{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3458061"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3458061","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ευθύνη της τράπεζας σε περίπτωση ηλεκτρονικής απάτης σε βάρος πελάτης της","abstract":"Την τελευταία πενταετία αναμφίβολα το διαδίκτυο έχει εδραιωθεί ως τρόπος διενέργειας συναλλαγών. Συνεπεία τούτου, πληθώρα τραπεζικών συναλλαγών, επίσης, πραγματοποιείται πλέον ηλεκτρονικά. Οι περισσότερες εκ των συστημικών τραπεζών έχουν δημιουργήσει το λεγόμενο web-banking, άλλως internet banking, άλλως e-banking, το οποίο προωθούν στους πελάτες τους ως ένα «προϊόν» με πολλά πλεονεκτήματα. Μεταξύ αυτών επισημαίνεται η εξοικονόμηση χρόνου, αφ’ ης στιγμής ο πελάτης δεν χρειάζεται να μεταβεί στα κατά τόπον καταστήματα της τράπεζας, να περιμένει στις ατελείωτες ουρές για να εξυπηρετηθεί και μάλιστα εντός συγκεκριμένου ωραρίου, αυτού της λειτουργίας της τράπεζας. Αντ’ αυτού, μπορεί εξ αποστάσεως, με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας να πραγματοποιήσει μεταφορές χρημάτων, πληρωμές ή ακόμα και να ενημερωθεί για τις κινήσεις του λογαριασμού του είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, και μάλιστα με καλύτερη τιμολογιακή πολιτική, όπως συχνά αναφέρεται. Αναντίρρητα πρόκειται για ένα «προϊόν» που φαίνεται ελκυστικό στον μέσο χρήστη – καταναλωτή, συνεπάγεται όμως αυξημένους κινδύνους, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των τραπεζών. Ειδικότερα, επιτήδειοι εκμεταλλευόμενοι είτε τα κενά ασφαλείας των τραπεζών είτε την αμελή συμπεριφορά των πελατών τους μετέρχονται διάφορους τρόπους και τεχνικές προκειμένου να εξαπατήσουν ανύποπτους χρήστες. Πραγματικός σκοπός τους είναι να λάβουν τα προσωπικά διαπιστευτήρια ασφαλείας των χρηστών, ήτοι το όνομα χρήστη (User ID) και τον κωδικό πρόσβασης (Password) ή προσωπικά τους στοιχεία όπως τον αριθμό τηλεφώνου τους, την διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τους καθώς και στοιχεία πιστωτικών ή χρεωστικών καρτών προκειμένου εν συνέχεια να προβούν σε μετακινήσεις χρηματικών ποσών σε προσωπικούς τους λογαριασμούς. Πρόκειται για το φαινόμενο «Phishing», που προκύπτει ως παράφραση της αγγλικής fishing, εκ των λέξεων password και fishing, καθώς όπως ο ψαράς προσπαθεί να προσελκύσει τα ψάρια, έτσι και οι επιτήδειοι προσπαθούν να παγιδεύσουν τους χρήστες με σκοπό την υφαρπαγή των προσωπικών τους στοιχείων. Προκύπτουν εύλογα ερωτήματα: Ευθύνεται η τράπεζα, αφ’ ης στιγμής ο κίνδυνος ασφαλείας εμπίπτει στην σφαίρα της επιχειρηματικής της ευθύνης; Δευτερευόντως, μπορεί να θεμελιωθεί κάποια (συν)ευθύνη στο πρόσωπο του χρήστη – πελάτη της τράπεζας, λόγω του ότι παράλειψε να διαγνώσει την απατηλή συμπεριφορά του δράστη, στον οποίο εν τέλει γνωστοποίησε τα προσωπικά του διαπιστευτήρια ασφαλείας; Φτάνουμε έτσι στον βασικό προβληματισμό της παρούσας διπλωματικής. Στην ευθύνη των μερών, ήτοι της τράπεζας και του πελάτη – αντισυμβαλλομένου της. Το ζήτημα της κατανομής της ευθύνης, καθώς και το ποιος φέρει το βάρος απόδειξης των σχετικών ισχυρισμών θα αποτελέσει τον κεντρικό πυλώνα της παρούσας. Θα αναζητήσουμε την ευθύνη της τράπεζας ενδοσυμβατικά, με βάση δηλαδή την έννομη σχέση που την συνδέει με τον πελάτη της, υπό το πρίσμα των γενικών διατάξεων αλλά κυρίως του Ν. 4537/2018 που ενσωμάτωσε στην ελληνική έννομη τάξη την υπ’ αριθμόν 2015/2366/ΕΕ (PSD II) οδηγία για τις υπηρεσίες πληρωμών, και ειδικότερα του τέταρτου κεφαλαίου αυτού, περί δικαιωμάτων και υποχρεώσεων σχετικά με τη παροχή και την χρήση υπηρεσιών πληρωμών (άρθρα 61-101). Εν συνεχεία, θα εξετάσουμε το αμφισβητούμενο ζήτημα της θεμελίωσης γενικής αδικοπρακτικής ευθύνης στο πρόσωπο της τράπεζας, ενώ τέλος θα εξεταστεί η ευθύνη της τράπεζας ως προμηθευτής - και ειδικότερα υπό την ιδιότητα του παρέχοντος υπηρεσίες, κατόπιν επεξεργασίας του Νόμου 2251/1994 περί προστασίας του καταναλωτή. Στο πλαίσιο της έρευνας μας θα εξετάσουμε και την τυχόν συνυπαιτιότητα του πελάτη, προκειμένου να μπορέσουμε να εξάγουμε κάποια ασφαλή συμπεράσματα. Όλη η προσέγγιση μας θα πραγματοποιείται με προσφυγή στην ελληνική νομολογία και ειδικότερα στις αποφάσεις που ρύθμισαν τέτοιες περιπτώσεις Phishing προκειμένου τα όποια συμπεράσματα και πορίσματα να μην μένουν μόνο σε θεωρητικό επίπεδο.","abstract_html":"Την τελευταία πενταετία αναμφίβολα το διαδίκτυο έχει εδραιωθεί ως τρόπος διενέργειας συναλλαγών. Συνεπεία τούτου, πληθώρα τραπεζικών συναλλαγών, επίσης, πραγματοποιείται πλέον ηλεκτρονικά. Οι περισσότερες εκ των συστημικών τραπεζών έχουν δημιουργήσει το λεγόμενο web-banking, άλλως internet banking, άλλως e-banking, το οποίο προωθούν στους πελάτες τους ως ένα «προϊόν» με πολλά πλεονεκτήματα. Μεταξύ αυτών επισημαίνεται η εξοικονόμηση χρόνου, αφ’ ης στιγμής ο πελάτης δεν χρειάζεται να μεταβεί στα κατά τόπον καταστήματα της τράπεζας, να περιμένει στις ατελείωτες ουρές για να εξυπηρετηθεί και μάλιστα εντός συγκεκριμένου ωραρίου, αυτού της λειτουργίας της τράπεζας. Αντ’ αυτού, μπορεί εξ αποστάσεως, με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας να πραγματοποιήσει μεταφορές χρημάτων, πληρωμές ή ακόμα και να ενημερωθεί για τις κινήσεις του λογαριασμού του είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, και μάλιστα με καλύτερη τιμολογιακή πολιτική, όπως συχνά αναφέρεται. Αναντίρρητα πρόκειται για ένα «προϊόν» που φαίνεται ελκυστικό στον μέσο χρήστη – καταναλωτή, συνεπάγεται όμως αυξημένους κινδύνους, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των τραπεζών. Ειδικότερα, επιτήδειοι εκμεταλλευόμενοι είτε τα κενά ασφαλείας των τραπεζών είτε την αμελή συμπεριφορά των πελατών τους μετέρχονται διάφορους τρόπους και τεχνικές προκειμένου να εξαπατήσουν ανύποπτους χρήστες. Πραγματικός σκοπός τους είναι να λάβουν τα προσωπικά διαπιστευτήρια ασφαλείας των χρηστών, ήτοι το όνομα χρήστη (User ID) και τον κωδικό πρόσβασης (Password) ή προσωπικά τους στοιχεία όπως τον αριθμό τηλεφώνου τους, την διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τους καθώς και στοιχεία πιστωτικών ή χρεωστικών καρτών προκειμένου εν συνέχεια να προβούν σε μετακινήσεις χρηματικών ποσών σε προσωπικούς τους λογαριασμούς. Πρόκειται για το φαινόμενο «Phishing», που προκύπτει ως παράφραση της αγγλικής fishing, εκ των λέξεων password και fishing, καθώς όπως ο ψαράς προσπαθεί να προσελκύσει τα ψάρια, έτσι και οι επιτήδειοι προσπαθούν να παγιδεύσουν τους χρήστες με σκοπό την υφαρπαγή των προσωπικών τους στοιχείων. Προκύπτουν εύλογα ερωτήματα: Ευθύνεται η τράπεζα, αφ’ ης στιγμής ο κίνδυνος ασφαλείας εμπίπτει στην σφαίρα της επιχειρηματικής της ευθύνης; Δευτερευόντως, μπορεί να θεμελιωθεί κάποια (συν)ευθύνη στο πρόσωπο του χρήστη – πελάτη της τράπεζας, λόγω του ότι παράλειψε να διαγνώσει την απατηλή συμπεριφορά του δράστη, στον οποίο εν τέλει γνωστοποίησε τα προσωπικά του διαπιστευτήρια ασφαλείας; Φτάνουμε έτσι στον βασικό προβληματισμό της παρούσας διπλωματικής. Στην ευθύνη των μερών, ήτοι της τράπεζας και του πελάτη – αντισυμβαλλομένου της. Το ζήτημα της κατανομής της ευθύνης, καθώς και το ποιος φέρει το βάρος απόδειξης των σχετικών ισχυρισμών θα αποτελέσει τον κεντρικό πυλώνα της παρούσας. Θα αναζητήσουμε την ευθύνη της τράπεζας ενδοσυμβατικά, με βάση δηλαδή την έννομη σχέση που την συνδέει με τον πελάτη της, υπό το πρίσμα των γενικών διατάξεων αλλά κυρίως του Ν. 4537/2018 που ενσωμάτωσε στην ελληνική έννομη τάξη την υπ’ αριθμόν 2015/2366/ΕΕ (PSD II) οδηγία για τις υπηρεσίες πληρωμών, και ειδικότερα του τέταρτου κεφαλαίου αυτού, περί δικαιωμάτων και υποχρεώσεων σχετικά με τη παροχή και την χρήση υπηρεσιών πληρωμών (άρθρα 61-101). Εν συνεχεία, θα εξετάσουμε το αμφισβητούμενο ζήτημα της θεμελίωσης γενικής αδικοπρακτικής ευθύνης στο πρόσωπο της τράπεζας, ενώ τέλος θα εξεταστεί η ευθύνη της τράπεζας ως προμηθευτής - και ειδικότερα υπό την ιδιότητα του παρέχοντος υπηρεσίες, κατόπιν επεξεργασίας του Νόμου 2251/1994 περί προστασίας του καταναλωτή. Στο πλαίσιο της έρευνας μας θα εξετάσουμε και την τυχόν συνυπαιτιότητα του πελάτη, προκειμένου να μπορέσουμε να εξάγουμε κάποια ασφαλή συμπεράσματα. Όλη η προσέγγιση μας θα πραγματοποιείται με προσφυγή στην ελληνική νομολογία και ειδικότερα στις αποφάσεις που ρύθμισαν τέτοιες περιπτώσεις Phishing προκειμένου τα όποια συμπεράσματα και πορίσματα να μην μένουν μόνο σε θεωρητικό επίπεδο.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαχριστοπούλου Ελένη","Papachristopoulou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:31:44Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3458061"],"render_values":[{"text":"uoadl:3458061","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3458061","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3458061","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3458061","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαχριστοπούλου Ελένη","Papachristopoulou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3458061","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3458061"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Την τελευταία πενταετία αναμφίβολα το διαδίκτυο έχει εδραιωθεί ως τρόπος διενέργειας συναλλαγών. Συνεπεία τούτου, πληθώρα τραπεζικών συναλλαγών, επίσης, πραγματοποιείται πλέον ηλεκτρονικά. Οι περισσότερες εκ των συστημικών τραπεζών έχουν δημιουργήσει το λεγόμενο web-banking, άλλως internet banking, άλλως e-banking, το οποίο προωθούν στους πελάτες τους ως ένα «προϊόν» με πολλά πλεονεκτήματα. Μεταξύ αυτών επισημαίνεται η εξοικονόμηση χρόνου, αφ’ ης στιγμής ο πελάτης δεν χρειάζεται να μεταβεί στα κατά τόπον καταστήματα της τράπεζας, να περιμένει στις ατελείωτες ουρές για να εξυπηρετηθεί και μάλιστα εντός συγκεκριμένου ωραρίου, αυτού της λειτουργίας της τράπεζας. Αντ’ αυτού, μπορεί εξ αποστάσεως, με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας να πραγματοποιήσει μεταφορές χρημάτων, πληρωμές ή ακόμα και να ενημερωθεί για τις κινήσεις του λογαριασμού του είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, και μάλιστα με καλύτερη τιμολογιακή πολιτική, όπως συχνά αναφέρεται. Αναντίρρητα πρόκειται για ένα «προϊόν» που φαίνεται ελκυστικό στον μέσο χρήστη – καταναλωτή, συνεπάγεται όμως αυξημένους κινδύνους, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των τραπεζών. Ειδικότερα, επιτήδειοι εκμεταλλευόμενοι είτε τα κενά ασφαλείας των τραπεζών είτε την αμελή συμπεριφορά των πελατών τους μετέρχονται διάφορους τρόπους και τεχνικές προκειμένου να εξαπατήσουν ανύποπτους χρήστες. Πραγματικός σκοπός τους είναι να λάβουν τα προσωπικά διαπιστευτήρια ασφαλείας των χρηστών, ήτοι το όνομα χρήστη (User ID) και τον κωδικό πρόσβασης (Password) ή προσωπικά τους στοιχεία όπως τον αριθμό τηλεφώνου τους, την διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τους καθώς και στοιχεία πιστωτικών ή χρεωστικών καρτών προκειμένου εν συνέχεια να προβούν σε μετακινήσεις χρηματικών ποσών σε προσωπικούς τους λογαριασμούς. Πρόκειται για το φαινόμενο «Phishing», που προκύπτει ως παράφραση της αγγλικής fishing, εκ των λέξεων password και fishing, καθώς όπως ο ψαράς προσπαθεί να προσελκύσει τα ψάρια, έτσι και οι επιτήδειοι προσπαθούν να παγιδεύσουν τους χρήστες με σκοπό την υφαρπαγή των προσωπικών τους στοιχείων. Προκύπτουν εύλογα ερωτήματα: Ευθύνεται η τράπεζα, αφ’ ης στιγμής ο κίνδυνος ασφαλείας εμπίπτει στην σφαίρα της επιχειρηματικής της ευθύνης; Δευτερευόντως, μπορεί να θεμελιωθεί κάποια (συν)ευθύνη στο πρόσωπο του χρήστη – πελάτη της τράπεζας, λόγω του ότι παράλειψε να διαγνώσει την απατηλή συμπεριφορά του δράστη, στον οποίο εν τέλει γνωστοποίησε τα προσωπικά του διαπιστευτήρια ασφαλείας; Φτάνουμε έτσι στον βασικό προβληματισμό της παρούσας διπλωματικής. Στην ευθύνη των μερών, ήτοι της τράπεζας και του πελάτη – αντισυμβαλλομένου της. Το ζήτημα της κατανομής της ευθύνης, καθώς και το ποιος φέρει το βάρος απόδειξης των σχετικών ισχυρισμών θα αποτελέσει τον κεντρικό πυλώνα της παρούσας. Θα αναζητήσουμε την ευθύνη της τράπεζας ενδοσυμβατικά, με βάση δηλαδή την έννομη σχέση που την συνδέει με τον πελάτη της, υπό το πρίσμα των γενικών διατάξεων αλλά κυρίως του Ν. 4537/2018 που ενσωμάτωσε στην ελληνική έννομη τάξη την υπ’ αριθμόν 2015/2366/ΕΕ (PSD II) οδηγία για τις υπηρεσίες πληρωμών, και ειδικότερα του τέταρτου κεφαλαίου αυτού, περί δικαιωμάτων και υποχρεώσεων σχετικά με τη παροχή και την χρήση υπηρεσιών πληρωμών (άρθρα 61-101). Εν συνεχεία, θα εξετάσουμε το αμφισβητούμενο ζήτημα της θεμελίωσης γενικής αδικοπρακτικής ευθύνης στο πρόσωπο της τράπεζας, ενώ τέλος θα εξεταστεί η ευθύνη της τράπεζας ως προμηθευτής - και ειδικότερα υπό την ιδιότητα του παρέχοντος υπηρεσίες, κατόπιν επεξεργασίας του Νόμου 2251/1994 περί προστασίας του καταναλωτή. Στο πλαίσιο της έρευνας μας θα εξετάσουμε και την τυχόν συνυπαιτιότητα του πελάτη, προκειμένου να μπορέσουμε να εξάγουμε κάποια ασφαλή συμπεράσματα. Όλη η προσέγγιση μας θα πραγματοποιείται με προσφυγή στην ελληνική νομολογία και ειδικότερα στις αποφάσεις που ρύθμισαν τέτοιες περιπτώσεις Phishing προκειμένου τα όποια συμπεράσματα και πορίσματα να μην μένουν μόνο σε θεωρητικό επίπεδο.","In the last five years, the internet has undoubtedly established itself as a means of conducting transactions. Consequently, a multitude of banking transactions is now also carried out electronically. Most of the systemic banks have created what is known as web-banking, also referred to as internet banking or e-banking, which they promote to their customers as a \"product\" with many advantages. Among these advantages is the saving of time, as the customer no longer needs to visit the physical branches of the bank, wait in long lines to be served, and even do so within specific working hours set by the bank. Instead, they can remotely use modern communication tools to make money transfers, payments, or even check their account activity 24/7, often at better pricing terms, as is commonly stated. Undoubtedly, this is a \"product\" that seems attractive to the average user-consumer, but it also entails increased risks, despite the contrary assurances from banks. Specifically, fraudsters exploit either security gaps in the banks or the careless behavior of their customers, employing various methods and techniques to deceive unsuspecting users. Their real goal is to obtain the users' personal security credentials, i.e., the username (User ID) and password, or their personal details such as phone number, email address, and credit or debit card information, in order to transfer funds to their own accounts. This phenomenon is known as \"Phishing,\" a term derived from the English word \"fishing,\" combining the words \"password\" and \"fishing,\" as, just like a fisherman tries to lure fish, fraudsters attempt to trap users to steal their personal information. This raises legitimate questions: Is the bank responsible, given that the security risk falls within its business responsibility? Secondly, can there be some (shared) responsibility on the part of the user – the bank's customer, due to their failure to recognize the deceptive behavior of the perpetrator, to whom they ultimately disclosed their personal security credentials? Thus, we arrive at the central issue of this dissertation: the responsibility of the parties involved, namely the bank and its customer – the contracting party. The question of how responsibility is allocated, and who bears the burden of proving the relevant claims, will be the central focus of this study. We will examine the bank's liability from an internal contractual perspective, based on the legal relationship that connects it to the customer, in light of the general provisions and, in particular, Law 4537/2018, which incorporated EU Directive 2015/2366/EU (PSD II) into Greek law regarding payment services, specifically its fourth chapter concerning rights and obligations related to the provision and use of payment services (articles 61-101). We will then examine the contentious issue of establishing general tort liability on the part of the bank, and finally, we will analyze the bank’s liability as a supplier – particularly under the role of service provider, in accordance with the Consumer Protection Law (Law 2251/1994). Within the scope of our research, we will also consider the possible shared fault of the customer, in order to draw reliable conclusions. Our entire approach will be based on Greek case law, especially decisions that have dealt with phishing cases, so that our conclusions are not merely theoretical."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ευθύνη της τράπεζας σε περίπτωση ηλεκτρονικής απάτης σε βάρος πελάτης της"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαχριστοπούλου Ελένη","Papachristopoulou Eleni"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Την τελευταία πενταετία αναμφίβολα το διαδίκτυο έχει εδραιωθεί ως τρόπος διενέργειας συναλλαγών. Συνεπεία τούτου, πληθώρα τραπεζικών συναλλαγών, επίσης, πραγματοποιείται πλέον ηλεκτρονικά. Οι περισσότερες εκ των συστημικών τραπεζών έχουν δημιουργήσει το λεγόμενο web-banking, άλλως internet banking, άλλως e-banking, το οποίο προωθούν στους πελάτες τους ως ένα «προϊόν» με πολλά πλεονεκτήματα. Μεταξύ αυτών επισημαίνεται η εξοικονόμηση χρόνου, αφ’ ης στιγμής ο πελάτης δεν χρειάζεται να μεταβεί στα κατά τόπον καταστήματα της τράπεζας, να περιμένει στις ατελείωτες ουρές για να εξυπηρετηθεί και μάλιστα εντός συγκεκριμένου ωραρίου, αυτού της λειτουργίας της τράπεζας. Αντ’ αυτού, μπορεί εξ αποστάσεως, με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας να πραγματοποιήσει μεταφορές χρημάτων, πληρωμές ή ακόμα και να ενημερωθεί για τις κινήσεις του λογαριασμού του είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, και μάλιστα με καλύτερη τιμολογιακή πολιτική, όπως συχνά αναφέρεται. Αναντίρρητα πρόκειται για ένα «προϊόν» που φαίνεται ελκυστικό στον μέσο χρήστη – καταναλωτή, συνεπάγεται όμως αυξημένους κινδύνους, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των τραπεζών. Ειδικότερα, επιτήδειοι εκμεταλλευόμενοι είτε τα κενά ασφαλείας των τραπεζών είτε την αμελή συμπεριφορά των πελατών τους μετέρχονται διάφορους τρόπους και τεχνικές προκειμένου να εξαπατήσουν ανύποπτους χρήστες. Πραγματικός σκοπός τους είναι να λάβουν τα προσωπικά διαπιστευτήρια ασφαλείας των χρηστών, ήτοι το όνομα χρήστη (User ID) και τον κωδικό πρόσβασης (Password) ή προσωπικά τους στοιχεία όπως τον αριθμό τηλεφώνου τους, την διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τους καθώς και στοιχεία πιστωτικών ή χρεωστικών καρτών προκειμένου εν συνέχεια να προβούν σε μετακινήσεις χρηματικών ποσών σε προσωπικούς τους λογαριασμούς. Πρόκειται για το φαινόμενο «Phishing», που προκύπτει ως παράφραση της αγγλικής fishing, εκ των λέξεων password και fishing, καθώς όπως ο ψαράς προσπαθεί να προσελκύσει τα ψάρια, έτσι και οι επιτήδειοι προσπαθούν να παγιδεύσουν τους χρήστες με σκοπό την υφαρπαγή των προσωπικών τους στοιχείων. Προκύπτουν εύλογα ερωτήματα: Ευθύνεται η τράπεζα, αφ’ ης στιγμής ο κίνδυνος ασφαλείας εμπίπτει στην σφαίρα της επιχειρηματικής της ευθύνης; Δευτερευόντως, μπορεί να θεμελιωθεί κάποια (συν)ευθύνη στο πρόσωπο του χρήστη – πελάτη της τράπεζας, λόγω του ότι παράλειψε να διαγνώσει την απατηλή συμπεριφορά του δράστη, στον οποίο εν τέλει γνωστοποίησε τα προσωπικά του διαπιστευτήρια ασφαλείας; Φτάνουμε έτσι στον βασικό προβληματισμό της παρούσας διπλωματικής. Στην ευθύνη των μερών, ήτοι της τράπεζας και του πελάτη – αντισυμβαλλομένου της. Το ζήτημα της κατανομής της ευθύνης, καθώς και το ποιος φέρει το βάρος απόδειξης των σχετικών ισχυρισμών θα αποτελέσει τον κεντρικό πυλώνα της παρούσας. Θα αναζητήσουμε την ευθύνη της τράπεζας ενδοσυμβατικά, με βάση δηλαδή την έννομη σχέση που την συνδέει με τον πελάτη της, υπό το πρίσμα των γενικών διατάξεων αλλά κυρίως του Ν. 4537/2018 που ενσωμάτωσε στην ελληνική έννομη τάξη την υπ’ αριθμόν 2015/2366/ΕΕ (PSD II) οδηγία για τις υπηρεσίες πληρωμών, και ειδικότερα του τέταρτου κεφαλαίου αυτού, περί δικαιωμάτων και υποχρεώσεων σχετικά με τη παροχή και την χρήση υπηρεσιών πληρωμών (άρθρα 61-101). Εν συνεχεία, θα εξετάσουμε το αμφισβητούμενο ζήτημα της θεμελίωσης γενικής αδικοπρακτικής ευθύνης στο πρόσωπο της τράπεζας, ενώ τέλος θα εξεταστεί η ευθύνη της τράπεζας ως προμηθευτής - και ειδικότερα υπό την ιδιότητα του παρέχοντος υπηρεσίες, κατόπιν επεξεργασίας του Νόμου 2251/1994 περί προστασίας του καταναλωτή. Στο πλαίσιο της έρευνας μας θα εξετάσουμε και την τυχόν συνυπαιτιότητα του πελάτη, προκειμένου να μπορέσουμε να εξάγουμε κάποια ασφαλή συμπεράσματα. Όλη η προσέγγιση μας θα πραγματοποιείται με προσφυγή στην ελληνική νομολογία και ειδικότερα στις αποφάσεις που ρύθμισαν τέτοιες περιπτώσεις Phishing προκειμένου τα όποια συμπεράσματα και πορίσματα να μην μένουν μόνο σε θεωρητικό επίπεδο.","In the last five years, the internet has undoubtedly established itself as a means of conducting transactions. Consequently, a multitude of banking transactions is now also carried out electronically. Most of the systemic banks have created what is known as web-banking, also referred to as internet banking or e-banking, which they promote to their customers as a \"product\" with many advantages. Among these advantages is the saving of time, as the customer no longer needs to visit the physical branches of the bank, wait in long lines to be served, and even do so within specific working hours set by the bank. Instead, they can remotely use modern communication tools to make money transfers, payments, or even check their account activity 24/7, often at better pricing terms, as is commonly stated. Undoubtedly, this is a \"product\" that seems attractive to the average user-consumer, but it also entails increased risks, despite the contrary assurances from banks. Specifically, fraudsters exploit either security gaps in the banks or the careless behavior of their customers, employing various methods and techniques to deceive unsuspecting users. Their real goal is to obtain the users' personal security credentials, i.e., the username (User ID) and password, or their personal details such as phone number, email address, and credit or debit card information, in order to transfer funds to their own accounts. This phenomenon is known as \"Phishing,\" a term derived from the English word \"fishing,\" combining the words \"password\" and \"fishing,\" as, just like a fisherman tries to lure fish, fraudsters attempt to trap users to steal their personal information. This raises legitimate questions: Is the bank responsible, given that the security risk falls within its business responsibility? Secondly, can there be some (shared) responsibility on the part of the user – the bank's customer, due to their failure to recognize the deceptive behavior of the perpetrator, to whom they ultimately disclosed their personal security credentials? Thus, we arrive at the central issue of this dissertation: the responsibility of the parties involved, namely the bank and its customer – the contracting party. The question of how responsibility is allocated, and who bears the burden of proving the relevant claims, will be the central focus of this study. We will examine the bank's liability from an internal contractual perspective, based on the legal relationship that connects it to the customer, in light of the general provisions and, in particular, Law 4537/2018, which incorporated EU Directive 2015/2366/EU (PSD II) into Greek law regarding payment services, specifically its fourth chapter concerning rights and obligations related to the provision and use of payment services (articles 61-101). We will then examine the contentious issue of establishing general tort liability on the part of the bank, and finally, we will analyze the bank’s liability as a supplier – particularly under the role of service provider, in accordance with the Consumer Protection Law (Law 2251/1994). Within the scope of our research, we will also consider the possible shared fault of the customer, in order to draw reliable conclusions. Our entire approach will be based on Greek case law, especially decisions that have dealt with phishing cases, so that our conclusions are not merely theoretical."],"dc:identifier":["uoadl:3458061","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3458061"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η ευθύνη της τράπεζας σε περίπτωση ηλεκτρονικής απάτης σε βάρος πελάτης της"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:31:44Z"}