{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3450696"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3450696","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου","abstract":"Η απαίτηση, ως μεταβιβάσιμο άυλο περιουσιακό αγαθό με αυτοτελή οικονομική αξία, καταλαμβάνει κεντρική θέση στη σύγχρονη συναλλακτική ζωή. Η μεταβιβασιμότητα της απαιτήσεως δεν αποτελούσε ανέκαθεν χαρακτηριστικό της ενοχικής σχέσης. Στο ρωμαϊκό δίκαιο η ενοχή ήταν κατά βάση προσωπικός δεσμός. Ο ενοχικός δεσμός ήταν δηλαδή άρρηκτα συνδεδεμένος με την ταυτότητα των υποκειμένων του. Η υποκειμενική αλλοίωση της ενοχής, εκτός από την περίπτωση της κληρονομικής διαδοχής, δεν ήταν καταρχήν δυνατή. Σήμερα, ο Αστικός Κώδικας ρυθμίζει την μεταβολή του προσώπου του δανειστή μέσω του μηχανισμού της συμβατικής εκχώρησης (ΑΚ 455 επ.). Ο θεσμός της συμβατικής εκχώρησης καθιστά εφικτές τις περιουσιακές μετακινήσεις στη συναλλακτική αγορά, συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυση της οικονομικής ζωής. Ωστόσο, η μεταβίβαση της απαίτησης δεν λαμβάνει χώρα πάντοτε δυνάμει κάποιας σύμβασης. Σε ορισμένες περιπτώσεις επέρχεται από τον ίδιο τον νόμο, ο οποίος ορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες λαμβάνει χώρα αυτοδικαίως η μεταβίβαση της απαίτησης. Πρόκειται για την λεγόμενη «εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου». Η εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου (cessio legis) προβλέπεται σε πολυάριθμες διατάξεις στην ελληνική έννομη τάξη. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι οι ΑΚ 319, 488, 858, 1234 εδ. β΄, 1298 και 1490 παρ. 2, η κοινωνικοασφαλιστική υποκατάσταση (άρθρο 10 παρ. 5 ν.δ. 4104/1960) και η ασφαλιστική υποκατάσταση (άρθρο 14 παρ. 1 ν. 2496/1997). Από την εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου αναφύονται ποικίλα ζητήματα τόσο με δογματικό ενδιαφέρον όσο και με πρακτικές προεκτάσεις. Πιο συγκεκριμένα, στόχος του πρώτου κεφαλαίου της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εννοιολογική προσέγγιση του όρου «εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου» και η αναζήτηση της νομικής φύσης και του δικαιολογητικού λόγου της εκ του νόμου εκχώρησης ως μηχανισμού αναγωγής. Επιπλέον, στο πρώτο κεφάλαιο αναλύεται και η σχέση της εκχώρησης απαίτησης εκ του νόμου ως μηχανισμού αναγωγής με άλλους θεσμούς αναγωγής που προβλέπονται στον Αστικό Κώδικα, ενώ στη συνέχεια επιχειρείται και η οριοθέτησή της από την συμβατική εκχώρηση. Στο δεύτερο κεφάλαιο, θίγεται το ζήτημα της ελλειπτικής ρύθμισης της εκχώρησης απαίτησης εκ του νόμου στην ελληνική έννομη τάξη και αναπτύσσεται η προβληματική της ανάλογης εφαρμογής των διατάξεων της συμβατικής εκχώρησης. Στο τρίτο κεφάλαιο αναλύονται οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες λαμβάνει χώρα η εκχώρηση απαίτησης ex lege, ενώ στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι έννομες συνέπειες που αυτή συνεπάγεται. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται το αντικείμενο της μεταβίβασης, ενώ αναλύεται εκτενώς και το εριζόμενο ζήτημα της συμμεταβίβασης των μη παρεπομένων δικαιωμάτων. Στο πέμπτο κεφάλαιο μελετάται η διαμόρφωση των σχέσεων του παλαιού δανειστή, του νέου δανειστή και του οφειλέτη μετά την εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου. Τέλος, στο έκτο και τελευταίο κεφάλαιο της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ερευνάται το ειδικότερο ζήτημα της διαμόρφωσης των σχέσεων των μερών επί απαιτήσεως που εξασφαλίζεται με πολλαπλή ασφάλεια.","abstract_html":"Η απαίτηση, ως μεταβιβάσιμο άυλο περιουσιακό αγαθό με αυτοτελή οικονομική αξία, καταλαμβάνει κεντρική θέση στη σύγχρονη συναλλακτική ζωή. Η μεταβιβασιμότητα της απαιτήσεως δεν αποτελούσε ανέκαθεν χαρακτηριστικό της ενοχικής σχέσης. Στο ρωμαϊκό δίκαιο η ενοχή ήταν κατά βάση προσωπικός δεσμός. Ο ενοχικός δεσμός ήταν δηλαδή άρρηκτα συνδεδεμένος με την ταυτότητα των υποκειμένων του. Η υποκειμενική αλλοίωση της ενοχής, εκτός από την περίπτωση της κληρονομικής διαδοχής, δεν ήταν καταρχήν δυνατή. Σήμερα, ο Αστικός Κώδικας ρυθμίζει την μεταβολή του προσώπου του δανειστή μέσω του μηχανισμού της συμβατικής εκχώρησης (ΑΚ 455 επ.). Ο θεσμός της συμβατικής εκχώρησης καθιστά εφικτές τις περιουσιακές μετακινήσεις στη συναλλακτική αγορά, συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυση της οικονομικής ζωής. Ωστόσο, η μεταβίβαση της απαίτησης δεν λαμβάνει χώρα πάντοτε δυνάμει κάποιας σύμβασης. Σε ορισμένες περιπτώσεις επέρχεται από τον ίδιο τον νόμο, ο οποίος ορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες λαμβάνει χώρα αυτοδικαίως η μεταβίβαση της απαίτησης. Πρόκειται για την λεγόμενη «εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου». Η εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου (cessio legis) προβλέπεται σε πολυάριθμες διατάξεις στην ελληνική έννομη τάξη. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι οι ΑΚ 319, 488, 858, 1234 εδ. β΄, 1298 και 1490 παρ. 2, η κοινωνικοασφαλιστική υποκατάσταση (άρθρο 10 παρ. 5 ν.δ. 4104/1960) και η ασφαλιστική υποκατάσταση (άρθρο 14 παρ. 1 ν. 2496/1997). Από την εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου αναφύονται ποικίλα ζητήματα τόσο με δογματικό ενδιαφέρον όσο και με πρακτικές προεκτάσεις. Πιο συγκεκριμένα, στόχος του πρώτου κεφαλαίου της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εννοιολογική προσέγγιση του όρου «εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου» και η αναζήτηση της νομικής φύσης και του δικαιολογητικού λόγου της εκ του νόμου εκχώρησης ως μηχανισμού αναγωγής. Επιπλέον, στο πρώτο κεφάλαιο αναλύεται και η σχέση της εκχώρησης απαίτησης εκ του νόμου ως μηχανισμού αναγωγής με άλλους θεσμούς αναγωγής που προβλέπονται στον Αστικό Κώδικα, ενώ στη συνέχεια επιχειρείται και η οριοθέτησή της από την συμβατική εκχώρηση. Στο δεύτερο κεφάλαιο, θίγεται το ζήτημα της ελλειπτικής ρύθμισης της εκχώρησης απαίτησης εκ του νόμου στην ελληνική έννομη τάξη και αναπτύσσεται η προβληματική της ανάλογης εφαρμογής των διατάξεων της συμβατικής εκχώρησης. Στο τρίτο κεφάλαιο αναλύονται οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες λαμβάνει χώρα η εκχώρηση απαίτησης ex lege, ενώ στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι έννομες συνέπειες που αυτή συνεπάγεται. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται το αντικείμενο της μεταβίβασης, ενώ αναλύεται εκτενώς και το εριζόμενο ζήτημα της συμμεταβίβασης των μη παρεπομένων δικαιωμάτων. Στο πέμπτο κεφάλαιο μελετάται η διαμόρφωση των σχέσεων του παλαιού δανειστή, του νέου δανειστή και του οφειλέτη μετά την εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου. Τέλος, στο έκτο και τελευταίο κεφάλαιο της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ερευνάται το ειδικότερο ζήτημα της διαμόρφωσης των σχέσεων των μερών επί απαιτήσεως που εξασφαλίζεται με πολλαπλή ασφάλεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζηλεμονιάς Δημήτριος","Chatzilemonias Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:37Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3450696"],"render_values":[{"text":"uoadl:3450696","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450696","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450696","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3450696","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζηλεμονιάς Δημήτριος","Chatzilemonias Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3450696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450696"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η απαίτηση, ως μεταβιβάσιμο άυλο περιουσιακό αγαθό με αυτοτελή οικονομική αξία, καταλαμβάνει κεντρική θέση στη σύγχρονη συναλλακτική ζωή. Η μεταβιβασιμότητα της απαιτήσεως δεν αποτελούσε ανέκαθεν χαρακτηριστικό της ενοχικής σχέσης. Στο ρωμαϊκό δίκαιο η ενοχή ήταν κατά βάση προσωπικός δεσμός. Ο ενοχικός δεσμός ήταν δηλαδή άρρηκτα συνδεδεμένος με την ταυτότητα των υποκειμένων του. Η υποκειμενική αλλοίωση της ενοχής, εκτός από την περίπτωση της κληρονομικής διαδοχής, δεν ήταν καταρχήν δυνατή. Σήμερα, ο Αστικός Κώδικας ρυθμίζει την μεταβολή του προσώπου του δανειστή μέσω του μηχανισμού της συμβατικής εκχώρησης (ΑΚ 455 επ.). Ο θεσμός της συμβατικής εκχώρησης καθιστά εφικτές τις περιουσιακές μετακινήσεις στη συναλλακτική αγορά, συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυση της οικονομικής ζωής. Ωστόσο, η μεταβίβαση της απαίτησης δεν λαμβάνει χώρα πάντοτε δυνάμει κάποιας σύμβασης. Σε ορισμένες περιπτώσεις επέρχεται από τον ίδιο τον νόμο, ο οποίος ορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες λαμβάνει χώρα αυτοδικαίως η μεταβίβαση της απαίτησης. Πρόκειται για την λεγόμενη «εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου». Η εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου (cessio legis) προβλέπεται σε πολυάριθμες διατάξεις στην ελληνική έννομη τάξη. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι οι ΑΚ 319, 488, 858, 1234 εδ. β΄, 1298 και 1490 παρ. 2, η κοινωνικοασφαλιστική υποκατάσταση (άρθρο 10 παρ. 5 ν.δ. 4104/1960) και η ασφαλιστική υποκατάσταση (άρθρο 14 παρ. 1 ν. 2496/1997). Από την εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου αναφύονται ποικίλα ζητήματα τόσο με δογματικό ενδιαφέρον όσο και με πρακτικές προεκτάσεις. Πιο συγκεκριμένα, στόχος του πρώτου κεφαλαίου της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εννοιολογική προσέγγιση του όρου «εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου» και η αναζήτηση της νομικής φύσης και του δικαιολογητικού λόγου της εκ του νόμου εκχώρησης ως μηχανισμού αναγωγής. Επιπλέον, στο πρώτο κεφάλαιο αναλύεται και η σχέση της εκχώρησης απαίτησης εκ του νόμου ως μηχανισμού αναγωγής με άλλους θεσμούς αναγωγής που προβλέπονται στον Αστικό Κώδικα, ενώ στη συνέχεια επιχειρείται και η οριοθέτησή της από την συμβατική εκχώρηση. Στο δεύτερο κεφάλαιο, θίγεται το ζήτημα της ελλειπτικής ρύθμισης της εκχώρησης απαίτησης εκ του νόμου στην ελληνική έννομη τάξη και αναπτύσσεται η προβληματική της ανάλογης εφαρμογής των διατάξεων της συμβατικής εκχώρησης. Στο τρίτο κεφάλαιο αναλύονται οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες λαμβάνει χώρα η εκχώρηση απαίτησης ex lege, ενώ στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι έννομες συνέπειες που αυτή συνεπάγεται. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται το αντικείμενο της μεταβίβασης, ενώ αναλύεται εκτενώς και το εριζόμενο ζήτημα της συμμεταβίβασης των μη παρεπομένων δικαιωμάτων. Στο πέμπτο κεφάλαιο μελετάται η διαμόρφωση των σχέσεων του παλαιού δανειστή, του νέου δανειστή και του οφειλέτη μετά την εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου. Τέλος, στο έκτο και τελευταίο κεφάλαιο της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ερευνάται το ειδικότερο ζήτημα της διαμόρφωσης των σχέσεων των μερών επί απαιτήσεως που εξασφαλίζεται με πολλαπλή ασφάλεια.","The claim, as a transferable intangible asset with independent economic value, occupies a central role in modern transactional life. However, the transferability of the claim has not always been a characteristic of the obligational relationship. In Roman law, obligations were fundamentally personal bonds, inseparably linked to the identity of the parties involved. Subjective alteration of the obligation, except in the case of hereditary succession, was generally not possible. The Greek Civil Code regulates the change of the creditor's identity through the mechanism of contractual assignment (Articles 455 et seq. of the Greek Civil Code). This institution facilitates the transfer of assets in the transactional market, thereby strengthening economic life. However, the transfer of a claim does not always occur by virtue of a contract. In certain cases, it happens automatically by operation of law, which defines the conditions under which the transfer takes place without the need for an agreement. This mechanism is referred to as the \"assignment of a claim by operation of law.\" The assignment of a claim by operation of law (cessio legis) is provided for in numerous provisions of Greek law. Notable examples include Articles 319, 488, 858, 1234(b), 1298, and 1490(2) of the Greek Civil Code, as well as provisions related to social insurance subrogation (Article 10(5) of Legislative Decree 4104/1960) and insurance subrogation (Article 14(1) of Law 2496/1997). The assignment of a claim by operation of law raises both doctrinal and practical issues. The first chapter of this thesis aims to conceptually explore the term \"assignment of a claim by operation of law\" and to examine its legal nature and the rationale behind this mechanism of recourse. Additionally, this chapter analyzes the relationship between the assignment of a claim by operation of law and other recourse institutions provided for in the Civil Code, and seeks to distinguish it from contractual assignment. The second chapter addresses the incomplete regulation of the assignment of a claim by operation of law within the Greek legal system, and analyzes the analogous application of provisions on contractual assignment. The third chapter examines the conditions under which the assignment of a claim by operation of law occurs, while the fourth chapter presents the legal consequences of such a transfer. Specifically, it explores the object of the transfer and delves into the contentious issue of the concurrent transfer of non-accessory rights. Chapter five discusses the relationships between the original creditor, the new creditor, and the debtor following the assignment of a claim by operation of law. Finally, the sixth and final chapter investigates the relationships among the parties involved in cases where the claims are secured by multiple securities."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζηλεμονιάς Δημήτριος","Chatzilemonias Dimitrios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η απαίτηση, ως μεταβιβάσιμο άυλο περιουσιακό αγαθό με αυτοτελή οικονομική αξία, καταλαμβάνει κεντρική θέση στη σύγχρονη συναλλακτική ζωή. Η μεταβιβασιμότητα της απαιτήσεως δεν αποτελούσε ανέκαθεν χαρακτηριστικό της ενοχικής σχέσης. Στο ρωμαϊκό δίκαιο η ενοχή ήταν κατά βάση προσωπικός δεσμός. Ο ενοχικός δεσμός ήταν δηλαδή άρρηκτα συνδεδεμένος με την ταυτότητα των υποκειμένων του. Η υποκειμενική αλλοίωση της ενοχής, εκτός από την περίπτωση της κληρονομικής διαδοχής, δεν ήταν καταρχήν δυνατή. Σήμερα, ο Αστικός Κώδικας ρυθμίζει την μεταβολή του προσώπου του δανειστή μέσω του μηχανισμού της συμβατικής εκχώρησης (ΑΚ 455 επ.). Ο θεσμός της συμβατικής εκχώρησης καθιστά εφικτές τις περιουσιακές μετακινήσεις στη συναλλακτική αγορά, συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυση της οικονομικής ζωής. Ωστόσο, η μεταβίβαση της απαίτησης δεν λαμβάνει χώρα πάντοτε δυνάμει κάποιας σύμβασης. Σε ορισμένες περιπτώσεις επέρχεται από τον ίδιο τον νόμο, ο οποίος ορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες λαμβάνει χώρα αυτοδικαίως η μεταβίβαση της απαίτησης. Πρόκειται για την λεγόμενη «εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου». Η εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου (cessio legis) προβλέπεται σε πολυάριθμες διατάξεις στην ελληνική έννομη τάξη. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι οι ΑΚ 319, 488, 858, 1234 εδ. β΄, 1298 και 1490 παρ. 2, η κοινωνικοασφαλιστική υποκατάσταση (άρθρο 10 παρ. 5 ν.δ. 4104/1960) και η ασφαλιστική υποκατάσταση (άρθρο 14 παρ. 1 ν. 2496/1997). Από την εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου αναφύονται ποικίλα ζητήματα τόσο με δογματικό ενδιαφέρον όσο και με πρακτικές προεκτάσεις. Πιο συγκεκριμένα, στόχος του πρώτου κεφαλαίου της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εννοιολογική προσέγγιση του όρου «εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου» και η αναζήτηση της νομικής φύσης και του δικαιολογητικού λόγου της εκ του νόμου εκχώρησης ως μηχανισμού αναγωγής. Επιπλέον, στο πρώτο κεφάλαιο αναλύεται και η σχέση της εκχώρησης απαίτησης εκ του νόμου ως μηχανισμού αναγωγής με άλλους θεσμούς αναγωγής που προβλέπονται στον Αστικό Κώδικα, ενώ στη συνέχεια επιχειρείται και η οριοθέτησή της από την συμβατική εκχώρηση. Στο δεύτερο κεφάλαιο, θίγεται το ζήτημα της ελλειπτικής ρύθμισης της εκχώρησης απαίτησης εκ του νόμου στην ελληνική έννομη τάξη και αναπτύσσεται η προβληματική της ανάλογης εφαρμογής των διατάξεων της συμβατικής εκχώρησης. Στο τρίτο κεφάλαιο αναλύονται οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες λαμβάνει χώρα η εκχώρηση απαίτησης ex lege, ενώ στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι έννομες συνέπειες που αυτή συνεπάγεται. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται το αντικείμενο της μεταβίβασης, ενώ αναλύεται εκτενώς και το εριζόμενο ζήτημα της συμμεταβίβασης των μη παρεπομένων δικαιωμάτων. Στο πέμπτο κεφάλαιο μελετάται η διαμόρφωση των σχέσεων του παλαιού δανειστή, του νέου δανειστή και του οφειλέτη μετά την εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου. Τέλος, στο έκτο και τελευταίο κεφάλαιο της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ερευνάται το ειδικότερο ζήτημα της διαμόρφωσης των σχέσεων των μερών επί απαιτήσεως που εξασφαλίζεται με πολλαπλή ασφάλεια.","The claim, as a transferable intangible asset with independent economic value, occupies a central role in modern transactional life. However, the transferability of the claim has not always been a characteristic of the obligational relationship. In Roman law, obligations were fundamentally personal bonds, inseparably linked to the identity of the parties involved. Subjective alteration of the obligation, except in the case of hereditary succession, was generally not possible. The Greek Civil Code regulates the change of the creditor's identity through the mechanism of contractual assignment (Articles 455 et seq. of the Greek Civil Code). This institution facilitates the transfer of assets in the transactional market, thereby strengthening economic life. However, the transfer of a claim does not always occur by virtue of a contract. In certain cases, it happens automatically by operation of law, which defines the conditions under which the transfer takes place without the need for an agreement. This mechanism is referred to as the \"assignment of a claim by operation of law.\" The assignment of a claim by operation of law (cessio legis) is provided for in numerous provisions of Greek law. Notable examples include Articles 319, 488, 858, 1234(b), 1298, and 1490(2) of the Greek Civil Code, as well as provisions related to social insurance subrogation (Article 10(5) of Legislative Decree 4104/1960) and insurance subrogation (Article 14(1) of Law 2496/1997). The assignment of a claim by operation of law raises both doctrinal and practical issues. The first chapter of this thesis aims to conceptually explore the term \"assignment of a claim by operation of law\" and to examine its legal nature and the rationale behind this mechanism of recourse. Additionally, this chapter analyzes the relationship between the assignment of a claim by operation of law and other recourse institutions provided for in the Civil Code, and seeks to distinguish it from contractual assignment. The second chapter addresses the incomplete regulation of the assignment of a claim by operation of law within the Greek legal system, and analyzes the analogous application of provisions on contractual assignment. The third chapter examines the conditions under which the assignment of a claim by operation of law occurs, while the fourth chapter presents the legal consequences of such a transfer. Specifically, it explores the object of the transfer and delves into the contentious issue of the concurrent transfer of non-accessory rights. Chapter five discusses the relationships between the original creditor, the new creditor, and the debtor following the assignment of a claim by operation of law. Finally, the sixth and final chapter investigates the relationships among the parties involved in cases where the claims are secured by multiple securities."],"dc:identifier":["uoadl:3450696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3450696"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η εκχώρηση απαίτησης εκ του νόμου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:37Z"}