{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3456818"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3456818","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις του Covid-19 στους ασυνόδευτους ανήλικους σε δομές φιλοξενίας στην Ελλάδα & τρόποι αντιμετώπισής τους.","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις ψυχοκοινωνικές συνέπειες που προκλήθηκαν από την πανδημία COVID-19 στους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες που διαμένουν στην Ελλάδα, εστιάζοντας στους τομείς της ψυχικής τους υγείας, της κοινωνικής τους ένταξης και της πρόσβασής τους σε βασικές υπηρεσίες. Η πανδημία αποδείχθηκε καταλύτης, ενισχύοντας και επιδεινώνοντας τις ήδη υπάρχουσες προκλήσεις που αντιμετώπιζαν αυτά τα παιδιά, όπως η κοινωνική απομόνωση, η αβεβαιότητα για το μέλλον τους και η έλλειψη υποστηρικτικών δικτύων. Παράλληλα, η υγειονομική κρίση έφερε στο προσκήνιο νέες προκλήσεις, κυρίως σε ό,τι αφορά την πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες και εκπαιδευτικά προγράμματα, τα οποία είναι θεμελιώδη για την ψυχολογική και κοινωνική ευημερία των παιδιών αυτών. Η πανδημία COVID-19 δημιούργησε μια εξαιρετικά δύσκολη συνθήκη για τους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες, οι οποίοι βρέθηκαν σε μια κατάσταση απομόνωσης και αβεβαιότητας, χωρίς την απαραίτητη οικογενειακή υποστήριξη, σε μια χώρα που δεν ήταν η δική τους και χωρίς τις προϋποθέσεις για να αναπτύξουν ένα σταθερό κοινωνικό και εκπαιδευτικό δίκτυο. Οι προκλήσεις αυτές αναδείχθηκαν ακόμα πιο έντονα μέσα από την αποχή από το σχολείο, την αδυναμία επικοινωνίας με συνομηλίκους και την έλλειψη στήριξης από εξειδικευμένα δίκτυα υποστήριξης. Αυτή η απομάκρυνση από την κοινωνική ζωή και η έλλειψη σταθερής καθημερινότητας επιδείνωσαν τα ήδη υπαρκτά ψυχολογικά ζητήματα, όπως το άγχος, η μοναξιά και η κατάθλιψη, ενώ ενίσχυσαν τη συναισθηματική αβεβαιότητα και τα συναισθήματα απόγνωσης που πολλοί από τους πρόσφυγες αυτούς βιώνουν. Η εργασία αναδεικνύει την αναγκαιότητα της ψυχολογικής υποστήριξης, τόσο μέσω ατομικών όσο και ομαδικών συνεδριών. Ο ρόλος των κοινωνικών λειτουργών και των φροντιστών, οι οποίοι αναλαμβάνουν τη φροντίδα αυτών των παιδιών, είναι κρίσιμος, καθώς διασφαλίζουν τη συνέχεια της καθημερινής τους ρουτίνας και παρέχουν την αναγκαία στήριξη σε συνθήκες ψυχολογικής πίεσης. Παράλληλα, η σημασία της εκπαίδευσης δεν μπορεί να υποτιμηθεί, καθώς η εκπαιδευτική διαδικασία αποτελεί σημαντικό παράγοντα τόσο για την κοινωνική ένταξη όσο και για την ενίσχυση της αισιοδοξίας και της προσωπικής αυτοεκτίμησης των προσφυγόπουλων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αξιοποίηση ψηφιακών μέσων για την υποστήριξή τους στην εκπαίδευση, δεδομένων των περιορισμών που επέβαλε η πανδημία. Οι ψηφιακές πλατφόρμες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, αποτελούν ένα σημαντικό εργαλείο για τη συνέχιση της μαθησιακής 9 διαδικασίας, έστω και υπό δύσκολες συνθήκες, και προσφέρουν μια προσωρινή λύση σε περίπτωση περιορισμένων φυσικών δομών. Ένα άλλο σημείο που αναλύεται στην εργασία αφορά την ανάγκη για ειδική εκπαίδευση και αγωγή υγείας, προκειμένου να ενισχυθεί ο υγειονομικός αλφαβητισμός και να βελτιωθεί η κατανόηση των υπηρεσιών υγείας από τους πρόσφυγες. Η πανδημία έφερε στο προσκήνιο την ανάγκη για καλύτερη πληροφόρηση σχετικά με τη χρήση ιατρικών υπηρεσιών και την πρόληψη της εξάπλωσης του ιού. Για τα ασυνόδευτα παιδιά, αυτό σημαίνει όχι μόνο πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας, αλλά και υποστήριξη για την κατανόηση του υγειονομικού συστήματος και της πρόληψης ασθενειών. Ειδική αναφορά γίνεται στις ιδιαίτερες ανάγκες των κοριτσιών πρoσφυγισσών, οι οποίες ενδέχεται να είναι πιο έντονες λόγω των φύλου- συγκεκριμένων δυσκολιών που αντιμετωπίζουν στην κοινωνική ένταξη και την εκπαίδευση. Η πανδημία έχει εντείνει τις ανισότητες που αφορούν την εκπαίδευση, την πρόσβαση σε υγειονομικές υπηρεσίες και την κοινωνική τους συμμετοχή, δημιουργώντας ακόμα πιο ευάλωτες συνθήκες για τα κορίτσια, οι οποίες απαιτούν εξειδικευμένη προσέγγιση. Η εργασία καταλήγει στην ανάγκη για συντονισμένες δράσεις και μακροπρόθεσμες στρατηγικές για την αντιμετώπιση αυτών των ψυχοκοινωνικών συνεπειών. Η δημιουργία μόνιμων υποδομών ψυχολογικής και κοινωνικής υποστήριξης, η ενίσχυση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και η διασφάλιση της πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας είναι κρίσιμες για την καλύτερη ένταξη αυτών των παιδιών στην κοινωνία. Η εργασία υπογραμμίζει ,επίσης, την ανάγκη για μια ολιστική προσέγγιση στη διαχείριση των αναγκών των ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων, η οποία θα πρέπει να είναι πολιτισμικά προσαρμοσμένη και να ενσωματώνει τις απόψεις των ίδιων των ωφελουμένων, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των δράσεων. Ολοκληρώνοντας, η εργασία αυτή προτείνει ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ κυβερνητικών φορέων, Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) και τοπικών κοινοτήτων, ώστε να δημιουργηθούν αποτελεσματικά υποστηρικτικά συστήματα για τη μελλοντική ευημερία των ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων. Η συνεργασία αυτή είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση των προκλήσεων που προέκυψαν από την πανδημία, καθώς και για τη δημιουργία ενός ισχυρού δικτύου υποστήριξης για τα παιδιά αυτά, το οποίο θα εξασφαλίσει την ευημερία τους στο μέλλον.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις ψυχοκοινωνικές συνέπειες που προκλήθηκαν από την πανδημία COVID-19 στους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες που διαμένουν στην Ελλάδα, εστιάζοντας στους τομείς της ψυχικής τους υγείας, της κοινωνικής τους ένταξης και της πρόσβασής τους σε βασικές υπηρεσίες. Η πανδημία αποδείχθηκε καταλύτης, ενισχύοντας και επιδεινώνοντας τις ήδη υπάρχουσες προκλήσεις που αντιμετώπιζαν αυτά τα παιδιά, όπως η κοινωνική απομόνωση, η αβεβαιότητα για το μέλλον τους και η έλλειψη υποστηρικτικών δικτύων. Παράλληλα, η υγειονομική κρίση έφερε στο προσκήνιο νέες προκλήσεις, κυρίως σε ό,τι αφορά την πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες και εκπαιδευτικά προγράμματα, τα οποία είναι θεμελιώδη για την ψυχολογική και κοινωνική ευημερία των παιδιών αυτών. Η πανδημία COVID-19 δημιούργησε μια εξαιρετικά δύσκολη συνθήκη για τους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες, οι οποίοι βρέθηκαν σε μια κατάσταση απομόνωσης και αβεβαιότητας, χωρίς την απαραίτητη οικογενειακή υποστήριξη, σε μια χώρα που δεν ήταν η δική τους και χωρίς τις προϋποθέσεις για να αναπτύξουν ένα σταθερό κοινωνικό και εκπαιδευτικό δίκτυο. Οι προκλήσεις αυτές αναδείχθηκαν ακόμα πιο έντονα μέσα από την αποχή από το σχολείο, την αδυναμία επικοινωνίας με συνομηλίκους και την έλλειψη στήριξης από εξειδικευμένα δίκτυα υποστήριξης. Αυτή η απομάκρυνση από την κοινωνική ζωή και η έλλειψη σταθερής καθημερινότητας επιδείνωσαν τα ήδη υπαρκτά ψυχολογικά ζητήματα, όπως το άγχος, η μοναξιά και η κατάθλιψη, ενώ ενίσχυσαν τη συναισθηματική αβεβαιότητα και τα συναισθήματα απόγνωσης που πολλοί από τους πρόσφυγες αυτούς βιώνουν. Η εργασία αναδεικνύει την αναγκαιότητα της ψυχολογικής υποστήριξης, τόσο μέσω ατομικών όσο και ομαδικών συνεδριών. Ο ρόλος των κοινωνικών λειτουργών και των φροντιστών, οι οποίοι αναλαμβάνουν τη φροντίδα αυτών των παιδιών, είναι κρίσιμος, καθώς διασφαλίζουν τη συνέχεια της καθημερινής τους ρουτίνας και παρέχουν την αναγκαία στήριξη σε συνθήκες ψυχολογικής πίεσης. Παράλληλα, η σημασία της εκπαίδευσης δεν μπορεί να υποτιμηθεί, καθώς η εκπαιδευτική διαδικασία αποτελεί σημαντικό παράγοντα τόσο για την κοινωνική ένταξη όσο και για την ενίσχυση της αισιοδοξίας και της προσωπικής αυτοεκτίμησης των προσφυγόπουλων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αξιοποίηση ψηφιακών μέσων για την υποστήριξή τους στην εκπαίδευση, δεδομένων των περιορισμών που επέβαλε η πανδημία. Οι ψηφιακές πλατφόρμες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, αποτελούν ένα σημαντικό εργαλείο για τη συνέχιση της μαθησιακής 9 διαδικασίας, έστω και υπό δύσκολες συνθήκες, και προσφέρουν μια προσωρινή λύση σε περίπτωση περιορισμένων φυσικών δομών. Ένα άλλο σημείο που αναλύεται στην εργασία αφορά την ανάγκη για ειδική εκπαίδευση και αγωγή υγείας, προκειμένου να ενισχυθεί ο υγειονομικός αλφαβητισμός και να βελτιωθεί η κατανόηση των υπηρεσιών υγείας από τους πρόσφυγες. Η πανδημία έφερε στο προσκήνιο την ανάγκη για καλύτερη πληροφόρηση σχετικά με τη χρήση ιατρικών υπηρεσιών και την πρόληψη της εξάπλωσης του ιού. Για τα ασυνόδευτα παιδιά, αυτό σημαίνει όχι μόνο πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας, αλλά και υποστήριξη για την κατανόηση του υγειονομικού συστήματος και της πρόληψης ασθενειών. Ειδική αναφορά γίνεται στις ιδιαίτερες ανάγκες των κοριτσιών πρoσφυγισσών, οι οποίες ενδέχεται να είναι πιο έντονες λόγω των φύλου- συγκεκριμένων δυσκολιών που αντιμετωπίζουν στην κοινωνική ένταξη και την εκπαίδευση. Η πανδημία έχει εντείνει τις ανισότητες που αφορούν την εκπαίδευση, την πρόσβαση σε υγειονομικές υπηρεσίες και την κοινωνική τους συμμετοχή, δημιουργώντας ακόμα πιο ευάλωτες συνθήκες για τα κορίτσια, οι οποίες απαιτούν εξειδικευμένη προσέγγιση. Η εργασία καταλήγει στην ανάγκη για συντονισμένες δράσεις και μακροπρόθεσμες στρατηγικές για την αντιμετώπιση αυτών των ψυχοκοινωνικών συνεπειών. Η δημιουργία μόνιμων υποδομών ψυχολογικής και κοινωνικής υποστήριξης, η ενίσχυση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και η διασφάλιση της πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας είναι κρίσιμες για την καλύτερη ένταξη αυτών των παιδιών στην κοινωνία. Η εργασία υπογραμμίζει ,επίσης, την ανάγκη για μια ολιστική προσέγγιση στη διαχείριση των αναγκών των ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων, η οποία θα πρέπει να είναι πολιτισμικά προσαρμοσμένη και να ενσωματώνει τις απόψεις των ίδιων των ωφελουμένων, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των δράσεων. Ολοκληρώνοντας, η εργασία αυτή προτείνει ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ κυβερνητικών φορέων, Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) και τοπικών κοινοτήτων, ώστε να δημιουργηθούν αποτελεσματικά υποστηρικτικά συστήματα για τη μελλοντική ευημερία των ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων. Η συνεργασία αυτή είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση των προκλήσεων που προέκυψαν από την πανδημία, καθώς και για τη δημιουργία ενός ισχυρού δικτύου υποστήριξης για τα παιδιά αυτά, το οποίο θα εξασφαλίσει την ευημερία τους στο μέλλον.","abstract_has_math":false,"creators":["Λουπέτη Αγγελίνα","Loupeti Angelina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:41Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3456818"],"render_values":[{"text":"uoadl:3456818","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456818","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456818","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3456818","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λουπέτη Αγγελίνα","Loupeti Angelina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3456818","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456818"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις ψυχοκοινωνικές συνέπειες που προκλήθηκαν από την πανδημία COVID-19 στους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες που διαμένουν στην Ελλάδα, εστιάζοντας στους τομείς της ψυχικής τους υγείας, της κοινωνικής τους ένταξης και της πρόσβασής τους σε βασικές υπηρεσίες. Η πανδημία αποδείχθηκε καταλύτης, ενισχύοντας και επιδεινώνοντας τις ήδη υπάρχουσες προκλήσεις που αντιμετώπιζαν αυτά τα παιδιά, όπως η κοινωνική απομόνωση, η αβεβαιότητα για το μέλλον τους και η έλλειψη υποστηρικτικών δικτύων. Παράλληλα, η υγειονομική κρίση έφερε στο προσκήνιο νέες προκλήσεις, κυρίως σε ό,τι αφορά την πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες και εκπαιδευτικά προγράμματα, τα οποία είναι θεμελιώδη για την ψυχολογική και κοινωνική ευημερία των παιδιών αυτών. Η πανδημία COVID-19 δημιούργησε μια εξαιρετικά δύσκολη συνθήκη για τους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες, οι οποίοι βρέθηκαν σε μια κατάσταση απομόνωσης και αβεβαιότητας, χωρίς την απαραίτητη οικογενειακή υποστήριξη, σε μια χώρα που δεν ήταν η δική τους και χωρίς τις προϋποθέσεις για να αναπτύξουν ένα σταθερό κοινωνικό και εκπαιδευτικό δίκτυο. Οι προκλήσεις αυτές αναδείχθηκαν ακόμα πιο έντονα μέσα από την αποχή από το σχολείο, την αδυναμία επικοινωνίας με συνομηλίκους και την έλλειψη στήριξης από εξειδικευμένα δίκτυα υποστήριξης. Αυτή η απομάκρυνση από την κοινωνική ζωή και η έλλειψη σταθερής καθημερινότητας επιδείνωσαν τα ήδη υπαρκτά ψυχολογικά ζητήματα, όπως το άγχος, η μοναξιά και η κατάθλιψη, ενώ ενίσχυσαν τη συναισθηματική αβεβαιότητα και τα συναισθήματα απόγνωσης που πολλοί από τους πρόσφυγες αυτούς βιώνουν. Η εργασία αναδεικνύει την αναγκαιότητα της ψυχολογικής υποστήριξης, τόσο μέσω ατομικών όσο και ομαδικών συνεδριών. Ο ρόλος των κοινωνικών λειτουργών και των φροντιστών, οι οποίοι αναλαμβάνουν τη φροντίδα αυτών των παιδιών, είναι κρίσιμος, καθώς διασφαλίζουν τη συνέχεια της καθημερινής τους ρουτίνας και παρέχουν την αναγκαία στήριξη σε συνθήκες ψυχολογικής πίεσης. Παράλληλα, η σημασία της εκπαίδευσης δεν μπορεί να υποτιμηθεί, καθώς η εκπαιδευτική διαδικασία αποτελεί σημαντικό παράγοντα τόσο για την κοινωνική ένταξη όσο και για την ενίσχυση της αισιοδοξίας και της προσωπικής αυτοεκτίμησης των προσφυγόπουλων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αξιοποίηση ψηφιακών μέσων για την υποστήριξή τους στην εκπαίδευση, δεδομένων των περιορισμών που επέβαλε η πανδημία. Οι ψηφιακές πλατφόρμες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, αποτελούν ένα σημαντικό εργαλείο για τη συνέχιση της μαθησιακής 9 διαδικασίας, έστω και υπό δύσκολες συνθήκες, και προσφέρουν μια προσωρινή λύση σε περίπτωση περιορισμένων φυσικών δομών. Ένα άλλο σημείο που αναλύεται στην εργασία αφορά την ανάγκη για ειδική εκπαίδευση και αγωγή υγείας, προκειμένου να ενισχυθεί ο υγειονομικός αλφαβητισμός και να βελτιωθεί η κατανόηση των υπηρεσιών υγείας από τους πρόσφυγες. Η πανδημία έφερε στο προσκήνιο την ανάγκη για καλύτερη πληροφόρηση σχετικά με τη χρήση ιατρικών υπηρεσιών και την πρόληψη της εξάπλωσης του ιού. Για τα ασυνόδευτα παιδιά, αυτό σημαίνει όχι μόνο πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας, αλλά και υποστήριξη για την κατανόηση του υγειονομικού συστήματος και της πρόληψης ασθενειών. Ειδική αναφορά γίνεται στις ιδιαίτερες ανάγκες των κοριτσιών πρoσφυγισσών, οι οποίες ενδέχεται να είναι πιο έντονες λόγω των φύλου- συγκεκριμένων δυσκολιών που αντιμετωπίζουν στην κοινωνική ένταξη και την εκπαίδευση. Η πανδημία έχει εντείνει τις ανισότητες που αφορούν την εκπαίδευση, την πρόσβαση σε υγειονομικές υπηρεσίες και την κοινωνική τους συμμετοχή, δημιουργώντας ακόμα πιο ευάλωτες συνθήκες για τα κορίτσια, οι οποίες απαιτούν εξειδικευμένη προσέγγιση. Η εργασία καταλήγει στην ανάγκη για συντονισμένες δράσεις και μακροπρόθεσμες στρατηγικές για την αντιμετώπιση αυτών των ψυχοκοινωνικών συνεπειών. Η δημιουργία μόνιμων υποδομών ψυχολογικής και κοινωνικής υποστήριξης, η ενίσχυση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και η διασφάλιση της πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας είναι κρίσιμες για την καλύτερη ένταξη αυτών των παιδιών στην κοινωνία. Η εργασία υπογραμμίζει ,επίσης, την ανάγκη για μια ολιστική προσέγγιση στη διαχείριση των αναγκών των ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων, η οποία θα πρέπει να είναι πολιτισμικά προσαρμοσμένη και να ενσωματώνει τις απόψεις των ίδιων των ωφελουμένων, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των δράσεων. Ολοκληρώνοντας, η εργασία αυτή προτείνει ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ κυβερνητικών φορέων, Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) και τοπικών κοινοτήτων, ώστε να δημιουργηθούν αποτελεσματικά υποστηρικτικά συστήματα για τη μελλοντική ευημερία των ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων. Η συνεργασία αυτή είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση των προκλήσεων που προέκυψαν από την πανδημία, καθώς και για τη δημιουργία ενός ισχυρού δικτύου υποστήριξης για τα παιδιά αυτά, το οποίο θα εξασφαλίσει την ευημερία τους στο μέλλον.","This thesis explores the psychosocial consequences caused by the COVID-19 pandemic on unaccompanied minor refugees residing in Greece, focusing on their mental health, social integration, and access to essential services. The pandemic proved to be a catalyst, exacerbating and worsening the pre-existing challenges these children faced, such as social isolation, uncertainty about their future, and the lack of supportive networks. At the same time, the health crisis brought new challenges to the forefront, particularly regarding access to medical services and educational programs, which are fundamental to these children's psychological and social well-being. The COVID-19 pandemic created an extremely difficult situation for unaccompanied minor refugees, who found themselves in a state of isolation and uncertainty, without the necessary family support, in a country that was not their own, and without the conditions to develop a stable social and educational network. These challenges became even more pronounced through school absenteeism, the inability to communicate with peers, and the lack of support from specialized support networks. This withdrawal from social life and the absence of a stable daily routine worsened existing psychological issues, such as anxiety, loneliness, and depression, while reinforcing emotional uncertainty and feelings of despair that many of these refugees experienced. The thesis highlights the need for psychological support, both through individual and group sessions. The role of social workers and caregivers, who take care of these children, is crucial, as they ensure the continuity of their daily routines and provide necessary support under psychological pressure. At the same time, the importance of education cannot be underestimated, as the educational process is a key factor for both social integration and the enhancement of optimism and self-esteem for refugee children. Particular emphasis is placed on the use of digital tools to support their education, given the restrictions imposed by the pandemic. Digital platforms, which were used for remote learning, are an important tool for continuing the learning process, even under difficult conditions, and offer a temporary solution in cases of limited physical infrastructure. Another aspect analyzed in the thesis concerns the need for special education and health education to improve health literacy and refugees' understanding of healthcare services. The pandemic highlighted the need for better information on the use of medical services and the prevention of virus transmission. For unaccompanied children, this means not only access to basic healthcare services but also support to understand the healthcare system and disease prevention. Special mention is made of the specific needs of refugee girls, which may be more pronounced due to gender-specific challenges they face in social integration and education. The pandemic has exacerbated inequalities related to education, access to healthcare services, and social participation, creating even more vulnerable conditions for girls, which require specialized approaches. The thesis concludes with the need for coordinated actions and long-term strategies to address these psychosocial consequences. The creation of permanent psychological and social support infrastructures, the strengthening of the educational process, and the ensuring of access to healthcare services are critical for the better integration of these children into society. The thesis also emphasizes the need for a holistic approach to managing the needs of unaccompanied minor refugees, which should be culturally adapted and incorporate the views of the beneficiaries themselves, in order to ensure the effectiveness of interventions. In conclusion, this thesis proposes strengthening cooperation between government agencies, Non-Governmental Organizations (NGOs), and local communities to create effective support systems for the future well-being of unaccompanied minor refugees. This cooperation is essential to address the challenges arising from the pandemic and to establish a strong support network for these children, ensuring their future welfare."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις του Covid-19 στους ασυνόδευτους ανήλικους σε δομές φιλοξενίας στην Ελλάδα & τρόποι αντιμετώπισής τους."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λουπέτη Αγγελίνα","Loupeti Angelina"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις ψυχοκοινωνικές συνέπειες που προκλήθηκαν από την πανδημία COVID-19 στους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες που διαμένουν στην Ελλάδα, εστιάζοντας στους τομείς της ψυχικής τους υγείας, της κοινωνικής τους ένταξης και της πρόσβασής τους σε βασικές υπηρεσίες. Η πανδημία αποδείχθηκε καταλύτης, ενισχύοντας και επιδεινώνοντας τις ήδη υπάρχουσες προκλήσεις που αντιμετώπιζαν αυτά τα παιδιά, όπως η κοινωνική απομόνωση, η αβεβαιότητα για το μέλλον τους και η έλλειψη υποστηρικτικών δικτύων. Παράλληλα, η υγειονομική κρίση έφερε στο προσκήνιο νέες προκλήσεις, κυρίως σε ό,τι αφορά την πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες και εκπαιδευτικά προγράμματα, τα οποία είναι θεμελιώδη για την ψυχολογική και κοινωνική ευημερία των παιδιών αυτών. Η πανδημία COVID-19 δημιούργησε μια εξαιρετικά δύσκολη συνθήκη για τους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες, οι οποίοι βρέθηκαν σε μια κατάσταση απομόνωσης και αβεβαιότητας, χωρίς την απαραίτητη οικογενειακή υποστήριξη, σε μια χώρα που δεν ήταν η δική τους και χωρίς τις προϋποθέσεις για να αναπτύξουν ένα σταθερό κοινωνικό και εκπαιδευτικό δίκτυο. Οι προκλήσεις αυτές αναδείχθηκαν ακόμα πιο έντονα μέσα από την αποχή από το σχολείο, την αδυναμία επικοινωνίας με συνομηλίκους και την έλλειψη στήριξης από εξειδικευμένα δίκτυα υποστήριξης. Αυτή η απομάκρυνση από την κοινωνική ζωή και η έλλειψη σταθερής καθημερινότητας επιδείνωσαν τα ήδη υπαρκτά ψυχολογικά ζητήματα, όπως το άγχος, η μοναξιά και η κατάθλιψη, ενώ ενίσχυσαν τη συναισθηματική αβεβαιότητα και τα συναισθήματα απόγνωσης που πολλοί από τους πρόσφυγες αυτούς βιώνουν. Η εργασία αναδεικνύει την αναγκαιότητα της ψυχολογικής υποστήριξης, τόσο μέσω ατομικών όσο και ομαδικών συνεδριών. Ο ρόλος των κοινωνικών λειτουργών και των φροντιστών, οι οποίοι αναλαμβάνουν τη φροντίδα αυτών των παιδιών, είναι κρίσιμος, καθώς διασφαλίζουν τη συνέχεια της καθημερινής τους ρουτίνας και παρέχουν την αναγκαία στήριξη σε συνθήκες ψυχολογικής πίεσης. Παράλληλα, η σημασία της εκπαίδευσης δεν μπορεί να υποτιμηθεί, καθώς η εκπαιδευτική διαδικασία αποτελεί σημαντικό παράγοντα τόσο για την κοινωνική ένταξη όσο και για την ενίσχυση της αισιοδοξίας και της προσωπικής αυτοεκτίμησης των προσφυγόπουλων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αξιοποίηση ψηφιακών μέσων για την υποστήριξή τους στην εκπαίδευση, δεδομένων των περιορισμών που επέβαλε η πανδημία. Οι ψηφιακές πλατφόρμες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, αποτελούν ένα σημαντικό εργαλείο για τη συνέχιση της μαθησιακής 9 διαδικασίας, έστω και υπό δύσκολες συνθήκες, και προσφέρουν μια προσωρινή λύση σε περίπτωση περιορισμένων φυσικών δομών. Ένα άλλο σημείο που αναλύεται στην εργασία αφορά την ανάγκη για ειδική εκπαίδευση και αγωγή υγείας, προκειμένου να ενισχυθεί ο υγειονομικός αλφαβητισμός και να βελτιωθεί η κατανόηση των υπηρεσιών υγείας από τους πρόσφυγες. Η πανδημία έφερε στο προσκήνιο την ανάγκη για καλύτερη πληροφόρηση σχετικά με τη χρήση ιατρικών υπηρεσιών και την πρόληψη της εξάπλωσης του ιού. Για τα ασυνόδευτα παιδιά, αυτό σημαίνει όχι μόνο πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας, αλλά και υποστήριξη για την κατανόηση του υγειονομικού συστήματος και της πρόληψης ασθενειών. Ειδική αναφορά γίνεται στις ιδιαίτερες ανάγκες των κοριτσιών πρoσφυγισσών, οι οποίες ενδέχεται να είναι πιο έντονες λόγω των φύλου- συγκεκριμένων δυσκολιών που αντιμετωπίζουν στην κοινωνική ένταξη και την εκπαίδευση. Η πανδημία έχει εντείνει τις ανισότητες που αφορούν την εκπαίδευση, την πρόσβαση σε υγειονομικές υπηρεσίες και την κοινωνική τους συμμετοχή, δημιουργώντας ακόμα πιο ευάλωτες συνθήκες για τα κορίτσια, οι οποίες απαιτούν εξειδικευμένη προσέγγιση. Η εργασία καταλήγει στην ανάγκη για συντονισμένες δράσεις και μακροπρόθεσμες στρατηγικές για την αντιμετώπιση αυτών των ψυχοκοινωνικών συνεπειών. Η δημιουργία μόνιμων υποδομών ψυχολογικής και κοινωνικής υποστήριξης, η ενίσχυση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και η διασφάλιση της πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας είναι κρίσιμες για την καλύτερη ένταξη αυτών των παιδιών στην κοινωνία. Η εργασία υπογραμμίζει ,επίσης, την ανάγκη για μια ολιστική προσέγγιση στη διαχείριση των αναγκών των ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων, η οποία θα πρέπει να είναι πολιτισμικά προσαρμοσμένη και να ενσωματώνει τις απόψεις των ίδιων των ωφελουμένων, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των δράσεων. Ολοκληρώνοντας, η εργασία αυτή προτείνει ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ κυβερνητικών φορέων, Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) και τοπικών κοινοτήτων, ώστε να δημιουργηθούν αποτελεσματικά υποστηρικτικά συστήματα για τη μελλοντική ευημερία των ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων. Η συνεργασία αυτή είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση των προκλήσεων που προέκυψαν από την πανδημία, καθώς και για τη δημιουργία ενός ισχυρού δικτύου υποστήριξης για τα παιδιά αυτά, το οποίο θα εξασφαλίσει την ευημερία τους στο μέλλον.","This thesis explores the psychosocial consequences caused by the COVID-19 pandemic on unaccompanied minor refugees residing in Greece, focusing on their mental health, social integration, and access to essential services. The pandemic proved to be a catalyst, exacerbating and worsening the pre-existing challenges these children faced, such as social isolation, uncertainty about their future, and the lack of supportive networks. At the same time, the health crisis brought new challenges to the forefront, particularly regarding access to medical services and educational programs, which are fundamental to these children's psychological and social well-being. The COVID-19 pandemic created an extremely difficult situation for unaccompanied minor refugees, who found themselves in a state of isolation and uncertainty, without the necessary family support, in a country that was not their own, and without the conditions to develop a stable social and educational network. These challenges became even more pronounced through school absenteeism, the inability to communicate with peers, and the lack of support from specialized support networks. This withdrawal from social life and the absence of a stable daily routine worsened existing psychological issues, such as anxiety, loneliness, and depression, while reinforcing emotional uncertainty and feelings of despair that many of these refugees experienced. The thesis highlights the need for psychological support, both through individual and group sessions. The role of social workers and caregivers, who take care of these children, is crucial, as they ensure the continuity of their daily routines and provide necessary support under psychological pressure. At the same time, the importance of education cannot be underestimated, as the educational process is a key factor for both social integration and the enhancement of optimism and self-esteem for refugee children. Particular emphasis is placed on the use of digital tools to support their education, given the restrictions imposed by the pandemic. Digital platforms, which were used for remote learning, are an important tool for continuing the learning process, even under difficult conditions, and offer a temporary solution in cases of limited physical infrastructure. Another aspect analyzed in the thesis concerns the need for special education and health education to improve health literacy and refugees' understanding of healthcare services. The pandemic highlighted the need for better information on the use of medical services and the prevention of virus transmission. For unaccompanied children, this means not only access to basic healthcare services but also support to understand the healthcare system and disease prevention. Special mention is made of the specific needs of refugee girls, which may be more pronounced due to gender-specific challenges they face in social integration and education. The pandemic has exacerbated inequalities related to education, access to healthcare services, and social participation, creating even more vulnerable conditions for girls, which require specialized approaches. The thesis concludes with the need for coordinated actions and long-term strategies to address these psychosocial consequences. The creation of permanent psychological and social support infrastructures, the strengthening of the educational process, and the ensuring of access to healthcare services are critical for the better integration of these children into society. The thesis also emphasizes the need for a holistic approach to managing the needs of unaccompanied minor refugees, which should be culturally adapted and incorporate the views of the beneficiaries themselves, in order to ensure the effectiveness of interventions. In conclusion, this thesis proposes strengthening cooperation between government agencies, Non-Governmental Organizations (NGOs), and local communities to create effective support systems for the future well-being of unaccompanied minor refugees. This cooperation is essential to address the challenges arising from the pandemic and to establish a strong support network for these children, ensuring their future welfare."],"dc:identifier":["uoadl:3456818","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3456818"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις του Covid-19 στους ασυνόδευτους ανήλικους σε δομές φιλοξενίας στην Ελλάδα & τρόποι αντιμετώπισής τους."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:41Z"}