{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3456771"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3456771","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διεθνής υιοθεσία τέκνου Και προστασία των δικαιωμάτων του","abstract":"Μια διακρατική υιοθεσία, ως έννοια, περιλαμβάνει την πράξη της μετακίνησης των παιδιών πέρα από τα σύνορα της χώρας τους με σκοπό την εκτέλεση μιας υιοθεσίας. Πολλά παιδιά χωρίς γονική μέριμνα ή οικογένειες, έχουν τοποθετηθεί σε θετές οικογένειες μέσω υιοθεσίας σε μια αλλοδαπή χώρα, ειδικά όταν δεν είναι διαθέσιμες οι τοπικές υιοθεσίες για αυτά. Η υιοθεσία έχει τις ρίζες της στο αρχαίο ελληνικό ύιησις και το ρωμαϊκό “adoptio”13.. Αρχικά η υιοθεσία αποσκοπούσε στην συνέχισης του οίκου, την εξασφάλιση της κληρονομικής διαδοχής ως λύση για όσος δεν μπορούν να αποκτήσουν απογόνους με φυσικό τρόπο και κ.ο.κ. Με το πέρας του χρόνου, αυτοί οι λόγοι τους οποίους εξυπηρετούσε αρχικά ο θεσμός της υιοθεσίας έχουν μεταβληθεί. Στη σύγχρονη εποχή, η υιοθεσία έχει εγκαταλείψει τον ατομικιστικό της χαρακτήρα και έχει αποκτήσει έναν νέο, πιο κοινωνικό σκοπό. Στις μέρες μας, η υιοθεσία είναι το πιο σημαντικό και απαραίτητο μέσο προληπτικής φροντίδας για τα παιδιά και ένα μέσο διευκόλυνσης της επανένταξης ορφανών και εγκαταλελειμμένων παιδιών γενικότερα. Όντας προσανατολισμένη στο συμφέρον του υιοθετούμενου η κοινωνική αποστολή του θεσμού, ο θεσμός μετατράπηκε και εξελίχθηκε σε θεσμό παιδοκεντρικό του οποίου βασικός στόχος είναι το καλύτερο συμφέρον του παιδιού. Τέλος, η Σύμβαση της Χάγης για την Προστασία των Παιδιών και τη Συνεργασία για την Υιοθεσία, που συνήφθη το 1993, θεωρείται ότι είναι η πραγματική εφαρμογή και εκπλήρωση αυτής της Σύμβασης. Η Σύμβαση της Χάγης αποτελεί την εφαρμογή αυτής της διεθνούς απαίτησης και αντιπροσωπεύει την εφαρμογή του άρθρου 21 της σύμβασης του 1989 για την υιοθέτηση των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό προκύπτει από το προοίμιο της Σύμβασης της Χάγης του 1993 για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Η Σύμβαση της Χάγης του 1993 ωστόσο, μπορεί να μην παρέχει άμεσα λύσεις σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τη διακρατική υιοθεσία, αλλά παρέχει ελάχιστες εγγυήσεις που διασφαλίζουν την προστασία των παιδιών που συμμετέχουν στη διαδικασία της υιοθεσίας.","abstract_html":"Μια διακρατική υιοθεσία, ως έννοια, περιλαμβάνει την πράξη της μετακίνησης των παιδιών πέρα από τα σύνορα της χώρας τους με σκοπό την εκτέλεση μιας υιοθεσίας. Πολλά παιδιά χωρίς γονική μέριμνα ή οικογένειες, έχουν τοποθετηθεί σε θετές οικογένειες μέσω υιοθεσίας σε μια αλλοδαπή χώρα, ειδικά όταν δεν είναι διαθέσιμες οι τοπικές υιοθεσίες για αυτά. Η υιοθεσία έχει τις ρίζες της στο αρχαίο ελληνικό ύιησις και το ρωμαϊκό “adoptio”13.. Αρχικά η υιοθεσία αποσκοπούσε στην συνέχισης του οίκου, την εξασφάλιση της κληρονομικής διαδοχής ως λύση για όσος δεν μπορούν να αποκτήσουν απογόνους με φυσικό τρόπο και κ.ο.κ. Με το πέρας του χρόνου, αυτοί οι λόγοι τους οποίους εξυπηρετούσε αρχικά ο θεσμός της υιοθεσίας έχουν μεταβληθεί. Στη σύγχρονη εποχή, η υιοθεσία έχει εγκαταλείψει τον ατομικιστικό της χαρακτήρα και έχει αποκτήσει έναν νέο, πιο κοινωνικό σκοπό. Στις μέρες μας, η υιοθεσία είναι το πιο σημαντικό και απαραίτητο μέσο προληπτικής φροντίδας για τα παιδιά και ένα μέσο διευκόλυνσης της επανένταξης ορφανών και εγκαταλελειμμένων παιδιών γενικότερα. Όντας προσανατολισμένη στο συμφέρον του υιοθετούμενου η κοινωνική αποστολή του θεσμού, ο θεσμός μετατράπηκε και εξελίχθηκε σε θεσμό παιδοκεντρικό του οποίου βασικός στόχος είναι το καλύτερο συμφέρον του παιδιού. Τέλος, η Σύμβαση της Χάγης για την Προστασία των Παιδιών και τη Συνεργασία για την Υιοθεσία, που συνήφθη το 1993, θεωρείται ότι είναι η πραγματική εφαρμογή και εκπλήρωση αυτής της Σύμβασης. Η Σύμβαση της Χάγης αποτελεί την εφαρμογή αυτής της διεθνούς απαίτησης και αντιπροσωπεύει την εφαρμογή του άρθρου 21 της σύμβασης του 1989 για την υιοθέτηση των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό προκύπτει από το προοίμιο της Σύμβασης της Χάγης του 1993 για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Η Σύμβαση της Χάγης του 1993 ωστόσο, μπορεί να μην παρέχει άμεσα λύσεις σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τη διακρατική υιοθεσία, αλλά παρέχει ελάχιστες εγγυήσεις που διασφαλίζουν την προστασία των παιδιών που συμμετέχουν στη διαδικασία της υιοθεσίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσάτσαρη Παναγιώτα","Tsatsari Panagiota"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:41Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3456771"],"render_values":[{"text":"uoadl:3456771","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456771","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456771","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3456771","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσάτσαρη Παναγιώτα","Tsatsari Panagiota"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3456771","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456771"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μια διακρατική υιοθεσία, ως έννοια, περιλαμβάνει την πράξη της μετακίνησης των παιδιών πέρα από τα σύνορα της χώρας τους με σκοπό την εκτέλεση μιας υιοθεσίας. Πολλά παιδιά χωρίς γονική μέριμνα ή οικογένειες, έχουν τοποθετηθεί σε θετές οικογένειες μέσω υιοθεσίας σε μια αλλοδαπή χώρα, ειδικά όταν δεν είναι διαθέσιμες οι τοπικές υιοθεσίες για αυτά. Η υιοθεσία έχει τις ρίζες της στο αρχαίο ελληνικό ύιησις και το ρωμαϊκό “adoptio”13.. Αρχικά η υιοθεσία αποσκοπούσε στην συνέχισης του οίκου, την εξασφάλιση της κληρονομικής διαδοχής ως λύση για όσος δεν μπορούν να αποκτήσουν απογόνους με φυσικό τρόπο και κ.ο.κ. Με το πέρας του χρόνου, αυτοί οι λόγοι τους οποίους εξυπηρετούσε αρχικά ο θεσμός της υιοθεσίας έχουν μεταβληθεί. Στη σύγχρονη εποχή, η υιοθεσία έχει εγκαταλείψει τον ατομικιστικό της χαρακτήρα και έχει αποκτήσει έναν νέο, πιο κοινωνικό σκοπό. Στις μέρες μας, η υιοθεσία είναι το πιο σημαντικό και απαραίτητο μέσο προληπτικής φροντίδας για τα παιδιά και ένα μέσο διευκόλυνσης της επανένταξης ορφανών και εγκαταλελειμμένων παιδιών γενικότερα. Όντας προσανατολισμένη στο συμφέρον του υιοθετούμενου η κοινωνική αποστολή του θεσμού, ο θεσμός μετατράπηκε και εξελίχθηκε σε θεσμό παιδοκεντρικό του οποίου βασικός στόχος είναι το καλύτερο συμφέρον του παιδιού. Τέλος, η Σύμβαση της Χάγης για την Προστασία των Παιδιών και τη Συνεργασία για την Υιοθεσία, που συνήφθη το 1993, θεωρείται ότι είναι η πραγματική εφαρμογή και εκπλήρωση αυτής της Σύμβασης. Η Σύμβαση της Χάγης αποτελεί την εφαρμογή αυτής της διεθνούς απαίτησης και αντιπροσωπεύει την εφαρμογή του άρθρου 21 της σύμβασης του 1989 για την υιοθέτηση των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό προκύπτει από το προοίμιο της Σύμβασης της Χάγης του 1993 για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Η Σύμβαση της Χάγης του 1993 ωστόσο, μπορεί να μην παρέχει άμεσα λύσεις σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τη διακρατική υιοθεσία, αλλά παρέχει ελάχιστες εγγυήσεις που διασφαλίζουν την προστασία των παιδιών που συμμετέχουν στη διαδικασία της υιοθεσίας.","An intercountry adoption, as a concept, involves the act of moving children across their country's borders for the purpose of carrying out an adoption. Many children without parental care or families have been placed with foster families through adoption in a foreign country, especially when local adoptions are not available for them. The adoption has its roots in the ancient Greek yiisis and the Roman \"adoptio\"13.. Initially, adoption was intended to continue the house, to ensure the hereditary succession as a solution for those who cannot obtain offspring naturally, etc. Mr. Over time, these reasons that the institution of adoption originally served have changed. In modern times, of course, adoption has abandoned its individualistic character and acquired a new, more social purpose. Nowadays, adoption is the most important and necessary means of preventive care for children and a means of facilitating the reintegration of orphaned and abandoned children in general. The social mission of the institution being oriented towards the interest of the adoptee, the institution transformed and evolved into a child-centered institution whose main goal is the best interest of the child. Finally, the Hague Convention on Protection of Children and Adoption Co-operation, concluded in 1993, is considered to be the actual implementation and fulfillment of this Convention. The Hague Convention is the implementation of this international requirement and represents the implementation of Article 21 of the 1989 Convention for the Adoption of the United Nations. This follows from the preamble of the 1993 Hague Convention on the Rights of the Child. The 1993 Hague Convention, however, may not provide immediate solutions to all issues related to intercountry adoption, but it does provide minimal guarantees that ensure the protection of children involved in the adoption process."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διεθνής υιοθεσία τέκνου Και προστασία των δικαιωμάτων του"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσάτσαρη Παναγιώτα","Tsatsari Panagiota"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Μια διακρατική υιοθεσία, ως έννοια, περιλαμβάνει την πράξη της μετακίνησης των παιδιών πέρα από τα σύνορα της χώρας τους με σκοπό την εκτέλεση μιας υιοθεσίας. Πολλά παιδιά χωρίς γονική μέριμνα ή οικογένειες, έχουν τοποθετηθεί σε θετές οικογένειες μέσω υιοθεσίας σε μια αλλοδαπή χώρα, ειδικά όταν δεν είναι διαθέσιμες οι τοπικές υιοθεσίες για αυτά. Η υιοθεσία έχει τις ρίζες της στο αρχαίο ελληνικό ύιησις και το ρωμαϊκό “adoptio”13.. Αρχικά η υιοθεσία αποσκοπούσε στην συνέχισης του οίκου, την εξασφάλιση της κληρονομικής διαδοχής ως λύση για όσος δεν μπορούν να αποκτήσουν απογόνους με φυσικό τρόπο και κ.ο.κ. Με το πέρας του χρόνου, αυτοί οι λόγοι τους οποίους εξυπηρετούσε αρχικά ο θεσμός της υιοθεσίας έχουν μεταβληθεί. Στη σύγχρονη εποχή, η υιοθεσία έχει εγκαταλείψει τον ατομικιστικό της χαρακτήρα και έχει αποκτήσει έναν νέο, πιο κοινωνικό σκοπό. Στις μέρες μας, η υιοθεσία είναι το πιο σημαντικό και απαραίτητο μέσο προληπτικής φροντίδας για τα παιδιά και ένα μέσο διευκόλυνσης της επανένταξης ορφανών και εγκαταλελειμμένων παιδιών γενικότερα. Όντας προσανατολισμένη στο συμφέρον του υιοθετούμενου η κοινωνική αποστολή του θεσμού, ο θεσμός μετατράπηκε και εξελίχθηκε σε θεσμό παιδοκεντρικό του οποίου βασικός στόχος είναι το καλύτερο συμφέρον του παιδιού. Τέλος, η Σύμβαση της Χάγης για την Προστασία των Παιδιών και τη Συνεργασία για την Υιοθεσία, που συνήφθη το 1993, θεωρείται ότι είναι η πραγματική εφαρμογή και εκπλήρωση αυτής της Σύμβασης. Η Σύμβαση της Χάγης αποτελεί την εφαρμογή αυτής της διεθνούς απαίτησης και αντιπροσωπεύει την εφαρμογή του άρθρου 21 της σύμβασης του 1989 για την υιοθέτηση των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό προκύπτει από το προοίμιο της Σύμβασης της Χάγης του 1993 για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Η Σύμβαση της Χάγης του 1993 ωστόσο, μπορεί να μην παρέχει άμεσα λύσεις σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τη διακρατική υιοθεσία, αλλά παρέχει ελάχιστες εγγυήσεις που διασφαλίζουν την προστασία των παιδιών που συμμετέχουν στη διαδικασία της υιοθεσίας.","An intercountry adoption, as a concept, involves the act of moving children across their country's borders for the purpose of carrying out an adoption. Many children without parental care or families have been placed with foster families through adoption in a foreign country, especially when local adoptions are not available for them. The adoption has its roots in the ancient Greek yiisis and the Roman \"adoptio\"13.. Initially, adoption was intended to continue the house, to ensure the hereditary succession as a solution for those who cannot obtain offspring naturally, etc. Mr. Over time, these reasons that the institution of adoption originally served have changed. In modern times, of course, adoption has abandoned its individualistic character and acquired a new, more social purpose. Nowadays, adoption is the most important and necessary means of preventive care for children and a means of facilitating the reintegration of orphaned and abandoned children in general. The social mission of the institution being oriented towards the interest of the adoptee, the institution transformed and evolved into a child-centered institution whose main goal is the best interest of the child. Finally, the Hague Convention on Protection of Children and Adoption Co-operation, concluded in 1993, is considered to be the actual implementation and fulfillment of this Convention. The Hague Convention is the implementation of this international requirement and represents the implementation of Article 21 of the 1989 Convention for the Adoption of the United Nations. This follows from the preamble of the 1993 Hague Convention on the Rights of the Child. The 1993 Hague Convention, however, may not provide immediate solutions to all issues related to intercountry adoption, but it does provide minimal guarantees that ensure the protection of children involved in the adoption process."],"dc:identifier":["uoadl:3456771","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456771"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Διεθνής υιοθεσία τέκνου Και προστασία των δικαιωμάτων του"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:41Z"}