{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3456012"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3456012","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος και οι εφαρμογές της αντιπηκτικής και αντιαιμοπεταλιακής αγωγής στην κίρρωση του ήπατος","abstract":"Η κίρρωση του ήπατος αποτελεί ένα παγκόσμιο υγειονομικό πρόβλημα, προκαλώντας περισσότερους από 6.000 θανάτους ετησίως και ορίζεται ως το τελικό στάδιο της ηπατικής νόσου, στο οποίο η διαταραχή του ηπατικού παρεγχύματος είναι μη αναστρέψιμη. Τα αίτια της είναι πολλά: ιογενείς ηπατίτιδες, αυτοάνοσα νοσήματα, αλκοολική ηπατοπάθεια, μεταβολικά σχετιζόμενη στεατωτική νόσος του ήπατος (ΜΕΣΝΗ),καθώς και άλλα πιο σπάνια νοσήματα, όπως είναι η νόσος Wilson. Η κίρρωση οδηγεί στη δημιουργία της πυλαίας υπέρτασης, που ορίζεται ως η αύξηση της βαθμίδωσης της ηπατικής φλεβικής πίεσης σε παθολογικά επίπεδα. Ανάλογα με τα κλινικά της χαρακτηριστικά διακρίνεται σε αντιρροπούμενη και μη αντιρροπούμενη. Η εμφάνιση ασκίτη, ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, ικτέρου αλλά και η παρουσία αιμορραγίας λόγω γαστρο-οισοφαγικών κιρσών αποτελούν χαρακτηριστικά της μη αντιρροπούμενης κίρρωσης και είναι αποτελέσματα της ύπαρξης πυλαίας υπέρτασης. Η διαχείριση των κιρρωτικών ασθενών έχει ως πρωταρχικό μέλημα την αποφυγή εξέλιξης της νόσου και εμφάνισης των ανωτέρω επιπλοκών. Η αιμόσταση διακρίνεται σε πρωτογενή και δευτερογενή και αποτελεί τη διαδικασία με την οποία επιτυγχάνεται η επίσχεση της αιμορραγίας μετά από βλάβη του αγγειακού δικτύου, αλλά και η αποκατάσταση της κυκλοφορίας μετά τη λύση του θρόμβου. Στη διαδικασία αυτή σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν τα αιμοπετάλια, τα λευκοκύτταρα, τα ενδοθηλιακά κύτταρα, καθώς και οι πρωτεΐνες του πλάσματος που συμμετέχουν στο μηχανισμό της πήξης. Διαταραχές στο μηχανισμό της αιμόστασης μπορεί να οδηγήσουν είτε σε επεισόδια θρόμβωσης είτε σε επεισόδια αιμορραγίας. Καθώς το ήπαρ διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στις διαδικασίες της αιμόστασης και στην παραγωγή προθρομβωτικών και αντιθρομβωτικών παραγόντων πήξης, καθίσταται σαφές ότι διαταραχές στη λειτουργία του όπως συμβαίνει στην κίρρωση, επηρεάζουν τη συνολική αιμοστατική ισορροπία, με αποτέλεσμα την πρόκληση είτε αιμορραγικών εκδηλώσεων είτε θρομβώσεων.Η παρούσα εργασία αποτελεί μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με το ρόλο και τις εφαρμογές που έχουν τα αντιαιμοπεταλιακά και αντιπηκτικά φάρμακα στην κίρρωση του ήπατος. Η χρήση των εν λόγω φαρμάκων στους κιρρωτικούς ασθενείς παρ’ ότι παλαιότερα θεωρούνταν επισφαλής έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες και έχει πλέον αποδειχτεί τόσο η αναγκαιότητα τους στη θεραπεία αρτηριακών ή φλεβικών θρομβώσεων αλλά και η ευεργετική τους επίδραση στη λειτουργικότητα και τη συνθετική ικανότητα του κιρρωτικού ήπατος. Δεδομένα από 17 μελέτες παρέχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα σχετικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της χρήσης των εν λόγω φαρμάκων στους κιρρωτικούς ασθενείς. Ωστόσο, υπογραμμίζουν την ανάγκη για περαιτέρω μελέτες σε ασθενείς με προχωρημένη μη αντιρροπούμενη κίρρωση (Child-pugh C), στους οποίους η ασφάλεια της χρήσης τους ακόμα αμφισβητείται.","abstract_html":"Η κίρρωση του ήπατος αποτελεί ένα παγκόσμιο υγειονομικό πρόβλημα, προκαλώντας περισσότερους από 6.000 θανάτους ετησίως και ορίζεται ως το τελικό στάδιο της ηπατικής νόσου, στο οποίο η διαταραχή του ηπατικού παρεγχύματος είναι μη αναστρέψιμη. Τα αίτια της είναι πολλά: ιογενείς ηπατίτιδες, αυτοάνοσα νοσήματα, αλκοολική ηπατοπάθεια, μεταβολικά σχετιζόμενη στεατωτική νόσος του ήπατος (ΜΕΣΝΗ),καθώς και άλλα πιο σπάνια νοσήματα, όπως είναι η νόσος Wilson. Η κίρρωση οδηγεί στη δημιουργία της πυλαίας υπέρτασης, που ορίζεται ως η αύξηση της βαθμίδωσης της ηπατικής φλεβικής πίεσης σε παθολογικά επίπεδα. Ανάλογα με τα κλινικά της χαρακτηριστικά διακρίνεται σε αντιρροπούμενη και μη αντιρροπούμενη. Η εμφάνιση ασκίτη, ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, ικτέρου αλλά και η παρουσία αιμορραγίας λόγω γαστρο-οισοφαγικών κιρσών αποτελούν χαρακτηριστικά της μη αντιρροπούμενης κίρρωσης και είναι αποτελέσματα της ύπαρξης πυλαίας υπέρτασης. Η διαχείριση των κιρρωτικών ασθενών έχει ως πρωταρχικό μέλημα την αποφυγή εξέλιξης της νόσου και εμφάνισης των ανωτέρω επιπλοκών. Η αιμόσταση διακρίνεται σε πρωτογενή και δευτερογενή και αποτελεί τη διαδικασία με την οποία επιτυγχάνεται η επίσχεση της αιμορραγίας μετά από βλάβη του αγγειακού δικτύου, αλλά και η αποκατάσταση της κυκλοφορίας μετά τη λύση του θρόμβου. Στη διαδικασία αυτή σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν τα αιμοπετάλια, τα λευκοκύτταρα, τα ενδοθηλιακά κύτταρα, καθώς και οι πρωτεΐνες του πλάσματος που συμμετέχουν στο μηχανισμό της πήξης. Διαταραχές στο μηχανισμό της αιμόστασης μπορεί να οδηγήσουν είτε σε επεισόδια θρόμβωσης είτε σε επεισόδια αιμορραγίας. Καθώς το ήπαρ διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στις διαδικασίες της αιμόστασης και στην παραγωγή προθρομβωτικών και αντιθρομβωτικών παραγόντων πήξης, καθίσταται σαφές ότι διαταραχές στη λειτουργία του όπως συμβαίνει στην κίρρωση, επηρεάζουν τη συνολική αιμοστατική ισορροπία, με αποτέλεσμα την πρόκληση είτε αιμορραγικών εκδηλώσεων είτε θρομβώσεων.Η παρούσα εργασία αποτελεί μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με το ρόλο και τις εφαρμογές που έχουν τα αντιαιμοπεταλιακά και αντιπηκτικά φάρμακα στην κίρρωση του ήπατος. Η χρήση των εν λόγω φαρμάκων στους κιρρωτικούς ασθενείς παρ’ ότι παλαιότερα θεωρούνταν επισφαλής έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες και έχει πλέον αποδειχτεί τόσο η αναγκαιότητα τους στη θεραπεία αρτηριακών ή φλεβικών θρομβώσεων αλλά και η ευεργετική τους επίδραση στη λειτουργικότητα και τη συνθετική ικανότητα του κιρρωτικού ήπατος. Δεδομένα από 17 μελέτες παρέχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα σχετικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της χρήσης των εν λόγω φαρμάκων στους κιρρωτικούς ασθενείς. Ωστόσο, υπογραμμίζουν την ανάγκη για περαιτέρω μελέτες σε ασθενείς με προχωρημένη μη αντιρροπούμενη κίρρωση (Child-pugh C), στους οποίους η ασφάλεια της χρήσης τους ακόμα αμφισβητείται.","abstract_has_math":false,"creators":["Μιχαηλίδου Ελισάβετ","Michailidou Elisavet"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:39Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3456012"],"render_values":[{"text":"uoadl:3456012","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456012","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456012","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3456012","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μιχαηλίδου Ελισάβετ","Michailidou Elisavet"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3456012","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456012"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η κίρρωση του ήπατος αποτελεί ένα παγκόσμιο υγειονομικό πρόβλημα, προκαλώντας περισσότερους από 6.000 θανάτους ετησίως και ορίζεται ως το τελικό στάδιο της ηπατικής νόσου, στο οποίο η διαταραχή του ηπατικού παρεγχύματος είναι μη αναστρέψιμη. Τα αίτια της είναι πολλά: ιογενείς ηπατίτιδες, αυτοάνοσα νοσήματα, αλκοολική ηπατοπάθεια, μεταβολικά σχετιζόμενη στεατωτική νόσος του ήπατος (ΜΕΣΝΗ),καθώς και άλλα πιο σπάνια νοσήματα, όπως είναι η νόσος Wilson. Η κίρρωση οδηγεί στη δημιουργία της πυλαίας υπέρτασης, που ορίζεται ως η αύξηση της βαθμίδωσης της ηπατικής φλεβικής πίεσης σε παθολογικά επίπεδα. Ανάλογα με τα κλινικά της χαρακτηριστικά διακρίνεται σε αντιρροπούμενη και μη αντιρροπούμενη. Η εμφάνιση ασκίτη, ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, ικτέρου αλλά και η παρουσία αιμορραγίας λόγω γαστρο-οισοφαγικών κιρσών αποτελούν χαρακτηριστικά της μη αντιρροπούμενης κίρρωσης και είναι αποτελέσματα της ύπαρξης πυλαίας υπέρτασης. Η διαχείριση των κιρρωτικών ασθενών έχει ως πρωταρχικό μέλημα την αποφυγή εξέλιξης της νόσου και εμφάνισης των ανωτέρω επιπλοκών. Η αιμόσταση διακρίνεται σε πρωτογενή και δευτερογενή και αποτελεί τη διαδικασία με την οποία επιτυγχάνεται η επίσχεση της αιμορραγίας μετά από βλάβη του αγγειακού δικτύου, αλλά και η αποκατάσταση της κυκλοφορίας μετά τη λύση του θρόμβου. Στη διαδικασία αυτή σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν τα αιμοπετάλια, τα λευκοκύτταρα, τα ενδοθηλιακά κύτταρα, καθώς και οι πρωτεΐνες του πλάσματος που συμμετέχουν στο μηχανισμό της πήξης. Διαταραχές στο μηχανισμό της αιμόστασης μπορεί να οδηγήσουν είτε σε επεισόδια θρόμβωσης είτε σε επεισόδια αιμορραγίας. Καθώς το ήπαρ διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στις διαδικασίες της αιμόστασης και στην παραγωγή προθρομβωτικών και αντιθρομβωτικών παραγόντων πήξης, καθίσταται σαφές ότι διαταραχές στη λειτουργία του όπως συμβαίνει στην κίρρωση, επηρεάζουν τη συνολική αιμοστατική ισορροπία, με αποτέλεσμα την πρόκληση είτε αιμορραγικών εκδηλώσεων είτε θρομβώσεων.Η παρούσα εργασία αποτελεί μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με το ρόλο και τις εφαρμογές που έχουν τα αντιαιμοπεταλιακά και αντιπηκτικά φάρμακα στην κίρρωση του ήπατος. Η χρήση των εν λόγω φαρμάκων στους κιρρωτικούς ασθενείς παρ’ ότι παλαιότερα θεωρούνταν επισφαλής έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες και έχει πλέον αποδειχτεί τόσο η αναγκαιότητα τους στη θεραπεία αρτηριακών ή φλεβικών θρομβώσεων αλλά και η ευεργετική τους επίδραση στη λειτουργικότητα και τη συνθετική ικανότητα του κιρρωτικού ήπατος. Δεδομένα από 17 μελέτες παρέχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα σχετικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της χρήσης των εν λόγω φαρμάκων στους κιρρωτικούς ασθενείς. Ωστόσο, υπογραμμίζουν την ανάγκη για περαιτέρω μελέτες σε ασθενείς με προχωρημένη μη αντιρροπούμενη κίρρωση (Child-pugh C), στους οποίους η ασφάλεια της χρήσης τους ακόμα αμφισβητείται.","Liver cirrhosis is a global health problem, causing over 6,000 deaths annually, and is defined as the final stage of liver disease, where the disturbance of liver parenchyma is irreversible. Its causes are numerous: viral hepatitis, autoimmune diseases, alcoholic liver disease, metabolic associated fatty liver disease (MAFLD), as well as other rarer conditions, such as Wilson's disease. Cirrhosis leads to the development of portal hypertension, which is defined as the increase in the gradient of hepatic venous pressure to pathological levels. Depending on its clinical characteristics, it is classified as compensated or decompensated. The appearance of ascites, hepatic encephalopathy, jaundice, and the presence of bleeding due to gastroesophageal varices are features of decompensated cirrhosis and are results of the existence of portal hypertension. The management of cirrhotic patients primarily focuses on preventing disease progression and the onset of the aforementioned complications. Hemostasis is distinguished into primary and secondary and is the process by which bleeding is controlled after vascular injury, as well as the restoration of circulation after thrombus resolution. In this process, platelets, leukocytes, endothelial cells, and plasma proteins involved in the coagulation mechanism play important roles. Disorders in the hemostatic mechanism can lead to either thrombotic episodes or bleeding episodes. Since the liver plays a central role in hemostasis processes and in the production of procoagulant and anticoagulant factors, it becomes clear that disorders in its function, as seen in cirrhosis, affect the overall hemostatic balance, resulting in either bleeding manifestations or thrombosis. This paper is a literature review regarding the role and applications of antiplatelet and anticoagulant drugs in liver cirrhosis. The use of these drugs in cirrhotic patients, although previously considered risky, has changed in recent decades, and their necessity in treating arterial or venous thrombosis, as well as their beneficial effect on the functionality and synthetic capacity of the cirrhotic liver, is now accepted. Data from 17 studies provide encouraging results regarding the safety and efficacy of these drugs in cirrhotic patients. However, they highlight the need for further studies in patients with advanced decompensated cirrhosis (Child-Pugh C), in whom the safety of their use is still questioned."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος και οι εφαρμογές της αντιπηκτικής και αντιαιμοπεταλιακής αγωγής στην κίρρωση του ήπατος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μιχαηλίδου Ελισάβετ","Michailidou Elisavet"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η κίρρωση του ήπατος αποτελεί ένα παγκόσμιο υγειονομικό πρόβλημα, προκαλώντας περισσότερους από 6.000 θανάτους ετησίως και ορίζεται ως το τελικό στάδιο της ηπατικής νόσου, στο οποίο η διαταραχή του ηπατικού παρεγχύματος είναι μη αναστρέψιμη. Τα αίτια της είναι πολλά: ιογενείς ηπατίτιδες, αυτοάνοσα νοσήματα, αλκοολική ηπατοπάθεια, μεταβολικά σχετιζόμενη στεατωτική νόσος του ήπατος (ΜΕΣΝΗ),καθώς και άλλα πιο σπάνια νοσήματα, όπως είναι η νόσος Wilson. Η κίρρωση οδηγεί στη δημιουργία της πυλαίας υπέρτασης, που ορίζεται ως η αύξηση της βαθμίδωσης της ηπατικής φλεβικής πίεσης σε παθολογικά επίπεδα. Ανάλογα με τα κλινικά της χαρακτηριστικά διακρίνεται σε αντιρροπούμενη και μη αντιρροπούμενη. Η εμφάνιση ασκίτη, ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, ικτέρου αλλά και η παρουσία αιμορραγίας λόγω γαστρο-οισοφαγικών κιρσών αποτελούν χαρακτηριστικά της μη αντιρροπούμενης κίρρωσης και είναι αποτελέσματα της ύπαρξης πυλαίας υπέρτασης. Η διαχείριση των κιρρωτικών ασθενών έχει ως πρωταρχικό μέλημα την αποφυγή εξέλιξης της νόσου και εμφάνισης των ανωτέρω επιπλοκών. Η αιμόσταση διακρίνεται σε πρωτογενή και δευτερογενή και αποτελεί τη διαδικασία με την οποία επιτυγχάνεται η επίσχεση της αιμορραγίας μετά από βλάβη του αγγειακού δικτύου, αλλά και η αποκατάσταση της κυκλοφορίας μετά τη λύση του θρόμβου. Στη διαδικασία αυτή σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν τα αιμοπετάλια, τα λευκοκύτταρα, τα ενδοθηλιακά κύτταρα, καθώς και οι πρωτεΐνες του πλάσματος που συμμετέχουν στο μηχανισμό της πήξης. Διαταραχές στο μηχανισμό της αιμόστασης μπορεί να οδηγήσουν είτε σε επεισόδια θρόμβωσης είτε σε επεισόδια αιμορραγίας. Καθώς το ήπαρ διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στις διαδικασίες της αιμόστασης και στην παραγωγή προθρομβωτικών και αντιθρομβωτικών παραγόντων πήξης, καθίσταται σαφές ότι διαταραχές στη λειτουργία του όπως συμβαίνει στην κίρρωση, επηρεάζουν τη συνολική αιμοστατική ισορροπία, με αποτέλεσμα την πρόκληση είτε αιμορραγικών εκδηλώσεων είτε θρομβώσεων.Η παρούσα εργασία αποτελεί μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με το ρόλο και τις εφαρμογές που έχουν τα αντιαιμοπεταλιακά και αντιπηκτικά φάρμακα στην κίρρωση του ήπατος. Η χρήση των εν λόγω φαρμάκων στους κιρρωτικούς ασθενείς παρ’ ότι παλαιότερα θεωρούνταν επισφαλής έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες και έχει πλέον αποδειχτεί τόσο η αναγκαιότητα τους στη θεραπεία αρτηριακών ή φλεβικών θρομβώσεων αλλά και η ευεργετική τους επίδραση στη λειτουργικότητα και τη συνθετική ικανότητα του κιρρωτικού ήπατος. Δεδομένα από 17 μελέτες παρέχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα σχετικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της χρήσης των εν λόγω φαρμάκων στους κιρρωτικούς ασθενείς. Ωστόσο, υπογραμμίζουν την ανάγκη για περαιτέρω μελέτες σε ασθενείς με προχωρημένη μη αντιρροπούμενη κίρρωση (Child-pugh C), στους οποίους η ασφάλεια της χρήσης τους ακόμα αμφισβητείται.","Liver cirrhosis is a global health problem, causing over 6,000 deaths annually, and is defined as the final stage of liver disease, where the disturbance of liver parenchyma is irreversible. Its causes are numerous: viral hepatitis, autoimmune diseases, alcoholic liver disease, metabolic associated fatty liver disease (MAFLD), as well as other rarer conditions, such as Wilson's disease. Cirrhosis leads to the development of portal hypertension, which is defined as the increase in the gradient of hepatic venous pressure to pathological levels. Depending on its clinical characteristics, it is classified as compensated or decompensated. The appearance of ascites, hepatic encephalopathy, jaundice, and the presence of bleeding due to gastroesophageal varices are features of decompensated cirrhosis and are results of the existence of portal hypertension. The management of cirrhotic patients primarily focuses on preventing disease progression and the onset of the aforementioned complications. Hemostasis is distinguished into primary and secondary and is the process by which bleeding is controlled after vascular injury, as well as the restoration of circulation after thrombus resolution. In this process, platelets, leukocytes, endothelial cells, and plasma proteins involved in the coagulation mechanism play important roles. Disorders in the hemostatic mechanism can lead to either thrombotic episodes or bleeding episodes. Since the liver plays a central role in hemostasis processes and in the production of procoagulant and anticoagulant factors, it becomes clear that disorders in its function, as seen in cirrhosis, affect the overall hemostatic balance, resulting in either bleeding manifestations or thrombosis. This paper is a literature review regarding the role and applications of antiplatelet and anticoagulant drugs in liver cirrhosis. The use of these drugs in cirrhotic patients, although previously considered risky, has changed in recent decades, and their necessity in treating arterial or venous thrombosis, as well as their beneficial effect on the functionality and synthetic capacity of the cirrhotic liver, is now accepted. Data from 17 studies provide encouraging results regarding the safety and efficacy of these drugs in cirrhotic patients. However, they highlight the need for further studies in patients with advanced decompensated cirrhosis (Child-Pugh C), in whom the safety of their use is still questioned."],"dc:identifier":["uoadl:3456012","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456012"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος και οι εφαρμογές της αντιπηκτικής και αντιαιμοπεταλιακής αγωγής στην κίρρωση του ήπατος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:39Z"}