τίθενται από τα κείμενα υπέρτερης νομοθετικής ισχύος σχετικά με το δικαίωμα δικαστικής προστασίας, χωρίς ο καταρχήν θεμιτός σκοπός που επιδιώκεται με την κατάργηση της δίκης( εύρυθμη λειτουργία και αποσυμφόρηση δικαστηρίων) να φαλκιδεύει τον πυρήνα του δικαιώματος. Τα διαλαμβανόμενα στην παρούσα συντείνουν στο συμπέρασμα, ότι η κατάργηση της διοικητικής δίκης, για τον αντικειμενικό λόγο της εκβολής της διοικητικής πράξης από τον νομικό κόσμο δεν αποτελεί ένα ακραιφνώς τεχνικό δικονομικό ζήτημα, αλλά αντίθετα συνυφαίνεται με το συνταγματικής υφής δικαίωμα της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Συνεπώς αναδεικνύεται μέσα και από την εξέταση του εν λόγω ζητήματος η διοικητική δικονομία ως ένα πλέγμα κανόνων που θέτει εντός ενός νομικού πλαισίου την άσκηση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας υπηρετώντας συνάμα τους συνταγματικά ανεκτούς σκοπούς της εύρυθμης διάρθρωσης της δικαιοσύνης. Τέλος από την αντιπαραβολή αποφάσεων του Supreme Court και του ΔΕΕ με αυτές των ελληνικών διοικητικών δικαστηρίων σχετικά με τη συνέχιση της διοικητική δίκης συμπεραίνεται η συσταλτική ερμηνεία του ιδιαίτερου εννόμου συμφέροντος από τα τελευταία.","The subject of the paper is the termination of the validity of the administrative act and its influence on the opened administrative trial. Firstly, the way in which an administrative act loses its legal force is examined, since the regulation of the law differs depending on the retroactive or non-retroactive nature of the disappearance. Therefore, the cases encountered in administrative practice and resulting in the termination of the validity of the administrative act are analyzed. After this, the legislative regime is analyzed , in particular the article 32 of the Presidential Decree 18/1989, regarding the continuation of the administrative court case in the event that the subject of the legal remedy disappears. In addition, it is demonstrated that in part the abolition of the administrative trial is linked to the intervention of the legislative in thejudicial power, with the most typical example being the passing of ratifying laws, is also a matter of the rule of law. It is further emphasized that this practice, in addition to the fact that it affects the core of judicial protection, is contrary to the principle of the rule of law and the inherent principle of legality, since the aim is to ensure the uncontrollability of administrative action through legal tricks. The crucial concept of the special legal interest in continuing the trial is also analyzed, where it becomes apparent that the provision of the Code of Administrative Procedure (article 142) does not contain an explicit regulation regarding it. Despite the fact that they concern the same legal issue, these provisions( article 32 of the Presidental Decree and article 142 ) do not include identical regulations, constituting a typical example of a lack of coherence in the field of administrative procedural law. For this reason, the shift in the case law of the Council of State is of great interest, which departed from the previous literal interpretation, creating a general legal principle according to which it is possible to make a claim about a special legal interest for the continuation of the trial in disputes of full jurisdiction.Furthermore, through the theoretical concerns on the elliptical article 142 of the Code of Administrative Procedure, in comparison to the corresponding provision of the Presidential Decree, but also generally from the entire mechanism of the abolition of administrative trial, it becomes clear that this must be harmonized with the requirements set by the texts of higher legislative force regarding the right to judicial protection, without the in principle legitimate purpose pursued by the abolition of the trial (proper operation and decongestion of courts) undermining essential fundamental rights . This paper confirms the conclusion that the abolition of the administrative trial, for the objective reason of the annulment of the administrative act, is not purely a procedural issue of a technical nature , but on the contrary is intertwined with the constitutional right to effective judicial protection. Therefore, the examination of this issue reveals the administrative procedure a set of rules that places the exercise of the right to judicial protection within a legal framework, while serving the constitutionally permissible purposes of the orderly structure of justice. Finally, the comparison of the decisions of the Supreme Court and the European Court of Justice with those of the Greek administrative courts regarding the continuation of administrative proceedings leads to the conclusion of the restrictive interpretation of the special legal interest by the latter."],"dc:identifier":["uoadl:3450690","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450690"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Οι συνέπειες της λήξεως μίας διοικητικής πράξης στη συνέχιση της διοικητικής δίκης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:37Z"}